ตอนที่ 76 สองพี่น้องจอมการแสดง

ในที่สุดหวงเยว่ซูก็หิ้วถุงพะรุงพะรังเต็มสองมือ ส่วนจ้าวฉู่หยุนถืออยู่แค่สองถุง ทั้งสองคนเดินมาถึงร้านอาหารตะวันตกแห่งหนึ่งแถวถนนคนเดิน

ร้านอาหารตะวันตกแห่งนี้ไม่ได้หรูหราอะไร จ้าวฉู่หยุนเองก็เคยมากินอยู่หลายครั้ง ค่าใช้จ่ายเฉลี่ยต่อหัวตกราว ๆ หนึ่งถึงสองร้อยหยวน

แน่นอนว่าราคานี้ไม่รวมไวน์แดง แต่ร้านระดับนี้ก็ไม่มีไวน์แดงราคาแพงลิบลิ่วให้สั่งอยู่แล้ว

ลูกค้าส่วนใหญ่ของร้านแนวนี้มักเป็นมนุษย์เงินเดือนและหนุ่มสาวออฟฟิศที่ชอบบรรยากาศร้านที่มีสไตล์อยู่บ้าง

"พี่คะ นั่นอาสาว"

ยายตัวเล็กตาไว มองปราดเดียวก็เห็นหวงลั่วจิ้ง จ้าวฉู่หยุนมองตามนิ้วที่เธอชี้ไป ก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารจริง ๆ

ฝ่ายหญิงคือหวงลั่วจิ้ง เธอไว้ผมสั้นเสมอหูสีน้ำตาลกาแฟ ดูทะมัดทะแมงและมีสง่าราศี ใบหน้าขาวเนียนผุดผ่องประดับด้วยรอยยิ้มตามมารยาทแบบคนทำงาน ดูสุภาพเรียบร้อยแต่แฝงความห่างเหิน

ฝ่ายชายดูอายุราว ๆ สามสิบห้าสามสิบหกปี ไว้ผมสกินเฮด ท่าทางดูซื่อตรง

อายุจริงอาจจะน้อยกว่านั้น ชายคนนั้นโน้มตัวไปข้างหน้า พยายามยิ้มเอาใจ ดูท่าคงกำลังแนะนำตัวเองอยู่

นี่คือขั้นตอนพื้นฐานของการดูตัว

ในยุคที่ราคาบ้านยังไม่พุ่งกระฉูด เขาคงกำลังพูดถึงเรื่องงานของตัวเองเป็นหลัก เพราะอาชีพข้าราชการยังถือว่าเชิดหน้าชูตาและน่าเอามาโอ้อวดได้

แต่ถ้าผ่านไปอีกสักเจ็ดแปดปี การงัดโฉนดบ้านออกมาโชว์ตรง ๆ คงได้ผลกว่าเยอะ แถมยังต้องแกล้งทำกุญแจรถโผล่ออกมาให้เห็นวับ ๆ แวม ๆ อีกด้วย

หลิวชุ่ยซีเคยเจ็บแล้วจำ พอจะหาคู่ดูตัวให้น้องสาวสามี จึงเลือกคนที่ตรงข้ามกับจ้าวเจี้ยนเซ่ออย่างสิ้นเชิง

จ้าวฉู่หยุนยื่นหน้าไปกระซิบกระซาบข้างหูหวงเยว่ซู ยายตัวเล็กฟังแล้วพยักหน้าหงึก ๆ ท่าทางกระตือรือร้นอยากลองเต็มแก่

"พี่ อาสาวจะไม่โกรธใช่ไหมคะ"

หวงเยว่ซูกระซิบถาม

"ยังจะเรียกพี่อีก!?"

จ้าวฉู่หยุนแกล้งทำเสียงดุ หวงเยว่ซูแลบลิ้นใส่แล้วลองเปลี่ยนสรรพนามดู "อ...อาเขยเหรอคะ"

"อืม"

จ้าวฉู่หยุนพยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นก็เดินตรงไปหาพวกหวงลั่วจิ้ง

หวงเยว่ซูรู้สึกพิลึกอยู่บ้าง แต่ก็ยังหอบถุงวิ่งตามไป

"อาสาว ดูสิคะ มีขะ...ของขวัญปีใหม่สารพัดอย่างเลย"

ยายตัวเล็กเข้าถึงบทบาทได้ไวมาก เพียงแต่เกือบจะหลุดความลับออกมา

เธอชูถุงในมือทั้งสองข้างแกว่งไปมา "อาเขยซื้อให้หนูหมดเลยค่ะ เสื้อผ้าใหม่ใส่ได้ตั้งแต่วันชิวอิกถึงชิวโป๊ยเลยนะ เขายังบอกว่าจะซื้อให้ใส่ยาวไปถึงเทศกาลหยวนเซียววันที่สิบห้าด้วยซ้ำ เสียดายที่หนูห้ามไว้ก่อน ไม่ให้ซื้อต่อ"

"หา?"

