ตอนที่ 80 สถานะทางสังคมในปัจจุบัน

ภายในห้องอาหารของโรงแรมมีลูกค้านั่งอยู่ประปรายเจ็ดแปดโต๊ะ ส่วนใหญ่เป็นครอบครัวใหญ่โต๊ะละราวแปดคน

มีเพียงโต๊ะสี่เหลี่ยมริมหน้าต่างตัวหนึ่งที่ดูแปลกตา เพราะมีคนนั่งอยู่แค่คนเดียว

แต่บนโต๊ะกลับวางถ้วยชามตะเกียบไว้สองชุด พร้อมแก้วทรงสูงสองใบ กับข้าวก็อุดมสมบูรณ์ทั้งปลา ทั้งปู แถมยังมีกุ้งมังกรตัวโต ชายหนุ่มยกแก้วขึ้นชนกับแก้วบนโต๊ะฝั่งตรงข้ามเบา ๆ

จากนั้นก็กระดกหมดในอึกเดียว พลางพึมพำอะไรบางอย่างกับตัวเอง

หากไม่ใช่เพราะในห้องอาหารมีคนอยู่เยอะขนาดนี้ พนักงานเสิร์ฟสาวสองสามคนคงเผ่นแน่บไปนานแล้ว เพราะคงคิดว่าเจอดีเข้าให้

ชายคนนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากจ้าวฉู่หยุน ถ้าไม่ใช่เพราะหวงเยว่ซูโทรมาถามเรื่องมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่า ป่านนี้เขาคงยังนั่งเหม่ออยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องพักโรงแรม

เอาเข้าจริงเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้วยชามตะเกียบฝั่งตรงข้ามนั้นวางไว้ให้ใคร

อาจจะเป็นหลินซียวี่ อาจจะเป็นตัวเขาอีกคน หรืออาจจะเป็นคนอื่นก็ได้

"มึงก็อยู่คนเดียว กูแม่งก็อยู่คนเดียวเหมือนกัน ไม่มีใครต้องรังเกียจใคร ถ้าไว้หน้ากันก็ดื่มซะ"

จ้าวฉู่หยุนทำท่าเซ่อซ่ายื่นไปชนแก้วกับฝั่งตรงข้ามเบา ๆ อีกรอบ

จากนั้นก็จิบไปคำหนึ่งแล้วยกแก้วไวน์แดงขึ้นส่องกับแสงไฟ ปากก็สบถไม่หยุด "แม่งเอ๊ย เหล้าปลอมชัด ๆ ทำไมมันแดงแจ๋ไปหมด ไม่เห็นมีแสงสีวิบวับสักนิดวะ"

ด่าจบ เขาก็กระดกหมดแก้วในอึกเดียวแล้วรินเพิ่มทันที

พนักงานเสิร์ฟสาวสองสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก พลางคิดในใจว่าคนคนนี้ท่าทางสมองจะไม่ปกติ เทศกาลปีใหม่แท้ ๆ กลับมาทำให้ตกใจแทบแย่

ภาพนี้อันซีเมิ่งบังเอิญผ่านมาเห็นเข้าพอดี เธอรู้สึกขนลุกซู่จนอดสั่นสะท้านไม่ได้ พลางนึกในใจว่าอีตานี่มันโรคจิตชัด ๆ

แถมไม่เคยทำตัวปกติเลยสักครั้ง

อันซีเมิ่งยืนมองอาหารรสเลิศเต็มโต๊ะอยู่ไม่ไกล พลางเลียริมฝีปากแดงระเรื่ออย่างนึกเสียดาย ลังเลว่าจะเดินเข้าไปทักทายดีไหม

ยังไงก็ถือเป็น "คนคุ้นเคย" ละนะ

ถือโอกาสชิมกุ้งมังกรสักสองสามคำ ปูตัวนั้นก็ดูน่ากิน ซี่โครงแกะกินเยอะไม่ได้ ชิ้นเดียวก็พอ

