ตอนที่ 75 หวงลั่วจิ้งจะไปดูตัว

แต่กลับถูกจูเหม่ยถิงขวางไว้อย่างเด็ดขาด เธอยืนเฝ้าหน้าประตูห้องทำงานราวกับ "ทวารบาล" ไม่ยอมให้ใครเข้าไปรบกวนทั้งสิ้น

เขานอนยาวไปจนถึงห้าโมงครึ่งตอนเย็น หลับเต็มอิ่มถึงสี่ชั่วโมงเต็ม ก่อนที่เสียงเพลงรอสายติงเซียงฮวาจะปลุกจ้าวฉู่หยุนให้ตื่นจากภวังค์

"ฮ้าว..."

จ้าวฉู่หยุนหาวหวอดใหญ่พลางบิดขี้เกียจ เขาหรี่ตากดรับสายแล้วถามเสียงเนือย "ใครครับ?"

"พี่ หนูเสี่ยวเยว่เองค่ะ"

น้ำเสียงของหวงเยว่ซูฟังดูร้อนรน จ้าวฉู่หยุนจึงสะบัดหัวเรียกสติให้ตื่นเต็มตา "มีเรื่องอะไรเหรอ?"

"อาสาวจะไปดูตัวค่ะ ผู้ชายคนนั้นหนูเคยเจอแล้ว ไม่ชอบเขาเลยสักนิด แม่บอกว่าอาสาวอายุเยอะแล้วยังไงก็ต้องแต่งงาน พี่คะ หนูไม่อยากให้อาสาวแต่งกับเขาเลย"

หวงเยว่ซูสนิทกับหวงลั่วจิ้งมาตั้งแต่เด็ก เธอคงไม่อยากให้อาสาวแต่งงานออกเรือนไป

"หวงลั่วจิ้งจะไปดูตัวเหรอ?"

จ้าวฉู่หยุนตาสว่างขึ้นมาทันที เขาลุกขึ้นนั่งตัวตรงพรวด แล้วบอกให้หวงเยว่ซูเล่ารายละเอียดมาให้ชัดเจน

ที่แท้ก็เป็นเพราะผู้ชายคนนั้นมักจะแวะไปซื้อบุหรี่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตบ่อยๆ หลิวชุ่ยซีเห็นว่าเขาดูซื่อๆ ดีจึงแอบสังเกตอยู่หลายครั้ง ประกอบกับหวงลั่วจิ้งเองก็อายุปูนนี้แล้ว วัยของทั้งคู่จึงถือว่าเหมาะสมกัน

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ชายคนนี้ยังรับราชการ หน้าที่การงานจัดว่าดูดีมีหน้ามีตา

หลังจากสืบดูรอบด้านแล้วก็พบว่า นอกจากสูบบุหรี่บ้างประปราย เขาก็ไม่ดื่มเหล้า ไม่เล่นการพนัน และไม่มีประวัติด่างพร้อยอะไรอีก

โบราณว่าไว้ พี่สะใภ้ใหญ่เปรียบเสมือนแม่

พ่อแม่ของหวงลั่วจิ้งเสียไปหมดแล้ว หลิวชุ่ยซีจะคอยเป็นธุระจัดการให้จึงไม่ใช่เรื่องแปลก หวงลั่วจิ้งใคร่ครวญดูแล้วก็ยอมตกลง

"หลิวชุ่ยซี เรื่องในบ้านตัวเองยังเคลียร์ไม่สะเด็ดน้ำเลย ยังจะมีแก่ใจไปยุ่งเรื่องของคนอื่นอีกนะ?"

จ้าวฉู่หยุนบ่นพึมพำในใจ

ผู้หญิงสวยสะพรั่งอย่างหวงลั่วจิ้งเนี่ยนะ จะไปดูตัวได้ยังไงกัน?

หวงเยว่ซูไม่อยากให้ไป จ้าวฉู่หยุนยิ่งไม่อยากให้ไปมากกว่าเสียอีก เขาไม่อยากให้หวงลั่วจิ้งแต่งงานยิ่งกว่าหวงเยว่ซูเสียด้วยซ้ำ ส่วนจะเพราะเหตุผลกลใดนั้น ตัวเขาเองก็ตอบไม่ถูกเหมือนกัน

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนจึงนัดแนะกันว่าจะไปเจอกันที่ถนนคนเดินในวันพรุ่งนี้ ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไปป่วนการดูตัวของหวงลั่วจิ้งให้พังไม่เป็นท่า

ยัยตัวเล็กพอได้ยินว่าพี่ชายจะกลับมาที่จวิ้นซาก็ดีใจจนแทบกระโดดตัวลอย แต่จ้าวฉู่หยุนกำชับไว้ว่าห้ามบอกหลิวชุ่ยซีเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่ไป

