ตอนที่ 79 คืนส่งท้ายปีเก่า

วันที่ 11 กุมภาพันธ์ คืนส่งท้ายปีเก่า

พนักงานเกินครึ่งของเฮยไป๋หูอวี๋ยังคงอยู่ทำงานล่วงเวลา หลังจากจูเหม่ยถิงจัดการธุระทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เธอก็แวะเข้ามาบอกในห้องทำงาน

"เถ้าแก่คะ ฉันขอตัวกลับก่อนเวลาสองชั่วโมงไปเตรียมมื้อส่งท้ายปีเก่านะคะ มีอะไรเถ้าแก่โทรหาฉันได้เลยค่ะ"

"อืม"

จ้าวฉู่หยุนโบกมือเป็นเชิงอนุญาตให้เธอเลิกงานได้

จูเหม่ยถิงนึกสงสัยมาตลอด ในคืนส่งท้ายปีเก่าแบบนี้เถ้าแก่ไม่จำเป็นต้องมานั่งเฝ้าบริษัทเองเลยสักนิด ในเมื่อมีประธานหวางคอยดูแลอยู่แล้ว

แต่เธอก็ทำเพียงเอ่ยเตือน "เถ้าแก่คะ มื้อค่ำส่งท้ายปีเก่าของบริษัทจองไว้เรียบร้อยแล้ว อย่าลืมไปทานพร้อมกับทุกคนนะคะ"

"อืม"

จ้าวฉู่หยุนก้มหน้าดูเอกสารโดยไม่แม้แต่จะเงยขึ้นมา จูเหม่ยถิงจึงเดินเลี่ยงออกไปอย่างเก้อเขิน

ทางเฮยไป๋หูอวี๋จองโต๊ะมื้อส่งท้ายปีเก่าไว้ห้าโต๊ะที่ร้านอาหารหูหนานใกล้บริษัท โดยจัดเลี้ยงยาวตั้งแต่วันชิวอิกถึงชิวโหงว พอเข้าชิวลัก ร้านอาหารส่วนใหญ่ก็น่าจะเริ่มเปิดทำการกันแล้ว

หลังจากบริษัทเริ่มทำกำไร จ้าวฉู่หยุนก็ไม่เคยตระหนี่ถี่เหนียวกับเงินเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้เลย

พนักงานที่มาทำงานล่วงเวลานอกจากจะได้ค่าจ้างสามเท่าแล้วยังได้ฟรีทั้งสามมื้อ ขอแค่ไปกินที่ร้านอาหารหูหนานร้านนั้น แม้แต่มื้อเช้าก็รวมอยู่ในนี้ด้วย นับเป็นรูปแบบการแสดงความเอาใจใส่ที่บริษัทมอบให้พนักงานอย่างแท้จริง

เพราะถึงอย่างไร พนักงานหลายคนก็จำใจต้องอยู่ทำโอทีที่บริษัท ลำพังค่าจ้างสามเท่าไม่ได้ดึงดูดใจอะไรขนาดนั้น

ในร้านอาหารมีโทรทัศน์อยู่แล้ว พอกินเสร็จทุกคนก็สามารถดูรายการชุนหว่านด้วยกันได้ เรื่องนี้จูเหม่ยถิงคุยตกลงกับเถ้าแก่เรียบร้อยก่อนจะจองโต๊ะ

แต่จ้าวฉู่หยุนไม่ได้คิดจะไปกินมื้อส่งท้ายปีเก่าหรือดูชุนหว่านกับพวกพนักงาน เขาบอกหวางไข่เฟิงไว้คำหนึ่ง แล้วก็เดินกลับห้องสวีตของโรงแรม ลากเก้าอี้มานั่งลงตรงหน้ากระจกบานใหญ่จรดพื้น

ตอนนี้จวิ้นซาราวกับกลายเป็นเมืองร้าง ในที่สุดถนนอู่ยีต้าเต้าก็ปลอดจากรถราที่เคยสัญจรขวักไขว่ นานๆ ทีถึงจะมีรถแล่นผ่านไปด้วยความรีบร้อน คงกำลังรีบกลับไปกินมื้อค่ำพร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัว

หนึ่งชั่วโมงต่อมา จ้าวฉู่หยุนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูเบอร์ "ในครัวมีแมลงสาบ" เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยังส่งข้อความไปหาหลินซียวี่

จ้าวฉู่หยุน: พี่ซียวี่ ผมคิดถึงพี่นะ

ข้อความนี้เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกของจ้าวฉู่หยุน เป็นความคิดถึงอันบริสุทธิ์และเรียบง่ายโดยไม่มีความคิดร้ายใดๆ เจือปน เขาแค่อยากบอกพี่ซียวี่ แม้ว่าเธออาจจะไม่ได้รับมันก็ตาม

"ผมแค่คิดถึงพี่ คิดถึงเรื่องของพี่ คิดถึงข้อดีของพี่ คิดถึงทุกช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน โดยไม่มีความคิดอกุศลหรือเล่ห์เหลี่ยมใดๆ ปนเปื้อนเลย"

