ตอนที่ 65 เรียกประธานจ้าวสักคำ นายก็ไม่ได้ขาดทุนอะไรนี่

ภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการศูนย์สตาร์ตอัป ผู้อำนวยการหยางกับเหล่าหูกำลังนั่งพ่นควันบุหรี่ดัง "ฟี้... ฟี้..." ส่วนรองผู้อำนวยการเก๋อแม้ในใจจะร้อนรุ่มอยู่บ้าง แต่ภายนอกยังคงวางท่านิ่งสงบไว้ได้

รุ่นพี่ปีห้าหูเจินนั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟา เธอเพิ่งเรียนจบมารับตำแหน่งอาจารย์ที่ปรึกษา จึงมีอาวุโสน้อยที่สุดในห้องนี้

แต่เพราะเธอเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของ Happy Farm จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องมา

จ้าวฉู่หยุนเดินทอดน่องจนมาถึงในที่สุด เขาผลักประตูเปิดออก กวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มแป้น "ผู้อำนวยการหยาง รองผู้อำนวยการเก๋อ อาจารย์หู รุ่นพี่ปีห้า"

"เมื่อกี้ผมกำลังจะไปบริษัทพอดี ก็เลยมาช้าไปหน่อยครับ"

ถึงปากจ้าวฉู่หยุนจะพูดไปอย่างนั้น แต่สีหน้ากลับไม่มีแววรู้สึกผิดแม้แต่น้อย

เขาเดินตรงดิ่งเข้าไปทิ้งตัวนั่งลงข้างหูเจิน กวาดตามองโต๊ะน้ำชาแวบหนึ่งแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

รองผู้อำนวยการเก๋อสังเกตเห็นกิริยานั้นทันที จึงรีบลุกขึ้นไปรินน้ำชาให้

ตามหลักแล้วเธอไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ เพียงแต่ทั้งสองคนอาจจะมี "เรื่องเข้าใจผิด" เล็กๆ น้อยๆ ต่อกัน รองผู้อำนวยการเก๋อจึงยอมเป็นฝ่ายแสดงไมตรีจิตออกมาก่อน

หูเจินเอาศอกกระทุ้งจ้าวฉู่หยุนเบาๆ เธอเริ่มจะเคืองขึ้นมาแล้ว จ้าวฉู่หยุนเพิ่งเดินออกจากห้องเรียนไปหยกๆ จะไปอยู่ระหว่างทางไปบริษัทได้ยังไงกัน

แถมทำไมพอถึงคิวเธอ ถึงกลายเป็น "รุ่นพี่ปีห้า" ไปได้ล่ะ?

นี่คือความแตกต่างระหว่าง "มือใหม่" กับ "รุ่นเก๋า" ในโลกการทำงาน

ผู้อำนวยการหยางลอบสังเกตจ้าวฉู่หยุนอย่างละเอียด อีกฝ่ายมีสีหน้าสงบนิ่งเป็นธรรมชาติ ไม่มีความประหม่าหรือนอบน้อมถ่อมตนเลยสักนิด ท่าทางเหมือนกำลังจะยกขาขึ้นไขว่ห้างด้วยซ้ำ แต่คงนึกอะไรขึ้นมาได้เสียก่อนจึงยอมวางเท้าลง

รองผู้อำนวยการเก๋อยกถ้วยชาเดินมาส่งให้จ้าวฉู่หยุนอย่างมีมาด พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "นักศึกษาจ้าวฉู่หยุน ดื่มชาก่อนสิ"

"โอ้โห นี่... เกรงใจแย่เลยครับ"

จ้าวฉู่หยุนรีบลุกขึ้นประคองสองมือรับถ้วยชามาแล้วเอ่ยอย่างสุภาพ

รองผู้อำนวยการเก๋อยิ้มบาง ๆ ถือว่าทั้งสองฝ่าย "คืนดี" กันเรียบร้อย

ผู้อำนวยการหยางถือโอกาสนี้พูดแทรกขึ้นมา "นักศึกษาจ้าวฉู่หยุน ที่พวกเราเรียกเธอมาวันนี้ ก็แค่อยากสอบถามข้อมูลอะไรบางอย่างหน่อย"

