ตอนที่ 70 อารมณ์ดีขึ้นมาทันตา

เช้าวันต่อมา ทันทีที่จ้าวฉู่หยุนก้าวเข้าบริษัท จูเหม่ยถิงก็นำรายงานการเงินมาให้ดู

เขาเปิดดูคร่าว ๆ แล้ววางลง "พี่เหม่ยถิง บริษัทเราต้องรับคนทำบัญชีแล้วละ เอาคนที่แต่งงานแล้วจะดีที่สุด แล้วครอบครัวก็ต้องอบอุ่นมีความสุขด้วยนะ"

แม้เฮยไป๋หูอวี๋จะยังไม่ได้เข้าตลาดหลักทรัพย์ และไม่ต้องเปิดเผยตัวเลขทางการเงินต่อสาธารณะ แต่ฝ่ายบัญชีและการเงินก็ขาดไม่ได้ แผนกที่ควรมีก็ต้องเริ่มตั้งขึ้นมาเสียที

แผนกการเงินถือเป็นแผนกสำคัญมาก จ้าวฉู่หยุนไม่เคยคิดจะหนีภาษี ความต้องการที่มีต่อฝ่ายการเงินจึงไม่ได้สูงอะไร ขอแค่วางแผนภาษีอย่างถูกกฎหมายได้ก็พอ

ด้วยเหตุนี้ พนักงานบัญชีที่มีครอบครัวอบอุ่นมีความสุขจึงเป็นตัวเลือกลำดับแรกของเขา

เพราะคนที่ตัวคนเดียว อิ่มคนเดียวไร้ภาระ มักจะมี "ความกังวล" น้อยกว่าเวลาคิดจะ "ทำเรื่องผิด"

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้งานของจูเหม่ยถิงล้นมือจริง ๆ เรื่องสัพเพเหระทั้งเล็กทั้งใหญ่ในบริษัทเธอต้องดูแลทั้งหมด เรียกได้ว่านอกจากงานเทคนิคแล้ว งานที่เหลือแทบจะตกอยู่ที่เธอคนเดียว

"ถ้ามีสำมะโนครัวอยู่ที่นี่เลยยิ่งดีครับ"

จ้าวฉู่หยุนเสริมขึ้นมาอีกข้อ แคชเชียร์ตามซูเปอร์มาร์เก็ตส่วนใหญ่ก็มีข้อกำหนดทำนองนี้เหมือนกัน

จูเหม่ยถิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "เถ้าแก่คะ ฉันมีเพื่อนร่วมรุ่นคนหนึ่งตรงตามเงื่อนไขของคุณเป๊ะเลย พอดีบริษัทเดิมของเธอเพิ่งเจ๊งไป ตอนนี้เลยว่างงานอยู่บ้านค่ะ"

"เอ่อ..."

จ้าวฉู่หยุนได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกแปลกพิลึก คนคนนี้ดวงกินบริษัทหรือเปล่าเนี่ย

"เถ้าแก่คะ ฉันพูดไม่เคลียร์เองค่ะ"

จูเหม่ยถิงรู้ตัวทันทีจนทั้งขำทั้งพูดไม่ออก "บริษัทนั้นเจ๊งเพราะผู้บริหารจัดการไม่ดีต่างหากค่ะ เพื่อนฉันคนนี้ข้อแรกคือไม่เคยทุจริต ข้อสองคือไม่เคยมียักยอกเงิน เธอมีทั้งสามีทั้งลูก ครอบครัวอบอุ่นมีความสุขดีมากค่ะ"

"งั้นพี่ลองถามเธอดูก็แล้วกันว่าหลังปีใหม่ยินดีจะมาทำไหม"

จ้าวฉู่หยุนเหลือบมองจูเหม่ยถิงที่นับวันยิ่งมีเสน่ห์สะพรั่ง แล้วเอ่ยถาม "พี่เหม่ยถิง ตอนนี้เงินเดือนพี่เท่าไหร่นะ"

"เถ้าแก่คะ คุณเพิ่งปรับให้ฉันเป็นสามพันห้าร้อยหยวนไปไม่ใช่เหรอคะ"

จูเหม่ยถิงแปลกใจอยู่บ้าง

"งั้นเหรอ เรื่องมันเยอะจนผมจำไม่ได้แล้วเนี่ย"

จ้าวฉู่หยุนจำไม่ได้จริง ๆ ในใจคิดว่าหลังปีใหม่ต้องรับคนเข้ามาเพิ่มให้ได้ บริษัทใหญ่โตขนาดนี้ แม้แต่สาวสวยประจำเคาน์เตอร์ต้อนรับยังไม่มีสักคน ดูไม่เข้าท่าเอาเสียเลย

