ตอนที่ 69 มีเธอทั้งชีวิต

จ้าวฉู่หยุนแวะหาร้านง่าย ๆ กินข้าวประทังความหิวไปมื้อหนึ่ง พอกลับถึงหอพัก เขาก็หยิบมือถือขึ้นมาแล้ววางลงซ้ำ ๆ อยู่อย่างนั้น สุดท้ายจึงสะพายกีตาร์ แวะซื้อเบียร์สองสามกระป๋อง แล้วเดินไปยังริมแม่น้ำเซียงเจียง

นับตั้งแต่อยู่กับหลินซียวี่ เขาก็ไม่เคยแตะกีตาร์อีกเลย และไม่เคยมาที่ริมแม่น้ำเซียงเจียงคนเดียวอีกเช่นกัน

เพราะในใจเขามีใครบางคนอยู่แล้ว มันจึงเต็มตื้น ไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป

แม้ระหว่างทั้งสองคนจะมี "เหวลึก" ขวางกั้น แต่ตราบใดที่ไม่คิดจะก้าวข้ามผ่าน "เหวลึก" สายนั้น มันก็ดูเหมือนไม่มีอยู่จริง

จ้าวฉู่หยุนไม่มีบ้านให้กลับ เขาเกลียดเทศกาลตรุษจีนกับสารทไหว้พระจันทร์ที่สุด หรือพูดให้ถูกคือไม่ชอบเทศกาลดั้งเดิมพวกนั้นเลยสักอย่าง

กระทั่งช่วงปิดเทอมฤดูหนาวเขาก็ยังรังเกียจ

มนุษย์เป็นสัตว์สังคม เขาชอบความคึกคัก ชอบบรรยากาศมีชีวิตชีวาในรั้วมหาวิทยาลัย

และนี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมหลังเกิดใหม่แล้ว เขายังเลือกมาเรียนที่หูต้า

ตามหลักแล้ว เขาจะได้ใบปริญญาหรือไม่ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ จะเรียนหนังสือหรือไม่ก็ไม่กระทบต่อการหาเงิน แต่เขากลับใส่ใจในสถานะ "นักศึกษา" นี้อย่างแท้จริง

ยามที่คนเรามองโลกในแง่ร้ายก็มักจะรู้สึกอ้างว้าง การอยู่ตัวคนเดียวอย่างโดดเดี่ยวนั้นไม่ได้น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวคือความอ้างว้างในก้นบึ้งหัวใจต่างหาก

จ้าวฉู่หยุนนั่งอยู่บนทางลาดของเขื่อนกั้นน้ำ ทอดสายตามองแสงไฟนับหมื่นดวงจากบ้านเรือนริมฝั่ง แสงสีส้มสลัวแต่ละดวงล้วนหมายถึงบ้านหนึ่งหลัง

เขายกเบียร์ขึ้นกระดกอึกใหญ่สองอึก ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจากปากลงสู่กระเพาะ แล้วแล่นลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ

"บนโลกนี้ยังจะมีใครที่ย้อนเวลากลับมาอีกไหมนะ"

จ้าวฉู่หยุนหัวเราะเยาะตัวเอง หากมีอยู่จริง บางทีพวกเขาคงได้นั่งร่ำสุราเปิดอกคุยกัน

เพราะมีเพียงคนหัวอกเดียวกันเท่านั้น ที่จะเข้าใจความโดดเดี่ยวลึก ๆ ในใจของอีกฝ่ายได้อย่างแท้จริง

เขายกกระป๋องเบียร์ขึ้นคารวะฟากฟ้าตรงสุดปลายแม่น้ำเซียงเจียง แล้วกระดกรวดเดียวหมดเสียงดัง "อึก... อึก..." จากนั้นจึงโอบกีตาร์ขึ้นมาแล้วเริ่มฮัมเพลง