"อ๋อครับ"

จ้าวฉู่หยุน "อ๋อ" รับคำสั้น ๆ เพียงคำเดียวแล้วก็นิ่งไป เขายกชาขึ้นจิบสองอึกโดยที่ตัวเองก็แยกไม่ออกว่ารสชาติดีหรือไม่ดี ท่าทางบอกชัดเจนว่ามีอะไรอยากรู้ก็รีบถามมาได้เลย

ทำเอาผู้อำนวยการหยางถึงกับชะงักไปชั่วขณะ นี่มันท่าทีแบบไหนกัน?

ไม่ใช่ว่าเธอควรจะเป็นฝ่ายรายงานอย่างกระตือรือร้นหรอกเหรอ?

ผู้อำนวยการหยางผู้ "อยู่บนตำแหน่งสูงส่งมานาน" รู้สึกไม่คุ้นชินขึ้นมาทันที ปกติแล้วพวกนักศึกษาที่ทำสตาร์ตอัปต่างก็ต้องมาอ้อนวอนขอยืมทรัพยากรและการสนับสนุนจากทางมหาวิทยาลัย ย่อมต้อง "นอบน้อมค้อมหัว" พยายามเอาอกเอาใจเป็นธรรมดา

รองผู้อำนวยการเก๋อรีบชิงรับช่วงต่อ "นักศึกษาจ้าวฉู่หยุน ตอนนี้สถานการณ์บริษัทของเธอเป็นอย่างไรบ้าง ถ้ามีปัญหาอะไรสามารถบอกกับทางมหาวิทยาลัยได้นะ อะไรที่ช่วยได้ มหาวิทยาลัยช่วยเต็มที่แน่นอน"

คำพูดทางการประโยคนี้ฟังดูไพเราะเพราะพริ้ง แต่ไม่มีประโยชน์อะไรสักนิด อะไรที่ช่วยได้หรือช่วยไม่ได้ ล้วนขึ้นอยู่กับว่าผู้อำนวยการทั้งสองท่านอยากช่วยหรือเปล่าต่างหาก

"ขอบคุณผู้อำนวยการทั้งสองท่านมากครับ ตอนนี้บริษัทดำเนินงานราบรื่นดี ถ้ามีปัญหาอะไรติดขัด ผมต้องมารบกวนมหาวิทยาลัยแน่นอนครับ"

จ้าวฉู่หยุนตอบอย่างสุภาพ เขาไม่มีเรื่องอะไรต้องขอให้ศูนย์สตาร์ตอัปช่วยจริงๆ คงไม่ใช่จะให้พูดออกไปว่า "พวกคุณช่วยแนะนำผมให้อธิการบดีรู้จักหน่อยเถอะ ปัญหาของผมน่ะพวกคุณแก้ไม่ได้หรอก" หรอกนะ?

รองผู้อำนวยการเก๋อกับผู้อำนวยการหยางสบตากัน ในใจคิดว่าทำไมเด็กนักศึกษาคนนี้ถึงไม่ประสีประสาเอาเสียเลย จะปัญหาเล็กปัญหาใหญ่ก็ควรมีให้พวกเราช่วยแก้ไขบ้างสิ

ถ้าต้องการเงินสนับสนุน พวกเรากัดฟันเจียดงบให้สักสองสามหมื่นหรือสามถึงห้าหมื่นก็ยังไหว

ถ้าต้องการความช่วยเหลือด้านเทคโนโลยี พวกเราก็ส่งนักศึกษาปริญญาโทจากคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ไปช่วยได้

และทางที่ดีที่สุดคือเปลี่ยนอาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่ ให้มาช่วยวางทิศทางการพัฒนาบริษัท จะได้ไม่เดินหลงทาง

"เธอทำแบบนี้ พวกเราก็ไม่มีส่วนร่วมเลยน่ะสิ"

