ตอนที่ 78 ที่แท้ตัวตลกก็คือตัวเอง

ในฐานะย่านที่เจริญที่สุดแห่งหนึ่งของจวิ้นซา ถนนเจี่ยฟ่างซีจึงคลาคล่ำไปด้วยผู้คนและยวดยานพาหนะที่หลั่งไหลไม่ขาดสาย ผสานเข้ากับแสงสีตระการตาของสถานบันเทิงยามค่ำคืน

สถานที่แห่งนี้แบกรับทั้งสุข ทุกข์ โกรธ หลง ของผู้คนมากมาย ช่างเปี่ยมล้นไปด้วยชีวิตชีวา

คงเพราะใกล้ช่วงตรุษจีน บาร์ 1970 จึงขายดีเป็นพิเศษ ตอนที่จ้าวฉู่หยุนเดินเข้ามาก็ไม่มีโต๊ะว่างเหลือแล้ว เขาตรงดิ่งไปยังเคาน์เตอร์บาร์ ซึ่งเฉินหงเฟินกำลังสั่งงานพนักงานอยู่พอดี

"พี่เฉิน"

จ้าวฉู่หยุนหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ทรงสูงพลางเอ่ยทัก สายตากวาดมองไปรอบบาร์นั่งชิล แต่ก็ไม่เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยนั้นจริง ๆ

"อุ๊ย แขกผู้มีเกียรตินี่เอง!"

เฉินหงเฟินโบกมือไล่พนักงานไป แล้วหันมาแขวะเขาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

"ก๊อกๆๆ"

จ้าวฉู่หยุนไม่มีอารมณ์จะต่อปากต่อคำด้วย เขานิ้วเคาะลงบนเคาน์เตอร์บาร์ "มีเหล้าอะไรที่ดื่มแล้วไม่เมาบ้างไหม?"

เฉินหงเฟินหลุดขำพรืด ก่อนจะตีหน้าขรึมตอบ "เหล้าไม่ได้ทำให้คนเมาหรอก ใจคนต่างหากที่เมาไปเอง"

"เชี่ย!"

จ้าวฉู่หยุนชูนิ้วกลางใส่ คว้าขวดเบียร์มาได้ก็ยกกระดกอึกๆๆ ทันที

เฉินหงเฟินเบ้ปาก คิดในใจว่าไอ้หมอนี่คงไม่รู้เลยสินะว่าตัวเองได้เปรียบขนาดไหน ยังจะมาวางท่าต่อหน้าแม่อยู่อีก

จ้าวฉู่หยุนเองก็ไม่คิดจะวางฟอร์มต่อ พอดื่มเบียร์หมดขวด เขาก็พูดเข้าเรื่องทันที "พี่เฉิน เปิดราคามาเลย บอกผมมาว่าพี่ซียวี่อยู่ที่ไหน"

เฉินหงเฟินยิ้มพลางชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"รูดบัตร!"

จ้าวฉู่หยุนควักกระเป๋าสตางค์ดึงบัตรธนาคารออกมาทันที คิดว่าอย่างมากก็แค่ล้านเดียว กับอีแค่ซื้อเบาะแส

นึกไม่ถึงว่าเฉินหงเฟินจะอ้าปากเรียกราคาเว่อร์ขนาดนี้ "หนึ่งร้อยล้าน"

"เชี่ย ทำไมพี่ไม่บอกว่าหมื่นล้านไปเลยล่ะ?"

จ้าวฉู่หยุนสบถออกมาแล้วเก็บกระเป๋าสตางค์กลับไป นี่มันเห็นกูเป็นตัวตลกชัดๆ

ถ้าเพื่อหลินซียวี่แล้ว อย่าว่าแต่หนึ่งร้อยล้านเลย ต่อให้เป็นหมื่นล้าน จ้าวฉู่หยุนก็ต้องหาทางหามาให้ได้

เพียงแต่ตอนนี้เขายังไม่มีเงินถึงร้อยล้าน ต่อให้อยากซื้อเบาะแสแค่ไหนก็ซื้อไม่ได้อยู่ดี

"พอเถอะ นายอย่าทำตัวแบบนี้เลย ถ้ามีวาสนาต่อกัน สักวันพวกนายก็ได้เจอกันเองนั่นแหละ"

เฉินหงเฟินเอ่ยเตือนสติไปประโยคหนึ่ง

"เดี๋ยวรักเดี๋ยวเลิก ต่อให้จะเลิกกันจริง ๆ มันก็ต้องยื้อกันสักสองสามรอบสิ นี่เล่นไม่ให้เวลาเตรียมใจกันบ้างเลย"

จ้าวฉู่หยุนบ่นอุบ เขาทำได้แค่ตัดพ้อกับเฉินหงเฟิน เผื่อว่าพี่ซียวี่จะได้ยินเข้าบ้าง

เฉินหงเฟินพูดทีเล่นทีจริง "ในเมื่อคิดจะเลิก แล้วทำไมไม่ตัดให้ขาดไปในคราวเดียวเลยล่ะ"

"กูไม่เคยคิดจะเลิก ชาตินี้ก็ไม่มีวันเลิกเด็ดขาด!"

