ตอนที่ 72 แค่ฉันไม่อยากแต่งงานเท่านั้น

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"

แม่ของหลินที่ยืนอยู่นอกห้องเคาะประตูสองสามที เห็นลูกสาวเข้าไปตั้งนานสองนานยังไม่ออกมา ก็สะกดความร้อนใจไว้แล้วเอ่ยถามเสียงเบา "ลูก เป็นยังไงบ้าง"

นึกว่าดีใจเก้ออีกรอบ แล้วลูกสาวกำลังแอบร้องไห้เสียใจอยู่ข้างใน

หลินซียวี่เช็ดน้ำตาจนแห้ง ปรับอารมณ์ให้เข้าที่ เชิดคางเรียวสวยขึ้นแล้วเปิดประตูพร้อมรอยยิ้มภาคภูมิใจเต็มใบหน้า ก่อนจะยัดที่ตรวจครรภ์ทั้งสามอันใส่มือแม่

จากนั้นก็เดินกลับไปนั่งลงที่โต๊ะอาหารแล้วตักข้าวกินคำโตๆ

ตอนนี้ไม่ได้กินคนเดียวอีกต่อไปแล้ว ในท้องยังมีอยู่อีกคน ห้ามปล่อยให้หิวเด็ดขาด ท่าทางการกินของพี่ซียวี่จึงเริ่ม "มูมมาม" ขึ้นมาทันตา

แม่ของหลินก้มมองที่ตรวจครรภ์ทั้งสามอัน ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น "เหล่าหลิน ลูกท้องแล้ว ลูกท้องจริงๆ ด้วย!"

หลินจ้าวเฟิงผุดลุกขึ้นยืนพรวด เขาเองก็เก็บอาการไม่อยู่เหมือนกัน "เดี๋ยวฉันโทรบอกคนขับรถเตรียมรถ เราไปโรงพยาบาลกันอีกรอบ"

"เด็กคนนี้ ฉันคลอดแน่นอนค่ะ!"

หลินซียวี่โพล่งขึ้นมา ชาตินี้เธอไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เป็น "แม่คน" อีกแล้ว นี่คือของขวัญที่สวรรค์ประทานให้ชัดๆ

ระหว่างเธอกับจ้าวฉู่หยุนมีแต่เรื่อง "บังเอิญ" และ "ไม่คาดคิด" เกิดขึ้นเต็มไปหมด ติดก็แต่ทั้งสองคนอายุห่างกันตั้ง 13 ปี

"คลอดสิ คลอดแน่นอนอยู่แล้ว!"

แม่ของหลินรีบเออออเห็นพ้องทันที

เหล่าหลินเองก็พยักหน้า ยืนยันว่าเด็กคนนี้ยังไงก็ต้องเก็บไว้

ทั้งสองคนยังไม่เข้าใจความหมายที่ลูกสาวต้องการจะสื่อ ทว่าผู้หญิงมักมีสัญชาตญาณไวกว่าเสมอ

แม่ของหลินสั่งการเสียงเด็ดขาด "ช่างปะไร แต่งงานกันไปเลยแล้วกัน เขายังขาดอีกสองปีถึงจะครบ 22 ไม่ใช่เหรอ หลินจ้าวเฟิง คุณไปจัดการเรื่องอายุของเขาซะ"

สำหรับคนเป็นแม่อย่างเธอแล้ว เด็กสำคัญที่สุด ต่อให้จ้าวฉู่หยุนจะมีดีแค่หน้าตา แต่ขอแค่ลูกสาวชอบ ตระกูลหลินก็เลี้ยงไหว เรื่องชาติตระกูล ความสามารถ หรือความเหมาะสมคู่ควรไม่ต้องไปสนใจมันแล้ว

"เรื่องพวกนี้เรื่องเล็ก"

หลินจ้าวเฟิงขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปมองหลินซียวี่ อยากรู้ว่าลูกสาวคิดจะทำอย่างไรกันแน่

"นี่คุณคิดจะให้ลูกสาวฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวหรือไง"

แต่แม่ของหลินกลับเข้าใจไปอีกทาง เธอพูดอย่างเดือดดาลว่า "คราวนี้ฉันไม่มีวันยอมถอยเด็ดขาด ทางคุณปู่เดี๋ยวฉันไปร้องไห้โวยวายเอง ถ้าเขาไม่ยอม ฉันก็จะอาละวาดจนกว่าเขาจะยอม!"