ทั้งชายคนนั้นและหวงลั่วจิ้งต่างอึ้งไปตาม ๆ กัน ทั้งคู่หันขวับมามองสองพี่น้องจอมแสดงละครทันที

หวงเยว่ซูทิ้งตัวลงนั่งข้างอาสาว ปากก็พร่ำชม "อาเขย" สารพัด พลางหยิบของขวัญออกมาอวดทีละชิ้น

"อาสาว วันนี้อ...อาเขยซื้อของให้หนูตั้งหมื่นหยวนแน่ะค่ะ"

พอถึงคำว่า "อาเขย" หวงเยว่ซูยังเรียกไม่ค่อยถนัดปากเท่าไหร่ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เสียแผนการใหญ่

หวงลั่วจิ้งเริ่มได้สติ เธอตวัดสายตามองค้อนจ้าวฉู่หยุน แผนเพี้ยน ๆ แบบนี้ต้องเป็นฝีมือเขาแน่ ๆ แต่ว่าเขาไม่ได้อยู่บ้านเกิดหรอกเหรอ

ภาพทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของฝ่ายชาย เขาเหลือบมองถุงอาดิดาสเจ็ดแปดใบพลางคำนวณราคาในใจ ลำพังเงินเดือนสองพันกว่าหยวนอย่างเขา ไม่มีปัญญาจ่ายไหวแน่นอน

ที่สำคัญ หลานสาวยังเรียกอีกฝ่ายว่าอาเขยเต็มปากเต็มคำแล้วด้วย

เดิมทีเขาไม่ได้คาดหวังอะไรกับการดูตัวครั้งนี้เลย ทว่าแวบแรกที่เห็นหวงลั่วจิ้ง เขาก็แทบอยากจะลากเธอไปจดทะเบียนสมรสเสียเดี๋ยวนั้น

ผู้หญิงแบบนี้ต้องรีบสู่ขอเข้าบ้านให้เร็วที่สุด ต่อให้ต้องเลี้ยงดูไว้เป็น "แจกันดอกไม้" ประดับบ้านก็ยอม

แต่ค่าบำรุงรักษา "แจกันดอกไม้" ใบนี้แพงหูฉี่เกินไป แค่ซื้อเสื้อผ้าให้หลานสาวรอบเดียวยังปาไปเป็นหมื่น เงินเดือนอันน้อยนิดของเขา คงไม่พอให้เธอเดินห้างแค่ครั้งเดียวด้วยซ้ำ

ถึงแต่งไหวก็เลี้ยงไม่รอด แถมยังต้องคอยหวาดระแวงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ไม่อย่างนั้นช้าเร็วคงไม่พ้นถูกสวมเขาแน่นอน

ระหว่างที่ชายคนนั้นกำลังชั่งใจถึงข้อดีข้อเสีย จ้าวฉู่หยุนก็ทิ้งตัวลงนั่งข้างเขาแล้วส่งสายตาหวานซึ้งให้หวงลั่วจิ้ง "เราแค่ทะเลาะกันนิดหน่อยไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงหนีมาดูตัวแบบนี้ล่ะ"

"นายพู—"

หวงลั่วจิ้งอ้าปากจะเถียง แต่จ้าวฉู่หยุนชิงตัดบททันควัน "ซื้อสิ แค่รถคันละหกแสนเองไม่ใช่เหรอ กินข้าวเสร็จเดี๋ยวพาไปซื้อเลย หายงอนนะคนดี"

"ฉั—"

หวงลั่วจิ้งถึงกับพูดไม่ออก โมโหจนแทบอยากจะซัดคน หวงเยว่ซูที่อยู่อีกฝั่งแอบหันหน้าไปแลบลิ้นปลิ้นตา พี่ชายขี้เก๊กนี่แนบเนียนชะมัด เล่นละครเก่งกว่าหนูอีก

"รถคันละหกแสนเลยเหรอครับ"

ชายคนนั้นตัดสินใจถอยทัพทันที เขาทนดูทั้งคู่ "หยอกล้อกันหวานชื่น" ต่อไปไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

เขาเอ่ยลาหวงลั่วจิ้งอย่างสุภาพก่อนจะเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว แม้ในใจจะแอบเสียดายอยู่บ้างก็ตาม

ในฐานะข้าราชการ เขามองเรื่องผลได้ผลเสียทะลุปรุโปร่ง ผ่านโลกมามาก ย่อมรู้ดีว่าผู้หญิงแบบไหนที่ตนเองจะรับมือไหว

นี่คือผู้ชายที่ใช้เหตุผลนำอารมณ์คนหนึ่ง