ตอนที่ 68 ตั้งเป้าเป็นนักศึกษาที่ทั้งเรียนเด่นประพฤติดี

ช่วงใกล้สอบปลายภาค หลินซียวี่นอนซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของจ้าวฉู่หยุนบนโซฟาห้องนั่งเล่น พลางเอ่ยถามเสียงเบา "มหาวิทยาลัยพวกเธอใกล้จะปิดเทอมแล้วใช่ไหม?"

จ้าวฉู่หยุนจุ๊บปากเล็กๆ ของเธอเบาๆ ทีหนึ่ง "อืม สอบเสร็จก็ปิดเทอมแล้วครับ"

หลินซียวี่เงยหน้าขึ้น เผยอริมฝีปากสีแดงระเรื่อ "เตรียมตัวไปถึงไหนแล้วล่ะ?"

"ผมเตรียมเงินค่าสอบซ่อมไว้เรียบร้อยแล้วครับ"

จ้าวฉู่หยุนพูดเรื่องจริง ทั้งเทอมเขาเข้าเรียนแทบนับคาบได้ หนังสือเรียนยังใหม่เอี่ยมอยู่เลย ที่แวะไปห้องเรียนบ้างก็แค่เพื่อซึมซับบรรยากาศ ยืนยันว่าตัวเองยังเป็นนักศึกษาอยู่เท่านั้น

หลินซียวี่ตีเขาไปหลายทีพลางเอ็ด "แล้วยังจะขยันวิ่งมาหาฉันที่นี่ทุกวันอีก ไม่รู้จักทบทวนหนังสือให้เยอะๆ หน่อยหรือไง?"

"พี่ซียวี่ ก็ห้องครัวบ้านพี่แมลงสาบมันเยอะเกินไปนี่ครับ ผมต้องมาช่วยกำจัดแมลงสาบให้นะ"

จ้าวฉู่หยุนเบ้ปาก ในใจคิดว่าสองสามวันทีไรครัวบ้านเธอก็มีแมลงสาบโผล่มาทุกที คราวนี้กลับมาโทษผมซะงั้น

พอได้ยินจ้าวฉู่หยุนแซว หลินซียวี่ก็หน้าแดงก่ำ มุดหน้าซุกอยู่ในอ้อมอกเขาอยู่นานสองนานไม่ยอมส่งเสียง

ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงยอมเงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดเสียงจริงจัง "เทอมหน้า เธอห้ามมาบ่อยขนาดนี้แล้วนะ"

"ครับ"

จ้าวฉู่หยุนอุ้มเธอเดินตรงไปยังห้องนอนทันที หลินซียวี่ใช้สองแขนโอบรอบคอเขาไว้ "ฉันพูดจริงนะ"

"ครับ"

"เธอต้องจัดสรรให้ดี อย่าให้เสียทั้งเรื่องงานเรื่องเรียนล่ะ"

"ครับ ทางนี้ก็ต้องไม่ให้เสียเหมือนกัน"

· · · · · · · ·

ตารางสอบของมหา'ลัยหูต้าค่อนข้างกระจาย วันนี้สอบวิชาหนึ่ง พรุ่งนี้สอบอีกวิชาหนึ่ง จ้าวฉู่หยุนจึงไปเข้าห้องสอบแต่โดยดี พอสอบเสร็จก็เดินกลับหอพัก

ในห้องพักไม่มีใครอยู่เลย เห็นได้ชัดว่าเขาส่งข้อสอบก่อนเวลา

เขาสูบบุหรี่ไปสองมวน พวกหลิวไข่ถึงค่อยเดินเกาะกลุ่มกันกลับมาที่ห้อง แต่ละคนยังคงถกเถียงกันเรื่องความยากของข้อสอบไม่หยุด

คนที่บ่นว่าข้อสอบยากย่อมหนีไม่พ้นเด็กหลังห้องอย่างหลิวไข่ พอผลักประตูเข้ามาเห็นจ้าวฉู่หยุนนั่งไขว่ห้างเล่น Happy Farm อยู่ ก็เอ่ยถามอย่างอยากรู้อยากเห็นทันที "ฉู่หยุน นายทำข้อสอบได้ไหมวะ?"

