ตอนที่ 66 ฉันมีเรื่องอยากคุยกับนาย

พออยู่ต่อหน้าหูเจิน จ้าวฉู่หยุนก็เผยท่าทางแบบพวกเศรษฐีใหม่ออกมาทันที

เขาเอื้อมมือไปโอบไหล่หูเจินพลางเอ่ยแซว "วันนี้คุณได้นั่งโซฟาตัวเดียวกับว่าที่มหาเศรษฐีร้อยล้านเชียวนะ ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอครับ"

หูเจินขืนตัวออกพลางเบะปากใส่ "ฉันยังเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของบริษัทเธออยู่นะยะ"

"งั้นคุณสนใจลาออกมาเป็นที่ปรึกษาที่บริษัทผมไหมล่ะ"

จ้าวฉู่หยุนเย้าแหย่ "ให้เงินเดือนเพิ่มเป็นสามเท่าเลยนะ"

หูเจินนึกย้อนไปถึงตอนแรกที่ตัวเองยังคอยจ้ำจี้จ้ำไชเคี่ยวเข็ญให้เขาตั้งใจเรียนแท้ ๆ ตอนนี้ลูกศิษย์คนนี้กลับมาชวนเธอไปทำงานที่บริษัทของเขาแทนเสียอย่างนั้น

เธอปรายตามองจ้าวฉู่หยุน พอเห็นว่าเขาไม่ได้มีเจตนาเยาะเย้ย ก็แอบคิดในใจว่า ถึงเงินเดือนสามเท่าจะล่อตาล่อใจแค่ไหน แต่ฉันไม่ใช่คนเห็นแก่เงินเสียหน่อย อาชีพของฉันศักดิ์สิทธิ์นะยะ

"ไม่ไป!"

หูเจินปฏิเสธอย่างเด็ดขาดฉับไว แต่ก็แอบรู้สึกเหมือนตัวเองจะเสียเปรียบอยู่นิด ๆ จึงพูดขึ้นว่า "งั้นเธอยกเหรียญแฮปปี้ให้ฉันแทนสิ"

"เอ่อ..."

จ้าวฉู่หยุนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตบไหล่หูเจินเบา ๆ พลางยิ้ม "เรื่องแค่นี้เอง สบายมาก ต่อไปค่าที่ปรึกษาของคุณก็เปลี่ยนเป็นเหรียญแฮปปี้แทนแล้วกันครับ"

· · · · · · ·

หลังจากแยกย้ายกัน จ้าวฉู่หยุนก็รีบมุ่งหน้าไปยังวิทยาลัยการเงินทันที โจวปินโทรจิกมาสองสายแล้ว บอกว่า "คุณหนูใหญ่" กำลังจะวีนแตก ซึ่งคุณหนูใหญ่ของพวกเขาสองคนจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากโจวเซี่ยอวี้

สาเหตุก็เพราะเธออยากแนะนำแฟนหนุ่มให้พวกเขารู้จัก แต่ช่วงปีใหม่ร้านเฮยไป๋หูอวี๋ยุ่งจนหัวหมุน อย่าว่าแต่โจวเซี่ยอวี้เลย เป็นใครก็คงหงุดหงิดทั้งนั้น

หูต้าแบ่งออกเป็นวิทยาเขตใต้กับวิทยาเขตเหนือ วิทยาเขตใต้อยู่ที่เมืองมหาวิทยาลัย ส่วนวิทยาเขตเหนือเรียกว่าวิทยาลัยการเงิน ทั้งสองแห่งตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำและอยู่ห่างกันไม่ไกล

วิทยาลัยอาชีวะการเงินที่โจวเซี่ยอวี้เรียนอยู่ติดกับวิทยาลัยการเงินพอดี หน้าประตูรั้ววิทยาลัยการเงินมีร้านหม้อไฟเรียงรายเป็นแถว แถมยังขึ้นชื่อยิ่งกว่าแถวเมืองมหาวิทยาลัยเสียอีก พวกเขาจึงนัดเจอกันที่ร้านหม้อไฟแถวนี้

พอจ้าวฉู่หยุนไปถึง ทั้งสามคนก็นั่งรออยู่ก่อนแล้ว หม้อไฟหยินหยางบนโต๊ะจัดเตรียมไว้เรียบร้อย ฝั่งหนึ่งเป็นเนื้อแกะ อีกฝั่งเป็นเนื้อวัว น้ำซุปกำลังเดือดปุด ๆ ส่งควันสีขาวลอยกรุ่น

