ตอนที่ 73 ยังไม่ทันได้นอกใจ ก็โดนบอกเลิกแล้วเหรอ

ผ่านไปราวๆ ยี่สิบนาที ในที่สุดเหล่าหลินก็คุยสายเสร็จ เขาสูดหายใจเข้าลึกแล้วค่อยๆ เดินกลับเข้ามา

แม่หลินรีบถามอย่างร้อนใจ "ว่ายังไงบ้างคะ?"

"คุณปู่ของลูกดีใจมาก บอกว่าขอแค่เด็กแซ่หลิน เรื่องของลูกกับเขาก็ให้ลูกตัดสินใจเองได้เลย"

เหล่าหลินตอบด้วยความโล่งอก

นี่ถือเป็นการยอมปล่อยให้มีอิสระในการตัดสินใจอย่างเต็มที่ น้อยครั้งนักที่ท่านผู้เฒ่าจะยอมความง่ายๆ แบบนี้ อันที่จริงสถานการณ์ของหลินซียวี่แต่เดิมมีทางออกแค่สองทางเท่านั้น

หนึ่งคือ ทั้งคู่ต้องแต่งงานกันทันที

สองคือ ทั้งคู่ต้องตัดขาดห้ามพบเจอกันอีกตลอดชีวิต โดยที่ตระกูลหลินจะเป็นฝ่ายเลี้ยงดูเด็กคนนี้เอง

คราวนี้พ่อแม่ลูกทั้งสามคนต่างก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เหล่าหลินไม่อยากตกเป็นคนกลางที่ต้องคอยรับแรงกดดันระหว่างพ่อกับภรรยาและลูกสาวเลยแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะหลินซียวี่ เธอเองก็ไม่อยากแตกหักกับที่บ้าน แต่ถ้าต้องตัดขาดไม่ให้เจอจ้าวฉู่หยุนไปตลอดชีวิต เธอก็ทำใจยอมรับไม่ได้เช่นกัน

"ลูกรัก พรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงานแล้วนะ ไปทำเรื่องลางานแบบไม่รับเงินเดือนไว้เลย แล้วอยู่บ้านพักผ่อนบำรุงตัวเองให้ดี อยากกินอะไรก็บอก เดี๋ยวแม่กับป้าไช่จะทำให้กินเอง"

แม่หลินประคองลูกสาวอย่างทะนุถนอม พลางเริ่มวาดฝันถึงชีวิตการเป็นคุณยายแล้ว

"แม่คะ หนูเพิ่งจะท้องเองนะ ไปทำงานก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรสักหน่อย"

หลินซียวี่ไม่อยากอุดอู้อยู่แต่ในบ้านเป็นปีๆ แม่หลินจึงช่วยเกลี้ยกล่อม "ตอนนี้เรื่องคลอดลูกให้ปลอดภัยสำคัญที่สุดนะลูก"

"คนเราอุ้มท้องสิบเดือน ตอนนี้ลูกก็ท้องได้เดือนกว่าแล้ว เหลืออีกแค่แปดเดือนกว่าๆ เท่านั้นแหละ พอคลอดแล้วอยากไปเที่ยวไหนก็ตามสบาย เดี๋ยวแม่ช่วยเลี้ยงให้เอง"

"แม่ขา~~"

น้ำเสียงหวานลากยาวเจือแววอ้อน หลินซียวี่ในวัยสามสิบสามกลับมาทำตัวออดอ้อนเหมือนเด็กอีกครั้ง

"ลูกสาวไม่ได้อ้อนแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ?"

ทั้งแม่หลินและเหล่าหลินต่างชะงักไป นับตั้งแต่เริ่มเตรียมตัวมีลูกเมื่อแปดเก้าปีก่อน หลินซียวี่ก็ไม่เคยยิ้มออกมาจากใจจริงอีกเลย อย่าว่าแต่จะมาออดอ้อนแบบนี้

"อะแฮ่ม"

เหล่าหลินกระแอมเบาๆ ก่อนเสนอทางประนีประนอม "ถ้าอยากไปทำงานก็พอได้ แต่ห้ามขับรถเอง เดี๋ยวพ่อให้คนขับรถคอยรับส่ง"

แม่หลินยอมถอยให้ก้าวหนึ่งเช่นกัน "ต้องกลับมากินข้าวที่บ้านทุกวัน ห้ามกินข้างนอกเด็ดขาด"

หลินซียวี่คิดในใจว่าอพาร์ตเมนต์คงกลับไปไม่ได้แล้ว เจ้าคนสารเลวนั่นต้องไปดักรอเธออยู่ที่นั่นแน่

เธอจึงรับคำอย่างว่าง่าย "ก็ได้ค่ะ หนูจะกลับมากินข้าวบ้านทุกวัน ตอนกลางคืนก็นอนที่บ้านด้วย พอใจหรือยังคะ"

"พอเริ่มเห็นหน้าท้องเมื่อไหร่ ต้องรีบทำเรื่องลางานแบบไม่รับเงินเดือนทันทีนะ"