ถึงอย่างไรเขาก็กินไม่หมดอยู่แล้ว ปล่อยทิ้งขว้างมันน่าเสียดายจะตายไป

ยัยตัวตะกละทนเสียงเรียกร้องของอาหารเลิศรสไม่ไหว ก้าวขาเตรียมจะเดินเข้าไปหา

"แอ๊ด~"

ประตูห้องส่วนตัวด้านหลังเปิดออกกะทันหัน ผู้หญิงวัยกลางคนที่มีเค้าหน้าคล้ายคลึงกับอันซีเมิ่งหลายส่วนเดินออกมา เธอเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า "ซีเมิ่ง รีบเข้ามาเร็ว!"

อันซีเมิ่งเหลือบมองจ้าวฉู่หยุนอย่างลังเล หญิงคนนั้นจึงเอ่ยกล่อมว่า "ออกมาตั้งนานสองนานแล้ว อดทนอีกนิดเดี๋ยวก็กินเสร็จแล้ว ยังไงข้างในก็มีแต่ผู้หลักผู้ใหญ่ของลูกนะ ทำตัวดี ๆ หน่อยสิ"

พูดจบ เธอก็โอบไหล่อันซีเมิ่งพาเดินกลับเข้าห้องส่วนตัวไป

ห้องส่วนตัวค่อนข้างกว้างขวาง ด้านในจัดไว้สองโต๊ะ ผู้ชายนั่งโต๊ะหนึ่ง ส่วนผู้หญิงกับเด็กนั่งอีกโต๊ะหนึ่ง

ทั้งสองโต๊ะนั่งกันแน่นขนัด รวม ๆ แล้วเกือบสามสิบคน เห็นได้ชัดว่าเป็นครอบครัวใหญ่

อันฉงหมิง พ่อของอันซีเมิ่งเป็นพี่คนโตของบ้าน ทั้งยังมีฐานะการเงินดีที่สุด มื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่าของทุกปีจึงเป็นอันฉงหมิงที่คอยจัดการ

เนื่องจากญาติ ๆ ล้วนอยู่ในจวิ้นซา คนเยอะขนาดนั้นขืนรวมตัวกันที่บ้านคงคับแคบ อันฉงหมิงจึงจองสองโต๊ะที่โรงแรมเป็นประจำทุกปี อันซีเมิ่งจึงกลายเป็น "ศูนย์กลาง" ของหัวข้อสนทนาไปโดยปริยาย

เรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องธรรมดา ญาติบ้านไหนได้ดีที่สุด ลูกเต้าของบ้านนั้นก็มักจะได้รับความสนใจมากกว่าใครเพื่อน

ยิ่งประกอบกับที่อันซีเมิ่งหน้าตาสะสวย แถมยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย

จุดสนใจในการพูดคุยของทุกคนจึงหนีไม่พ้นเธอ แล้วก็เป็นไปตามคาด ทันทีที่อันซีเมิ่งนั่งลง ญาติ ๆ ก็พากันรุมถามเซ็งแซ่

"ซีเมิ่ง เรียนจบแล้วเธอเตรียมจะสอบเข้าศาล หรือจะเรียนต่อปริญญาโทล่ะจ๊ะ"

"ซีเมิ่ง มีแฟนหรือยัง ถ้ามีแล้วก็พามาเปิดตัวให้พวกเราดูหน่อยสิ"

"ซีเมิ่งบ้านเราสวยขนาดนี้ ไม่รู้มีผู้ชายมาตามจีบตั้งเท่าไหร่ พวกเราค่อย ๆ เลือกไปเถอะ"

"พี่ซีเมิ่ง เรียนมหาวิทยาลัยสนุกไหมคะ"

· · · · · · · · · ·

วงล้อมญาติสนิทมิตรสหายช่างน่าสะพรึงกลัว คำถามช่วงปีใหม่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักปี แต่กลับทำให้คนฟังประสาทเสียได้ทุกครั้ง

