ตอนที่ 77 เดินทางสิบกว่าชั่วโมงในหนึ่งวัน เพียงเพื่อขัดขวางการดูตัวของเธอ

พอลับหลังผู้ชายคนนั้น หวงลั่วจิ้งก็กัดฟันกรอดตะโกนขึ้นมา "เสี่ยวเยว่!"

"พี่เป็นคนบอกให้หนูทำแบบนี้นะคะ"

หวงเยว่ซูขายจ้าวฉู่หยุนทิ้งทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว แต่ก็คงแอบรู้สึกผิดอยู่บ้าง เพราะอย่างไรก็เป็นคนตามพี่ชายมาที่จวิ้นซาเอง แถมเขายังซื้อของให้เธอตั้งเยอะแยะ

เธอจึงเบะปากพูดต่อ "อาคะ หนูไม่อยากให้อาแต่งงานกับเขา เขา...เขายังหล่อสู้พี่หนูไม่ได้เลย"

"หืม?"

จ้าวฉู่หยุนฟังแล้วรู้สึกทะแม่งๆ จึงแกล้งตีหน้าขรึม "เสี่ยวเยว่ เธอเคยเห็นใครหล่อกว่าพี่ด้วยเหรอ ของพวกนี้ยังอยากได้อยู่ไหม?"

"พี่คะ หนูหมายถึงพี่หล่อที่สุดในโลกต่างหากล่ะ"

ไก่เห็นตีนงูงูเห็นนมไก่ อยู่ใต้ชายคาเขาก็ต้องยอมก้มหัว หวงเยว่ซูรีบปั้นหน้าประจบประแจงทันที แต่ในใจกลับแอบบ่นอุบ 'ทาเคชิ คาเนชิโระหล่อที่สุด ทาเคชิ คาเนชิโระของหนูหล่อที่สุดต่างหาก'

หวงลั่วจิ้งมองดูทั้งสองคนเล่นละครตบตาด้วยความระอา หลานชายไม่แท้ก็ช่างเถอะ อย่างไรก็ไม่ใช่สายเลือดตระกูลหวง แต่ทำไมหลานสาวแท้ๆ ถึงได้กะล่อนตามไปด้วยขนาดนี้นะ?

ยิ่งไปกว่านั้นจ้าวฉู่หยุนยังทำหน้าทะเล้น ยิ้มกวนๆ เสริมขึ้นอีก "เด็กไม่โกหกหรอกครับ คนหล่อขนาดผมเนี่ยหาได้ยากจริงๆ สงสัยคุณอาคงต้องขึ้นคานไปตลอดชีวิตแล้วล่ะ"

"แกมานี่เลยนะ!"

หวงลั่วจิ้งวางมาดผู้ใหญ่ ดุเขาด้วยความโมโห

จ้าวฉู่หยุนลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยิ้มแป้นแล้วขยับเข้าไปหา

หวงลั่วจิ้งฟาดแขนเขาเต็มแรง พอให้ระบายอารมณ์ได้บ้าง ก่อนจะถาม "ไหนว่าแกกลับบ้านไปแล้วไง?"

จ้าวฉู่หยุนลูบแขนป้อยๆ ทำเป็นไม่สะทกสะท้าน หวงเยว่ซูรีบชิงตอบ "หนูเป็นคนเรียกพี่มาเองค่ะ พี่เขาก็ไม่อยากให้อามาดูตัวเหมือนกัน"

คนพูดไม่ได้คิดอะไร แต่คนฟังกลับคิดไปไกล

จากตำบลเล็กๆ มาถึงจวิ้นซาต้องนั่งรถไฟกว่าสี่ชั่วโมง แถมยังต้องต่อรถมินิบัสอีกสองชั่วโมง ไปกลับรอบหนึ่งก็ปาเข้าไปสิบกว่าชั่วโมงแล้ว

ยิ่งใกล้ช่วงตรุษจีน ตั๋วยิ่งหาซื้อยากเป็นพิเศษ

หวงลั่วจิ้งมองจ้าวฉู่หยุนนิ่งงัน อีกฝ่ายกำลังหมุนไฟแช็กเล่นในมือ แม้ใบหน้าจะเปื้อนยิ้ม แต่ถ้าสังเกตดีๆ ก็ยังพอมองเห็นแววกังวลใจเจืออยู่จางๆ

ยิ่งไปกว่านั้น สีหน้าของเขายังดูอิดโรย ซึมเซา ในตามีเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ บ่งบอกชัดเจนว่าไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่มมานาน

"สั่งอะไรมากินเถอะ"

ในใจของหวงลั่วจิ้งเริ่มปั่นป่วน เธอเรียกพนักงานเสิร์ฟมาสั่งสเต๊กเนื้อสามที่กับสลัดผลไม้อีกหนึ่งจาน

จ้าวฉู่หยุนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "วันหลังอย่าไปดูตัวอีกล่ะ ถ้าหลิวชุ่ยซีตาถึงจริง คงไม่มีผมโผล่มาหรอก"

"พ่อหนู..."