พอวางสาย จ้าวฉู่หยุนก็นึกถึงประโยคที่หลิวชุ่ยซีพูดว่า "อายุเยอะแล้วยังไงก็ต้องแต่งงาน" ในใจก็พลันหงุดหงิดขึ้นมาอีก พี่ซียวี่เองก็เคยพูดว่า "ฉันอายุเยอะแล้ว รอไม่ไหวหรอก"

"แม่งเอ๊ย ชั่วข้ามคืนเดียวทำไมทุกคนถึงได้ดูโตกันไปหมดวะ"

จ้าวฉู่หยุนจุดบุหรี่สูบด้วยความอัดอั้น นึกในใจว่ากูก็กำลังอกหักอยู่ หวงลั่วจิ้ง เธอยังจะไปดูตัวอีก มันมีเหตุผลกันบ้างไหมเนี่ย?

เจ้าหมอนี่ ชักจะพาลไม่เข้าเรื่องขึ้นทุกทีแล้ว

· · · · · · · ·

วันรุ่งขึ้น ในที่สุดจ้าวฉู่หยุนก็กลับมาเป็นปกติเสียที เขานอนอืดอยู่ที่โรงแรมจนถึงสิบโมงเช้าถึงค่อยโผล่หน้ามาที่บริษัท ทำเอาพนักงานทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่ต้องทนใช้ชีวิตอยู่บนความหวาดผวาอีกต่อไป

การที่เจ้านายมานั่งคุมตอนทำโอทีนับเป็นเรื่องดีอยู่หรอก เพราะอย่างไรนี่ก็เป็นสตาร์ตอัป ทุกคนต่างยังมีไฟฮึดสู้กันอยู่

แต่สีหน้าของเขามันบูดบึ้งจนน่ากลัว ทุกคนจะพูดอะไรกันทีก็ต้องระวังตัวแถมยังต้องกดเสียงให้เบาที่สุด ขืนเป็นแบบนี้นานเข้าใครจะไปทนไหว

โดยเฉพาะโจวปินที่พยายามเข้าไปเลียบๆ เคียงๆ ถามดู กลับโดนจ้าวฉู่หยุนด่าเปิงกลับมาจนเสียผู้เสียคน เขาจึงทำได้แค่เบะปากแล้วเก็บงำความสงสัยนี้ไว้ต่อไป

เขาคิดไปไกลกว่าจูเหม่ยถิงเสียอีก เพื่อนเล่นตั้งแต่เด็กของเขาอายุแค่นี้ก็กำลังจะกลายเป็นเศรษฐีร้อยล้าน อย่าว่าแต่ฉินหลินหรงคนเดียวเลย ต่อให้มาสักสิบคนก็จีบติดได้สบายๆ

ในสายตาของโจวปิน คนรวยมันก็ต้องประเภท "เมียหลวงตั้งตระหง่านอยู่บ้าน กิ๊กสาวสำราญโบกสะบัดข้างนอก" กันทั้งนั้น

บรรดาเสี่ยเหมืองถ่านหินในอำเภอ แต่ละคนล้วนลงพุง หนีบกระเป๋าเอกสารไว้ใต้รักแร้ข้างหนึ่ง ส่วนแขนอีกข้างก็มีสาวสวยทรงเปรี้ยวควงแนบชิด

แถมสาวสวยพวกนี้ยังเปลี่ยนหน้าใหม่เป็นระยะๆ อีกต่างหาก

อันที่จริง เมื่อชาติก่อน ตอนที่จ้าวฉู่หยุนกับโจวปินนั่งยองๆ เลียไอติมแท่งละห้าเหมาอยู่ริมทางเท้า ทั้งคู่ต่างก็มองเสี่ยพวกนี้ด้วยความอิจฉาจนตาลุกวาว

หวงเยว่ซูพอรู้ว่าพี่ชายจะกลับมาจวิ้นซาวันนี้ ก็กอดโทรศัพท์มือถือของหลิวชุ่ยซีแล้วกดโทรหาไม่หยุดหย่อน ด้วยกลัวเหลือเกินว่าพี่ชายจะลืมหรือไม่ก็ซื้อตั๋วรถไม่ได้

จ้าวฉู่หยุนส่องกระจกตรวจดูความเรียบร้อยของตัวเองในบริษัท พอเห็นว่าดูดีแล้วจึงนัดยัยตัวเล็กไปเจอกันที่หน้าห้างผิงเหอถัง

"พี่!"

