ตอนที่ 67 นี่แหละคือรักระยะไกล

ฉินหลินหรงมัดผมหางม้าสูง สวมเสื้อขนเป็ดตัวยาวสีดำ สองมือยันราวกันตก โน้มตัวไปข้างหน้าทอดสายตามองแม่น้ำเซียงเจียงอันมืดมิด สายลมหนาวเหน็บพัดผ่าน ปอยผมที่หลุดลุ่ยไม่กี่เส้นปลิวไสวไปตามลม

เนื่องจากอากาศหนาวจัดซ้ำยังเป็นช่วงค่ำ แถมช่วงบ่ายยังมีฝนตกโปรยปรายลงมา ทางเดินชมวิวเลียบเขื่อนแม่น้ำเซียงเจียงจึงแทบไร้ผู้คน

นาน ๆ ทีจะมีคู่รักเดินกอดกันผ่านไป ทำให้เงาร่างตรงนี้ดูโดดเดี่ยวอ้างว้างยิ่งขึ้นไปอีก

จ้าวฉู่หยุนวิ่งเหยาะ ๆ มาตลอดทาง เขาไม่ได้รีบร้อนอยากเจอฉินหลินหรงขนาดนั้น เพียงแค่วิ่งแล้วตัวจะได้อุ่นขึ้นหน่อยเท่านั้นเอง

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ฉินหลินหรงก็หันกลับมามองแวบหนึ่ง พอเห็นว่าจ้าวฉู่หยุนวิ่งเหยาะ ๆ มาหา ในใจก็แอบกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่บ้าง

ทว่าเธอกลับแค่เหลือบมองทีเดียว แล้วหันกลับไปมองแม่น้ำเซียงเจียงต่อ

จ้าวฉู่หยุนกวาดตามองซ้ายขวา เห็นว่าพวกอันซีเมิ่งไม่ได้อยู่แถวนี้ เขาจึงชะลอฝีเท้าลงแล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบตัวหนึ่ง จากนั้นเดินไปยืนข้างฉินหลินหรง จมูกยังคงได้กลิ่นหอมละมุนอันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กสาว

ทั้งสองยืนเคียงไหล่มองแม่น้ำเซียงเจียงเบื้องหน้า ชั่วขณะนั้นไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร

บรรยากาศเช่นนี้เกิดขึ้นน้อยมาก เมื่อก่อนมีแต่จ้าวฉู่หยุนที่คอยตามตื๊อฉินหลินหรง ประจบเอาใจสารพัด

ฉินหลินหรงเคยชินกับการปฏิบัติตัวแบบนี้ของทั้งคู่ไปแล้ว เธอจึงรอให้จ้าวฉู่หยุนเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน

"มีอะไรจะพูดก็รีบพูด หนาวจะตายอยู่แล้ว"

จ้าวฉู่หยุนเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนจริง ๆ เขาเอาตัวชนฉินหลินหรงเบา ๆ ทีหนึ่ง "หน้าหนาวแท้ ๆ คนสองคนมายืนตรงนี้ยังกะพวกปัญญาอ่อน"

ฉินหลินหรงหันขวับกลับมา มองจ้าวฉู่หยุนอย่างไม่อยากเชื่อสายตา นี่น่ะหรือคนที่ตามจีบเธอมาถึงสามปี แถมยังยอมเรียนซ้ำชั้นอีกปีเพื่อสอบตามเธอมาถึงหูต้า?

ถ้าเป็นเมื่อก่อน แค่เธอยอมอยู่กับเขานานขึ้นอีกสักนิด เขาก็คงดีใจจนเนื้อเต้นไปแล้ว

แล้วดูตอนนี้สิ เพิ่งมาถึงแท้ๆ ก็หมดความอดทนแล้วหรือไง

จ้าวฉู่หยุนเห็นฉินหลินหรงมองมาด้วยสายตาซับซ้อน พลางคิดในใจว่า หรือว่าเธอคิดจะมารื้อฟื้นความหลังกับฉัน?