ผู้อำนวยการทั้งสองคนอยากจะยื่นมือเข้าไปมีเอี่ยวกับเรื่องของจ้าวฉู่หยุนสักนิดก็ยังดี Happy Farm โด่งดังเปรี้ยงปร้างขนาดนั้น แต่ศูนย์สตาร์ตอัปกลับไม่มีส่วนร่วมด้วยเลย สถานการณ์ตอนนี้ช่างน่ากระอักกระอ่วนใจสิ้นดี

ถ้าหัวหน้ากลุ่มหลินจากสำนักงานศึกษาธิการมณฑลไม่เอ่ยเตือน ป่านนี้พวกเขาก็คงยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยซ้ำ

ผู้อำนวยการหยางคงพอจะจับทางวิธีคุยกับจ้าวฉู่หยุนได้แล้ว จึงเอ่ยถามตรงๆ "ตอนนี้บริษัทของเธอมีพนักงานกี่คนแล้วล่ะ?"

"ประมาณหกสิบเจ็ดสิบคนได้ครับ" จ้าวฉู่หยุนตอบ

ผู้อำนวยการหยางพยักหน้ารับ "แล้วตอนนี้ Happy Farm มีผู้ลงทะเบียนใช้งานอยู่เท่าไหร่ล่ะ?"

จ้าวฉู่หยุนตอบอย่างฉะฉานหนักแน่น "สิบสองล้านคนครับ"

ได้ยินตัวเลข "สิบสองล้าน" ทั้งสี่คนต่างชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็พอเข้าใจได้ ในเมื่อ Happy Farm โด่งดังขนาดนั้น พวกเขาก็เตรียมใจรับฟังตัวเลขไว้บ้างแล้ว

"เอ่อ... เพื่อนนักศึกษาจ้าวฉู่หยุน พอจะสะดวกเปิดเผยเรื่องผลกำไรของบริษัทสักหน่อยได้ไหม?"

ผู้อำนวยการหยางถามอย่างค่อนข้างเกรงอกเกรงใจ ถึงอย่างไรเรื่องแบบนี้ก็นับเป็นเรื่องส่วนตัว แถมทางมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ตอนถามจึงรู้สึกไม่ค่อยเต็มปากเต็มคำนัก

ทั้งสี่คนต่างเงี่ยหูรอฟังด้วยความอยากรู้ เหล่าหูกับรองผู้อำนวยการเก๋อยังพอเก็บอาการไว้ได้ ส่วนหูเจินนั้นเอี้ยวตัวจ้องเขม็งไปยังนักศึกษา "ตัวแสบ" คนนี้ตาไม่กะพริบ

"เอ่อ "

จ้าวฉู่หยุนเหลือบมองซ้ายขวาพลางคิดคำนวณในใจ ช่วงปีใหม่สามวันฟันไปเกือบแปดล้านหยวน ก่อนหน้านั้นได้วันละประมาณสองแสนหยวน ก็น่าจะแตะหลักสิบล้านได้แล้วกระมัง

"ได้กำไรเท่าไหร่ผมไม่แน่ใจครับ แต่ถ้าเป็นยอดเงินหมุนเวียน แปดเก้าสิบวันมานี้รวมกันก็น่าจะสิบล้านกว่าหยวนครับ"

จ้าวฉู่หยุนยกชาขึ้นจิบอึกหนึ่งแล้วตอบอย่างสบายอารมณ์

"ซี๊ด~~"

เสียงสูดหายใจด้วยความตกตะลึงเฮือกนี้ ไม่รู้ว่าหลุดออกมาจากปากใคร

เอาเป็นว่าผู้อำนวยการหยางถึงกับมือไม้อ่อนจนทำน้ำชาหกไปไม่น้อย ส่วนเหล่าหูก็รีบอัดบุหรี่เข้าปอดไปสองทีติดเพื่อเรียกสติ

รองผู้อำนวยการเก๋อนิ่งค้างไปทั้งตัว หูเจินมองดูนักศึกษาข้างกายอย่างเหม่อลอย ฉันเพิ่งได้เงินเดือนเด็กฝึกงานแค่พันกว่าหยวน แต่นักศึกษาของฉันกลับกลายเป็นเศรษฐีสิบล้านไปแล้วเนี่ยนะ?