เพียงเพราะฝันว่าเธอจากไป ฉันจึงตื่นขึ้นมาพร้อมหยาดน้ำตา

ยามสายลมราตรีพัดผ่านริมหน้าต่าง เธอจะรับรู้ถึงความรักของฉันบ้างไหม

ยามที่เธอแก่ชราในวันนั้น เธอยังจะเคียงข้างฉันอยู่หรือเปล่า

มองดูคำมั่นสัญญาและคำลวงเหล่านั้น ค่อย ๆ ปลิวสลายไปพร้อมเรื่องราวในวันวาน

กี่คนกันที่เคยหลงใหลในความงามยามเยาว์วัยของเธอ

แต่จะมีใครยินดีทนรับความผันแปรอันไร้ปรานีของกาลเวลา

· · · · · · ·

ทางคณะนิติศาสตร์ก็สอบเสร็จวันนี้เช่นกัน สี่สาวร่วมห้องของฉินหลินหรงกินเลี้ยงกันเสร็จแล้วก็พากันมาเดินเล่นริมแม่น้ำเซียงเจียง ทั้งสี่คนคงดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปบ้าง ใบหน้าเนียนใสจึงขึ้นสีแดงระเรื่อ

นี่เป็น "ธรรมเนียมปฏิบัติ" ของพวกเธอ ทุกครั้งที่สอบปลายภาคเสร็จจะต้องไปกินเลี้ยงฉลองด้วยกัน แล้วมาเดินเล่นริมแม่น้ำเซียงเจียง จากนั้นค่อยกลับไปนอนที่หอพัก พอรุ่งเช้าก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

อันซีเมิ่งดูสดใสน่ารักไร้เดียงสา เธอสวมเสื้อโค้ตขนเป็ดตัวยาวสีขาวกับผ้าพันคอสีชมพู ผมเปียสองข้างอันเป็นเอกลักษณ์ขับให้ดูทะเล้นขี้เล่น ดวงตากลมโตสุกใสเป็นประกาย

มันสว่างพอจะส่องนำทางให้ตัวเอง และอบอุ่นพอจะเผื่อแผ่ไปถึงคนรอบข้าง

ฉินหลินหรงสวยสง่าเปี่ยมเสน่ห์สาวสะพรั่ง เธอสวมเสื้อโค้ตขนเป็ดสีดำ ล้วงมือทั้งสองไว้ในกระเป๋าเสื้อ แม้ใบหน้าจะมีรอยยิ้มประดับอยู่ แต่แววตากลับแฝงความครุ่นคิดเหมือนมีเรื่องในใจ

หลี่ฮุ่ยสองมือกอดกระเป๋าน้ำร้อนไว้ พลางยิ้มคุยกับหลิวซินที่เดินอยู่ด้านหน้า

ส่วนหลิวซินเอามือไพล่หลังพลางเดินถอยหลังอย่างอารมณ์ดี เห็นได้ชัดว่าในบรรดาสี่คนนี้เธอร่าเริงที่สุด

สี่สาวอยู่ในวัยช่างฝัน เดี๋ยวก็คุยเรื่องขำขันในรั้วมหาวิทยาลัย เดี๋ยวก็ถกเรื่องเป้าหมายในสายอาชีพ ซึ่งศาลและสำนักงานกฎหมายชื่อดังคือตัวเลือกแรก ๆ ของพวกเธอ

"ชู่ว์~"

ทันใดนั้น หลิวซินก็หยุดเดินแล้วส่งเสียงปราม เธอเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม "เหมือนมีคนเล่นกีตาร์อยู่เลย พวกเธอได้ยินไหม"

หลี่ฮุ่ยพยักหน้า "ฟังดูเล่นเพราะดีนะ"

"เขาร้องเพลงด้วย"

อันซีเมิ่งฟังอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยอย่างไม่ค่อยแน่ใจ "เสียงคุ้นหูพิกล"

ฉินหลินหรงยืนตัวแข็งทื่อไปตั้งแต่แรก เสียงนี้ช่างคุ้นหูเหลือเกิน ดึกดื่นป่านนี้ทำไมเขาถึงมานั่งดีดกีตาร์อยู่ที่นี่ได้