หลินซียวี่ทั้งขำทั้งพูดไม่ออก เธอยังลังเลอยู่เลยว่าจะบอกจ้าวฉู่หยุนดีไหม แต่พ่อแม่กลับคุยข้ามขั้นไปถึงเรื่องแต่งงานแล้ว

"แม่คะ วันนี้เขาเพิ่งสอบเสร็จเอง ยังไม่รู้เรื่องที่ฉันท้องเลยค่ะ"

หลินซียวี่เอ่ยขัดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม

เหล่าหลินพยักหน้ารับแล้วถามว่า "แล้วลูกคิดยังไงล่ะ"

หลินซียวี่ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้อย่างจริงจังมาก่อนเลย ทุกครั้งเธอมักบังคับตัวเองไม่ให้คิดถึงมัน แค่อยู่ด้วยกันแล้วมีความสุขก็พอ ขอเพียงเขาไม่ทิ้งเธอไป เธอก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างเขาเสมอ

หากวันใดที่เขาอยากจะจากไป เธอก็พร้อมจะปล่อยเขาไป

ก็เธอแก่กว่าเขาตั้ง 13 ปี เคยหย่าร้าง แถมยังไม่สามารถมีลูกได้อีก

เดิมทีหลินซียวี่ก็เป็นผู้หญิงที่ฉลาดและเด็ดเดี่ยวอยู่แล้ว หลังจากคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เอ่ยขึ้นว่า "พ่อคะ แม่คะ ฉันจะไม่แต่งงานกับเขาค่ะ"

ป้าไช่รู้มารยาทจึงเดินเลี่ยงเข้าครัวไป ส่วนแม่ของหลินที่เข้าใจผิดไปอีกทาง ค่ำคืนนี้เลยคุยไม่ตรง "คลื่นความถี่" เดียวกับลูกสาวและสามี นางถามด้วยความโมโหว่า "เขายังไม่อยากแต่งกับลูกอีกเหรอ"

"แม่คะ แม่พูดอะไรน่ะ ฉันแค่ไม่อยากแต่งงานเองค่ะ"

หลินซียวี่พูดพลางยกมือลูบท้องโดยไม่รู้ตัว เพิ่งจะเริ่มตั้งท้องก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอลูบอะไรอยู่ ผู้หญิงที่เริ่มตั้งครรภ์คงติดนิสัยแบบนี้กันหมด

"ทำไมล่ะ"

แม่ของหลินคิดว่าลูกสาวมีเรื่องกังวลใจ "ลูกวางใจเถอะ ครั้งนี้แม่ยืนอยู่ข้างลูกแน่นอน อย่างแย่ที่สุดพวกเราก็แค่กลับบ้านเดิมของแม่"

พูดจบนางก็ตวัดสายตาค้อนสามีไปทีหนึ่ง เหล่าหลินอ้าปากค้างอย่างจนปัญญา นึกในใจว่าผู้หญิงคนนี้คืนนี้ไปกินรังแตนมาจากไหนกัน

"แม่คะ ฉันแก่กว่าเขาตั้ง 13 ปีนะคะ พอเขาอายุ 30 ฉันก็ปาเข้าไป 43 แล้ว"

หลินซียวี่มองโลกตามความเป็นจริง ต่อให้ผู้หญิงจะสวยหยาดเยิ้มปานใด ก็ไม่อาจต้านทานวันเวลาที่ผันผ่านและความร่วงโรยแห่งวัยได้

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้จ้าวฉู่หยุนเพิ่งจะอายุ 20 ปี อยู่ในช่วงวัยหนุ่มแน่นที่สุด หากเขารู้ว่าตัวเองต้องกลายเป็นพ่อคนทั้งที่ยังไม่ถึงเกณฑ์อายุแต่งงานตามกฎหมาย เขาจะรู้สึกอย่างไร

หลินซียวี่ไม่อยากใช้เรื่องนี้มา "ผูกมัด" จ้าวฉู่หยุน อย่างไรเสียพวกเขาก็มีพยานรักร่วมกันแล้ว นับจากนี้มีลูกในท้องคอยอยู่เป็นเพื่อนก็เพียงพอ

หลินจ้าวเฟิงพยักหน้า เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่เขาก็กำลังคิดถึงจุดนี้อยู่เหมือนกัน

หัวอกผู้ชายด้วยกันย่อมเข้าใจกันดีที่สุด จะมีผู้ชายคนไหนบ้างไม่ชอบผู้หญิงที่ทั้งอายุน้อยกว่าและหน้าตาสะสวย