อารมณ์ของจ้าวฉู่หยุนเริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมา เสี้ยวหนึ่งคือรู้สึกจริง แต่อีกเสี้ยวคือจงใจแสดงออกไป

ทว่าเฉินหงเฟินกลับแทงใจดำเขาเข้าอย่างจัง "งั้นนายก็แต่งกับเธอสิ ไปจดทะเบียนสมรสกันเดี๋ยวนี้เลย"

"กูยังต้องรออีกตั้งสองปีถึงจะจดทะเบียนได้โว้ย"

จ้าวฉู่หยุนตอบกลับอย่างเต็มปากเต็มคำ

ทว่าลึก ๆ ในใจเขากลับรู้สึกกระอักกระอ่วน ไม่ใช่เพราะเป็นหลินซียวี่หรอกนะ แต่เป็นเพราะเขาไม่อยากแต่งงานเร็วขนาดนี้ต่างหาก ไม่ว่าจะกับผู้หญิงคนไหนก็เหมือนกันทั้งนั้น

"เหอะ!"

แน่นอนว่าเฉินหงเฟินย่อมเข้าข้างเพื่อนสนิทอยู่แล้ว แต่พอนึกถึงคำกำชับของหลินซียวี่ น้ำเสียงของเธอก็อ่อนลง "ขึ้นไปร้องสักเพลงไหมล่ะ"

"ไม่ร้องแล้ว โลกใบนี้มันช่างไร้ความหมาย"

จ้าวฉู่หยุนโบกมือปฏิเสธ ไอ้หมาตัวนี้อยากจะเรียกคะแนนความเห็นใจจากเฉินหงเฟิน แต่ด้วยฐานะของเขาในตอนนี้ คงไม่หน้าด้านขึ้นไปร้องเพลงบนเวทีจริงๆ หรอก

"นายเลิกทำตัวเป็นพวกเด็กศิลป์สายเพ้อฝันต่อหน้าแม่ได้แล้ว"

เฉินหงเฟินไม่หลงกลมุกนี้หรอก เธอขลุกอยู่ในบาร์นั่งชิลทุกวัน มีลูกไม้อะไรบ้างที่ยังไม่เคยเห็น ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังรู้ความจริงทั้งหมดอยู่แก่ใจ

"เอาเหล้าที่แรงกว่านี้มาให้ผม!"

จ้าวฉู่หยุนโพล่งขึ้นเสียงดัง เขาเปลี่ยนแผนใหม่อีกรอบ ท่าทางแบบนี้กะจะดื่มย้อมใจให้เมาหัวราน้ำชัดๆ

เฉินหงเฟินทำหน้าเอือมระอา "ถ้าเมาขึ้นมา ฉันไม่รับผิดชอบดูแลหรอกนะ"

"พี่ก็โทรตามเธอสิ ให้เธอมาดูแล!"

จ้าวฉู่หยุนยังไม่ทันดื่มก็เริ่มทำตัวเป็นอันธพาลหน้าด้านเสียแล้ว "ที่กูเมาก็เพราะเธอ กูถึงกับเคยร้องไห้ให้เธอด้วยซ้ำ ไม่รู้กี่วันแล้วที่กูไม่ได้นอนหลับเต็มตาสักตื่น"

"พี่รู้ไหมว่าเบียร์ผสมน้ำตามันรสชาติเป็นยังไง?"

"พี่รู้ไหมว่าการกลืนน้ำตาลงท้องมันรสชาติเป็นยังไง?"

"พี่ดูตากูสิ กูน่ะแทบจะ..."

จ้าวฉู่หยุนกะจะเล่นบทบีบน้ำตาต่อ แต่เฉินหงเฟินกลับขัดขึ้นด้วยสีหน้าดูแคลน "จ้าวฉู่หยุน ฉันว่านายเนี่ยน่าเบื่อจริงๆ ก็แค่เลิกกันไม่ใช่เหรอ ทำเป็นจะเป็นจะตายไปได้"

"ถ้านายชอบเธอจริง ถ้ามีวาสนาต่อกัน เดี๋ยวก็ได้เจอกันเองนั่นแหละ"

เฉินหงเฟินคิดในใจว่าคงช่วยบอกใบ้ได้แค่นี้แหละ ไอ้สารเลวเอ๊ย ถ้านายยังเที่ยวไปเกาะแกะผู้หญิงคนอื่นไปทั่ว พอซียวี่คลอดลูกออกมา ไม่รู้เลยว่าจะเสียใจขนาดไหน

จ้าวฉู่หยุนมีหรือจะเข้าใจ "คำบอกใบ้" ของเฉินหงเฟิน ในเมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว ยังไงเฉินหงเฟินก็ต้องคาบเรื่องพวกนี้ไปเล่าให้พี่ซียวี่ฟังแน่นอน