หวงเยว่ซูเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไปจึงรีบหุบปากทันที เดิมทีหวงลั่วจิ้งก็แค่มารับหน้าตามมารยาทเพราะเกรงใจพี่สะใภ้เท่านั้น แต่เด็กคนนี้ดันพูดจาแบบนี้ออกมาได้ยังไงกัน?

เธอเหลือบมองจ้าวฉู่หยุนแวบหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย "ซื้อตั๋วขากลับหรือยัง?"

"ครับ"

จ้าวฉู่หยุนพยักหน้า

ความจริงแล้วพอป่วนเรื่องนี้จนล่ม เขาก็หมดเรี่ยวแรงจะฮึดสู้ต่อ อารมณ์พลอยหม่นหมองลงไปด้วย เพียงแต่ภายนอกยังคงวางท่าทีตามปกติไว้

"พี่คะ ปีใหม่นี้ไปฉลองกับพวกเราได้ไหม ทุกคนยินดีต้อนรับพี่ทั้งนั้นเลย อาหนูก็ด้วย อาคะ จริงไหมคะ?"

หวงเยว่ซูพูดพลางเขย่าแขนหวงลั่วจิ้ง หวังให้อาสาวช่วยช่วยพูดเสริมอีกแรง

หวงลั่วจิ้งเพียงแค่ยิ้มรับและพยักหน้า แสดงออกว่ายินดีต้อนรับเช่นกัน

เธอพอจะเข้าใจจ้าวฉู่หยุนอยู่บ้าง รู้ดีว่าเขาไม่มีทางไปฉลองปีใหม่ที่บ้านของหวงเยวี่ยจิ้นแน่นอน

แต่หวงเยว่ซูกลับไม่ยอมเลิกรา ทั้งออดอ้อนทั้งงอแงสารพัด จ้าวฉู่หยุนจึงตีหน้าขรึมแล้วพูดว่า "ถ้าเธอยังเป็นแบบนี้อีก ต่อไปพี่จะไม่สนใจเธอแล้วนะ"

"ฮึ"

หวงเยว่ซูได้แต่ระบายอารมณ์งอนใส่สเต๊กตรงหน้า เธอรู้ดีว่าพี่ชายไม่ได้เป็นคนใจเย็นอะไรนัก เวลาปฏิเสธขึ้นมา บอกว่าจะไม่สนใจก็คือไม่สนใจจริงๆ แม้แต่โทรศัพท์ก็คงไม่ยอมรับสายแน่

จ้าวฉู่หยุนยิ้มพลางดึงจานสเต๊กมาช่วยหั่นให้จนเสร็จ ก่อนจะเลื่อนกลับไปให้แล้วเอ่ยปลอบ "เอาล่ะน่า ของขวัญก็ซื้อให้หมดแล้ว พอหมดปิดเทอมฤดูหนาว พี่ก็กลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ"

หวงลั่วจิ้งรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง จ้าวฉู่หยุนปฏิบัติต่อหวงเยว่ซูราวกับน้องสาวแท้ๆ กับตัวเธอก็ไม่ได้ตั้งแง่รังเกียจ แต่กลับ 'เว้นระยะห่างเหมือนคนแปลกหน้า' กับแม่แท้ๆ ของตัวเองเพียงคนเดียว

"กริ๊งๆๆ กริ๊งๆๆ"

จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของหวงลั่วจิ้งก็ดังขึ้น เธอเหลือบมองจ้าวฉู่หยุนแวบหนึ่งก่อนจะกดรับสาย "ค่ะ เสี่ยวเยว่อยู่ข้างๆ ฉันค่ะ อือ เป็นเขาค่ะ ใช่ค่ะ พวกเรากำลังกินข้าวด้วยกันอยู่"

"ค่ะ"