"ไม่รู้ว่ะ ยังไงกูก็เขียนตอบจนเต็มหน้ากระดาษแหละ อาจารย์เห็นความขยันของกูก็น่าจะให้ผ่านอยู่นะ"

วิชาที่สอบวันนี้คือทฤษฎีพื้นฐานลัทธิมาร์กซ์

ก่อนสอบจ้าวฉู่หยุนหยิบหนังสือเรียนของกัวเจียเหว่ยมาท่องจุดสำคัญไปไม่กี่ข้อ จากนั้นก็อาศัยประเด็นสำคัญเพียงไม่กี่ข้อนั้น ผสมโรงด้วยคำพูดของตัวเอง เขียนแถวนไปเวียนมาจนเต็มกระดาษคำตอบ

ทั้งสามคนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะไม่สนใจไอ้ตัวห่วยประจำกลุ่มคนนี้อีก รู้สึกว่าการเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเขาก็เหมือนดูถูกตัวเองแท้ๆ

"พี่เลี่ยง แล้วมึงล่ะ?"

หลิวไข่ถามต่อ อยากหา "พวกเดียวกัน" ใจจะขาด

"กูผ่านฉลุยอยู่แล้ว ออกตรงกับที่อาจารย์เน้นให้ทั้งนั้น"

เหอเลี่ยงตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ

ส่วนกัวเจียเหว่ยไม่มีใครคิดจะถามอยู่แล้ว หมอนั่นน่ะระดับตัวเต็งชิงทุนการศึกษา

หลิวไข่ทิ้งตัวนั่งแหมะลงบนเก้าอี้อย่างหมดอาลัยตายอยาก "วิชานี้กูก็น่าจะรอดแหละ แต่วิชาหน้าสอบพีชคณิตเชิงเส้น กูว่ากูติดเอฟแน่ๆ"

"เช็ดเข้"

จ้าวฉู่หยุนถึงได้บางอ้อ "เห็นมึงถอนหายใจฟึดฟัด นึกว่าวิชานี้ตกไปแล้วซะอีก ที่แท้เสือกไปกังวลวิชาหน้าเนี่ยนะ?"

"มึงคิดว่ากูเหมือนมึงหรือไง?"

หลิวไข่ทำท่ารังเกียจไม่อยากนับเป็นพวกเดียวกับจ้าวฉู่หยุน ก่อนจะถอนหายใจยาว "เทอมหน้ากูจะตั้งใจเรียนแล้วว่ะ รู้สึกว่าเทอมนี้ผ่านไปแบบไม่มีอะไรติดหัวเลย ในใจแม่งโหวงๆ ชะมัด"

"ฉู่หยุน เทอมหน้านายก็อย่าโดดเรียนอีกล่ะ พวกเราไปเรียนพร้อมกัน คอยคุมกันไว้ ห้ามใครลา ห้ามใครโดด ห้ามใครขาดเรียนทั้งนั้น"

หลิวไข่พูดพลางเปิดคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าจริงจังเต็มเปี่ยม "ทางที่ดีร้านเน็ตก็ไม่ต้องไปมันแล้ว กูขอทำตัวเป็นแบบอย่างก่อนเลย จะลบไอ้ของพรรค์นี้ที่คอยบ่อนทำลายจิตวิญญาณทิ้งให้หมด"

"มึงจะทำอะไรวะ?"

จ้าวฉู่หยุนรีบปรี่เข้าไปขวาง

"ก็เพราะไอ้พวกนี้แหละที่ทำลายความใฝ่ดีของกู กูตัดสินใจแล้วว่าจะลบทิ้งให้เกลี้ยง นับจากนี้ไปกูจะไม่ดูอีกแล้ว!"

หลิวไข่ผลักจ้าวฉู่หยุนออกด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยว ราวกับว่าแค่ลบหนังโป๊พวกนี้ทิ้ง เขาก็จะกลายเป็นเด็กเรียนดีขึ้นมาได้ในพริบตา

เขาลากไฟล์พวกนี้ลงถังขยะแล้วกดลบถาวรทันที พร้อมกับประกาศกร้าว "กูขอประกาศไว้ตรงนี้เลยว่า หอพัก 305 จะไม่เป็นโรงฉายหนังโป๊อีกต่อไป และในห้อง 305 จะต้องไม่มีหนังโป๊โผล่มาแม้แต่เรื่องเดียว!"

