ตอนที่ 74 เถ้าแก่ของเราน่าจะอกหักแล้ว

"ช่วงสองสามวันนี้ต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ ๆ"

จ้าวฉู่หยุนรีบพลิกหาเบอร์โทรศัพท์ของเฉินหงเฟินแล้วกดโทรออกทันที ปลายสายส่งสัญญาณอยู่สองตื๊ดก็มีคนรับ เขาถามอย่างร้อนรนว่า "พี่เฉิน พี่รู้ไหมครับว่าตอนนี้พี่ซียวี่อยู่ที่ไหน"

สองสามวันมานี้ เฉินหงเฟินเทียวไปเทียวมาที่บ้านหลินซียวี่แทบทุกวัน พอรู้ว่าเพื่อนสนิทตั้งท้องเธอก็พลอยดีใจไปด้วย ทั้งสองคนต่างคาดไว้อยู่แล้วว่าจ้าวฉู่หยุนจะต้องโทรมา

"เสี่ยวจ้าว ซียวี่ได้เลื่อนตำแหน่งแล้วย้ายออกจากจวิ้นซาไปแล้วจริง ๆ พวกเธอสองคนอายุห่างกันตั้งสิบสามปี เธอยังหนุ่มอยู่ มีเหตุผลหน่อยเถอะ..."

เฉินหงเฟินเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี ทั้งหมดนี้เป็นคำพูดที่หลินซียวี่กำชับเอาไว้ โดยเน้นการเตือนสติเป็นหลัก

ความจริงในใจเธอนึกอิจฉาจะตายอยู่แล้ว เจ้าตัวแสบนี่กอบโกย "ผลประโยชน์" ไปจนหมดสิ้น ช่างเป็นพวก "หว่านพืช" แต่ไม่คิดจะ "เก็บเกี่ยว" เสียจริง

แต่ก็ยังนับว่ามีประโยชน์อยู่บ้าง อย่างน้อยก็ช่วยเติมเต็มความฝันอยากเป็นแม่คนของเพื่อนสนิทได้

จ้าวฉู่หยุนนั่งหมดแรงพิงประตูหน้าบ้านของหลินซียวี่ ก้นบุหรี่ตกเกลื่อนเต็มพื้น ตอนนี้เขานึกเสียใจเหลือเกินที่ไม่ได้สืบดูตั้งแต่เนิ่น ๆ ว่าพี่ซียวี่ทำงานอยู่ที่หน่วยงานไหน

อันที่จริงเขาคิดมากไปเอง หากคนตระกูลหลินคิดจะย้ายหน่วยงานหรือซ่อนตัวใครสักคนขึ้นมา ลำพังอิทธิพลของเขาในตอนนี้ ไม่มีทางตามหาเจอได้เลย

"หรือว่าพออายุเพิ่มขึ้นอีกปี ทุกคนก็รู้จักคิดแล้วกลายเป็นคนมีเหตุผลกันไปหมดแล้วเหรอ"

จ้าวฉู่หยุนก้มดูเวลา นี่ก็ปาเข้าไปห้าทุ่มกว่าแล้ว เขานั่งจมอยู่ตรงนี้มานานกว่าห้าชั่วโมง จึงค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก พลางตบก้นที่ชาหนึบจนแทบไม่รู้สึกอะไร

จากนั้นก็เดินออกจากหมู่บ้านจัดสรรไปเหมือนซากศพเดินได้

ละอองฝนโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า คนเดินถนนดูเซื่องซึมไร้ชีวิตชีวา บรรยากาศเงียบเหงาจนแทบไม่ต่างจากเมืองร้าง

นานทีจะมีรถเก๋งแล่นผ่านไปสักคัน ทิ้งไว้เพียงกลุ่มควันจาง ๆ ที่ค่อย ๆ สลายตัวไป

ลมหนาวทั้งละเอียดและซอกซอนเก่ง มันแทรกซึมผ่านเสื้อผ้าเข้ามาได้ไม่ต่างจากสายน้ำ

ต่อให้ห่อตัวไว้แน่นหนาจนเหมือน "บ๊ะจ่าง" ลมก็ยังกรีดผ่านข้อมือและคอเสื้อเข้ามาได้ราวกับคมมีด ชวนให้หนาวสะท้านไปทั้งตัว