จ้าวฉู่หยุนพอใจกับปฏิกิริยาของทั้งสี่คนมาก พลางคิดในใจว่าเรียก "ประธานจ้าว" สักคำพวกคุณก็ไม่ได้สึกหรออะไรสักหน่อย เรียก "เพื่อนนักศึกษาจ้าวฉู่หยุน" อยู่ได้ ฟังแล้วขัดหูจะตายชัก

ระดับเศรษฐีสิบล้านในปี 2002 แค่อยากได้ยินคำว่า "ประธานจ้าว" สักคำ มันมากเกินไปตรงไหน?

"แค่ก แค่ก"

ผู้อำนวยการหยางกระแอมไอสองทีเพื่อดึงสติ นึกละอายใจที่ตอนแรกคิดจะสนับสนุนเงินแค่ไม่กี่หมื่นหยวน ที่จริงควรให้เจ้าตัวมาสนับสนุนมหาวิทยาลัยมากกว่า เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที "ประธานจ้าว ทางบริษัทมีแผนการพัฒนาอย่างไรบ้างหรือครับ?"

จังหวะนั้น รองผู้อำนวยการเก๋อก็ลุกขึ้นมารินน้ำชาให้จ้าวฉู่หยุน ผู้อำนวยการทั้งสองท่านมีไหวพริบไวที่สุดและเข้าขากันได้เป็นอย่างดี

จ้าวฉู่หยุนรู้สึกสบายอารมณ์ขึ้นมาทันที คิดในใจว่าแบบนี้สิถึงจะเรียกว่าให้เกียรติเงินหยวน ฟังคำว่า "เพื่อนนักศึกษาจ้าวฉู่หยุน" มาตั้งนาน น้ำชาหมดถ้วยยังไม่มีใครคิดจะรินเพิ่มให้เลย

"ผู้อำนวยการหยางครับ ก่อนตรุษจีนน่าจะมีเกมใหม่ออกมาสองเกม ส่วนปีหน้าบริษัทจะพัฒนาไปในทิศทางที่หลากหลายขึ้น น่าจะขยายเข้าสู่วงการอีคอมเมิร์ซครับ"

อันที่จริงจ้าวฉู่หยุนต้องการดึงดูดความสนใจจากเหล่าผู้นำของมหาวิทยาลัย ลำพังแค่เว็บเกมเกมเดียวยังมีน้ำหนักไม่พอ ไม่อย่างนั้นเขาคงขี้เกียจมานั่งคุยเรื่องพวกนี้กับหยางซู่เจี้ยวแต่แรกแล้ว

ผู้อำนวยการหยางต้องใช้เวลาตั้งสติทำความเข้าใจอยู่พักใหญ่ ตอนนี้เขาไม่กล้า "ดูแคลน" จ้าวฉู่หยุนอีกต่อไปแล้ว หากจ้าวฉู่หยุนเป็นแค่เศรษฐีเงินสิบล้านธรรมดาก็คงไม่เท่าไหร่

แต่ด้วยความเร็วในการหาเงินระดับนี้ อีกไม่นานคงทะลุหลักร้อยล้านอย่างแน่นอน

ช่องว่างระหว่างเศรษฐีสิบล้านกับเศรษฐีร้อยล้านไม่ได้วัดกันแค่ตัวเลขในบัญชี แต่สถานะทางสังคมก็ต่างกันลิบลับ ปริมาณที่เพิ่มขึ้นย่อมนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ ไม่อย่างนั้นทำไมพวกผู้แทนสภาประชาชนส่วนใหญ่ถึงมีแต่คนรวยล่ะ