แต่เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่าฉันมีแฟนแล้วนี่นา อีกอย่าง คนหยิ่งในศักดิ์ศรีอย่างเธอ ไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นี้แน่

"ไม่พูดก็ได้ งั้นเราก็ทำแบบพวกเขาสิ จะได้อุ่นขึ้นหน่อย"

จ้าวฉู่หยุนพยักพเยิดหน้าไปทางคู่รักข้างๆ ที่กำลังยืนกอดรัดฟัดเหวี่ยงคลอเคลีย แถมดูท่าจะกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม

ฉินหลินหรงเหลือบมองคู่รักคู่นั้นแวบหนึ่งโดยไม่ต่อปากต่อคำ เมื่อก่อนจ้าวฉู่หยุนก็ชอบพูดจาหยอกล้อทำนองนี้ แต่เขาก็ยังให้เกียรติเธอมาก ทว่าความเกรงอกเกรงใจพวกนั้นกลับมลายหายไปสิ้นตั้งแต่วันที่มารายงานตัวเข้ามหาวิทยาลัย

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง "ผู้หญิงคนนั้นอายุมากกว่านายตั้งเยอะใช่ไหม"

จ้าวฉู่หยุนยังคงอัดบุหรี่เงียบๆ โดยไม่ตอบอะไร คิดในใจว่าตอนนี้เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย เธอมีสิทธิ์อะไรมาซักไซ้

"เธอรวยมากเลยใช่ไหม"

ฉินหลินหรงถามต่อ

ท่าทางของหลินซียวี่ดูมีฐานะร่ำรวยอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งบวกกับเรื่องที่จ้าวฉู่หยุนเปย์เหรียญแฮปปี้ให้สาว ๆ ในห้องพักของเธอคนละ 999 เหรียญด้วยแล้ว

ฉินหลินหรงรู้ฐานะทางบ้านของจ้าวฉู่หยุนดี จึงคิดว่าเขาอาจไม่ต่างจากนักศึกษาหญิงบางคนในวิทยาลัยศิลปะที่ถูกเศรษฐีเลี้ยงดู นี่คือข้อสรุปที่เธอขบคิดมาตลอดหลายวัน

"เธอจะพูดอะไรกันแน่เนี่ย"

จ้าวฉู่หยุนถามอย่างรำคาญใจ

"เธอแก่กว่านายตั้งขนาดนั้น พวกนายไม่เหมาะสมกันหรอก"

ฉินหลินหรงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

" "

จ้าวฉู่หยุนถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขาเหลือบมองฉินหลินหรง "เธอเรียกฉันมาเพื่อจะพูดเรื่องนี้น่ะเหรอ"

ฉินหลินหรงพยักหน้า "ฉันหวังดีกับนายนะ"

คำว่า "ฉันหวังดีกับนาย" นี้ ฉินหลินหรงเคยพูดกับจ้าวฉู่หยุนมานับครั้งไม่ถ้วนในอดีต แต่จริง ๆ แล้วเขาเกลียดประโยคนี้ที่สุด

จ้าวฉู่หยุนมองเด็กสาวที่ตนเคยชอบมาตลอดสามปีในชาติก่อน จู่ ๆ ความรู้สึกยากจะอธิบายก็แล่นเข้ามาในหัว คงเป็นเพราะผู้ชายมักมีความรู้สึกพิเศษต่อรักแรกเสมอ

ต่อให้ผู้หญิงคนนี้จะเคยทำร้ายจิตใจคุณมานับพันนับหมื่นครั้งก็ตาม

"ฮู่ว~~"

จ้าวฉู่หยุนพ่นลมหายใจระบายความอัดอั้น แล้วหลุดปากถามออกไป "แล้วใครล่ะที่เหมาะสม"

"ถ้าเธอหวังดีกับฉันจริง เธอควรจะคบกับฉันสิ"

แน่นอนว่าจ้าวฉู่หยุนหมายถึงชาติก่อน แต่ฉินหลินหรงไม่มีทางรู้ เธอคิดว่าเขากำลังพูดจาประชดประชัน "จ้าวฉู่หยุน ตอนนี้พวกเราคุยกันดี ๆ สักประโยคไม่ได้เลยเหรอ"