จ้าวฉู่หยุนไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นเลยแม้แต่น้อย เขาโบกแท็กซี่คันหนึ่ง แล้วบอกจุดหมายปลายทางออกไปทื่อ ๆ ราวกับหุ่นยนต์

คนขับแท็กซี่ชำเลืองมองผ่านกระจกหลังแวบหนึ่ง พอจับบรรยากาศได้ก็เปิดเพลง "โฮ่วไหล" ของหลิวรั่วอิงคลอขึ้นมาทันที

"เชี่ย แค่ขับรถยังจะเล่นใหญ่สร้างฟีลละครอีก"

จ้าวฉู่หยุนเหลือบมองคนขับเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร ก่อนจะเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ติดก็แต่เพลงนี้มันช่างเข้ากับบรรยากาศเสียเหลือเกิน ตอนนี้เขาเลยรู้สึกอยากทำอยู่สองอย่างจริง ๆ

ข้อแรก ทำทุกวิถีทางเพื่อตามหาพี่ซียวี่ให้พบแล้วแต่งงานกับเธอ จะได้ไม่ต้องทิ้งความเสียดายไว้ให้ตัวเอง

ข้อสอง พุ่งไปซัดคนขับสักหมัด ไอ้เวรนี่อินจัดจนน่าหมั่นไส้เหลือเกิน

แต่จ้าวฉู่หยุนก็ไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง คนขับคอยลอบสังเกตอยู่เรื่อย ๆ พอเห็นว่าผู้โดยสารไม่ยอมร้องไห้ออกมา เขาก็ส่ายหน้าอย่างเสียดาย พลางคิดในใจว่าปล่อยโฮออกมาก็จบเรื่องแล้ว อัดอั้นเอาไว้แบบนี้ยิ่งทรมานกว่าเดิม

พอกลับมาถึงหอพักก็ล่วงเลยไปเที่ยงคืนกว่าแล้ว ป้าคนคุมหอในชุดนอนตัวหนากำลังถือพวงกุญแจ อ้าปากเตรียมจะด่าสักสองสามยก

แต่พอเห็นสภาพเหมือน "คนตายทั้งเป็น" ของจ้าวฉู่หยุน เธอก็เบะปากแล้วยอมเปิดประตูให้แต่โดยดี

ภาพแบบนี้เธอเห็นมาจนชินตาแล้ว

ติดแค่ว่ามหาวิทยาลัยก็ปิดเทอมแล้วแท้ ๆ รีบกลับบ้านไปฉลองปีใหม่ให้สบายใจ แล้วค่อยรอเลิกกันเทอมหน้าไม่ได้หรือไงกัน

พอกลับมาถึงห้อง 305 ที่คุ้นเคย จ้าวฉู่หยุนก็ไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟัน เขามุดตัวเข้าใต้ผ้าห่มทั้งชุดนั้น เหม่อมองเพดานห้องด้วยสายตาว่างเปล่า

บนเพดานยังมีสูตรคำนวณเขียนทิ้งไว้อยู่บ้าง "เจ้าของ" เตียงนี้รุ่นก่อนคงจะเป็นพวกหัวกะทิแน่ ๆ

เช้าวันต่อมา จ้าวฉู่หยุนตื่นแต่เช้าตรู่ ลุกไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ ดวงตาของเขาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย พอยกโทรศัพท์ขึ้นมาดู

ข้อความสุดท้ายจากพี่ซียวี่ยังคงค้างอยู่ที่ประโยค "ในครัวมีแมลงสาบ" เมื่อหลายวันก่อน

จนถึงตอนนี้ เขายังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเอง "ถูกบอกเลิก" เข้าแล้วจริง ๆ