ยัยตัวเล็กตรงเข้ามาควงแขนจ้าวฉู่หยุนอย่างสนิทสนม

ที่สำคัญคือ พี่ชายคนนี้ดูเหมือนจะไม่ยอมใช้เงินจากที่บ้านเลย เท่ากับว่าเธอมีคนมาคอยรักคอยตามใจเพิ่มขึ้นมาฟรี ๆ อีกคน

จ้าวฉู่หยุนทำหน้าเอือมระอาเล็กน้อย "ร้านอาหารตะวันตกร้านไหนล่ะ ไปกันเดี๋ยวนี้เลยมั้ย"

"พี่คะ ยังเร็วไปอยู่เลย พวกเขาเลื่อนนัดเป็นหกโมงครึ่งแล้วค่ะ"

หวงเยว่ซูก้มหน้าพูดเสียงอ่อย

ยัยตัวแสบโกหกเวลาเพื่อให้พี่ชายรีบมาจวิ้นซา จากหกโมงครึ่งก็บอกเป็นห้าโมงเย็น เวลาชั่วโมงครึ่งที่เหลือนี่ก็คงหนีไม่พ้นพาเธอเดินเที่ยวชอปปิงอย่างไม่ต้องสงสัย

ใกล้จะถึงตรุษจีนแล้ว หวงเยว่ซูเล็งชุดไว้สองชุด แต่หลิวชุ่ยซีบ่นว่าแพงเลยไม่ยอมซื้อให้ เธอจึงกะว่าจะให้พี่ชายผู้ "ใจป้ำกระเป๋าหนัก" คนนี้เป็นคนจ่ายให้แทน

จ้าวฉู่หยุนรู้ทันความคิดเธอ เขาลูบหัวน้องสาวต่างพ่อด้วยความเอ็นดู "ไปเถอะ อยากได้อะไร พี่ซื้อให้หมดเลย"

"จริงเหรอคะ"

ยัยตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่อยากเชื่อ ของที่เธออยากได้มีตั้งเยอะแยะเลยนะ

คนมัธยัสถ์อย่างหลิวชุ่ยซีไม่มีทางยอมซื้อให้แน่ ส่วนอาสาวอย่างหวงลั่วจิ้งแม้จะมีเงินมากกว่าหน่อย แต่ก็คงยอมซื้อให้แค่บางอย่างเท่านั้น

"จริงสิ"

จ้าวฉู่หยุนตบกระเป๋ากางเกงตัวเอง "ไม่ต้องเกรงใจ วันนี้พี่พกเงินมาเต็มที่"

ตอนนี้เขาชักจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว ว่าทำไมเวลาผู้หญิงอารมณ์ไม่ดีถึงชอบชอปแหลกกินแหลกกันนัก

แต่ถึงอย่างไรยัยเด็กนี่ก็เป็นแค่นักเรียน ม.4 เธอพาจ้าวฉู่หยุนไปเดินร้านกิฟต์ชอป ของชิ้นละสามหยวนห้าหยวน แพงสุดก็แค่สามสิบกว่าหยวน ซื้อมาจนกองพะเนินก็เพิ่งหมดไปแค่ร้อยกว่าหยวนเท่านั้น

ถึงจะได้แค่นั้น แต่หวงเยว่ซูก็พอใจมากแล้ว ความรู้สึกเวลาได้ชอปปิงนี่มันฟินจริง ๆ

จากนั้นเธอก็ลากพี่ชายไปซื้อเสื้อผ้าสองชุดนั้น รวมกันแล้วยังไม่ถึงแปดร้อยหยวนด้วยซ้ำ

จ้าวฉู่หยุนยังไม่ทันได้สัมผัสความสนุกของการ "ชอปแหลก" เลยสักนิด เขาจึงพาหวงเยว่ซูเลี้ยวเข้าช็อปอาดิดาส แล้วลงมือช่วยเธอเลือกเสื้อผ้าด้วยตัวเองทันที

ยัยเด็กน้อยมองเสื้อผ้ากองโตในอ้อมแขนของพี่ชายแล้วถึงกับยืนอึ้ง

อาดิดาสกับไนกี้ถือเป็นแบรนด์ "หรู" ในสายตาของเด็กมัธยมปลาย ทั้งยังเป็นแบรนด์โปรดในดวงใจของพวกเขาด้วย

ติดตรงที่ราคามันค่อนข้างแพง ครอบครัวทั่วไปคงไม่มีทางยอมซื้อให้ลูกแน่ ๆ

แบรนด์อย่าง บาเลโน่, เท่อปู้, อันท่า, กุ้ยเหรินเหนี่ยว, เต๋อเอ๋อร์ฮุ่ย และอื่น ๆ จึงกลายมาเป็นตัวเลือกลำดับแรก ๆ ของเด็กมัธยมปลาย หรือแม้กระทั่งนักศึกษามหาวิทยาลัย