จ้าวฉู่หยุนจุดบุหรี่ขึ้นสูบอีกมวน พลางทอดสายตามองแม่น้ำเซียงเจียงอันมืดมิดโดยไม่พูดอะไรอีก

"ใช่ ฉันผิดต่อนาย ฉันผิดสัญญา แต่ฉันอยากให้นายมีชีวิตที่ดีจริง ๆ นะ"

นี่คือสิ่งที่อยู่ในใจของฉินหลินหรง เธออยากเปิดอกคุยกันดี ๆ มานานแล้ว พอได้พูดออกไปในที่สุด ก็รู้สึกว่าโล่งใจขึ้นมาก

"ตอนนั้นเธอรับปากว่าจะรอฉัน เพราะอะไร"

ชาติก่อนจ้าวฉู่หยุนก็เคยถามคำถามนี้ แต่ฉินหลินหรงไม่เคยตอบตรง ๆ สักครั้ง แม้ตอนนี้มันจะไม่สำคัญแล้ว แต่เขาก็ยังอยากรู้คำตอบอยู่ดี

ฉินหลินหรงนิ่งเงียบไป เธอเอาแต่มองผืนน้ำโดยไม่ปริปากพูดอะไร จ้าวฉู่หยุนถอนหายใจออกมาแล้วเตรียมจะเดินจากไป

"ปีที่นายเรียนซ้ำเพื่อสอบใหม่ ฉันต้องมาอยู่เมืองที่ไม่คุ้นเคยนี้คนเดียว นายก็รู้ว่าฉันเรียนแบบไปกลับมาตลอด"

"ตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยจากบ้านไปไหน ไม่เคยอยู่หอพัก พอตกเย็นทีไรฉันก็คิดถึงบ้านจับใจ อยากให้มีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ เป็นเพื่อน..."

ฉินหลินหรงทอดสายตามองผืนน้ำพลางเล่าด้วยเสียงแผ่วเบาจนแทบจะปลิวหายไปกับสายลม จ้าวฉู่หยุนหยุดเดินแล้วกลับมายืนข้างเธออีกครั้งเพื่อรับฟังเงียบ ๆ

"ฉันโทรกลับบ้านไปร้องไห้ไปบ่อยมาก ตอนนั้นนายก็ยังไม่มีมือถือ แล้วฉันก็ไม่อยากรบกวนเวลานายอ่านหนังสือ..."

"แม่ของเขาเป็นทั้งเพื่อนร่วมรุ่นแล้วก็เพื่อนสนิทของแม่ฉัน ตัวเขาเองก็..."

พอได้ยินถึงตรงนี้ จ้าวฉู่หยุนก็ไม่อยากฟังต่ออีก เขาพูดแทรกขึ้นทันที "เขาก็เลยมาคอยอยู่เป็นเพื่อนเธอทุกวัน คอยถามไถ่เอาใจใส่สารพัด แล้วเธอก็ตกลงคบกับเขาใช่ไหมล่ะ"

"ตอนแรกฉันไม่ได้..."

ฉินหลินหรงคิดจะแก้ตัวให้ตัวเองอยู่บ้าง แต่ก็รู้สึกว่าในเมื่อเรื่องมันลงเอยแบบนี้ไปแล้ว พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ จึงตอบรับไปว่า "ก็ทำนองนั้นแหละ"

"เฮ้อ"

จ้าวฉู่หยุนถอนหายใจพลางส่ายหน้า เขาเข้าใจฉินหลินหรงดี แต่ก็อดเสียดายความรู้สึกในชาติก่อนของตัวเองไม่ได้

ฉินหลินหรงไม่เข้าใจท่าทีถอนหายใจส่ายหน้าของเขาเลย ตามหลักแล้วเขาควรจะโกรธหรือไม่ก็คาดคั้นถามสิ ถึงจะสมกับเป็นนิสัยของเขา

หรือว่าเขาแค่รู้สึกเสียดายเฉย ๆ งั้นเหรอ

ผูกพันกันมาตั้งสามปีเชียวนะ ต่อให้มีแฟนใหม่แล้ว ก็ไม่น่าจะปล่อยวางได้เร็วขนาดนี้ไม่ใช่หรือไง

ความสงสัยผุดขึ้นมาในใจ ฉินหลินหรงจึงเอ่ยเรียกเบา ๆ "ฉู่หยุน..."