"เอาแบบนี้แล้วกัน พี่เหม่ยถิง พี่อย่ารับสามพันห้าเลย ตัวเลขสามพันห้าฟังดูไม่ค่อยเพราะ ปรับเป็นสี่พันไปเลย ถ้วน ๆ ดี"

ประธานจ้าวขึ้นเงินเดือนให้จูเหม่ยถิงอีกรอบ ด้วยเหตุผลที่ทั้งแถทั้งเอาแต่ใจสุด ๆ

"อะไรกันเนี่ย"

จูเหม่ยถิงยืนอึ้งไปพักใหญ่ แม้การได้ขึ้นเงินเดือนจะเป็นเรื่องน่ายินดี แต่เธอกลับรู้สึกดีใจไม่ออกบอกไม่ถูกจริง ๆ

นี่มันเหตุผลประหลาดอะไรกัน ไม่ใช่เพราะเธอทำงานหนักหรอกเหรอ

ยังดีที่เธอรู้ว่าตอนนี้บริษัททำกำไรได้มหาศาล ไม่อย่างนั้นเพิ่งได้เงินเดือนสามพันห้ามาแค่เดือนเดียวแล้วปรับขึ้นเป็นสี่พัน เธอคงนึกว่าตัวเองหลงเข้ามาอยู่ในบริษัทต้มตุ๋นเข้าแล้ว

"ขอบคุณค่ะเถ้าแก่"

จูเหม่ยถิงรับคำแต่โดยดี เพียงแต่น้ำเสียงไม่ได้มีแววตื่นเต้นดีใจเลยแม้แต่น้อย

"พี่เหม่ยถิง ช่วงนี้บริษัทยังขาดคนอยู่ แถมช่วงปีใหม่เรื่องก็น่าจะเยอะ พี่คิดว่าทางพี่พอจะ..."

ในที่สุดจ้าวฉู่หยุนก็เผยเจตนาแท้จริงออกมา เขาส่งสายตามองจูเหม่ยถิงอย่างมีความหมาย สื่อชัดเจนว่าช่วยเสนอตัวทำงานล่วงเวลาหน่อยเถอะ

"เถ้าแก่คะ คืนวันส่งท้ายปีเก่าฉันต้องรีบกลับไปทำมื้อค่ำเร็วหน่อย วันขึ้นปีใหม่ขอหยุดหนึ่งวัน ส่วนวันอื่น ๆ ฉันจะมาทำงานตามปกติค่ะ"

เดิมทีจูเหม่ยถิงก็ตั้งใจไว้แบบนี้อยู่แล้ว เธอรู้สึกขอบคุณจ้าวฉู่หยุนมาตลอด

ยิ่งไปกว่านั้น จ้าวฉู่หยุนยังไว้ใจเธอมาก เงินเดือนก็ให้สูง จูเหม่ยถิงมองว่าบริษัทนี้เป็นเหมือนของตัวเองไปตั้งนานแล้ว หากช่วงปีใหม่ไม่ได้แวะมาดูเลย เธอก็คงไม่สบายใจ

"งั้นตกลงตามนี้นะครับ วันที่สองของปีใหม่ต้องรีบมาทำงานเลย งานในบริษัทยังมีกองเป็นภูเขา"

จ้าวฉู่หยุนแทบจะขาดจูเหม่ยถิงไม่ได้แล้วจริง ๆ ผู้หญิงคนนี้ทำงานละเอียดรอบคอบ เรื่องจิปาถะในบริษัทเหมาทำคนเดียวหมด แถมยังคอยคิดถึงผลประโยชน์ของบริษัทอยู่เสมอ อะไรประหยัดได้เป็นต้องประหยัด

"ได้ค่ะเถ้าแก่"

จูเหม่ยถิงไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าเวลาพักผ่อนของตนถูกเบียดเบียน ตรงกันข้าม ลึก ๆ แล้วเธอกลับรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างยิ่ง

การ "เป็นที่ต้องการ" คือสิ่งสะท้อนคุณค่าในตัวเอง เป็นการได้รับการยอมรับและความจริงใจ มันเติมเต็มความสุขได้อย่างล้นพ้น ทั้งยังทำให้คนเรารู้สึกถึงความหมายของการมีชีวิตอยู่

ด้วยเหตุนี้ จูเหม่ยถิงที่ห่างหายจากการทำงานไปนานหลายปี จึงยอมก้มหน้าก้มตาเหน็ดเหนื่อยโดยไม่ปริปากบ่น เพียงเพราะความรู้สึกว่า "เป็นที่ต้องการ" เธอเป็นที่ต้องการของบริษัท และเป็นที่ต้องการของเจ้านาย

