ตอนที่ 71 สองขีดแดง

"กริ๊งๆๆ กริ๊งๆๆ"

พออารมณ์ดี เสียงริงโทนโทรศัพท์ก็พลอยฟังดูรื่นหูตามไปด้วย จ้าวฉู่หยุนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายโดยไม่ทันมองหน้าจอด้วยซ้ำ น้ำเสียงนุ่มนวลเป็นพิเศษ "ฮัลโหล?"

"พี่ อยู่ไหนเนี่ย?"

หวงเยว่ซูถามรัวเร็วมาตามสาย

"มีอะไรก็รีบพูด อย่ามัวแต่พล่ามไร้สาระ"

พอรู้ว่าเป็นหวงเยว่ซู จ้าวฉู่หยุนก็เปลี่ยนสีหน้าท่าทางทันควัน

"พี่ ส่งเหรียญแฮปปี้ให้หนูอีกหน่อยสิ ที่พี่ส่งให้คราวก่อนมัน... อ๊ะ!"

ยัยเด็กตัวแสบยังพูดไม่ทันจบก็ร้อง "อ๊ะ" ขึ้นมาคำหนึ่ง ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน "พี่ ปิดเทอมแล้วกลับบ้านหรือยังอะ?"

"ฉันถึงบ้านแล้ว"

จ้าวฉู่หยุนรู้ทันทีว่าหลิวชุ่ยซีต้องเป็นคนสั่งให้โทรมาแน่ และตอนนี้ก็คงยืนอยู่ข้างๆ นั่นแหละ

"อ้าวเหรอ~~ แม่ยังกะว่าจะชวนพี่มาฉลองตรุษจีนด้วยกันอยู่เลย แถมพ่อหนูก็บอกว่ายินดีต้อนรับพี่ด้วยนะ"

หวงเยว่ซูที่อยู่ปลายสายรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง เธอคิดว่าจ้าวฉู่หยุนเป็นพี่ชายจริงๆ วันตรุษจีนทั้งทีก็ควรจะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันสิ

"เอาละ แค่นี้นะ"

จ้าวฉู่หยุนวางสายไปด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย แต่พอนึกขึ้นได้ว่ายายเด็กนั่นดูท่าทางจะคอตก เขาก็กดเข้าเกม Happy Farm แล้วส่งเหรียญแฮปปี้ไปให้เธอเก้าร้อยเก้าสิบเก้าเหรียญ

อันที่จริงคนที่อารมณ์ดิ่งยิ่งกว่าคือหลิวชุ่ยซี เธออุตส่าห์รวบรวมความกล้าไปคุยเรื่องนี้กับหวงเยวี่ยจิ้น สามีก็ตอบตกลงอย่างไม่ลังเล ใครจะไปคิดว่าลูกชายจะปฏิเสธได้เด็ดขาดขนาดนี้

จ้าวฉู่หยุนไม่มีทางไปฉลองตรุษจีนที่บ้านหวงเยวี่ยจิ้นแน่นอน แต่เมื่อวานตอนที่ป้าโทรมา เขาก็ตอบอ้อมๆ แอ้มๆ ไปว่าฉลองตรุษจีนอยู่ที่จวิ้นซา

พอป้าเข้าใจผิดก็ยังกำชับสั่งสอนเขาไปสองสามประโยคว่าต้องรู้จักมารยาทอะไรทำนองนั้น

· · · · · · ·

ภายใต้คำสั่งแบบตามใจฉันของจ้าวฉู่หยุน Happy Pasture ก็เปิดตัวอย่างเป็นทางการในเวลาบ่ายสองโมงตรง การโปรโมตก็แค่ดึงทราฟฟิกส่วนหนึ่งมาจาก Happy Farm ไม่ได้ทุ่มงบโฆษณาเอิกเกริกแต่อย่างใด

จูเหม่ยถิงกับพวกหวางไข่เฟิงต่างรู้สึกว่ามันดูทำส่งๆ เกินไป ไม่มีพิธีรีตองอะไรเอาเสียเลย

ยังไงเสีย Happy Pasture ก็ถือเป็นเกมใหม่ ต่อให้ไม่ดูฤกษ์ดูยาม อย่างน้อยก็น่าจะเปิดตัวตอนเที่ยงคืนตรงเป๊ะไม่ใช่เหรอ?

ทว่าด้วยฐานผู้เล่นสิบแปดล้านคนของ Happy Farm ผลลัพธ์ของ Happy Pasture จึงยอดเยี่ยมเป็นอย่างยิ่ง

บ่ายวันนั้นมีผู้เล่นเข้ามาทดลองเล่นถึงสี่ล้านคน โดยที่พวกเขาไม่ต้องสมัครบัญชีใหม่ด้วยซ้ำ แค่คลิกผ่านหน้าต่างของ Happy Farm ก็เข้าเล่นได้ทันที

ตามหลักแล้ว ด้วยผลงานระดับนี้ หวางไข่เฟิงควรจะตื่นเต้นดีใจจนเนื้อเต้น ตอนที่ Happy Farm ทำผลงานได้ดีขึ้นมานิดหน่อย เขายังถึงขั้นปักหลักเฝ้าอยู่ที่บริษัททั้งวันทั้งคืนด้วยซ้ำ