"แปะๆๆ"

ความฮึกเหิมของหลิวไข่พลอยทำให้เหอเลี่ยงกับกัวเจียเหว่ยเลือดร้อนตามไปด้วย เจ้าทึ่มสองคนนั้นถึงกับช่วยกันปรบมือให้ พลางเอ่ยปากชมไม่ขาดสายว่าหลิวไข่ทำถูกต้องแล้ว มันควรต้องทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว

หลิวไข่ที่สวมวิญญาณ "นักเรียนดีเด่น" ยิ่งได้ใจใหญ่ "นับแต่นี้เป็นต้นไป หอพัก 305 จะมีแต่นักศึกษาคุณธรรมเด่นการเรียนเป็นเลิศทั้งสี่คน พวกเราจะเอาอย่างเจียเหว่ย มุ่งมั่นคว้าทุนการศึกษามาให้ได้ครบทั้งสี่คนเลย!"

เสียงปรบมือของเหอเลี่ยงกับกัวเจียเหว่ยยิ่งดังกระหึ่มขึ้นไปอีก จ้าวฉู่หยุนยืนคาบบุหรี่พลางพ่นควันด้วยสีหน้าหดหู่ ตั้งยี่สิบกว่ากิ๊กเชียวนะเว้ย เขายังมีอีกตั้งหลายเรื่องที่ยังไม่ได้ชื่นชมเลยแท้ ๆ

แต่แล้วหลิวไข่ก็ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้นมา "ฉู่หยุน มึงทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง อย่ามาทำตัวถ่วงความเจริญของพวกเราชาว 305 นะเว้ย"

"มึงรู้ไหมว่ายี่สิบกว่ากิ๊กมันต้องใช้เวลาโหลดนานแค่ไหน?"

จ้าวฉู่หยุนลุกขึ้นยืนแล้วชะโงกไปมองพื้นที่ว่างยี่สิบกิ๊กบนฮาร์ดดิสก์ที่จู่ ๆ ก็เพิ่มขึ้นมา พลางตัดพ้อด้วยความปวดใจ "พี่สาวน้องสาวพวกนี้อยู่เป็นเพื่อนพวกเรามาตั้งกี่ค่ำคืน พวกเธอทำผิดอะไร พวกมึงถึงได้ใจไม้ไส้ระกำขนาดนี้วะ?"

" "

หลิวไข่อ้าปากพะงาบๆ คล้ายอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่จ้าวฉู่หยุนชิงตัดบท ชี้นิ้วใส่เขากับเหอเลี่ยงด้วยสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าวสุดขีด

"พวกมึงมันไอ้พวกผู้ชายเฮงซวย พอใส่กางเกงเสร็จก็ไม่เห็นหัวเขาเลยนะ"

"ทิชชูตรงหัวเตียงพวกมึงยังไม่ได้เอาไปทิ้งด้วยซ้ำ ไม่ต้องเสียตังค์สักแดง ล่อฟรีพวกเธอมาตั้งนาน ตอนนี้ยังจะมาโทษพวกเธออีก พวกมึงยังเป็นคนกันอยู่หรือเปล่า?"

เจ้าทึ่มทั้งสามคนได้แต่ยืนอึ้งมองจ้าวฉู่หยุนตาค้าง หลิวไข่ทำหน้าเหมือนเด็กทำความผิด ดูแล้วน่าสงสารจับใจ

เขาเอ่ยแก้ตัวเสียงอ่อย "กูไม่ได้โทษพวกเธอนะเว้ย กูทำเพื่อการเรียนจริงๆ แล้วก็เพื่อสุขภาพของพวกเราด้วย"

"จะขยันก็ไว้เทอมหน้าค่อยขยันดิวะ จะรีบลบทิ้งทำไมตอนนี้ พวกเรายังต้องสอบกันอีกตั้งหลายวันนะเว้ย"

จ้าวฉู่หยุนเข้าใจสภาพจิตใจของพวกมันดี ตัวเขาในชาติก่อนก็เคยทำเรื่องโง่บัดซบแบบนี้เหมือนกัน

แต่มันไม่ได้ช่วยเหี้ยอะไรเลย สันดานเดิมเป็นยังไง สุดท้ายก็กลับไปเป็นอย่างนั้นอยู่ดี

เขาจึงอาศัยจังหวะนี้แกล้งคะยั้นคะยอเผื่อฟลุก "รีบไปดูเร็ว เผื่อกู้คืนกลับมาได้ ยี่สิบกว่ากิ๊กเชียวนะเว้ย เสียดายฉิบหาย"

หลิวไข่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดไป่ตู้พิมพ์ค้นหาคำว่า "วิธีกู้ข้อมูลที่ลบจากถังขยะ" พอเจอโปรแกรมตัวหนึ่งเข้าก็รีบดาวน์โหลดมากู้ไฟล์หนังที่เพิ่งลบไปเมื่อกี้ทันที