จ้าวฉู่หยุนมองสำรวจฉินหลินหรงอย่างละเอียด เขายื่นมือออกไปหมายจะหยิกแก้มเธอ แต่ยื่นไปได้ครึ่งทางก็ชักกลับมา ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา "ก็แค่เวลาปีเดียวเอง"

นี่แหละคือรักแท้แพ้ระยะทาง หรือพูดให้ชัดก็คือทนความเหงาความโดดเดี่ยวไม่ไหวนั่นเอง

แน่นอนว่า บางทีอาจจะมีเหตุผลอื่นร่วมด้วย

"แค่ปีเดียวงั้นเหรอ"

ฉินหลินหรงรำพึงในใจ เธอรู้สึกว่าช่วงเวลาหนึ่งปีนี้นานเหลือเกิน แต่ในขณะเดียวกันก็แสนสั้นเหลือเกิน

"ลมพัดแบบนี้หนาวชะมัด เย็นเข้ากระดูกเลย"

จ้าวฉู่หยุนหมดอารมณ์จะคุยขึ้นมากะทันหัน เขาล้วงสองมือลงในกระเป๋าเสื้อ ย่ำเท้าพลางเอ่ยเร่ง "กลับกันเถอะ"

"จ้าวฉู่หยุน"

ฉินหลินหรงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับ ถามด้วยความโมโห "นายกับผู้หญิงคนนั้นมันยังไงกันแน่"

"ก็อย่างที่เธอเห็นนั่นแหละ"

จ้าวฉู่หยุนดันตัวฉินหลินหรงไปทีหนึ่ง เธอสะบัดตัวขัดขืนเบา ๆ ดูท่าว่าถ้าเขาไม่พูดให้ชัดเจน เธอก็คงไม่ยอมกลับหอพัก

"ตอนนี้ฉันมีความสุขดีจริง ๆ เธอไปคบกับแฟนของเธอให้สบายใจเถอะ"

ฉินหลินหรงยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม จ้าวฉู่หยุนก็ไม่คิดจะตามใจเธออีก เขาโบกมือลาแล้ววิ่งเหยาะ ๆ มุ่งหน้ากลับหอพัก

ถึงแม้จะได้เกิดใหม่จนจิตใจเปลี่ยนไปมากแค่ไหน แต่เขาก็ยังตัดใจทิ้งขว้างฉินหลินหรงไม่ลงจริง ๆ

วิ่งไปได้ไม่ไกล จ้าวฉู่หยุนก็แอบหลบอยู่หลังต้นไม้ต้นหนึ่ง คอยลอบมองฉินหลินหรงอยู่ห่าง ๆ พลางนึกในใจว่า ยัยเด็กโง่นี่คงไม่คิดจะยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคืนจริง ๆ หรอกนะ จะหาเรื่องทรมานตัวเองไปทำไม

"เขาไปจริง ๆ แบบนี้เลยเหรอ"

หัวใจของฉินหลินหรงกระตุกวูบ ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นลึกเข้าไปข้างใน เห็นได้ชัดว่ายังทำใจยอมรับไม่ได้

จ้าวฉู่หยุนคนนั้น... ผู้ชายที่เคยเดินตามไปส่งเธอถึงซอยบ้านทุกวัน ผู้ชายที่แค่มีพวกอันธพาลมาแซวเข้าหน่อยก็พร้อมพุ่งเข้าไปแลกหมัดเพื่อเธอทันที ตอนนี้เขาไม่เป็นห่วงฉันเลยสักนิดแล้วจริง ๆ หรือ

ฉินหลินหรงรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาทันที ขอบตาร้อนผ่าวจนน้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า