เพียงแต่ตอนนี้เขากลับนั่งสูบบุหรี่พ่นควันโขมงอยู่ในห้องทำงาน นานๆ ทีจะเงยหน้ามองประธานจ้าวสักแวบ แววตาแฝงความรู้สึกซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก ราวกับรู้สึกว่าตัวเองยังขาดความภาคภูมิใจไปสักนิด

จ้าวฉู่หยุนขมวดคิ้วกดโทรศัพท์มือถือ พลางพึมพำบ่นอุบอิบ "ยัยผู้หญิงคนนี้สงสัยจะโดนดีเข้าให้แล้ว ป่านนี้ยังไม่ยอมส่งข้อความ 'มีแมลงสาบในครัว' มาอีก"

อดทนมาได้ทั้งวัน ในที่สุดเขาก็ยอมเป็นฝ่ายส่งข้อความหาหลินซียวี่ก่อน

จ้าวฉู่หยุน: พี่ซียวี่ ผมคิดถึงพี่จัง

ข้อความตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

พี่ซียวี่: ฉันอยู่ที่บ้านพ่อกับแม่ ช่วงสองสามวันนี้ไปหาเธอไม่ได้นะ

"โตป่านนี้แล้ว ยังติดแม่อยู่อีก"

จ้าวฉู่หยุนโยนโทรศัพท์ไว้ข้างตัว เหลือบมองหวางไข่เฟิงที่ทำหน้าเหมือนท้องผูก แล้วเอ่ยยิ้มๆ "พี่หวาง อย่าเพิ่งได้คืบจะเอาศอกสิ รีบไปจัดการเว็บห่าวโหยวซี่ให้เสร็จไวๆ เถอะ"

"นี่มันแค่การทดลองเล็กๆ ถึงจะไม่เหมือนกันเป๊ะ แต่หลักการก็คล้ายกันอยู่"

เว็บไซต์ห่าวโหยวซี่เป็นแพลตฟอร์มเผยแพร่เกม ขอแค่โปรโมตให้ดี ก็เท่ากับกุมรหัสลับแห่งยอดทราฟฟิกไว้ในมือ

ขอแค่มีทราฟฟิกเข้ามา จะไม่ทำเงินก็ยากแล้ว

หวางไข่เฟิงคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงพยักหน้ารับแล้วเดินออกไป ในใจอดทอดถอนใจไม่ได้ 'อายุก็แค่นี้ แต่ความทะเยอทะยานไม่เบาเลยจริงๆ!'

ความจริงเมื่อวานหลินซียวี่ตั้งใจจะส่งข้อความ "มีแมลงสาบในครัว" ไปหาจ้าวฉู่หยุนอยู่แล้ว แต่พอคิดว่าพ่อหนุ่มน้อยของเธอเพิ่งสอบเสร็จคงอยากไปสังสรรค์กับพวกเพื่อน ๆ เธอเลยขับรถกลับบ้านพ่อแม่แทน

ตกค่ำตอนที่ครอบครัวนั่งกินข้าวด้วยกัน พี่ซียวี่ก็เกิดอาการ "คลื่นไส้" ขึ้นมาสองรอบ แม่ของหลินนึกว่าลูกสาวแค่ไม่สบายตัวธรรมดา จึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใยไปสองสามคำ

แต่แล้วหลินซียวี่ก็คลื่นไส้ขึ้นมาอีกระลอก คราวนี้ถึงกับยกมือปิดปากแล้วรีบวิ่งตรงไปห้องน้ำทันที

ในฐานะคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน แม่ของหลินกับป้าไช่หันมาสบตากันอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันที

พอหลินซียวี่ตั้งหลักได้ก็เดินกลับมาที่โต๊ะอาหาร แล้วก็เห็นว่าทั้งสองคนกำลังมองมาที่เธอด้วยสีหน้าท่าทางแปลกพิลึก

พลันนั้นเธอก็เพิ่งฉุกคิดขึ้นมาได้ ดูเหมือนว่า "ประจำเดือน" ของเดือนนี้จะเลื่อนมาสิบกว่าวันแล้ว

"หรือว่าจะท้อง?"

หลินซียวี่ในวัยสามสิบสามปี เพื่อที่จะมีลูกเธอเคยทำเด็กหลอดแก้วมาแล้วหลายครั้ง แม้ไม่เคยคลอดลูกมาก่อน แต่ก็เข้าใจอาการแพ้ท้องระยะแรกเป็นอย่างดี

เพียงแต่เธอยังไม่กล้าฟันธง เพราะเคยไปตรวจตามโรงพยาบาลมาหลายแห่ง หมอทุกคนต่างบอกว่าร่างกายเธอมีบุตรยาก ซึ่งนั่นก็ถือเป็นคำพูดที่ถนอมน้ำใจที่สุดแล้ว

หลินจ้าวเฟิงสังเกตเห็นว่าผู้หญิงทั้งสามคนดูผิดปกติไป เขาเงยหน้ากวาดตามองพวกเธอด้วยความงุนงง นึกในใจว่ากินข้าวอยู่ดี ๆ ผู้หญิงพวกนี้เป็นบ้าอะไรกันขึ้นมา?