"ประธานจ้าว มีอะไรที่อยากให้ทางมหาวิทยาลัยช่วยเหลือบ้างไหมครับ"

ผู้อำนวยการหยางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังและจริงใจ

จ้าวฉู่หยุนเหลือบมองผู้อำนวยการหยางแล้วไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป "ถ้าทางมหาวิทยาลัยช่วยเดินเรื่องขอกู้เงินดอกเบี้ยต่ำจากธนาคารให้สักสองถึงสามร้อยล้านหยวนได้ ปีหน้าบริษัทจะก้าวกระโดดได้อย่างรวดเร็วมากครับ"

นี่คือสิ่งที่จ้าวฉู่หยุนคิดจริง ๆ วงการอีคอมเมิร์ซคือสมรภูมิเผาเงิน เงินแค่สองสามร้อยล้านหยวนแทบไม่พอยาไส้ด้วยซ้ำ

แต่เขายังพูดไม่ทันขาดคำ ก็มีเสียงสำลัก "พรวด พรวด" ดังขึ้นมาติด ๆ กัน

ผู้อำนวยการหยางกับเหล่าหูกำลังจิบน้ำชาอยู่พอดี ถึงกับกลั้นไม่อยู่พ่นน้ำชาพรวดออกมา โชคดีที่หูเจินยังนั่งนิ่งสำรวม ไม่อย่างนั้นคงได้พ่นใส่ประธานจ้าวเต็มรัก

ทั้งสี่คนหันขวับมามองจ้าวฉู่หยุน ก็พบว่าเขาไม่ได้พูดเล่นแม้แต่น้อย เพียงแต่ตัวเลขระดับ "มหาศาล" ปานนั้น นายกลับพูดออกมาหน้าตาเฉยได้ยังไง นี่คิดว่าเงินไม่ใช่เงินแล้วหรือ

หรือว่านี่จะเป็นความต่างชั้นระหว่างมนุษย์จริง ๆ?

ผู้อำนวยการหยางหัวเราะแห้งๆ พลางส่ายหน้า "ประธานจ้าว วงเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำที่เบื้องบนจัดสรรให้มหาวิทยาลัยเรา รวมกันทั้งหมดยังไม่ถึงหนึ่งในสิบของที่เธอขอเลยนะ"

เพื่อส่งเสริมให้นักศึกษาทำสตาร์ตอัป เบื้องบนจึงจัดสรรวงเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำให้แต่ละมหาวิทยาลัยในจำนวนจำกัด ไม่ใช่ว่านึกอยากจะกู้เท่าไรก็กู้ได้ตามใจชอบ

อันที่จริงจ้าวฉู่หยุนรู้อยู่แก่ใจ การที่เขาเอ่ยปากออกไปย่อมมีเจตนาแอบแฝง นั่นคือการบอกปัดความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ จากทางมหาวิทยาลัย เพื่อทำให้มหาวิทยาลัยรู้สึก "ติดค้าง" เขาแทน

ผู้อำนวยการหยางซักถามเรื่องบริษัทต่ออีกสองสามเรื่อง อย่างเช่นก่อตั้งเมื่อไร ออฟฟิศอยู่ที่ไหน ค่าเช่าเท่าไร

จ้าวฉู่หยุนตอบทีละข้ออย่างใจเย็น เพียงแต่เขาขอร้องให้ทางมหาวิทยาลัยช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับไว้ก่อน ด้วยเหตุผลที่ว่ายังอยากใช้ชีวิตนักศึกษาตามปกติในรั้วมหาวิทยาลัยต่อไปอีกสักระยะ

ทั้งสี่คนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลง ใจจริงแล้วผู้อำนวยการทั้งสองท่านอยากป่าวประกาศเรื่องนี้ออกไปให้เร็วที่สุดเสียด้วยซ้ำ เพราะอย่างไรนี่ก็เป็นผลงานที่ช่วย "เชิดหน้าชูตา"