แม่หลินเอ่ยเตือน

สังคมในที่ทำงานพรรค์นั้นมีแต่พวกชอบซุบซิบนินทา ลูกสาวเคยหย่าร้างแถมยังไม่คิดจะแต่งงานใหม่ แต่จู่ๆ กลับตั้งท้องขึ้นมา ลับหลังไม่รู้จะถูกคนเอาไปนินทาว่าร้ายขนาดไหน ตระกูลหลินเองก็มีหน้ามีตาที่ต้องรักษาไว้เหมือนกัน

หลินซียวี่พยักหน้ารับคำ

เธอเดินเข้ามาตรงกลาง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอื้อมมือไปควงแขนพ่อกับแม่ไว้ เหล่าหลินกับแม่หลินสบตากัน ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกต่างรู้สึกว่าฤดูหนาวปีนี้ไม่ได้หนาวเหน็บเลยสักนิด

วันต่อมา หลินซียวี่ได้รับข้อความจาก "คนบ้า" เธอยังคิดไม่ออกว่าจะบอกจ้าวฉู่หยุนอย่างไรดี จึงตอบกลับไปก่อนว่า "ฉันอยู่บ้านพ่อแม่ สองสามวันนี้คงไปหาเธอไม่ได้นะ"

ไม่กี่วันมานี้ พี่ซียวี่ใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย บนโต๊ะน้ำชาเต็มไปด้วยผลไม้นานาชนิด รวมถึงกองหนังสืออีกหนึ่งตั้งใหญ่

มีทั้ง "นิทานก่อนนอนกล่อมลูกในครรภ์" "เมนูอาหารสำหรับคุณแม่ตั้งครรภ์" "เสียงจากแม่วันละห้านาที" ไปจนถึงวรรณกรรมสละสลวยอีกสารพัดเล่ม

ส่วนจ้าวฉู่หยุนกลับเริ่มอยู่ไม่สุข เขาทนรอไม่ไหวจนต้องบึ่งไปที่อพาร์ตเมนต์ของหลินซียวี่ แต่ก็พบว่าในห้องปิดไฟมืด พอกดกริ่งประตูก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

"แม่คุณคนนี้ กลับไปอยู่บ้านพ่อแม่ตั้งสี่ห้าวัน ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ"

จ้าวฉู่หยุนบ่นพึมพำพลางควักโทรศัพท์มือถือออกมา

ทว่าพอปลายสายกดรับ เขากลับเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงออดอ้อนทันที "พี่ซียวี่ ผมซื้อกับข้าวมายืนรออยู่หน้าห้องพี่แล้วนะ รีบกลับมาเร็วเข้าเถอะ เดี๋ยวผมทำของอร่อยให้กิน"

หลินซียวี่ลูบหน้าท้องเบาๆ พลางอมยิ้ม ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา "จ้าวฉู่หยุน ฉันได้เลื่อนตำแหน่ง ที่ทำงานส่งฉันไปประจำสาขาอื่น ตอนนี้ฉันออกจากจวิ้นซาไปแล้ว"

จ้าวฉู่หยุนชะงักไป "พอเถอะครับพี่ซียวี่ อย่าล้อเล่นน่า ผมยืนอยู่หน้าห้องพี่อยู่นี่ไง"

"จ้าวฉู่หยุน ฉันพูดเรื่องจริง ไม่ได้ล้อเล่นกับนาย"

น้ำเสียงปลายสายทั้งเรียบเฉยและเย็นชา ประกอบกับปกติหลินซียวี่ก็แทบไม่เคยล้อเล่นอยู่แล้ว จ้าวฉู่หยุนใจหายวาบ แต่ยังคงแสร้งทำเป็นใจเย็น "พี่ซียวี่ วันนี้ไม่ใช่วันเอพริลฟูลสักหน่อย อย่าแกล้งกันสิครับ"

ปลายสายเงียบกริบไร้เสียงตอบ จ้าวฉู่หยุนเริ่มลนลานจนคุมสติไม่อยู่ ตะโกนถามลั่น "พี่ซียวี่ พี่อยู่ที่ไหน ผมจะไปหาพี่เดี๋ยวนี้แหละ!"

"ฉันไม่ได้อยู่ที่จวิ้นซาแล้ว จ้าวฉู่หยุน นายยังจำที่ตัวเองเคยพูดไว้ได้ไหม"

หลินซียวี่พยายามปรับอารมณ์ไม่ให้เผยพิรุธ เธอรู้ดีว่าจ้าวฉู่หยุนเจ้าเล่ห์แค่ไหน แค่เผลอหลุดไปนิดเดียว ละครฉากนี้คงพังไม่เป็นท่า

"ลองคบกันสักสองเดือน ตอนนี้เราคบกันเกินสองเดือนแล้วนะ"

มันคือคำพูดยียวนที่จ้าวฉู่หยุนเคยพูดไว้บนรถ ตอนเธอขับไปส่งเขาที่หอพักในวันที่เจอกันครั้งแรก หลินซียวี่แค่ยกคำพูดนั้นกลับมาทวนอีกครั้ง