ตามหลักแล้ว ในเมื่อ Happy Farm ประสบความสำเร็จอย่างงดงามขนาดนี้ จ้าวฉู่หยุนก็น่าจะผิวปากฮัมเพลงอย่างสบายอกสบายใจ

แต่เขากลับรู้สึกว่าในใจยังไม่ปลอดโปร่งโล่งสบายเท่าไร จึงเรียกหวางไข่เฟิงเข้ามาหาอีกครั้ง

"พี่หวาง เอาไปสักแสนหนึ่งไว้ใช้ตอนปีใหม่นะ ส่วนเงินที่เหลือเก็บไว้พัฒนาบริษัท"

จ้าวฉู่หยุนพูดด้วยน้ำเสียงเชิงปรึกษาหารือ

ความจริงเขาจะไม่พูดก็ได้ เพราะตัวเองถือหุ้นบริษัทถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ถึงจะเป็นพี่น้องกัน เรื่องเงินทองก็ต้องเคลียร์ให้ชัดเจน

เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ พูดให้กระจ่างไว้ก่อนย่อมดีกว่า ยิ่งบริษัทยังไม่มีแผนกบัญชีด้วยแล้ว จะได้ไม่เกิดความบาดหมางแคลงใจกัน และการใช้น้ำเสียงปรึกษาหารือก็ถือเป็นการให้เกียรติหวางไข่เฟิงเช่นกัน

"ประธานจ้าว พี่จูเอาเอกสารรายงานการเงินมาให้ผมดูแล้ว เรื่องพวกนี้คุณตัดสินใจได้เลย ยืนยันคำเดิมครับ ด้านเทคนิคผมดูแลเอง ส่วนเรื่องอื่น ๆ คุณชี้ขาดได้เลย"

ท่าทีของหวางไข่เฟิงดูดีมาก เขาไม่คิดเลยว่าก่อนสิ้นปีตัวเองจะกลายเป็นเศรษฐีเงินล้านไปแล้ว รู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่จริง ๆ ตอนนี้เขาเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมว่าจ้าวฉู่หยุนจะสามารถนำพาบริษัทไปสู่อนาคตที่รุ่งโรจน์ยิ่งขึ้นได้

พี่จูที่ว่านี้ย่อมหมายถึงจูเหม่ยถิง ในบริษัทมีเพียงจ้าวฉู่หยุนคนเดียวที่เรียกเธอว่าพี่เหม่ยถิง ส่วนคนอื่น ๆ ต่างเรียกพี่จูกันหมด

เพียงอาศัยคำว่า "พี่เหม่ยถิง" คำเดียวนี้ จูเหม่ยถิงก็สร้างจุดยืนอันมั่นคงในบริษัทได้แล้ว

รายงานการเงินฉบับนี้มีเพียงจ้าวฉู่หยุน จูเหม่ยถิง และหวางไข่เฟิงแค่สามคนเท่านั้นที่ได้ดู คนอื่นในบริษัทอาจพอเดาตัวเลขคร่าว ๆ ได้ แต่สำหรับช่องทางการเติมเงินอันหลากหลายนั้น พวกเขากลับไม่รู้รายละเอียดที่แน่ชัดเลย

แม้แต่โจวปินก็รู้แค่ว่าบริษัททำเงินได้มหาศาล แต่ตัวเลขที่แน่นอนนั้นไม่รู้เลยสักนิด

จ้าวฉู่หยุนพยักหน้า แล้วโยนเอกสารแผนงานเกมฉบับหนึ่งให้ "พี่หวาง ลองดูนี่หน่อย"

"สงครามพิทักษ์แครอทเหรอครับ"

หวางไข่เฟิงพลิกเปิดดูแผนงาน ก่อนถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ "จะทำก่อนปีใหม่เลยเหรอครับ"

Happy Pasture ก็เริ่มทดสอบภายในไปแล้ว อีกแค่สิบกว่าวันก็จะถึงวันปีใหม่ หวางไข่เฟิงกับคนอื่น ๆ ต่างเตรียมตัวต้อนรับปีใหม่อย่างสบายใจกันหมดแล้ว แต่เวลานี้จู่ ๆ กลับมีแผนงานเกมใหม่เอี่ยมโยนมาให้อีกฉบับ

"ใช่"

จ้าวฉู่หยุนตอบอย่างหนักแน่น "Happy Pasture เปิดตัวออนไลน์ไปเลย ส่วนคุณก็เริ่มลงมือทำเกมนี้ต่อ"