"รอดไป รอดไป"

หลิวไข่มองแถบความคืบหน้าพลางตบอกตัวเองเบา ๆ เริ่มรู้สึกตัวแล้วว่าเมื่อกี้ใจร้อนเกินไปหน่อย

เหอเลี่ยงเองก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูจอคอมพิวเตอร์ด้วยแล้วเอ่ยขึ้นว่า "พี่ฉู่หยุน งั้นตกลงตามนี้นะ เทอมหน้าพวกเราทุกคนจะเอาอย่างเจียเหว่ย"

"โอเค ไม่มีปัญหา"

จ้าวฉู่หยุนรับคำทันควัน ก่อนจะลากเก้าอี้มานั่งแล้วเร่ง "กู้กลับมาได้สองเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ เรื่องนี้กูยังไม่เคยดูเลย ขอศึกษาก่อนละกัน"

หลิวไข่เลื่อนเมาส์ไปคลิกเปิดคลิป ไม่ทันไรเสียงชวนแสบแก้วหู (เสนาะหู) ก็ดังลั่นออกมาจากคอมพิวเตอร์

ทั้งสามหัวเบียดกันอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ จ้องเขม็งตาแทบไม่กะพริบ

กัวเจียเหว่ยเดินผ่านด้านหลังของทั้งสามคนเป็นระยะ ๆ แล้วก็หยุดยืนชำเลืองมองอยู่หลายแวบ

ในที่สุด "สมบัติล้ำค่า" ของพวกผู้ชายห้องบริหารอุตสาหกรรมหนึ่ง ก็รอดพ้นวิกฤตมาได้

ในการสอบช่วงหลังจากนั้น ข้อไหนพอทำได้จ้าวฉู่หยุนก็เขียนไป ส่วนข้อไหนทำไม่ได้ก็พยายามด้นสดแถให้เต็มหน้ากระดาษ อย่างน้อยที่สุดก็ไม่ยอมปล่อยให้กระดาษคำตอบว่างเปล่า

แต่การทำแบบนี้ก็แทบไม่ได้เพิ่มภาระให้อาจารย์ตรวจข้อสอบเลยสักนิด แค่อาจารย์กวาดตามองแวบเดียว ก็ตวัดกากบาทตัวเบ้อเริ่มส่งไปได้แล้ว

รวมเวลาตั้งแต่ต้นจนจบยังไม่ถึงสิบวินาทีด้วยซ้ำ

พอสอบเสร็จ หอพัก 305 ก็ไม่ได้จัดเลี้ยงสังสรรค์ส่งท้าย เหอเลี่ยงซื้อตั๋วรถไฟรอบดึกของวันนั้นแล้วรีบดิ่งกลับบ้าน คงร้อนใจอยากกลับไปหาแฟนสาวรักแรกของตัวเองเต็มที

ส่วนกัวเจียเหว่ยเป็นคนภาคอีสาน หนทางไกลแสนไกล นั่งรถไฟตู้เขียวหวานเย็นไม่รู้ต้องโยกเยกไปอีกกี่วันกี่คืน เขาไม่ได้กลับบ้านมาทั้งเทอมแล้ว จึงอยากกลับบ้านเต็มแก่

หลิวไข่พอเห็นว่าไม่มีนัดกินเลี้ยงก็เก็บข้าวของลวก ๆ เอ่ยลาไม่กี่คำแล้วผละออกจากหอพักไป ไอ้หมาเวรตัวนี้ก็ไม่รู้ว่ากลับบ้านจริงหรือแอบพาแฟนไปเปิดห้องกันแน่

สรุปคือช่วงนี้โรงแรมเล็ก ๆ แถวเมืองมหาวิทยาลัยห้องเต็มแทบทุกวัน

พวกนักศึกษาที่เพิ่งได้ลิ้มลองรสชาติความหวานชื่น เปิดเทอมจัดไปรอบหนึ่ง ปิดเทอมจัดไปอีกรอบ จนแทบจะกลายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติไปแล้ว

จ้าวฉู่หยุนเอนพิงพนักเก้าอี้ คาบบุหรี่ไว้ในปากพลางมองหอพักที่ว่างเปล่า นึกในใจว่าไป๋ซาห้องสองนี่ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ผ่านไปทั้งเทอมยังจัดการ "ไก่อ่อน" อย่างเหอเลี่ยงไม่สำเร็จอีก