คนเราพอได้ทุ่มเทความรู้สึกไปจริง ๆ แล้ว จะให้ตัดใจฉับพลันในพริบตาได้อย่างไร

ต่อให้จะเลิกกันจริง อย่างน้อยก็น่าจะมีช่วง "ยื้อยุดฉุดดึง" กันบ้างไม่ใช่เหรอ แต่ในสายกลับมีเพียงเสียงตอบรับอัตโนมัติของผู้หญิงดังซ้ำ ๆ อยู่แค่นั้น

จ้าวฉู่หยุนเก็บโทรศัพท์แล้วเรียกแท็กซี่ไปบริษัท พอไปถึง เขาก็เดินเข้าห้องทำงานด้วยสีหน้าปกติ ตลอดทางที่เพื่อนร่วมงานเข้ามาทัก เขายังฝืนยิ้มตอบกลับไปได้

แต่วินาทีที่ประตูปิดลง จ้าวฉู่หยุนก็กลับมามีสภาพเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง แววตาไร้ซึ่งประกายชีวิต เขาทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรง พลางนึกย้อนถึงทุกเรื่องราวระหว่างเขากับพี่ซียวี่

จูเหม่ยถิงชงชายกเข้ามาให้ตามปกติ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเจ้านายมีสภาพเหม่อลอยเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างแบบนี้

การดำเนินงานของบริษัทยังราบรื่นดีทุกอย่าง ยิ่งหลังจาก Happy Pasture เปิดตัว รายได้ก็พุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ จูเหม่ยถิงจึงพอจะเดาได้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เพียงแต่ผู้หญิงแบบไหนกันนะ ถึงกล้าปฏิเสธเจ้านายได้?

เจ้านายทั้งหล่อเหลา ทั้งหนุ่มแน่นมีอนาคต คาดว่าอายุยังไม่ทันถึงยี่สิบก็คงกลายเป็นมหาเศรษฐีร้อยล้านแล้ว ผู้ชายแบบนี้ยังมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธลงอีกเหรอ?

"เถ้าแก่คะ"

จูเหม่ยถิงเรียกด้วยความเป็นห่วง

จ้าวฉู่หยุนดึงสติกลับมาได้ในที่สุด "พี่เหม่ยถิง มีเรื่องอะไรเหรอครับ"

"ชาค่ะ"

จูเหม่ยถิงอ้าปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยถามแล้วเดินออกจากห้องไป เพราะยังไงนี่ก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย

ตอนที่หวางไข่เฟิงเข้ามาหลังจากนั้นก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากและรายงานเรื่องงานไปตามตรง จ้าวฉู่หยุนตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง

เรื่องเนื้องานไม่มีข้อบกพร่องเลยสักนิด เพียงแต่เขาเหมือนหุ่นยนต์ที่ปราศจากอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ

สิ่งนี้ทำให้หวางไข่เฟิงรู้สึกไม่ชินอย่างยิ่ง พอเดินออกมาเขาก็ตรงไปหาจูเหม่ยถิงแล้วมองเธอด้วยสายตาเป็นเชิงถาม

จูเหม่ยถิงยิ้มพลางพยักหน้า ส่งสัญญาณว่าเขาเดาถูกเผง เถ้าแก่ของพวกเขาน่าจะอกหัก แถมยังเป็นฝ่ายโดนผู้หญิงทิ้งเข้าให้อีกต่างหาก

"เฮ้อ"

หวางไข่เฟิงหัวเราะแห้ง ๆ พลางส่ายหน้า นึกในใจว่าคนหนุ่มสาวสมัยนี้ วัน ๆ มีแต่เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ใจเด็ดจริง ๆ ที่กล้าทิ้งเถ้าแก่ของพวกเขาลง

ช่างตรงกับคำว่า 'เสียเรื่องรักแต่รุ่งเรื่องงาน' เสียจริง

Happy Pasture อาศัยฐานผู้เล่นจาก Happy Farm เพียงไม่กี่วันก็มียอดผู้เล่นแตะสิบล้านคน รายได้หมุนเวียนต่อวันของเฮยไป๋หูอวี๋จึงขยับขึ้นไปอยู่ที่ราว ๆ หนึ่งล้านสี่แสนหยวน