หญิงสาวทั้งสามเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฉินหลินหรงเดินตามหลังพวกเธอไปเงียบ ๆ คราวก่อนเธอกับเขาก็อยู่ตรงนี้เหมือนกัน... หรือว่าเขาจะเลิกกับแฟนแล้วจริง ๆ

ถึงตอนนี้ อันซีเมิ่งกับคนอื่น ๆ ก็จำเสียงของจ้าวฉู่หยุนได้ ทั้งสามหันมาสบตากัน ก่อนจะมองไปที่ฉินหลินหรง ซึ่งกำลังยืนพิงราวสะพาน ทอดสายตามองลงไปยังจ้าวฉู่หยุนที่นั่งอยู่บนทางลาด

คนหนึ่งคน กีตาร์หนึ่งตัว เบียร์ไม่กี่กระป๋อง กับบทเพลง "มีเธอทั้งชีวิต" ของวงสุ่ยหมู่เหนียนหัว

ช่างโดดเดี่ยว อ้างว้าง บาดลึก และหม่นหมองเหลือเกิน

โลกนี้มีแต่การพบกันด้วยดี ไหนเลยจะมีใครจากกันด้วยดีได้จริง

ฉินหลินหรงยกหลังมือขึ้นปาดหางตา สูดหายใจเข้าลึก ๆ ยืนนิ่งไม่พูดจา ได้แต่คอยมองและตั้งใจฟังอยู่อย่างนั้นเงียบ ๆ

หญิงสาวทั้งสามคนก็ไม่ได้ส่งเสียงใด อารมณ์ความรู้สึกเป็นสิ่งที่ส่งต่อถึงกันได้ และในยามดึกสงัด สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือการได้ยินบทเพลงอันแสนเศร้าเช่นนี้

โลกทั้งใบคล้ายจะเงียบสงัดลง เหลือเพียงสายน้ำไหลเชี่ยวในระยะไกลกับเสียงฮัมเพลงแผ่วเบาที่ล่องลอยมาตามลม

เสียงเพลงพลันหยุดลง จ้าวฉู่หยุนกระดกเบียร์จนหมดกระป๋อง ก่อนจะลุกขึ้นขว้างออกไปไกล ๆ แต่เพราะออกแรงมากเกินไปจนเสียหลัก ร่างเซวูบจนต้องรีบหันกลับมาหมอบแปะอยู่บนทางลาดด้วยความตกใจ

ภาพน่าขันตรงหน้าทำลายบรรยากาศซึ้งลงในพริบตา หญิงสาวทั้งสี่คนบนสันเขื่อนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา

หลิวซินถึงกับตะโกนแซวเสียงดัง "จ้าวฉู่หยุน ขออีกเพลงสิ!"

"เชี่ยเอ๊ย โคตรน่าอายฉิบหายเลย"

จ้าวฉู่หยุนเหลือบมองขึ้นไปบนสันเขื่อน ปัดฝุ่นที่ก้นแล้วหิ้วกีตาร์ปีนขึ้นมาตามทางลาด พอมาถึงหน้าราวกั้นก็ยื่นมือไปทางอันซีเมิ่ง "ดึงฉันหน่อยสิ!"

อันซีเมิ่งยื่นมือออกไปตามสัญชาตญาณ แต่พลันนึกอะไรขึ้นได้จึงรีบชักมือกลับ พลางแอบชำเลืองมองฉินหลินหรง ผู้หญิงเราบางทีก็คิดมากไปเองแบบนี้แหละ

ในเมื่อจ้าวฉู่หยุนไม่ได้ยื่นมือมาหาเธอ ฉินหลินหรงจึงยืนกอดอกเฉย ไม่มีทีท่าว่าจะช่วยดึงเลยสักนิด

ยังดีที่หลิวซินหัวไว เธอคว้ามือจ้าวฉู่หยุนไว้แล้วออกแรงดึงเบา ๆ เขาก็กระโดดข้ามขึ้นมาได้... ที่แท้ไอ้หมอนี่ก็แค่อยากหาเศษหาเลยแต๊ะอั๋งอันซีเมิ่งเท่านั้นแหละ

"คนอื่นในหอนายล่ะ?"