"ก็จริง เขาควรจะไป ในเมื่อฉันเป็นฝ่ายผิดต่อเขาเอง เหอะ แค่ปีเดียวเองงั้นเหรอ"

ฉินหลินหรงปาดหางตาเบา ๆ แค่นยิ้มเยาะตัวเองทีหนึ่ง ก่อนจะสาวเรียวขายาวมุ่งหน้ากลับหอพัก

พอกลับมาถึงใต้หอพักหญิง เธอจึงหยุดฝีเท้าแล้วหันมองไปรอบ ๆ พลันปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ ขึ้นที่มุมปาก ก่อนจะก้าวขึ้นบันไดไปด้วยท่วงท่าที่ผ่อนคลายขึ้น

· · · · · · · ·

ส่วนจ้าวฉู่หยุน นับตั้งแต่มีพี่ซียวี่เข้ามา เขาก็ทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับเรื่องงาน บริษัทเฮยไป๋หูอวี๋ค่อย ๆ เข้ารูปเข้ารอยและดำเนินไปอย่างราบรื่น รายได้ต่อวันของ Happy Farm อยู่ที่ราวหนึ่งล้านหยวนแล้ว

หลังพ้นวันปีใหม่มา อันดับเศรษฐีกระเป๋าหนักไม่ได้ขยับเท่าไหร่นัก เพราะระบบอัปเดตเดือนละครั้ง ทุกคนคงรอไปเปิดศึกแย่งชิงอันดับกันช่วงต้นเดือน

เฮยไป๋หูอวี๋อาศัยแค่เว็บเกมเพียงเกมเดียว ก็กวาดยอดหมุนเวียนในเดือนมกราคมไปได้ถึงสามสิบล้านหยวน แม้จะยังเทียบไม่ได้กับ "เกมเลเจนด์" ของเซิ่งต้า แต่ก็นับว่าเป็นม้ามืดตัวจริงเสียงจริง

ในเมื่อบริษัททำเงินได้แล้ว จ้าวฉู่หยุนจึงสั่งให้จูเหม่ยถิงไปจัดหาใบชากับกาแฟดี ๆ มาเตรียมไว้ ของพวกนี้ช่วยให้กระปรี้กระเปร่าตื่นตัวทั้งนั้น

ฝ่ายเทคโนโลยีกำลังเร่งทำโอทีเพื่อพัฒนา Happy Pasture กับ Plants vs. Zombies ประธานจ้าวแปลงร่างเป็นโจวปาผีจอมเคี่ยว คอยจี้ไม่หยุดหย่อน สั่งให้พวกเขาทำโอที ทำโอที แล้วก็ทำโอที!

แน่นอนว่าค่าล่วงเวลาก็ให้ไม่อั้น ความคืบหน้าของ Happy Pasture นั้นไวมากจริง ๆ ผิดกับ Plants vs. Zombies ที่ต่อให้อยากเร่งแค่ไหนก็เร่งไม่ขึ้น

ซุนย่าเฟยแทบจะเขวี้ยงเมาส์ทิ้ง สื่อเป็นนัยว่าถ้าเก่งจริงก็มาทำเองสิโว้ย!

เดิมทีจ้าวฉู่หยุนคิดจะไปถอยรถสักคัน เขาไม่มีนิสัยชอบแกล้งจน พูดกันตรง ๆ ก็คือชอบอวดรวยนั่นแหละ

ยิ่งไปกว่านั้นในใจเขายังคิดว่า เงินทองพวกนี้ มีแค่ส่วนที่ใช้จ่ายออกไปเท่านั้นถึงจะเป็นสมบัติของตัวเองอย่างแท้จริง

แต่น่าเสียดายที่ใกล้เทศกาลตรุษจีนแล้วไม่มีรถพร้อมส่ง ต่อให้ยอมจ่ายเพิ่มก็ต้องรอจนหลังตรุษจีนอยู่ดี เขาจึงได้แต่ยอมล้มเลิกไป เอาไว้ปีหน้าค่อยมาวางท่าอวดรวยใหม่แล้วกัน