เขาจึงดื่มเบียร์ไปแค่สองขวดแล้วขอตัวกลับ

ส่วนเรื่องแกล้งเมา มุกพรรค์นี้เอาไว้ใช้หลอกพวกเด็กสาวหรือผู้หญิงคนอื่นก็พอไหว

แต่กับคนอย่างหลินซียวี่ นอกเสียจากจะดื่มจนตายไปข้าง นั่นแหละเธอถึงจะยอมมาหาแล้วร้องห่มร้องไห้ด้วยความเสียใจ

จ้าวฉู่หยุนนึกว่าการประลองเชิงกับผู้หญิงสองคนนี้ ต่อให้ไม่ได้กำไรแต่ก็ไม่มีทางขาดทุนแน่นอน

หารู้ไม่ว่าตัวเองกลายเป็น "ตัวตลก" ในสายตาพวกเธอไปเสียแล้ว เฉินหงเฟินต่อสายเอาทุกคำพูดของจ้าวฉู่หยุนไปเล่าให้หลินซียวี่ฟังแบบคำต่อคำ

สองสาวหัวเราะคิกคักกันผ่านสาย เฉินหงเฟินรู้สึกแค่ว่ามันตลกดี โดยเฉพาะฉากบีบน้ำตาฉากนั้น ช่าง "เลี่ยน" จนชวนสะอิดสะเอียนสิ้นดี

แต่หลินซียวี่กลับหัวเราะด้วยความหวานชื่นในอก เธอรู้ดีว่าคำพูดพวกนี้ของจ้าวฉู่หยุนต้องมีใส่ไข่เกินจริงแน่ แต่ "คำหวาน" แปลกๆ พรรค์นี้ พี่ซียวี่ฟังแล้วกลับรู้สึกชื่นใจเหลือเกิน

เธอลูบท้องตัวเองพลางกระซิบบอกเสียงแผ่ว "ลูกจ๋า พ่อเขาคิดถึงแม่แล้วนะ"

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงได้แอบต่อท้ายในใจอีกหนึ่งประโยค "ความจริงแม่ก็คิดถึงพ่อเหมือนกันจ้ะ"

· · · · · · · ·

วันที่ 9 กุมภาพันธ์ สองวันก่อนถึงเทศกาลตรุษจีน เฮยไป๋หูอวี๋จัดงานเลี้ยงประจำปีของบริษัทขึ้น พูดให้ถูกก็แค่งานกินเลี้ยงรวมตัวกันนั่นแหละ เพียงแต่จัดที่โรงแรมระดับห้าดาว

ตอนนี้เฮยไป๋หูอวี๋มีพนักงานเจ็ดสิบกว่าคน เกินครึ่งเป็นพวกโอตาคุสายไอที จะให้ลุกขึ้นมาร้องรำทำเพลงคงยากเกินไป

อีกทั้งยังไม่มีการไลฟ์สดอะไรเทือกนั้น ประกอบกับจ้าวฉู่หยุนเองก็ไม่มีอารมณ์จะจัดกิจกรรมอะไรให้วุ่นวายด้วย

งานประจำปีครั้งนี้จึงเรียบง่ายมาก แต่พนักงานของเฮยไป๋หูอวี๋กลับตื่นเต้นกันยกใหญ่ ในยุคนี้มีบริษัทไม่กี่แห่งหรอกที่คิดจะจัดงานเลี้ยงประจำปีแบบนี้ แถมยังพามากินในโรงแรมห้าดาวอีกต่างหาก

ยังดีที่ยุคนี้ยังไม่มีฟังก์ชันโมเมนต์ในวีแชต ไม่อย่างนั้นพวกสาวๆ แผนกการตลาดกับแผนกบริการลูกค้าคงได้หยิบมือถือขึ้นมากดถ่ายรูปกันมือเป็นระวิง

แล้วค่อยโพสต์ลงโมเมนต์พร้อมแนบแคปชันคมๆ สั้นๆ บรรยายความรู้สึกสักสองสามประโยคแน่นอน

ยิ่งตอนที่จ้าวฉู่หยุนประกาศแจกโบนัสสิ้นปีให้ทุกคน พนักงานใหม่ต่างก็ปรบมือกันจนมือแดงเถือก ตะโกนลั่นห้องว่า "เถ้าแก่ใจป้ำ เถ้าแก่สุดยอด!"

ในฐานะคนของเฮยไป๋หูอวี๋ ถ้าประโยคนี้ยังพูดไม่เป็นก็ถือว่าสอบตกแล้ว

พนักงานเก่าจะดูสำรวมขึ้นมานิดหน่อย เพราะตอนวันปีใหม่สากลเพิ่งได้ไปรอบหนึ่งแล้ว แต่เอาเข้าจริงอาการก็ไม่ได้ต่างจากพวกเด็กใหม่เท่าไร

ก็แหม ได้เงินเดือนเพิ่มมาอีกตั้งเดือนครึ่ง อย่างน้อยๆ ก็ตั้งหลายพันหยวน แถมยังได้ก่อนสิ้นปีอีกต่างหาก

สรุปแล้ว งานประจำปีที่ดู "ซอมซ่อ" ในสายตาของจ้าวฉู่หยุน พนักงานในบริษัทกลับรู้สึกว่ามันช่าง "หรูหราไฮโซ" เหลือเกิน