ฉินหลินหรงถามเสียงเย็น เธอรู้ว่าช่วงปิดเทอมจ้าวฉู่หยุนคงไม่มีที่ให้ไป

"ก็กลับบ้านกันหมดแล้วน่ะสิ ใครจะเหมือนพวกเธอ สอบเสร็จแล้วยังไม่ยอมกลับ ดึกดื่นป่านนี้ยังออกมาเดินเพ่นพ่านไปทั่ว ไม่กลัวเจอนักเลงหรือไง?"

พอสังเกตเห็นว่าทั้งสี่คนดื่มเหล้ามาด้วย จ้าวฉู่หยุนก็ชักเริ่มมีน้ำโห "นี่ยังไปดื่มเหล้ากันมาอีก กลับหอกันเดี๋ยวนี้เลย เดี๋ยวฉันไปส่งพวกเธอเอง"

สี่สาวรู้สึกงงงวยพิกล พวกเธอไม่ได้เมาแล้วเดินเตร็ดเตร่อยู่คนเดียวเสียหน่อย รวมตัวกันอยู่ตั้งสี่คน ใครมันจะกล้ามาหาเรื่อง?

พวกเราเรียนนิติศาสตร์กันนะยะ ใครกล้ามาลวนลาม จะฟ้องร้องเอาเรื่องให้เข็ดเลยคอยดู

อันซีเมิ่งเบะปาก บ่นพึมพำเสียงเบา "นายนั่นแหละนักเลงตัวจริงไม่ใช่หรือไง?"

แต่จ้าวฉู่หยุนดันได้ยินเข้าพอดี เขาจึงเอ่ยหยอกเย้าด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม "ถ้าฉันเป็นนักเลงจริง ป่านนี้คงจับเธอไปอุ่นเตียงแล้วล่ะ"

คำพูดนี้ทำเอาอันซีเมิ่งฉุนขาด เธอเงื้อกำปั้นเล็ก ๆ ปรี่เข้ามาทุบ ส่วนจ้าวฉู่หยุนยังยืนยิ้มร่าอยู่ที่เดิม ปล่อยให้หมัดน้อย ๆ ของเธอระดมทุบลงบนตัว

ทว่าแรงของอันซีเมิ่งมีเพียงแค่นั้น แถมจ้าวฉู่หยุนยังหนังหนา ต่อให้เค้นแรงทั้งหมดออกมา ทุบลงบนตัวเขาก็ไม่ต่างอะไรกับการช่วยนวดให้เลยสักนิด

สามสาวที่เหลือยืนอึ้งไปตาม ๆ กัน พวกเธอไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าดาวมหาวิทยาลัยหูต้าผู้แสนบริสุทธิ์ผุดผ่อง จู่ ๆ ทำไมถึงกลายร่างเป็นยัยตัวร้ายไปได้ ดูยังไงทั้งคู่ก็เหมือนคู่รักที่กำลังหยอกล้อกันชัด ๆ

"แค่ก แค่ก"

ฉินหลินหรงทนดูต่อไปไม่ไหวจริง ๆ จึงแกล้งกระแอมไอสองทีเพื่อเตือนให้ทั้งสองคนรู้ตัวบ้าง

อันซีเมิ่งถึงเพิ่งได้สติ ตัวเธอเองยังแทบไม่อยากเชื่อ ยิ่งพวกฉินหลินหรงยังยืนมองอยู่ข้าง ๆ พอเธอเงยหน้าขึ้นชำเลืองมอง ก็เห็นจ้าวฉู่หยุนยิ้มแป้นอย่างมีความสุขเสียเหลือเกิน

"ยังจะยิ้มอีก!"