ตอนเด็กก็ถามว่า สอบปลายภาคได้กี่คะแนน สอบได้ที่เท่าไหร่ของระดับชั้น เล็งมหาวิทยาลัยไหนไว้

พอเข้ามหาวิทยาลัยก็ถามว่า มีแฟนหรือยัง ได้ทุนการศึกษาไหม จะต่อ ป.โท หรือเปล่า มหาวิทยาลัยเธออยู่อันดับที่เท่าไหร่ของประเทศ

พอเรียนจบยิ่งน่ากลัวกว่าเดิม มีแฟนหรือยัง ทำไมยังไม่แต่งงานอีก ดูเพื่อนรุ่นเดียวกันสิ ลูกโตกันหมดแล้ว

ทำงานอะไร ได้เงินเดือนเท่าไหร่ โบนัสสิ้นปีได้กี่บาท ซื้อบ้านหรือยัง

เมื่อกี้อันซีเมิ่งก็เพิ่งหาเรื่องแวบออกไปสูดอากาศข้างนอก ตอนนี้จึงทำได้แค่เออออไปตามมารยาท พลางคิดถึงจ้าวฉู่หยุนที่อยู่ข้างนอกไปด้วย

ทำไมเจ้าอันธพาลนั่นถึงต้องมานั่งกินข้าวในโรงแรมคนเดียวในคืนส่งท้ายปีเก่าแบบนี้นะ

ดูจากการแต่งตัวและการใช้เงินตามปกติของจ้าวฉู่หยุน แถมอาหารบนโต๊ะนั้นก็ราคาร่วมหมื่นหยวน บ่งบอกชัดเจนว่าทางบ้านเขาน่าจะรวยมาก

อันซีเมิ่งสงสัยเหลือเกินว่าทำไมจ้าวฉู่หยุนถึงไม่กินมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่ากับครอบครัว วันตรุษจีนยังคงอยู่ที่จวิ้นซา เธอตั้งใจว่าเดี๋ยวจะโทรศัพท์ไปถามฉินหลินหรงสักหน่อย

จ้าวฉู่หยุนจิบไวน์แดงไปนิดหน่อยก็ขึ้นไปนอน หลับครั้งนี้สนิทเป็นพิเศษ ยิงยาวจนถึงสิบโมงเช้า ดูท่าการฉลองปีใหม่คนเดียวก็มีข้อดีเหมือนกัน

ไม่ต้องนั่งเฝ้าข้ามปี ไม่ต้องตื่นแต่เช้า

และยิ่งไม่ต้องวิ่งรอกไปสวัสดีปีใหม่ตามบ้านญาติเหมือนรีบไปเข้าคิว เขาล้างหน้าแปรงฟันอย่างเอื่อยเฉื่อย ก่อนจะลงมากินมื้อเช้าอย่างสบายอารมณ์

แต่อันซีเมิ่งน่าสงสารกว่านั้น เมื่อคืนหลังจากคุยโทรศัพท์กับฉินหลินหรง เธอก็แทบไม่ได้นอนทั้งคืน ในหัวเอาแต่วนเวียนอยู่กับภาพแผ่นหลังอันโดดเดี่ยวอ้างว้างของจ้าวฉู่หยุน

เหมือนกับคืนที่สอบเสร็จ เขาก็นั่งกอดกีตาร์คนเดียวริมแม่น้ำเซียงเจียงแบบนั้น ข้างกายมีเพียงเบียร์ไม่กี่กระป๋อง

คนพาลเกเรแบบนี้จะมีมุมแบบนั้นได้ยังไง ช่างขัดแย้งกันเหลือเกิน

พอยิ่งนึกถึงภูมิหลังชีวิตของจ้าวฉู่หยุน อันซีเมิ่งที่จิตใจอ่อนโยนก็อดสงสารเขาไม่ได้ จนเกิดความรู้สึกอยากรู้จักเขาให้มากขึ้น