อันที่จริงเขาก็อยากทำเกมสเกลใหญ่เหมือนกัน เพียงแต่เกมออนไลน์บนคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่นั้นกินเวลานานเกินไป ทั้งยังเปลืองต้นทุนแรงงานมาก จ้าวฉู่หยุนมองว่าตอนนี้บริษัทเหมาะที่จะเน้นทำมินิเกมเป็นหลักมากกว่า

เพราะมินิเกมใช้ต้นทุนการผลิตต่ำ และเห็นผลลัพธ์ได้รวดเร็ว

หวางไข่เฟิงทำได้เพียงพยักหน้ารับ พลางคิดในใจว่าทุกอย่างก็เพื่อผลประโยชน์ของบริษัท อย่างมากก็แค่สลับกะกันหยุดสักสองวัน

คิดไม่ถึงว่าจ้าวฉู่หยุนจะโยนเอกสารแผนงานเกมออกมาให้อีกฉบับ พร้อมเอ่ยถาม "ในบริษัทยังมีใครที่พอจะแบกรับงานใหญ่ได้อีกไหม"

คราวนี้หวางไข่เฟิงถึงกับอึ้งไปเลย คิดในใจว่าเถ้าแก่จะทำอะไรกันแน่ อีกเดี๋ยวก็จะปีใหม่แล้ว รออีกแค่สิบกว่าวันไม่ได้หรือไง

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังหยิบแผนงานขึ้นมาเปิดดูคร่าว ๆ ก่อนจะตอบกลับไปแทบไม่ต้องคิด "มีครับ เติ้งฉีอัน ถ้าความยากอยู่แค่ระดับ Happy Farm กับสงครามพิทักษ์แครอทละก็ เขารับมือได้สบายมาก"

เติ้งฉีอันเป็นพนักงานรุ่นแรกที่หวางไข่เฟิงพาเข้าบริษัทมา เขาผลักประตูห้องทำงานเข้ามาพลางเอ่ยถามอย่างประหม่า "ประธานจ้าว เรียกผมเหรอครับ"

ยิ่ง Happy Farm โด่งดังเป็นพลุแตกและกวาดเงินมหาศาลขึ้นเรื่อย ๆ มูลค่าตัวของจ้าวฉู่หยุนก็ยิ่งพุ่งสูงลิ่ว การก้าวขึ้นเป็นเศรษฐีร้อยล้านอยู่แค่เอื้อมแล้ว

เวลาที่พนักงานในบริษัทต้องเผชิญหน้ากับจ้าวฉู่หยุน ท่าทีและความรู้สึกในใจก็เริ่มเปลี่ยนไปเช่นกัน

ช่วงแรกที่ทีมเทคนิคกลุ่มนี้ย้ายมาทำงานที่นี่ ส่วนใหญ่ก็เห็นแก่เงินเดือนก้อนโตกันทั้งนั้น เมื่อเห็นเถ้าแก่ยังเด็กขนาดนี้ แม้ต่อหน้าจะนอบน้อม แต่ลึก ๆ ในใจก็อดดูแคลนไม่ได้

แต่เมื่อจ้าวฉู่หยุนพิสูจน์ตัวเองผ่าน Happy Farm พวกเขาก็เก็บงำความคิดสบประมาทนั้นไปโดยปริยาย ยิ่งบวกกับตอนนี้ตัวเกมทำเงินเข้ากระเป๋าเป็นกอบเป็นกำทุกวัน ความเคารพยำเกรงจึงยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ

นี่คือพลังมนตร์สะกดของเงินตรา มันทำให้คนมองข้ามเรื่องอายุไปได้อย่างสิ้นเชิง

เติ้งฉีอันนั่งเกร็งอยู่แค่ครึ่งก้นบนโซฟา สองมือถือเอกสารแผนงานเกมอ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วน ผ่านไปพักใหญ่ถึงเงยหน้าขึ้นถาม "ประธานจ้าว หมายความว่าเกมแนวซอมบี้เกมนี้นี่ จะให้ผมเป็นคนรับผิดชอบเหรอครับ"

"ใช่ มีปัญหาอะไรไหม"

จ้าวฉู่หยุนถามยิ้ม ๆ

"ไม่มีปัญหาครับ เกมนี้ไม่ยาก"

เติ้งฉีอันเอ่ยรับประกัน เกมซอมบี้ชื่อ "แหกวงล้อมมรณะ" เกมนี้นับว่าง่ายมากจริง ๆ ทั้งขั้นตอนการพัฒนาที่ไม่ซับซ้อน และระบบการเล่นที่เข้าใจง่ายยิ่งกว่า