บ้านตระกูลหลินครึกครื้นมากเป็นพิเศษ เพราะปีหน้ากำลังจะมีสมาชิกใหม่เพิ่มเข้ามา

คืนส่งท้ายปีเก่าปีนี้ นับเป็นปีที่เหล่าหลินและครอบครัวได้ฉลองกันที่จวิ้นซาอย่างมีความสุขและอบอุ่นครึกครื้นที่สุด

แม้คนที่นั่งล้อมโต๊ะอาหารจะยังเป็นสี่คนเดิม แต่รอยยิ้มของทุกคนล้วนออกมาจากใจจริง ทั้งอาหารมื้อส่งท้ายปีเก่าก็อุดมสมบูรณ์กว่าปีก่อนๆ

ถึงขนาดที่พี่ซียวี่ลงครัวผัดกับข้าวด้วยตัวเองถึงสองจาน

จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือดัง "ติ๊ง" ขึ้นมา หลินซียวี่รีบไปดูข้อความทันที เพราะเธอเปลี่ยนเบอร์ใหม่แล้ว เบอร์นี้จึงมีเพียงคนคนนั้นคนเดียวเท่านั้นที่จะส่งข้อความมาหา

"ลูก กินข้าวก่อนเถอะ กินเสร็จแล้วค่อยดูทีเดียว"

แม่ของหลินยิ้มพลางเอ่ยปราม พี่ซียวี่ทำงานในหน่วยงานก็เป็นถึงระดับหัวหน้า ข้อความอวยพรปีใหม่ย่อมมีไม่น้อยอยู่แล้ว

ตอนนี้หลินซียวี่กลายเป็น "สมบัติล้ำค่า" ของบ้าน อะไรก็ตามที่มีคลื่นรังสี แม่ของหลินล้วนให้เธอแตะต้องให้น้อยที่สุดหรือไม่ก็ให้อยู่ห่างๆ ไว้ ดังนั้นเวลากินข้าว โทรศัพท์มือถือจึงต้องวางไว้บนโต๊ะน้ำชา

ซึ่งเรื่องนี้หลินซียวี่ก็เชื่อฟังเป็นอย่างดี ทั้งที่ทำงานและที่บ้าน เธอไม่เคยพกโทรศัพท์ติดตัว และพยายามอยู่ห่างจากคอมพิวเตอร์ให้มากที่สุด

แต่คราวนี้หลินซียวี่กลับไม่ยอมฟัง เธอเดินไปที่โต๊ะน้ำชาแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ขอบตาก็พลันแดงระเรื่อ หยาดน้ำตาใสๆ รื้นขึ้นมาคลอเบ้า เธอรีบหันหลังกลับแล้วใช้หลังมือป้ายหางตาเงียบๆ

จากนั้นก็ปั้นยิ้มเดินกลับมาที่โต๊ะอาหาร

มีหรือจะรอดพ้นสายตาของพ่อแม่ไปได้ แม่ของหลินจึงเอ่ยถามเสียงเบา "เขาใช่ไหม"

หลินซียวี่พยักหน้ารับเบาๆ

"เขาฉลองปีใหม่อยู่ที่ไหนล่ะ"

แม่ของหลินถามต่อ สถานการณ์ทางบ้านของจ้าวฉู่หยุนนั้นพวกเขารู้ดี

"คนเดียวค่ะ"

หลินซียวี่ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป หยาดน้ำตาร่วงเผาะลงในชามข้าวทีละหยด เธอสะอึกสะอื้นพลางก้มหน้าก้มตากินข้าว ไหล่สองข้างสั่นเทิ้ม

วินาทีนี้ หลินซียวี่อยากจะไปอยู่เคียงข้างจ้าวฉู่หยุนเหลือเกิน จะได้อิงแอบแนบชิด พร่ำบอกความคิดถึงต่อกัน และบอกเขาว่าพวกเรามีลูกด้วยกันแล้วนะ

แต่สติก็เตือนเธอว่า ไม่ได้เด็ดขาด!

เหล่าหลินกับแม่ของหลินสบตากัน ในใจของทั้งคู่ต่างตระหนกตกใจอย่างยิ่ง

ตอนที่หลินซียวี่หย่า เธอยังไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าพ่อแม่เลยสักครั้ง แต่นี่จ้าวฉู่หยุนส่งมาแค่ข้อความเดียว เธอกลับร้องไห้จนน้ำตานองหน้า

แม่ของหลินเห็นแล้วปวดใจ จึงดึงทิชชู่ออกมาสองสามแผ่นยื่นให้ลูกสาว พร้อมกับคอยคีบกับข้าวใส่ชามให้ หลินซียวี่ปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว การได้ร้องไห้ออกมาช่วยให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง

พอกินข้าวเสร็จเธอก็หลบเข้าห้องนอน ไม่ใช่ว่าจะไปส่งข้อความหาจ้าวฉู่หยุนแต่อย่างใด

แต่เป็นเพราะทุกปี ตั้งแต่วันส่งท้ายปีเก่าเป็นต้นไป จะมีคนหอบหิ้วของขวัญมาอวยพรปีใหม่เหล่าหลินกันมากมาย ซึ่งแทบทุกบ้านในละแวกนี้ก็เป็นเหมือนกันหมด

· · · · · · · ·