ใกล้ช่วงตรุษจีน คนในร้านจึงค่อนข้างเยอะ หวงเยว่ซูดึงจ้าวฉู่หยุนไปด้านข้างแล้วกระซิบถาม "พี่คะ พี่จะทำอะไรน่ะ"

"เอาเข้าไปลองดูสิ ลองเฉย ๆ ไม่เสียเงินหรอก"

จ้าวฉู่หยุนยัดเสื้อผ้ากองนั้นใส่อ้อมแขนเธอ แล้วดันตัวเธอเข้าไปในห้องลองเสื้อ

ยัยตัวน้อยลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มลองชุด ยังไงคนในร้านก็เยอะขนาดนี้ ลองแล้วไม่ซื้อก็คงไม่เป็นไรหรอก

ปกติเวลาไปซื้อเสื้อผ้าที่ไหนก็มักจะมีพนักงานขายคอยเดินตาม ลองแล้วไม่ซื้อก็รู้สึกเกรงใจ ก่อนจะลองแต่ละตัวจึงต้องดูป้ายราคาก่อน ถ้าพอรับไหวถึงจะกล้าลอง

เด็กสาวลองไปหลายชุดติด ๆ กัน จ้าวฉู่หยุนแอบจำไว้ในใจ จากนั้นก็พาเธอไปลองรองเท้าต่อ ซึ่งความจริงแล้วสิ่งที่หวงเยว่ซูชอบที่สุดก็คือรองเท้า

เพราะเด็กมัธยมปลายต้องใส่ชุดนักเรียนไปโรงเรียน ต่อให้เสื้อผ้าสวยแค่ไหนก็แทบไม่มีโอกาสได้ใส่

"คับหรือหลวมไปไหม" จ้าวฉู่หยุนนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ แล้วเอ่ยถาม

"พอดีเป๊ะเลยค่ะ"

หวงเยว่ซูถอดรองเท้าออกอย่างแสนเสียดายแล้วเปลี่ยนกลับมาใส่คู่เดิม วันนี้ใช้เงินไปตั้งพันหยวนแล้ว เธอไม่ได้ตั้งใจจะให้พี่ชายซื้อรองเท้าให้อีกจริง ๆ

จ้าวฉู่หยุนลูบหัวเธอเบา ๆ จากนั้นก็หยิบรองเท้าสองคู่นั้นกับเสื้อผ้าอีกสองสามชุดที่เพิ่งลอง เดินตรงไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์

รูดบัตรไปทั้งหมดหกพันกว่าหยวน แม้จะไม่ใช่เงินก้อนใหญ่อะไร แต่ก็พอให้สัมผัสถึงความเพลิดเพลินของการ "ชอปแหลก" ได้บ้างเล็กน้อย

หวงเยว่ซูห้ามไม่ทัน และเอาเข้าจริง ลึก ๆ เธอก็ไม่ได้อยากจะห้ามอยู่แล้ว

จ้าวฉู่หยุนยัดข้าวของพะรุงพะรังใส่มือเธอ ก่อนจะบีบแก้มเธอเบา ๆ "ไปกันเถอะ ได้เวลาพอดี"

หวงเยว่ซูหอบถุงสิบกว่าใบวิ่งตาม พลางถามหยั่งเชิง "พี่คะ พี่ยังมีเงินเหลือติดตัวอยู่ไหมเนี่ย"

"อยากได้อะไรอีกเหรอ"

จ้าวฉู่หยุนชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมาถาม

"เปล่าค่ะ"

หวงเยว่ซูรีบส่ายหน้าดิก "หนูกลัวพี่จะผลาญเงินจนหมดเกลี้ยงต่างหาก"

" "

จ้าวฉู่หยุนอ้าปากค้าง นึกในใจว่ากูนี่รวยระดับสิบล้านแล้วนะเว้ย แค่ซื้อของให้น้องสาวไม่กี่พันหยวน ยังต้องมาโดนห่วงว่าจะไส้แห้งอีกเหรอเนี่ย

"งั้นเอาไปคืนไหมล่ะ"

จ้าวฉู่หยุนแกล้งถามด้วยสีหน้านึกสนุก

"เอ่อ......"

ยายตัวเล็กยังรู้สึกเสียดาย เธอลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็กัดฟันพูด "คืนเสื้อผ้าไปสองชุดแล้วกัน"

จ้าวฉู่หยุนลูบหัวน้องสาวเบา ๆ แล้วยิ้ม "ไปกันเถอะ"

"พี่คะ ช่วยหนูถือสักสองสามถุงได้ไหม"

"ไม่ถือ"

"พี่ มันหนักจนหนูถือไม่ไหวแล้วนะ"

"งั้นก็เอาไปคืน"

· · · · · ·