"คนงานยุ่งอย่างนายมัวทำอะไรอยู่ฮะ"

โจวเซี่ยอวี้ถามเสียงประชดประชัน เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังกลั้นความหงุดหงิดเอาไว้ คงเพราะมีแฟนหนุ่มนั่งอยู่ข้าง ๆ เลยระเบิดอารมณ์ออกมาได้ไม่เต็มที่

โจวปินรีบช่วยไกล่เกลี่ย "นี่เหล่าเติ้ง เติ้งหลินลู่"

จ้าวฉู่หยุนไม่ถือสาโจวเซี่ยอวี้ เขาโปรยยิ้มทักทายขึ้น "เหล่าเติ้ง ขอโทษทีนะ พอดีมีเรื่องติดพันนิดหน่อยเลยมาช้า"

เติ้งหลินลู่รูปร่างค่อนข้างผอม สวมแว่นตากรอบดำหนาเตอะ ไว้ผมแสกสามเจ็ด คงเพราะให้ความสำคัญกับการเจอกันครั้งนี้ไม่น้อย จึงฉีดสเปรย์จัดแต่งทรงมาด้วย หวีผมเสียเรียบแปล้ ชนิดที่ว่าแมลงวันบินมาเกาะคงลื่นไถลตกลงมาแน่

เมื่อเห็นจ้าวฉู่หยุนเอ่ยทัก เขาก็รีบลุกขึ้นอย่างเกรงใจและตอบกลับอย่างสุภาพ "ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร พวกเราก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน"

จ้าวฉู่หยุนลากเก้าอี้มานั่งลงอย่างสบายอารมณ์ พลางกวาดตามองทั้งคู่แล้วรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ

นิสัยของสองคนนี้ต่างกันลิบลับ เหล่าเติ้งไปชอบผู้หญิงแบบโจวเซี่ยอวี้ได้ยังไง หรือว่าโจวเซี่ยอวี้จะ 'รวบหัวรวบหาง'?

"เหล่าเติ้ง นายห้ามรังแกโจวเซี่ยอวี้ของพวกเราเด็ดขาดนะ"

จ้าวฉู่หยุนยกแก้วเบียร์ขึ้นเป็นเชิงชวนชนแก้ว เติ้งหลินลู่ยกแก้วขึ้นแตะเบา ๆ พลางตอบอย่างเก้อเขิน "ไม่กล้าหรอกครับ ไม่กล้าหรอก"

"แค่ก~"

พอได้ยินโจวเซี่ยอวี้กระแอมขึ้นมา เติ้งหลินลู่ก็ไหวตัวทัน รีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน "ใครจะไปกล้ารังแกกันล่ะครับ ทะนุถนอมจะตายอยู่แล้ว"

"ฮ่าๆๆๆ..."

จ้าวฉู่หยุนกับโจวปินกลั้นขำไม่ไหวจนหลุดหัวเราะก๊ากออกมา เติ้งหลินลู่หน้าแดงก่ำ ได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ ตามไปด้วย

โจวเซี่ยอวี้แอบเตะจ้าวฉู่หยุนใต้โต๊ะไปทีหนึ่ง แล้วดุเสียงเขียว "ห้ามหัวเราะนะ!"

เธอขี้เกียจจะเสแสร้งแล้ว การแกล้งทำตัวเป็นกุลสตรีมันเหนื่อยเกินไป แถมผู้ชายทั้งสามคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ก็รู้ไส้รู้พุงเธอหมด แกล้งทำไปก็ไร้ประโยชน์

แต่พอมีเรื่องตลกมาเบรก บรรยากาศก็เริ่มคึกคักขึ้นมาทันตา จ้าวฉู่หยุนกับโจวปินกระหน่ำชนแก้วกับเหล่าเติ้งไม่หยุด เจตนาชัดเจนมากว่าคืนนี้ต้องเอาให้เหล่าเติ้งเมาพับไปข้างหนึ่ง

เมืองเล็ก ๆ มักมีธรรมเนียมแบบนี้ หากลูกสาวบ้านไหนพาแฟนหนุ่มกลับมา ก็มักจะตั้งวงเหล้าเรียกคนมาช่วยดื่ม ต้องชนแก้วกันให้สุดเหวี่ยงและมอมจนอีกฝ่ายเมาพับไปข้าง