แต่ในฐานะคนเป็นพ่อ เหล่าหลินอดรู้สึกหงุดหงิดใจไม่ได้ เขากำลังจะควักบุหรี่ออกมาจุด แม่ของหลินซียวี่ก็หันมาเอ็ดใส่ทันควัน

"หลินจ้าวเฟิง คุณยังกล้าสูบบุหรี่อีกเหรอ ต่อไปนี้ห้ามสูบบุหรี่ในบ้านเด็ดขาดนะ"

ในที่สุดแม่ของหลินซียวี่ก็ตามความคิดของสองพ่อลูกทันเสียที

เหล่าหลินชักมือกลับ ปกติเขาไม่ใช่คนติดบุหรี่ จะจุดสักมวนก็เฉพาะเวลาที่เจอปัญหากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเท่านั้น

ห้องนั่งเล่นกลับคืนสู่ความเงียบสงบ มีเพียงเสียงกุกกักดังแว่วมาจากในครัว คาดว่าป้าไช่น่าจะกำลังเคี่ยวซุปให้หลินซียวี่อยู่

"พ่อคะ แม่คะ ดีใจกันหน่อยสิคะ"

หลินซียวี่ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "อีกเดี๋ยวพวกท่านก็จะได้อุ้มหลานแล้วนะคะ โดยเฉพาะคุณแม่ ไม่ใช่ว่าเคยอิจฉาคนอื่นที่มีหลานให้เลี้ยงมาตลอดเหรอคะ"

"แต่ลูกเอ๋ย ลูกต้องเป็นฝ่ายยอมทนน้อยเนื้อต่ำใจอีกแล้วนะ"

แม่ของหลินซียวี่เอ่ยด้วยความสงสารลูกจับใจ

"ฮึ"

หลินซียวี่เชิดหน้าขึ้นอย่างแง่งอน ตอนนี้เธอยิ่งดูเหมือนเด็กสาวเข้าไปใหญ่ "ฉันไม่ยอมน้อยเนื้อต่ำใจหรอกค่ะ ฉันเป็นคนคลอดเอง แถมยังเลี้ยงเองอีก เด็กคนนี้ต้องแซ่หลิน ใช้แซ่ตามฉันค่ะ"

ตอนได้ยินคำว่า "หลาน" ทั้งสองคนยังไม่ทันคิดอะไร ทว่าพอได้ยินว่าเด็กจะใช้แซ่หลิน ตาของทั้งคู่ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

จาก "ตากับยาย" พลิกกลายมาเป็น "ปู่กับย่า" ในพริบตา

โดยเฉพาะเหล่าหลิน สำหรับคนรุ่นเขา การสืบทอดวงศ์ตระกูลถือเป็นเรื่องใหญ่ที่สุด เรื่องแซ่จึงสำคัญยิ่งนัก ยิ่งตระกูลหลินเดิมทีมีผู้สืบทอดน้อยอยู่แล้วด้วย

"แล้วลูกจะไม่ลองถามเจ้าหนุ่มนั่นดูก่อนเหรอ"

ที่จริงในใจเหล่าหลินปักธงไว้แล้วว่า พอเด็กคลอดออกมาต้องใช้แซ่หลินเท่านั้น ต่อให้ต้องแลกด้วยเงื่อนไขอะไรก็ยอมทั้งนั้น แต่ปากกลับยังถามไปแบบไม่ตรงกับใจ

"คลอดออกมาก็ไม่ต้องให้เขามารับผิดชอบ แล้วเขายังจะมีความเห็นอะไรได้อีก"

แม่ของหลินซียวี่รีบแย้งขึ้นมา ในใจยังคงกรุ่นไปด้วยโทสะ คนที่ต้องทนลำบากก็คือลูกสาวของเธอเองแท้ ๆ

หลินซียวี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ฉันไม่คิดจะบอกเขาหรอกค่ะ อย่างน้อยก่อนคลอด ฉันก็ไม่อยากให้เขารู้"

"อืม"

เหล่าหลินรู้สึกว่าจัดการแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างไรเสียตระกูลหลินก็มีหน้ามีตาในสังคม เรื่องบางเรื่องไม่เหมาะจะป่าวประกาศออกไปจริง ๆ

แต่แม่ของหลินซียวี่ก็ยังอยากให้ลูกสาวมีความสุข จึงเอ่ยถามขึ้นมาว่า "แล้วหลังจากนั้นล่ะ"

"หลังจากนั้นเหรอคะ ไว้ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันค่ะ"

หลินซียวี่ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ไปเจอหน้าจ้าวฉู่หยุนอีก ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัย "หื่นกระหายใจร้อน" ของเขา เจอกันปุ๊บก็คงจับได้คาหนังคาเขาแน่นอน

เพียงแต่เธอคงต้องหลบหน้าไอ้สารเลวคนนั้นไปสักพัก อย่างน้อยหนึ่งปีเต็มที่จะไม่ได้เจอกัน เขาคงจะเสียใจมากสินะ

ช่างหัวเขาสิ!