พูดพลาง เธอก็ยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าจ้าวฉู่หยุน แต่เขากลับไม่สนใจ ได้แต่ก้มหน้าก้มตากินสเต๊กเนื้อต่อไป

หวงลั่วจิ้งลังเลเล็กน้อยก่อนจะดึงมือกลับ "พี่สะใภ้ เดี๋ยวฉันคุยกับเขาให้ค่ะ ตอนนี้เขากำลังกินข้าวอยู่ ไม่ค่อยสะดวกรับสาย"

เธอยังอุตส่าห์กลัวพี่สะใภ้จะเสียใจจนต้องหาข้ออ้าง "ไม่เข้าท่า" แบบนี้ขึ้นมา ดูออกเลยว่าความสัมพันธ์ระหว่างพี่สะใภ้กับน้องสามีคู่นี้ดีกันมากจริงๆ

ผู้ชายคนนั้นต้องโทรไปต่อว่าหลิวชุ่ยซีแน่ๆ ว่าน้องสาวสามีเธอมีแฟนแล้ว ยังจะแนะนำให้ผมทำไมอีก

หลิวชุ่ยซีตกใจมาก พอนายคนนั้นเล่าให้ฟัง เธอก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ลูกชายกลับมาที่จวิ้นซาแล้ว เธออยากให้ลูกชายมาอยู่ฉลองตรุษจีนด้วยกันจริงๆ

พอวางสาย หวงลั่วจิ้งก็พูดเหมือนทำตามหน้าที่ไปแกนๆ "แม่นายบอกให้นายไปฉลองปีใหม่ด้วยกัน"

"พอเถอะ พวกเราต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ไม่ต้องพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้หรอก"

จ้าวฉู่หยุนยิ่งกินก็ยิ่งเร็วขึ้น ขณะที่หวงเยว่ซูยังคิดจะพูดเกลี้ยกล่อมต่อ เขาก็ยัดสเต๊กเนื้อชิ้นสุดท้ายเข้าปากแล้ววางมีดกับส้อมลง "อิ่มแล้ว ผมต้องรีบไปขึ้นรถไฟ ขอตัวก่อนนะ"

เขาไม่ได้เดินออกจากร้านทันที แต่เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะไปจ่ายเงิน

หวงลั่วจิ้งอ้าปากค้าง แต่เพราะเกรงใจบรรยากาศในร้านอาหารฝรั่ง เธอจึงคิดในใจว่ารอให้เงินเขาหมดก่อน ค่อยช่วยออกให้ก็แล้วกัน

เมื่อมองแผ่นหลังของพี่ชายที่เดินห่างออกไป อารมณ์ของหวงเยว่ซูก็ดิ่งวูบลงทันที เธอเบะปาก "อาสาว หนูรู้สึกว่าพี่ชายน่าสงสารจัง เขาต้องฉลองปีใหม่อยู่คนเดียว"

หวงลั่วจิ้งปรายตามองแผ่นหลังของจ้าวฉู่หยุนแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มมองถุงช้อปปิ้งที่วางเต็มพื้น "ทั้งหมดนี่พี่ชายนายซื้อให้นายเหรอ"

เด็กสาวอารมณ์มาไวไปไว พอพูดถึงของขวัญที่ซื้อมาวันนี้ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"ใช่ค่ะ เดิมทีหนูไม่อยากได้หรอก พี่ชายบังคับให้หนูซื้อทั้งนั้นเลย"

คราวนี้หวงเยว่ซูพูดความจริง แต่หวงลั่วจิ้งกลับไม่เชื่อ

ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่รวบรวมใบเสร็จเข้าด้วยกันแล้วลองคิดเลขดู สรุปว่าหมดไปเกือบหมื่นหยวนจริงๆ

"เจ้ากะล่อนนี่รักน้องสาวจริงๆ แถมยังใช้เงินมือเติบชะมัด"

จู่ๆ ในหัวของหวงลั่วจิ้งก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา เขาคงมีแฟนแล้วมั้ง ผู้ชายที่มีนิสัยแบบเขาตอนอยู่มหาวิทยาลัยคงเป็นที่ชื่นชอบของพวกผู้หญิงน่าดู

แน่นอนว่าจ้าวฉู่หยุนไม่ได้กลับตำบลเล็กๆ เขาหันหลังแล้วมุ่งหน้าตรงไปที่บาร์ 1970 ทันที ตั้งแต่คบกับหลินซียวี่ เขาก็ไม่เคยมาที่นี่อีกเลย