อันซีเมิ่งยังไม่หายฮึดฮัด ทุบใส่เขาอีกสองหมัดถึงค่อยถอยกลับมายืนข้างหลิวซิน เพียงแต่หัวใจกลับเต้นรัวเร็วแทบจะหลุดออกมาข้างนอก

หลี่ฮุ่ยเหลือบมองฉินหลินหรง แล้วรีบก้าวออกมาช่วยไกล่เกลี่ย "เอาละน่า เธอทุบเขาไปตั้งหลายทีแล้ว ควรจะหายโกรธได้แล้วนะ"

"ฮึ!"

อันซีเมิ่งสะบัดหน้าหนีไปอีกทางด้วยความลนลาน ทำทีเป็นโมโหจัด เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงชอบ "ใจแคบ" ใส่ผู้ชายคนนี้อยู่เรื่อย

หลิวซินยัยบ๊องคนนี้ยังช่วยเยินยอไปอีกประโยค "จ้าวฉู่หยุน นายเล่นกีตาร์เพราะขนาดนี้ เล่นให้พวกเราฟังอีกสักเพลงสิ?"

"ฟังฉันเล่นกีตาร์น่ะต้องจ่ายตังค์นะ พวกเธอแอบฟังไปตั้งนานเท่าไหร่แล้วล่ะ?"

จ้าวฉู่หยุนแบมือออกไปอย่างหน้าด้าน ๆ "มาเลย จ่ายค่าเพลงเมื่อกี้มาก่อนเลย ฉันยังต้องพึ่งมันหาเงินจ่ายค่าเทอมอยู่นะ"

สี่สาวพากันกลอกตา คิดในใจว่านี่สิถึงจะเป็นตัวตนจริง ๆ ของหมอนี่ เมื่อกี้มันภาพลวงตาชัด ๆ เสียแรงที่อุตส่าห์แอบสงสาร

"เอาน่า นิด ๆ หน่อย ๆ ก็ยังดี ใครมีเงินก็ช่วยสมทบทุน ใครไม่มีจะให้สักสิบหยวนแปดหยวน ฉันก็ไม่เกี่ยงหรอก"

จ้าวฉู่หยุนพูดไปพลาง ก็ยังหน้าด้านหน้าทนยื่นมือขอเงินจากสี่สาวทีละคน

อันซีเมิ่งย่นจมูก ตีเผียะลงบนมือเขา แกล้งทำเสียงดุเอาเรื่อง "ไม่ให้!"

หลี่ฮุ่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เอากับเขาด้วยโดยตีฝ่ามือเขาเบา ๆ ไปทีหนึ่ง

พอถึงตาฉินหลินหรง เธอกลับหันหน้าหนีไปอีกทาง ทำเป็นมองไม่เห็น พลางนึกในใจว่าทำไมเดี๋ยวนี้คนคนนี้ถึงได้หน้าหนาขนาดนี้ เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้สักนิด

ยังดีที่หลิวซินควานหาอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหยิบเหรียญออกมาวางลงบนมือเขา จ้าวฉู่หยุนจึงแกล้งดัดเสียงพูดเอาใจว่า "เถ้าแก่ใจป้ำ เถ้าแก่โคตรเจ๋ง"

สี่สาวหัวเราะกันครืน แม้แต่ฉินหลินหรงก็ยังอดอมยิ้มตามไม่ได้

อันซีเมิ่งถึงกับรู้สึกว่าเมื่อกี้ตัวเองดูจะจริงจังเกินไปหน่อย หมอนี่ก็เป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว เธอจะไปโมโหเป็นฟืนเป็นไฟทำไมกัน

ระหว่างทางเดินกลับหอพัก สี่สาวพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน แต่ทุกคนต่างพร้อมใจกันเลี่ยงเรื่องความรัก

จ้าวฉู่หยุนยิ่งยินดีให้เป็นแบบนั้น ขอแค่ไม่พาดพิงถึงหลินซียวี่ จะคุยหัวข้อไหนเขาก็พร้อมคุยกับสาว ๆ ได้ทั้งนั้นแหละ