ฉันกำลังจะคลอดลูกให้เขานี่นา สรุปคือหลังจากนี้ตัวเองคงไม่มีทางเหงาอีกต่อไปแล้ว

ยิ่งคิด มุมปากของหลินซียวี่ก็ยิ่งยกยิ้ม รอยยิ้มเปี่ยมสุขผุดพรายบนใบหน้า มือลูบหน้าท้องตามสัญชาตญาณอีกครั้ง เธอรู้สึกอิ่มเอมใจเหลือเกิน

เมื่อเห็นลูกสาวมีสีหน้าสุขใจและพึงพอใจขนาดนั้น หลินจ้าวเฟิงกับภรรยาก็สบตากัน ความกังวลในใจของทั้งคู่พลอยคลายลงไปมาก

ขณะเดียวกัน ในเมื่อเด็กคลอดออกมาจะใช้แซ่หลิน ความรู้สึกที่ทั้งสองมีต่อจ้าวฉู่หยุนจึงดีขึ้นไม่น้อย ถึงอย่างไรเขาก็เป็นพ่อแท้ ๆ ของเด็กอยู่ดี

ไม่นานคนขับรถก็มาถึง หลินซียวี่กับพวกเหล่าหลินจึงสวมหน้ากากอนามัยแล้วมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล

หัวหน้าแผนกสูตินรีเวชเป็นคนตรวจให้พวกเธอด้วยตัวเอง ซึ่งหมอก็เพิ่งได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลจึงรีบเดินทางมาจากบ้านเช่นกัน

หลังจากตรวจเช็กหลินซียวี่อย่างละเอียดถี่ถ้วน เธอก็บอกว่าตั้งครรภ์แล้วจริง ๆ

ซ้ำยังเป็นการฝังตัวของตัวอ่อนที่สมบูรณ์ดีมาก ปกติแค่ระวังเรื่องอาหารการกินและการพักผ่อนก็เพียงพอแล้ว

ในที่สุดพวกเหล่าหลินก็ยกภูเขาออกจากอกได้ ทั้งสามคนเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยความตื่นเต้นดีใจ ทันทีที่พ้นประตูโรงพยาบาล เหล่าหลินก็เลี่ยงไปโทรศัพท์อีกทางหนึ่ง

หลินซียวี่กับแม่ต่างรู้ดีว่าสายนี้โทรหาใคร ทั้งสองคนจึงยังไม่ขึ้นรถ ได้แต่ยืนรออยู่ข้าง ๆ

สายนี้เหล่าหลินคุยอยู่นานพอสมควร เขาเอามือป้องปากโทรศัพท์แล้วแอบไปยืนคุยคนเดียวเสียไกลลิบ ทั้งยังกดเสียงพูดให้เบาลงอีกด้วย

ในค่ำคืนฤดูหนาว ลมหนาวบาดผิวพัดหวีดหวิว เกล็ดหิมะเม็ดเล็กโปรยปรายลงมาเป็นระลอกราวกับกำลังเริงระบำ

"หิมะตกแล้ว"

หลินซียวี่ยื่นมือขาวเนียนออกไปรองเกล็ดหิมะ มันละลายหายไปในพริบตา บนพื้นไม่มีเกล็ดหิมะหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเปียกชื้นเฉอะแฉะ

จวิ้นซาไม่ค่อยมีหิมะตก พี่ซียวี่รู้สึกว่าในวัน "พิเศษ" เช่นนี้ การมีเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาบ้างช่างเข้ากับบรรยากาศเหลือเกิน เห็นได้ชัดว่าเธออารมณ์ดีเป็นพิเศษ

อันที่จริงปกติแล้วเธอเกลียดสภาพอากาศแบบนี้ที่สุด เพราะถนนหนทางจะเฉอะแฉะไปหมด ทั้งเมืองดูเงียบเหงาซบเซา