ฝั่งเหล่าหูกับหูเจินต่างเห็นว่าทำแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จู่ๆ มีนักศึกษาแบบนี้โผล่มาในห้อง พวกเขาก็ยังคิดไม่ออกในทันทีว่าจะวางตัวปฏิบัติต่อกันอย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น หากข่าวนี้แพร่ออกไป ห้องบริหารอุตสาหกรรมหนึ่งต้องเกิด "แรงกระเพื่อม" ขึ้นอย่างแน่นอน

หลังพูดคุยกันไปพักหนึ่ง ผู้อำนวยการหยางก็ตระหนักได้ว่าศูนย์สตาร์ตอัปช่วยอะไรไม่ได้เลยจริงๆ เพราะอีกฝ่ายมีพร้อมทั้งเงินทุนและกำลังคน

ส่วนเรื่องจะจัดหาอาจารย์ที่ปรึกษาให้นั้น อย่าว่าแต่หูเจินนั่งอยู่ตรงนี้เลย ดูจากนิสัยของประธานจ้าวแล้วก็คงไม่ชอบให้ใครมาชี้แนะชี้นำอยู่ดี

สองผู้อำนวยการต่างรู้สึกเสียดายอยู่ในใจ พวกตนแทบไม่มีบทบาทอะไรเลย เฮยไป๋หูอวี๋ลอยลำอยู่นอกเหนือศูนย์สตาร์ตอัปไปอย่างสิ้นเชิง

ทั้งที่เฮยไป๋หูอวี๋เป็นสตาร์ตอัปที่ประสบความสำเร็จที่สุดของมหาวิทยาลัย และจ้าวฉู่หยุนที่เป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่ง ก็มีมูลค่าตัวสูงที่สุดในบรรดานักศึกษาที่ทำสตาร์ตอัปทั้งหมด

เมื่อก้าวพ้นห้องทำงาน จ้าวฉู่หยุนกับเหล่าหูก็เดินเคียงคู่กันไปด้านหน้า ทั้งสองคนคุยกันด้วยเสียงแผ่วเบา

หูเจินเดินตามหลังมาเงียบๆ อารมณ์ของเธอยังไม่สงบลงดี

ตอนที่หูเจินได้รับโทรศัพท์ เธอยังนึกว่าการทำสตาร์ตอัปของจ้าวฉู่หยุนเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นเสียอีก เพราะเธอเป็นคนเซ็นชื่อลงในช่องอาจารย์ที่ปรึกษาไปเองกับมือ

ผิดกับเหล่าหูที่ปรับความคิดตัวเองได้แล้ว เขาพูดคุยอย่างเท่าเทียม ไม่วางมาดอาจารย์ประจำชั้น และไม่คิดจะประจบเอาใจ

จ้าวฉู่หยุนขอให้เหล่าหูช่วยคุยกับอาจารย์ประจำวิชาเรื่องการเช็กชื่อเข้าเรียน เหล่าหูครุ่นคิดครู่หนึ่ง "พูดให้ได้อยู่หรอก แต่จะได้ผลไหมผมไม่รับประกันนะ"

นี่คือเรื่องจริง บารมีของอาจารย์ประจำชั้นมหาวิทยาลัยแทบไม่มีผลกับอาจารย์ประจำวิชาเลย ศาสตราจารย์อาวุโสผู้ทรงคุณวุฒิบางท่าน แม้แต่หน้าอธิการบดีก็อาจไม่ไว้ด้วยซ้ำ

พอลับหลังเหล่าหู จ้าวฉู่หยุนก็หันกลับมา ยิ้มร่าพลางเอ่ยทัก "รุ่นพี่ปีห้า ยืนเหม่ออะไรอยู่ล่ะครับ เดินเร็วหน่อยสิ"

"เรียกรุ่นพี่อะไรกัน เรียกอาจารย์สิ!"

หูเจินยังคงวางมาดอาจารย์ที่ปรึกษา และยังเคืองไม่หายที่เขาเรียกเธอว่า "รุ่นพี่ปีห้า" ในห้องทำงานก่อนหน้านี้