ตัวเกมเป็นแนวตะลุยด่าน ผู้เล่นแค่คว้าปืนขึ้นมากราดยิงรัว ๆ ให้สะใจก็พอ เน้นขายความ "มันส์สะใจ" ล้วน ๆ

ระหว่างลุยด่านก็เปลี่ยนปืนได้เรื่อย ๆ อัปเกรดพลังทำลายล้างและวิถีกระสุน ยิ่งกำจัดซอมบี้ได้มากเท่าไรก็ยิ่งได้เหรียญทองเยอะขึ้นเท่านั้น แน่นอนว่าถ้าเหรียญทองไม่พอก็ต้องเติมเงินเอา

เพราะเวลาต้องรับมือฝูงซอมบี้ระลอกใหญ่ ยังต้องวางสิ่งกีดขวางสารพัด เพิ่มอาวุธหนัก และอื่น ๆ อีกเพียบ

"เพียงแต่เรื่องคนนี่..."

ตอนนี้บริษัทยังขาดคน ยิ่งช่วงใกล้ตรุษจีนก็ยิ่งหาคนยาก ขืนลุยเดี่ยวหัวเดียวกระเทียมลีบไม่มีทางเข็นโปรเจกต์ขึ้นมาได้แน่ เติ้งฉีอันจึงหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากหวางไข่เฟิงที่เป็นหัวหน้าใหญ่

ใครบ้างไม่อยากคุมโปรเจกต์เองสักครั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่านี่หมายถึงโอกาสได้เลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนด้วย

พอเห็นสายตาละห้อยของเติ้งฉีอัน หวางไข่เฟิงก็กัดฟันพูดว่า "เดี๋ยวฉันแบ่งคนจากกลุ่มฉันไปให้สักสองสามคน ให้นายพอตั้งไข่โปรเจกต์ไปได้ก่อน"

"ขอบคุณครับหัวหน้า"

เติ้งฉีอันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก หวางไข่เฟิงกำเอกสารแผนงานเกม "สงครามพิทักษ์หัวไชเท้า" ไว้ในมือ พลางส่ายหน้าเอ่ยว่า "เปิดรับคนเถอะ ก่อนปีใหม่รับได้สักคนก็ยังดีกว่าไม่ได้เลย"

"ถูกแล้ว รับคนเข้ามา ได้สักคนก็ยังดี"

จ้าวฉู่หยุนพ่นควันบุหรี่พลางพูดอย่างเนิบนาบ "พนักงานใหม่ที่เข้ามา ช่วงตรุษจีนเราก็ให้ค่าจ้างสามเท่าเหมือนกัน"

หวางไข่เฟิงได้แต่หัวเราะแห้งอยู่ในใจ เจอบอสประเภทนึกอยากจะทำอะไรก็ทำแบบนี้ เขาก็ทำได้แค่กัดฟันลุยไปข้างหน้า ในเมื่อเพิ่งลั่นวาจาไปหยกๆ ว่าเรื่องเทคนิคตนจะเป็นคนรับผิดชอบเอง

ด้วยเหตุนี้ ทั้งจูเหม่ยถิงและพวกหวางไข่เฟิงจึงต้องอยู่ทำงานล่วงเวลาที่บริษัทกันหมดในช่วงตรุษจีน

ไม่เพียงเท่านั้น พนักงานเกินครึ่งของเฮยไป๋หูอวี๋ต่างก็ต้องอยู่ทำโอทีช่วงตรุษจีนเช่นกัน โดยเฉพาะฝ่ายเทคนิค

จ้าวฉู่หยุนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ผู้บริหาร ยกขาสองข้างพาดไว้บนโต๊ะทำงาน พลางฮัมเพลงมั่วซั่วผิดคีย์ไปเรื่อย ในที่สุดเขาก็รู้เสียทีว่าทำไมก่อนหน้านี้อารมณ์ถึงไม่ค่อยจะปลอดโปร่ง

จะไปฉลองตรุษจีนอะไรกัน?

ตรุษจีนมันมีอะไรน่าฉลองนักหนา?

"อยู่ทำงานล่วงเวลาเป็นเพื่อนกูที่บริษัทนี่แหละ ได้เงินเดือนสามเท่าไม่หอมหวานกว่าหรือไง?"

จ้าวฉู่หยุนนึกถึงโจวปินขึ้นมาอีกคน สุดท้ายก็ตัดสินใจปล่อยไอ้หมานี่ไปก่อน ให้มันกลับไปฉลองตรุษจีนครั้งสุดท้ายให้สบายใจเถอะ เพราะตรุษจีนหลังจากนี้ มันจะต้องมาฉลองที่จวิ้นซาแล้ว