เห็นได้ชัดว่า Happy Pasture ไม่ได้ "ดูดเงิน" ดุเดือดเท่ากับ Happy Farm

แต่ในฐานะเกมภาคเสริม ทำรายได้ระดับนี้ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

จ้าวฉู่หยุนทำตัวราวกับหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึก ทุกวันเอาแต่ง่วนอยู่กับงาน อยู่ทำโอทีกับทุกคน กระทั่งเวลานอนก็นอนค้างที่ห้องทำงาน

การโหมงานอย่างบ้าคลั่งช่วยให้ชาชินได้จริง ๆ เพียงแต่การไม่อาบน้ำมาหลายวัน ทำให้เฮยไป๋หูอวี๋มี "ไอ้หัวมันตัวน้อย" เพิ่มขึ้นมาอีกคน ส่วน "ไอ้หัวมันตัวพ่อ" ก็คือซุนย่าเฟย

ไม่ใช่แค่ผมเผ้ามันเยิ้ม แต่ยังมีตอหนวดขึ้นครึ้ม เสื้อผ้าถูกนอนทับจนยับยู่ยี่ แถมบนตัวยังมีกลิ่นแปลก ๆ โชยออกมา

สรุปแล้ว "ไอ้หัวมันตัวน้อย" ดูน่ากระอักกระอ่วนยิ่งกว่า "ไอ้หัวมันตัวพ่อ" เสียอีก

แต่ซุนย่าเฟยกลับรู้สึกว่าตัวเองได้เจอสหายรู้ใจเข้าแล้ว การทำงานมันก็ต้องลืมกินลืมนอน ไม่สนภาพลักษณ์ แล้วทุ่มเททั้งกายและใจแบบนี้สิถึงจะถูก

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนจึงมักขลุกอยู่แต่ในห้องทำงานเพื่อถกเรื่อง Plants vs. Zombies คุยกันทีก็ลากยาวไปค่อนวัน จ้าวฉู่หยุนเองก็เลิกรังเกียจหัวมันเยิ้มของซุนย่าเฟยไปแล้ว

แต่จูเหม่ยถิงทนดูสภาพไม่ไหวจริงๆ เธอจึงไปเปิดห้องพักที่โรงแรมใกล้ๆ แถมยังซื้อเสื้อผ้าเตรียมไว้ให้พร้อมทั้งชุดนอกชุดใน เพื่อให้เจ้านายได้ไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาเสียบ้าง

หลังอาบน้ำโกนหนวดเคราจนเกลี้ยงเกลา และเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า จ้าวฉู่หยุนก็กลับมาดูดีสมเป็นหนุ่มหล่ออีกครั้ง

เพียงแต่สภาพจิตใจยังคงย่ำแย่ สีหน้าซีดเซียวมาก

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรีบบึ่งกลับมาที่บริษัทเพื่อลุยงานต่อ ทำเอาซุนย่าเฟยถึงกับผิดหวัง เพราะเพื่อนร่วมอุดมการณ์ซกมกหายไปเสียแล้ว

โจวปินเฝ้ามองทุกอย่างเงียบๆ ไม่กล้าพูดหรือเอ่ยปากถามอะไรทั้งสิ้น ขืนช่วงนี้ยังไปพูดจาเซ้าซี้จุกจิกอีก มีหวังคงได้ลูกถีบประเคนใส่แน่นอน

"เถ้าแก่คะ โบนัสปลายปีของบริษัทยังไม่ได้เคาะเลยค่ะ อีกเดี๋ยวก็จะถึงตรุษจีนแล้วด้วย"

จูเหม่ยถิงเอ่ยเตือนอย่างระมัดระวัง น้ำเสียงอ่อนโยนกว่าปกติมาก

อันที่จริง ช่วงนี้ทุกคนในบริษัทต่างก็ระวังตัวแจ เพราะกลัวว่าจะเผลอไปทำอะไรขัดใจเจ้านายเข้า สภาพแบบนี้ถ้าตาไม่บอดก็คงดูออกกันหมดว่ามีบางอย่างผิดปกติ