แต่ในวันชิวอิก ไม่ว่าจะที่ไหนต่างก็มีธรรมเนียมต้องตื่นแต่เช้าตรู่

โดนพ่อแม่เร่งอยู่หลายรอบ อันซีเมิ่งที่อยากนอนขี้เซาต่ออีกนิดก็ทำไม่ได้ เธอได้แต่หาวหวอดๆ พลางเดินไปนั่งลงที่โต๊ะอาหาร

บนโต๊ะมีเกี๊ยวต้มควันกรุ่น หลี่ตันผิงเห็นตาของลูกสาวบวมเล็กน้อยก็เอ็ดขึ้นมาทันที "เมื่อคืนเล่นคอมพ์จนดึกอีกล่ะสิ"

"อือค่ะ"

อันซีเมิ่งได้แต่พยักหน้ารับ จะให้บอกความจริงว่า "นอนคิดถึงผู้ชายคนหนึ่งทั้งคืนจนตาบวม" ได้ยังไงกัน

ระหว่างกินมื้อเช้า จ้าวฉู่หยุนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความ พี่ซียวี่ยังคงไม่ได้ตอบกลับมา

แต่ข้อความอวยพรปีใหม่กลับส่งเข้ามาเพียบ หลายเบอร์ไม่ได้บันทึกชื่อไว้ คงเป็นพวกพนักงานในบริษัทส่งมา เพราะตอนนี้เฮยไป๋หูอวี๋มีคนตั้งเจ็ดสิบกว่าชีวิตแล้ว

เขาตอบ "สวัสดีปีใหม่" กลับไปทีละคนเฉพาะเบอร์ที่เมมชื่อไว้ คิดดูแล้วก็ส่งข้อความหาผู้อำนวยการหยาง รองผู้อำนวยการเก๋อแห่งศูนย์สตาร์ตอัป รวมถึงเหล่าหูกับหูเจินเพิ่มอีกคนละข้อความ

ตอนนี้แวดวงสังคมของเขายังเรียบง่าย คนที่เขาต้องเป็นฝ่ายส่งข้อความอวยพรปีใหม่ไปให้ก่อนมีอยู่ไม่กี่คน

คนพวกนี้อาจจำไม่ได้ว่าใครส่งข้อความมาบ้าง และคงไม่คิดจะเปิดอ่านเนื้อหาด้วยซ้ำ แต่ถ้าใครไม่ส่งมาล่ะก็ รับรองว่าจำแม่นเชียวล่ะ

ไม่นานนัก ประธานจ้าวก็ได้รับข้อความตอบกลับจากแต่ละคน

ผู้อำนวยการหยาง : ขอให้ประธานจ้าวกิจการรุ่งเรือง เงินทองไหลมาเทมา ขอให้เฮยไป๋หูอวี๋ก้าวหน้าขึ้นทุกวัน เฟื่องฟูขึ้นทุกปี

รองผู้อำนวยการเก๋อ : ขอบคุณประธานจ้าวค่ะ ขอให้เฮยไป๋หูอวี๋สร้างผลงานยอดเยี่ยมยิ่งขึ้นไปอีกในปี 2003 รุ่งเรืองยิ่งๆ ขึ้นไปนะคะ

เหล่าหู : ขอบใจนะ สุขสันต์วันปีใหม่เช่นกัน

รุ่นพี่ปีห้า : นายรู้ตัวไหมว่าสอบรอบนี้ผ่านแค่สองวิชา

พอจ้าวฉู่หยุนเห็นข้อความก็ประหลาดใจเหลือเกิน ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะสอบผ่านตั้งสองวิชา

แต่เสี่ยวหูนี่ยังไม่ประสีประสาเอาเสียเลย วันชิวอิกแท้ๆ จะพูดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาทำไมกัน ไม่ไว้หน้าประธานจ้าวเลยสักนิด