โจวเซี่ยอวี้จึงไม่ได้ห้ามปรามอะไร ก็จ้าวฉู่หยุนกับโจวปินนับเป็นญาติฝั่งบ้านเดิมของเธอนี่นา

แต่คอทองแดงของเหล่าเติ้งไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย เบียร์ลงท้องไปแค่สามขวดก็ฟุบคาโต๊ะแล้ว พวกจ้าวฉู่หยุนไม่ได้คะยั้นคะยอต่อ ทั้งสามคนจึงนั่งคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยเปื่อย

"ฉู่หยุน ปีใหม่นี้นายจะกลับตำบลไหม"

โจวเซี่ยอวี้ไม่ได้ใช้คำว่า "กลับบ้าน" คงเพราะรู้สึกว่าห้องพักห้องนั้นไม่ได้เป็นบ้านสำหรับจ้าวฉู่หยุนอีกต่อไปแล้ว

จ้าวฉู่หยุนตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ "ฉันจะกลับไปทำไม"

"งั้นนายจะไปฉลองปีใหม่ที่บ้านแม่นายเหรอ"

โจวเซี่ยอวี้ย้อนถาม เธอคิดว่าจ้าวฉู่หยุนไม่มีทางยอมบากหน้าไปแน่ ทั้งสองโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ย่อมรู้ไส้รู้พุงกันดี

"กว่าจะปีใหม่ยังเหลืออีกตั้งเดือนกว่า อีกอย่าง ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้หรือไง"

จ้าวฉู่หยุนคิดในใจว่า คืนส่งท้ายปีเก่าพี่ซียวี่ต้องอยู่กับครอบครัว แต่วันขึ้นปีใหม่ก็น่าจะพอปลีกเวลามาอยู่เป็นเพื่อนเขาได้บ้างละมั้ง

โจวเซี่ยอวี้รู้สึกว่าจ้าวฉู่หยุนดูน่าสงสารอยู่บ้าง จึงเอ่ยขึ้นว่า "นายไปบ้านป้าใหญ่ก็ได้ หรือจะมากินข้าวที่บ้านฉันก็ไม่มีปัญหานะ"

"ฉันกลัวเหล่าเติ้งจะไม่พอใจน่ะสิ"

จ้าวฉู่หยุนพยักพเยิดไปทางเติ้งหลินลู่ พลางเอ่ยแซว

โจวปินไม่ได้พูดอะไร เขารู้สึกว่าถ้ามีเงินแล้วจะฉลองปีใหม่ที่ไหนก็เหมือนกัน อีกอย่างที่บริษัทก็ต้องมีคนคอยเฝ้าอยู่ดี

โจวเซี่ยอวี้เบะปาก "ฉันพูดจริง ๆ นะ"

"เอาเถอะ ถ้าฉันจะไปเดี๋ยวโทรหาแล้วกัน"

จ้าวฉู่หยุนตอบรับไปส่ง ๆ

หม้อไฟมื้อนั้นกินกันอยู่ชั่วโมงกว่า สุดท้ายจ้าวฉู่หยุนก็แย่งจ่ายเงินจนได้ จากนั้นก็ช่วยโจวปินพยุงเหล่าเติ้งกลับหอพัก แล้วทั้งสองคนจึงนั่งแท็กซี่กลับบริษัทไปด้วยกัน

พอกลับมาถึงหอพักตอนค่ำ หน้าจอคอมพิวเตอร์ของหลิวไข่ก็มีเพื่อนร่วมชั้นรุมล้อมอยู่หลายคน ทุกคนกำลังรอ "ขโมยผัก" กันอย่างใจจดใจจ่อ

ไม่ว่าเกมไหน ขอแค่มีผู้เล่นผู้หญิงเยอะ พวกผู้ชายก็พร้อมจะแห่ตามกันมาแน่นอน

ยิ่งดาวประจำห้องอย่างหวังจื่อซานเล่น Happy Farm ด้วยแล้ว พวกผู้ชายห้องบริหารอุตสาหกรรมหนึ่งจะยอมพลาดโอกาสเข้าหาเธอได้อย่างไร บางคนถึงกับยอมรอให้หวังจื่อซานมาขโมยผักเสร็จก่อน ถึงค่อยลงมือเก็บเกี่ยวผลผลิตของตัวเองด้วยซ้ำ