ตามปกติพอสอบเสร็จ พวกนักศึกษามักจะจัดเลี้ยงรวมตัวกันในหอพัก ดื่มเหล้าจนเมาพับแล้วนอนหลับสักตื่น หรือไม่ก็ชวนกันไปโต้รุ่งที่ร้านเน็ต เช้าวันรุ่งขึ้นค่อยลากกระเป๋าขึ้นรถไฟแล้วไปนอนชดเชยบนนั้น ไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่าแม้แต่น้อย

แต่มีคนหนึ่งที่เป็นข้อยกเว้น ในห้องพักของหวังซวี่ตงมีเขาเพียงคนเดียวที่อยู่ห้องบริหารอุตสาหกรรมหนึ่ง

เขาไม่มีงานเลี้ยงสังสรรค์ แต่เขามีแฟนสาวที่ขายชานมอยู่บนถนนเสื่อมทราม

"พี่ฉู่หยุน พี่ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอครับ"

หวังซวี่ตงผลักประตูเข้ามาถามด้วยความประหลาดใจ

เดิมทีเขาตั้งใจจะมาร่วมวงกินข้าวกับห้อง 305 แต่ในเมื่อห้อง 305 ไม่ได้จัดเลี้ยง หวังซวี่ตงจึงไปช่วยแฟนสาวขายชานมที่ถนนเสื่อมทรามแทน

จนกระทั่งทุ่มหนึ่ง จ้าวฉู่หยุนก็ยังไม่ได้รับข้อความประเภท "มีแมลงสาบในห้องครัว" เลยสักนิด

น่าแปลกที่วันนี้เขาเองก็ไม่อยากเป็นฝ่ายแจ้นไปหาเหมือนกัน

"แล้วนายล่ะ ยังไม่กลับเหมือนกันไม่ใช่เหรอ"

จ้าวฉู่หยุนพาลหงุดหงิดใส่หวังซวี่ตง แต่ก็ยังโยนบุหรี่ให้มวนหนึ่ง "สอบเสร็จก็ไปช่วยงานเลยเหรอ"

"ครับ ที่ร้านยุ่งนิดหน่อย พอดีผมว่างๆ ด้วย"

หวังซวี่ตงสูบบุหรี่ด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม ท่าทางคงอยากยามานาน

จ้าวฉู่หยุนปรายตามองแวบหนึ่ง ก่อนจะโยนบุหรี่ที่เหลืออีกครึ่งซองไปให้ "ไม่ใช่ร้านของเธอสักหน่อย เถ้าแก่ก็ไม่ได้จ่ายค่าจ้างให้นาย จะไปเหนื่อยฟรีทำไม"

"ขอแค่ได้มองหน้าเธอเยอะๆ ได้อยู่กับเธอต่ออีกหน่อยก็ดีแล้วครับ"

หวังซวี่ตงตอบอย่างจริงจังและจริงใจ

ความรักในรั้วมหาวิทยาลัยช่างงดงามแบบนี้เอง ทุ่มเทให้อย่างเต็มใจ เพียงแต่มันค่อนข้างเหนื่อยก็เท่านั้น

แต่ผู้หญิงอย่างเสี่ยวฟาง หวังซวี่ตงเอาไม่อยู่หรอก ถึงอย่างนั้นความรักในมหาวิทยาลัยก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ

สวยงามแต่แสนสั้น จะมีสักกี่คู่ที่ได้ครองคู่กันจริงๆ

เห็นท่าทางของหวังซวี่ตง จ้าวฉู่หยุนอ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอไป "ไปเถอะ ไปกินข้าวด้วยกัน"

เขาตั้งใจจะเลี้ยงข้าวหวังซวี่ตงสักหน่อย ไอ้หมอนี่พอมีแฟนก็กรอบถึงขั้นไม่มีเงินซื้อบุหรี่แล้ว

อีกอย่างตัวเขาเองก็อยู่คนเดียว มองดูห้องพักอันว่างเปล่าแล้วชวนให้หงุดหงิดใจชอบกล

บางทีชวนกันไปดื่มเหล้าสักหน่อยอาจจะดีขึ้น

นึกไม่ถึงว่าหวังซวี่ตงจะยิ้มพลางปฏิเสธ "แหะๆ ถึงจะไม่ได้ค่าจ้าง แต่เถ้าแก่ของพวกเธอก็ยังเลี้ยงข้าวนะครับ ผมกินมาจากที่ร้านเรียบร้อยแล้ว"