แน่นอนว่าเธอไม่ได้พูดประโยคที่ว่า "ถ้าเลิกกันจะกรีดข้อมือ" ออกไปด้วย

แต่เวลานี้จ้าวฉู่หยุนมีหรือจะยอมรับ ตอนนี้เขาแค่อยากรู้ว่าหลินซียวี่อยู่ที่ไหน ขอแค่หาตัวเธอเจอ เรื่องอะไรก็ค่อยคุยกันได้ทั้งนั้น

เขาจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "พี่ซียวี่ มีเรื่องอะไรเรามาเจอหน้าแล้วค่อยคุยกันได้ไหมครับ"

"จ้าวฉู่หยุน ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับนาย ฉันมีความสุขมากจริง ๆ แต่พวกเราไม่มีทางไปกันรอดหรอก ฉันโตกว่านายตั้งเยอะ นายอย่าตามหาฉันอีกเลยนะ เหลือความทรงจำดี ๆ ไว้ให้กันเถอะ ตกลงไหม"

หลินซียวี่พยายามพูดให้จบด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบที่สุด ทว่ามือกลับลูบหน้าท้องตัวเองไว้ พลางนึกในใจว่าพวกเรามีผลลัพธ์ร่วมกันแล้ว และมันก็อยู่ในท้องของฉันนี่ไง

"ตกลงกับผีน่ะสิ กูไม่เลิกโว้ย!"

จ้าวฉู่หยุนตะคอกกรอกเสียงใส่โทรศัพท์

"จ้าวฉู่หยุน โตเป็นผู้ใหญ่หน่อยสิ ยังไงพวกเราก็ต้องมีวันนี้อยู่ดี ไม่อย่างนั้นนายจะแต่งงานกับฉันตอนนี้เลยไหมล่ะ"

คำพูดเหล่านี้หลินซียวี่เตรียมใจคิดมาหลายวันแล้ว แต่ลึก ๆ เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าจ้าวฉู่หยุนจะยอมแต่งงานกับเธอหรือเปล่า

จ้าวฉู่หยุนอึ้งไปทันที เขาไม่เคยคิดเรื่องแต่งงานมาก่อนเลยจริง ๆ แต่ก็รีบตอบกลับไปแทบจะในพริบตา "แต่งสิ ผมแต่งตอนนี้เลย พี่อยู่ที่ไหนล่ะ"

พอได้ยินคำตอบแบบนั้น ในใจของหลินซียวี่ก็พลันหวานล้ำขึ้นมา แต่เธอก็ยังคงตอบกลับไปด้วยเหตุผล "จ้าวฉู่หยุน เมื่อกี้คุณลังเล คุณยังเด็กอยู่ แต่ฉันรอไม่ไหวแล้วจริง ๆ"

"พี่ซียวี่ บริษัทผมทำเงินได้แล้วนะ พี่ลาออกเถอะ ผมเลี้ยงดูพี่ได้ ผมจะเลี้ยงพี่ไปทั้งชีวิตเอง"

พวกเขาสองคนต่างหลีกเลี่ยงประเด็นเรื่องช่องว่างระหว่างวัยมาโดยตลอด พอหลินซียวี่เปิดประเด็นขึ้นมากะทันหัน จ้าวฉู่หยุนจึงไม่รู้จะรับมืออย่างไร ได้แต่ระบายความในใจจริง ๆ ออกมาผ่านโทรศัพท์

หลินซียวี่เงียบไปครู่หนึ่ง "จ้าวฉู่หยุน นายเก่งมากจริง ๆ ช่วงเวลาที่อยู่กับนายฉันก็มีความสุขมากเหมือนกัน แต่พวกเราจบกันแค่นี้เถอะนะ"

พอพูดจบ หลินซียวี่ก็ตัดสายทิ้งทันที เพราะกลัวว่าใจตัวเองจะหวั่นไหวไปมากกว่านี้

จ้าวฉู่หยุนมองโทรศัพท์ที่ส่งเสียง "ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด..." นิ่งค้างไปนานกว่าจะได้สติ นี่กูโดนบอกเลิกเหรอวะเนี่ย

เขารีบกดโทรกลับไปด้วยความร้อนรน แต่สิ่งที่ตอบรับกลับมามีเพียงเสียงระบบอัตโนมัติ "ขออภัยค่ะ เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ"

ตามด้วยเสียงแจ้งเตือนภาษาอังกฤษอีกรอบ เขากดโทรซ้ำไปอีกหลายสาย แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม

"กูยังไม่ทันนอกใจเลยนะเว้ย พี่ซียวี่ก็ไม่เอากูแล้วเหรอวะ"

จ้าวฉู่หยุนทำใจยอมรับไม่ได้ไปชั่วขณะ ที่ผ่านมาความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ราบรื่นดี หลินซียวี่ไม่มีทีท่าผิดปกติเลยสักนิด อีกอย่าง เรื่องอายุที่ต่างกันก็ไม่ใช่เรื่องที่เพิ่งจะเกิดขึ้นมาเสียหน่อย