"โอ้โห อาจารย์ฮาตาโนะหรือว่าโยชิซาวะ อากิโฮะล่ะเนี่ย"

จ้าวฉู่หยุนควักบุหรี่ออกมาโยนแจกคนละมวน พวกผู้ชายรับบุหรี่ไปพลางหัวเราะร่า หลิวไข่ชักสีหน้าใส่ "ขโมยผักโว้ย คอมฉันไม่มีของพรรค์นั้นหรอก"

"แล้วยี่สิบกว่ากิ๊กในไดรฟ์ดีของแกมันคืออะไรกันวะ"

จ้าวฉู่หยุนแฉออกมาตรง ๆ

คอมพิวเตอร์ของไอ้หมอนี่กลายเป็น "สมบัติล้ำค่า" ของพวกผู้ชายห้องบริหารอุตสาหกรรมหนึ่งไปแล้ว ห้อง 305 เลยพลอยกลายสภาพเป็นโรงหนังเอวีขนาดย่อมไปด้วย

พอฟ้ามืดลงเมื่อไหร่ ก็จะมีพวกผู้ชายทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ย่องเข้ามาในห้อง 305 ทีละสามสี่คน วันไหนคนเยอะหน่อยก็ยืนออกันล้อมหน้าจอคอมถึงเจ็ดแปดคน ยังดีที่พวกมันแค่มาดูเพื่อศึกษาหาความรู้ มือไม้ไม่ได้ซุกซนทำอะไรอย่างอื่น

สัญญาณเน็ตที่หอพักห่วยแตกสิ้นดี แค่จะโหลดหนังเรื่องหนึ่งก็ล่อไปทั้งวันจนแทบกระอักเลือด

ที่บัดซบที่สุดคือตอนดันมาค้างเติ่งอยู่ที่เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ ความรู้สึกทรมานใจแบบนี้มีแต่คนที่เคยผ่านมาก่อนเท่านั้นถึงจะซึ้ง

ตามหลักแล้ว ต่อให้เป็นหนังโป๊ที่เด็ดแค่ไหน ถ้าดูซ้ำบ่อยเข้ามันก็ต้องมีเบื่อกันบ้าง ทว่าไอ้เวรหลิวไข่ดันขยันแบกคอมกลับบ้านไปโหลดหนังใหม่ ๆ มาอัปเดตทุกสุดสัปดาห์

ยิ่งหยุดปีใหม่ไปสามวัน ป่านนี้ในคอมคงมีแต่ของ "ใหม่" แน่นเอี้ยด แม้ท่วงท่าลีลาจะคล้ายกันไปหมด หรือกระทั่งบทพูดยังซ้ำเดิมเป๊ะ แต่อรรถรสในการรับชมกลับต่างกันลิบลับ

"ฉันลบไปหมดแล้วเว้ย"

หลิวไข่แถข้าง ๆ คู ๆ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องถามทันที "แล้วเมื่อไหร่แกจะพาแฟนมาให้พวกเราดูตัวบ้างล่ะ"

หวังซวี่ตงดันไปป่าวประกาศกับทุกคนว่า "แฟนพี่ฉู่หยุนสวยโคตร ๆ บุคลิกก็ดี แถมยังเป็นรุ่นพี่ด้วยนะ"

"สวยโคตร ๆ บุคลิกดี เป็นรุ่นพี่"

แค่สามอย่างนี้ ต่อให้จับแยกกันก็ทำเอาพวกนักศึกษาหนุ่มวัยละอ่อนตื่นเต้นจนเนื้อเต้นแล้ว นับประสาอะไรกับการเอามารวมไว้ในคนเดียว

ใครบ้างจะไม่ตาร้อน

เป็นใครก็ต้องอยากรู้อยากเห็นเป็นธรรมดา

"ก็บอกแล้วไงว่าเธอไปฝึกงานต่างเมือง รอเธอกลับมาก่อนค่อยว่ากัน"

นี่คือข้ออ้างที่จ้าวฉู่หยุนงัดมาใช้ตลอด และเป็นข้ออ้างที่ลงตัวที่สุดแล้ว

ถ้าหลินซียวี่เต็มใจมาเจอพวกหลิวไข่ ก็ค่อยบอกว่าเธอฝึกงานเสร็จกลับมาแล้ว แต่ถ้าเธอไม่เต็มใจ ก็แค่บอกไปว่าเธอได้งานทำต่อที่ต่างเมืองเลย