"ป้าไช่ รีบไปซื้อที่ตรวจครรภ์ที่ร้านขายยาใกล้ที่สุดตอนนี้เลยค่ะ เอาให้เร็วที่สุดเลยนะ"

แม่ของหลินลุกพรวดขึ้นพลางพูดด้วยความตื่นเต้น

เธอเองก็ยังไม่กล้าฟันธง กลัวว่าถ้าพากันไปโรงพยาบาลทันทีแล้วสุดท้ายดีใจเก้อ จะกลายเป็นการทำร้ายจิตใจลูกสาวซ้ำสอง ไม่ต่างอะไรกับการโรยเกลือบนปากแผล

"ได้ค่ะๆ เดี๋ยวฉันรีบไปตอนนี้เลย"

ป้าไช่วางชามกับตะเกียบแล้วรีบผลุนผลันออกจากบ้านทันที นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่อยู่บ้านตระกูลหลินมาที่เธอทำตัว "เสียมารยาท" ถึงเพียงนี้

หลินจ้าวเฟิงเองก็เพิ่งปะติดปะต่อเรื่องได้ เขาเงยหน้ามองลูกสาวตาค้าง นึกในใจว่าหรือตนเองกำลังจะได้เป็นตาคนแล้วจริงๆ?

ช่วงนี้แม่ของหลินอัดอั้นทรมานใจมาตลอด จึงลองหยั่งเชิงถามดู "ลูกจ๋า ลูกอยู่กับเขานานแค่ไหนแล้ว?"

หลินซียวี่ตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ นิ่งอึ้งไปพักใหญ่ยังดึงสติตัวเองกลับมาไม่ได้ เรื่องน่ายินดีนี้ถาโถมเข้ามาปุบปับเกินไป

เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องตั้งครรภ์มาก่อนเลย แม้ว่า "ประจำเดือน" จะขาดไป ก็ไม่ได้คิดไปทางนั้น ทั้งที่เวลาทั้งคู่ทำเรื่องพรรค์นั้นก็ไม่เคยป้องกันเลยสักครั้ง

คาดไม่ถึงเลยว่า แต่งงานมาตั้งหลายปีไม่เคยท้อง ทำเด็กหลอดแก้วก็ไม่สำเร็จ แต่อยู่กับเจ้าสารเลวนั่นแค่สองเดือนกว่ากลับท้องขึ้นมาเสียอย่างนั้น

"ลูกจ๋า" แม่ของหลินลองเรียกดูอีกครั้ง

"คะ? สองเดือนกว่าค่ะ"

หลินซียวี่ตอบไปตามสัญชาตญาณ ก่อนที่ใบหน้าเรียวเล็กจะพลันบึ้งตึงขึ้น "พ่อกับแม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?"

แต่กลับไม่มีใครสนใจเธอเลย แม่ของหลินเดินวนไปเวียนมาด้วยความตื่นเต้น ปากก็พร่ำบ่นพึมพำไม่หยุด "สองเดือนกว่า ราวๆ หกสัปดาห์ก็จะมีอาการพะอืดพะอม เวลาตรงกันเป๊ะเลย คราวนี้คงจะท้องจริงๆ แล้ว ท้องจริงๆ ด้วย"

พอเห็นแม่เป็นแบบนี้ หลินซียวี่ก็รู้สึกผิดจับใจ พลันนึกย้อนไปถึงทุกครั้งที่ออกไปข้างนอกด้วยกัน เวลาแม่เห็นคนอื่นพาลูกจูงหลานมาก็มักจะมองด้วยความอิจฉาเป็นพิเศษ

แต่เพราะกลัวเธอจะสังเกตเห็น แม่จึงต้องคอยแสร้งทำเป็นไม่สนใจและเก็บงำความรู้สึกไว้

หลินจ้าวเฟิงเองก็เอาแต่ชะเง้อมองไปที่ประตู ข้าวปลาไม่ยอมแตะ ท่าทางดูกระวนกระวายและตื่นเต้นไม่น้อย

ยังดีที่ป้าไช่ออกไปไม่นานก็กำที่ตรวจครรภ์กลับมาปึกใหญ่ แม่ของหลินรีบเร่งเร้าทันที "ลูกจ๋า รีบไปตรวจดูเร็วเข้า"

หลินซียวี่กำที่ตรวจครรภ์ไว้เต็มมือ เดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยหัวใจที่เต้นระทึกไม่เป็นส่ำ ผลตรวจติดต่อกันทั้งสามอันปรากฏ "ขีดสีแดงสองขีด" ขึ้นทั้งหมด

เธอทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ บนชักโครก จ้องมองที่ตรวจครรภ์ทั้งสามอันตาไม่กะพริบ ขอบตาค่อย ๆ รื้นขึ้นมา หยาดน้ำตาใสเอ่อคลอจนเต็มเบ้าตา

ก่อนที่น้ำตาหยดโตจะค่อย ๆ ร่วงเผาะและรินไหลอาบแก้มลงมาทีละหยด