ไม่เห็นหรือไงว่าผู้อำนวยการทั้งสองกับเหล่าหูต่างก็อุตส่าห์พิมพ์ข้อความตอบกลับมาด้วยตัวเอง

สิ่งนี้สะท้อนถึง "สถานะ" ของจ้าวฉู่หยุนในตอนนี้ได้เป็นอย่างดี ถ้าเขามีอิทธิพลสูงกว่านี้อีกขั้น ผู้อำนวยการทั้งสองคงเป็นฝ่ายส่งข้อความอวยพรปีใหม่มาให้เขาก่อนแล้ว

แต่ถ้าเขายังอยู่ในช่วงเพิ่งเริ่มตั้งไข่ ผู้อำนวยการทั้งสองก็คงไม่คิดจะตอบกลับ หรืออย่างดีก็แค่กดส่งต่อข้อความอวยพรโหลๆ กลับมาพอเป็นพิธี

ตั้งแต่วันชิวอิกถึงชิวลัก จ้าวฉู่หยุนนั่งประจำการอยู่ที่บริษัทอย่างว่าง่าย ถึงขั้นอยู่ทำโอทีเป็นเพื่อนแผนกเทคนิค สมกับเป็นแรงงานดีเด่นตัวจริงเสียงจริง

ข้อแรก เขาไม่มีที่ไหนให้ไปเลยสักแห่ง

ข้อสอง เถ้าแก่ยังนั่งทำโอทีหัวโด่อยู่ที่บริษัท พวกนายยังกล้าหน้าด้านขอลางานอีกเหรอ รีบไสหัวกลับมาทำงานได้แล้ว

ข่าวเริ่มแพร่สะพัดในกลุ่ม QQ ของบริษัทว่า ประธานจ้าวเข้าออฟฟิศมาทำโอทีตั้งแต่วันชิวอิกยันชิวลัก ทำเอาพวกที่กลับบ้านช่วงตรุษจีนแล้วกะจะเถลไถลต่อสักวันสองวันพากันพับแผนลางานทิ้งไปทันที

เช้าตรู่วันชิวฉิก จ้าวฉู่หยุนยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าประตูออฟฟิศ โดยมีจูเหม่ยถิงถือถาดใส่อั่งเปาใบใหญ่ยืนอยู่ด้านหลัง อั่งเปาซองละสองร้อยหยวน

พนักงานบริษัทมาถึงหนึ่งคน ประธานจ้าวก็ยื่นซองอั่งเปาให้ถึงมือหนึ่งซอง พร้อมกับเอ่ยทักทาย "สวัสดีปีใหม่ครับ"

เล่นเอาพนักงานต่างปลาบปลื้มจนทำตัวไม่ถูก คนที่สำรวมหน่อยก็พูดว่า "ขอบคุณครับเถ้าแก่"

คนที่ทะเล้นหน่อยก็ตะโกนลั่น "เถ้าแก่ใจป้ำ เถ้าแก่โคตรเจ๋ง"

มีกระทั่งคนที่เอ่ยคำอวยพรมงคล "ขอให้บริษัทปีใหม่บรรยากาศใหม่ ปีใหม่นี้สร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมาอีกครั้งครับ"

"ในที่สุดปีใหม่นี้ก็ผ่านพ้นไปเสียที"

จ้าวฉู่หยุนนวดหน้าตัวเองที่ยิ้มจนเมื่อยค้างพลางเดินกลับเข้าห้องทำงาน จูเหม่ยถิงถือรายงานทางการเงินเข้ามารายงานด้วยสีหน้าเบิกบานใจ "เถ้าแก่คะ ช่วงตรุษจีนยอดเงินหมุนเวียนของบริษัทอยู่ที่วันละสองล้านกว่าหยวนทุกวัน รวมเจ็ดวันแตะสิบห้าล้านกว่าหยวนแล้วค่ะ"