ฟังดูสมเหตุสมผลดี คนอย่างจ้าวฉู่หยุนถ้ามีแฟนสวยขนาดนั้น ไม่มีทางแอบซ่อนไว้มิดชิดหรอก แค่ไม่พาเดินกร่างอวดใครต่อใครก็ถือว่าบุญโขแล้ว

"อย่างนี้ก็รักทางไกลน่ะสิ"

และก็เป็นไปตามคาด พวกหลิวไข่เชื่อสนิทใจ แถมยังคิดว่าจ้าวฉู่หยุนชะล่าใจเกินไป "แฟนสวยขนาดนั้น แกปล่อยให้เธอไปจากจวิ้นซาได้ยังไงวะ"

เหอเลี่ยงอ้าปากพะงาบ ๆ เหมือนอยากจะเตือนสติสักหน่อย อย่างเรื่องระยะทางอาจทำให้คิดถึงกัน แต่รักทางไกลส่วนใหญ่ก็มักจบไม่สวย ซึ่งตัวเขาเองนี่แหละคือหลักฐานที่มีชีวิต

แต่จ้าวฉู่หยุนกลับเชิดหน้าย้อนถาม "แล้วจะให้ฉันล่ามโซ่เธอไว้หรือไง"

เหอเลี่ยงหุบปากฉับทันที หลิวไข่ยังอดเสียดายแทนเพื่อนไม่ได้ "ฉันแค่คิดว่าแกเสียเปรียบชะมัด หวังซวี่ตงบอกว่าแฟนนายสวยยังกับนางฟ้าลงมาเกิด"

"ถ้ารักเธอก็ต้องให้อิสระกับเธอสิ"

จ้าวฉู่หยุนเก๊กหล่อไปหนึ่งยก

"ชิ~~"

คราวนี้พวกผู้ชายในห้อง 305 พร้อมใจกันกลอกตาใส่เขาทันที อยู่ด้วยกันมาเกือบเทอมแล้ว ใครเป็นคนยังไงทำไมจะไม่รู้

หลิวไข่ลองหยั่งเชิงถาม "แกกับเธอได้... 'อย่างว่า' กันหรือยังวะ"

ทุกคนหันขวับมามองจ้าวฉู่หยุน พลางคิดในใจว่าถ้าได้มีอะไรกันแล้ว อย่างน้อยก็คงไม่ขาดทุนเท่าไหร่

เพราะหวังซวี่ตงบรรยายไว้เว่อร์วังอลังการมาก แถมสายตาหมอนั่นก็ถือว่าใช้ได้ ขนาดเสี่ยวฟางยังมีเสน่ห์ความเป็นผู้หญิงเต็มเปี่ยม

ที่จริงทุกคนต่างมองว่าความรักครั้งนี้ของจ้าวฉู่หยุนคงไปไม่รอด ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ ทัศนคติของทุกคนจึงเริ่มเปลี่ยนไปตามนั้น

จ้าวฉู่หยุนกวาดตามองรอบวง แล้วพูดเรื่องไร้สาระด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด "พูดจาเลอะเทอะ ถ้ายังไม่ได้แอ้มจะนับว่าเป็นแฟนได้ไงวะ"

แต่พวกผู้ชายในห้อง 305 ดันพยักหน้าหงึกหงัก เห็นพ้องต้องกันเป็นแถว

เว้นก็แต่เหอเลี่ยงที่พึมพำเสียงเบา "แล้วแกกับฉินหลินหรงเป็นอะไรกันแน่ล่ะ"

จ้าวฉู่หยุนขี้เกียจจะต่อปากต่อคำ เขาไม่ชินกับการเอาเรื่องผู้หญิงของตัวเองไปพูดกับคนอื่น จังหวะนั้นเสียงมือถือก็ดัง "ติ๊ง" ขึ้นมาพอดี

ฉินหลินหรง: ฉันอยู่ริมแม่น้ำเซียงเจียง มีเรื่องอยากคุยกับนาย

"ยัยนี่มีธุระอะไรกับฉันกันแน่ หรือว่าจะทะเลาะกับแฟนมาวะ"

จ้าวฉู่หยุนนึกสงสัย เขาเหลือบมองห้องพักที่อบอวลไปด้วยควันบุหรี่ สุดท้ายก็ตัดสินใจออกไปตามนัด