บริษัทส่วนใหญ่ ต่อให้มีโบนัสปลายปีก็มักจะยื้อไปจ่ายช่วงเดือนมีนาคมหรือเมษายนของปีถัดไป เพราะกลัวพนักงานจะชิ่งลาออก

แต่จ้าวฉู่หยุนเคยลั่นวาจาไว้นานแล้วว่า โบนัสปลายปีของเฮยไป๋หูอวี๋จะต้องจ่ายก่อนตรุษจีน เพื่อให้ทุกคนได้ถือเงินกลับบ้านไปฉลองปีใหม่อย่างสบายใจ

ทว่าพอเกิดเรื่องของหลินซียวี่ขึ้นมา หวางไข่เฟิงก็ไม่พูด โจวปินก็ไม่กล้าถาม จูเหม่ยถิงจึงไม่มีทางเลือก ไม่อย่างนั้นถ้าเจ้านายฉุกคิดขึ้นมาได้ คนที่ต้องโดนด่าก็หนีไม่พ้นเธออยู่ดี

จ้าวฉู่หยุนเองก็รู้สึกว่าบรรยากาศการทำงานของตัวเองเริ่มส่งผลต่อคนอื่นในบริษัท เขาจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายว่า "พี่เหม่ยถิง นวดเป็นไหมครับ"

"เป็นนิดหน่อยค่ะ"

จูเหม่ยถิงพยักหน้ารับอย่างสงสัย

"งั้นช่วยนวดขมับให้ผมหน่อยสิครับ ช่วงนี้พักผ่อนไม่ค่อยพอ"

จ้าวฉู่หยุนหาข้ออ้างแก้เก้อไปที

จูเหม่ยถิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอเดินไปยืนด้านหลังแล้วเริ่มลงมือนวดคลึงให้เขาอย่างนุ่มนวล

หากเป็นเจ้านายวัยสี่สิบห้าสิบปี จูเหม่ยถิงคงปฏิเสธทันที ต่อให้ต้องตกงานก็ยอม

จ้าวฉู่หยุนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลายจมูกได้กลิ่นหอมกรุ่นเข้มข้น นี่คือกักกลิ่นอายของหญิงสาววัยสะพรั่งอย่างแท้จริง ชวนให้สัญชาตญาณดิบของเพศชายตื่นตัวได้โดยง่าย

ส่วนหลินซียวี่กลับมีกลิ่นหอมจางๆ ดั่งหญิงสาวผู้ตัดขาดจากทางโลก สดชื่นละมุนละไม หากตั้งใจสูดดมอย่างลึกซึ้งจะแฝงไอแห่งความเศร้าสร้อยร่วงโรยอยู่สายหนึ่ง ชวนให้ลุ่มหลงถลำลึกจนยากจะถอนตัว

ราวกับแดนสุขาวดีอันอ่อนหวาน หรือไม่ก็ยาพิษที่ทำให้เสพติดอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

"พี่เหม่ยถิง พนักงานรุ่นแรกแจกเพิ่มเดือนครึ่ง ส่วนพนักงานใหม่แบ่งเป็นสามระดับ สี่ร้อย หกร้อย หนึ่งพัน"

จ้าวฉู่หยุนพูดไปพลางครุ่นคิดไปพลาง "พี่ซุนบวกเพิ่ม 2,000 เติ้งฉีอันบวกเพิ่ม 1,000"

"ได้ค่ะ เถ้าแก่" จูเหม่ยถิงตอบรับเสียงเบา

"ของพี่เอาไป 10,000 ส่วนโจวปิน 8,000"

จ้าวฉู่หยุนยังรู้สึกหงุดหงิดไม่หาย จึงพูดเสริมขึ้นอีกว่า "ไอ้หมานี่ช่วงตรุษจีนคิดจะหยุดตั้งสิบกว่าวัน พี่ไปบอกมันเลยนะว่าให้มากสุดแค่ห้าวัน เกินมาวันไหนหักวันละหนึ่งพัน"

พอได้ยินเถ้าแก่เริ่มพ่นคำด่า จูเหม่ยถิงก็รู้สึกโล่งใจและอารมณ์ดีขึ้นมาทันที จึงรีบรับคำ "ได้ค่ะเถ้าแก่ ออกไปแล้วฉันจะบอกเขาให้ค่ะ เพียงแต่...เพียงแต่ส่วนของฉันมันจะไม่เยอะไปหน่อยเหรอคะ"

ในปี 2002 โบนัสสิ้นปีหนึ่งหมื่นหยวนถือเป็นเงินก้อนโตมากจริง ๆ ยิ่งตำแหน่งของจูเหม่ยถิงเป็นแค่ฝ่ายธุรการด้วยแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนปีใหม่สากลเธอก็เพิ่งได้โบนัสไปห้าพัน แถมยังได้ปรับขึ้นเงินเดือนมาแล้วถึงสองรอบ

ช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่เดือนนี้ จูเหม่ยถิงรู้สึกราวกับกำลังฝันไป ทั้งที่ตอนแรกเธอแค่อยากหางานที่ได้เงินเดือนสักสองพันหยวนเท่านั้นแท้ ๆ

จูเหม่ยถิงรู้สึกเกรงใจจนไม่กล้ารับ จึงอยากจะปฏิเสธตามมารยาทอีกสักสองสามคำ เพราะถึงอย่างไรโจวปินก็ได้แค่แปดพัน ทั้งที่เขาเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกันกับเถ้าแก่แท้ ๆ

แต่จ้าวฉู่หยุนกลับส่งเสียง "ชู่ว" เบา ๆ แล้วพูดขึ้นว่า "พี่เหม่ยถิง ลงน้ำหนักมือเพิ่มอีกนิดครับ"

จูเหม่ยถิงรู้จังหวะจึงเงียบเสียงลงและตั้งอกตั้งใจนวดคลึงให้หนักขึ้น ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงกรนเบา ๆ ดังแว่วมา

จังหวะนั้นเอง หวางไข่เฟิงก็ผลักประตูเข้ามา สีหน้าของเขาชะงักค้างไปทันที แวบแรกคิดจะถอยหลังกลับออกไป พลางก่นด่าในใจว่าพวกคุณก็หัดลงกลอนข้างในกันบ้างสิ

"ชู่ว~"

จูเหม่ยถิงส่งเสียง "ชู่ว" สีหน้าดูเป็นปกติดี พลางทำสัญญาณมือบอกว่าอย่าทำให้เถ้าแก่ตื่น

หวางไข่เฟิงลังเลไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า พลอยรู้สึกว่าเมื่อกี้ตัวเองคิดอกุศลเกินไปจริง ๆ สองคนนี้อายุห่างกันตั้งขนาดนั้น จะเป็นไปได้อย่างไร

เมื่อเห็นว่าจ้าวฉู่หยุนหลับสนิทไปแล้ว จูเหม่ยถิงก็บุ้ยปากส่งสัญญาณให้ประธานหวางช่วยหยิบผ้าห่มบนโซฟามาให้

จากนั้นทั้งสองคนก็ปิดประตูแล้วพากันเดินออกมา

พอออกมาข้างนอก จูเหม่ยถิงก็ตรงไปหาโจวปินเพื่อถ่ายทอดคำสั่ง พอไอ้หมานี่ได้ยินว่าวันหยุดสิบวันถูกหั่นเหลือแค่ห้าวัน ก็โมโหจนถลกแขนเสื้อเตรียมจะไปเอาเรื่องเพื่อนรักวัยเด็กให้รู้ดำรู้แดง

วันหยุดสิบวันนี้เขาต้องแลกมาด้วยการทำงานล่วงเวลาไม่รู้กี่ครั้งกี่หน บางคืนอยู่โอทียันตีสอง ตอนนั้นจ้าวฉู่หยุนก็รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะแท้ ๆ

โจวปินอยากจะชี้หน้าเพื่อนรักแล้วถามเหลือเกินว่า "มึงรู้ไหมว่าตอนตีสองของจวิ้นซามันเป็นยังไง!"