บทที่ 100 มีพวกเราอยู่ จะไม่ยอมให้ตระกูลหลินมาหาเรื่องคุณเด็ดขาด

เย่เฟิงเก็บข้าวของจำเป็นทั้งหมดเข้าห้องเก็บของในมหาเรือนเซียน ก่อนจะเดินลงจากตึกพร้อมกับเย่โม่

ขณะอยู่ในลิฟต์ เย่โม่เริ่มล็อกอินเข้าแอปพลิเคชันเพื่อลงประกาศปล่อยเช่าห้องพัก ทว่าเย่เฟิงที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับซ่อนรอยยิ้มยินดีไว้ไม่อยู่

'จงไห่ อีเห้าหลินเจียงซู่' คือหนึ่งในโครงการวิลล่าหรูระดับแนวหน้าของเมืองมังกร ด้านหลังพิงขุนเขา ด้านหน้าติดแม่น้ำหลงเจียง บรรยากาศเงียบสงบ สิ่งอำนวยความสะดวกครบครันทันสมัย แถมยังมีนิติบุคคลระดับพรีเมียมคอยดูแล ถือเป็นที่พักในอุดมคติที่เขาต้องการในเวลานี้พอดี

"มีรัฐบาลคอยหนุนหลังนี่มันช่างต่างกันลิบลับ 'จงไห่ อีเห้าหลินเจียงซู่' ที่ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะซื้อได้ กลับได้มาครอบครองง่ายๆ ในชั่วข้ามคืน

ยิ่งพวกทรัพยากรเชิงยุทธศาสตร์อย่างแร่หายากพวกนี้ ถ้าเป็นตัวผมเมื่อก่อน ต่อให้พลิกแผ่นดินหาก็คงไม่มีปัญญา แถมเผลอๆ อาจโดนเจ้าหน้าที่เชิญไปปรับทัศนคติอีกต่างหาก แต่ตอนนี้แค่ยกหูกริ๊งเดียวก็เรียบร้อย"

ระหว่างที่เย่เฟิงกำลังยิ้มกระหยิ่มในใจ ลิฟต์ก็แล่นลงมาถึงชั้นหนึ่ง

เย่เฟิงหันไปสั่งเย่โม่ว่า "อาโม่ นายขับรถตามไปนะ ฉันไม่อยากต้องย้อนกลับมาเอารถอีกรอบ"

เย่โม่พยักหน้ารับ "ครับ บอส" พูดจบก็แยกตัวเดินไปยังลานจอดรถ

พอเย่เฟิงก้าวพ้นประตูโครงการ ก็เห็นรถ SUV ยี่ห้อลานถูสีดำจอดรออยู่ริมถนน หมายเลขทะเบียนตรงกับที่เสิ่นชิงเสวี่ยแจ้งไว้ไม่มีผิดเพี้ยน

ชายหนุ่มในชุดลำลองแต่ท่วงท่ายังคงผึ่งผายและมีแววตาเฉียบคมยืนรออยู่ข้างตัวรถ

ทันทีที่เห็นเย่เฟิงเดินออกมา เขาก็ก้าวเข้ามาทักทายพร้อมค้อมตัวลงกระซิบอย่างนอบน้อม "สวัสดีครับคุณเย่ ร้อยเอ… คุณเสิ่นส่งผมมารับครับ"

เย่เฟิงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วขึ้นไปนั่งเบาะหลัง ชายหนุ่มจึงก้าวขึ้นประจำที่นั่งคนขับเพื่อเตรียมออกเดินทาง

"รบกวนรออาโม่สักครู่นะ เดี๋ยวเขาจะขับรถตามเราไป" เย่เฟิงบอกให้คนขับรอก่อน

"ได้ครับ คุณเย่"

เย่เฟิงแอบขำอยู่ในใจ ไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มท่าทางผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนคนนี้จะหลุดปากเกือบพูดคำว่า 'ร้อยเอกเสิ่น' ออกมา

ตั้งแต่ตอนพบเสิ่นชิงเสวี่ยครั้งแรก เย่เฟิงก็สั่งให้เสี่ยวจือตรวจสอบประวัติของเธอจนทะลุปรุโปร่งแล้ว จึงรู้ดีว่าเธอเป็นนายทหารยศร้อยเอกสังกัด 'กรมกิจการพิเศษที่ 5' เชี่ยวชาญภาษาต่างประเทศถึงห้าภาษา ช่ำชองศิลปะการต่อสู้สังหารทุกรูปแบบ ทั้งยังใช้อาวุธปืนของชาติต่างๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว

เมื่อเย่โม่ขับรถตามออกมาพร้อมบีบแตรส่งสัญญาณสองครั้ง เย่เฟิงจึงเอ่ยปาก "ไปกันเถอะ" ชายหนุ่มจึงเหยียบคันเร่งออกรถทันที

ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็แล่นมาถึงจุดหมาย

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตรงซุ้มประตูสอบถามและลงบันทึกข้อมูลอย่างละเอียด ก่อนจะเปิดไม้กั้นให้รถแล่นเข้าไปในโครงการวิลล่า

เย่เฟิงแผ่จิตสัมผัสรับรู้ได้ทันทีว่า นับแต่วินาทีที่รถก้าวเข้าสู่พื้นที่ มีสายตาหลายคู่ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดคอยจับจ้องรถของเขาไว้รอบทิศ

ทว่าเขาไม่สัมผัสถึงจิตมุ่งร้ายจากคนเหล่านั้น จึงคาดว่าคงเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษที่ทางการส่งมาคอยอารักขาอย่างลับๆ หรือจะเรียกว่าคอย 'จับตาดู' เขาก็คงไม่ผิดนัก

แต่สำหรับเขามันไม่ใช่ปัญหา ตราบใดที่ไม่ล้ำเส้นหรือจำกัดอิสรภาพในการใช้ชีวิตและการเดินทางเข้าออกของเขา

ในที่สุดรถก็เทียบจอดหน้าวิลล่าเดี่ยวสไตล์โมเดิร์นที่ผสมผสานกลิ่นอายศิลปะจีนดั้งเดิมไว้อย่างลงตัว

ตัววิลล่ามีพื้นที่ใช้สอย 1,200 ตารางเมตร มองจากภายนอกเหมือนมีเพียงสามชั้น ทว่าความจริงมีถึงห้าชั้น ประกอบด้วยชั้นใต้ดิน ชั้นหนึ่ง ชั้นสอง ชั้นสาม และชั้นดาดฟ้า

นอกจากตัวอาคารหลักแล้ว วิลล่าหลังนี้ยังมีสวนกว้างขวางตระการตา

ทางเดินแผ่นหินสีเขียวทอดคดเคี้ยวไปตามแนวสวน รอยต่อระหว่างแผ่นหินมีมอสเขียวขจีแซมขึ้นตามธรรมชาติ สองข้างทางขนาบด้วยแนวพุ่มไม้ดัดตกแต่งไว้อย่างประณีต

บริเวณใจกลางสวนมีสระปลาคาร์ฟ น้ำใสราวกระจกเงา กลางสระจำลองทัศนียภาพเขามอด้วยหินรูปร่างแปลกตาแต่จัดวางอย่างมีชั้นเชิง

ฝูงปลาคาร์ฟแหวกว่ายรวมกลุ่มกันหยอกล้อ มีทั้งสายพันธุ์สีแดง สีทองอร่าม และปลาคาร์ฟขาวแดงลวดลายงดงาม

ริมสระน้ำมีศาลาพักผ่อนตั้งอยู่ ภายในจัดวางชุดโต๊ะเก้าอี้ไม้ประดู่โบราณ บนโต๊ะมีชุดน้ำชาลายครามประดับไว้อย่างเข้าชุด

เสิ่นชิงเสวี่ยนั่งรออยู่ภายในศาลาแล้ว เธอกำลังรินชาด้วยท่วงท่าสง่างามเป็นธรรมชาติ

ชุดลำลองทะมัดทะแมงขับเน้นให้เธอดูสุขุมและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

ด้านหลังของเธอมีชายหนุ่มร่างสูงยืนหลังตรงขนาบข้างอยู่สองคน ในมือถือกระเป๋าหิ้วนิรภัย

เมื่อเห็นเย่เฟิงเดินเข้ามา เธอก็เผยรอยยิ้มบางๆ พลางเอ่ยทักทาย "คุณเย่ พอใจกับที่นี่ไหมคะ"

"พอใจมากครับ บรรยากาศและทำเลดีกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก ลำบากคุณเสิ่นต้องจัดการให้แล้ว" เย่เฟิงเอ่ยขอบคุณด้วยความจริงใจ

เสิ่นชิงเสวี่ยยกมือส่งสัญญาณเบาๆ ชายหนุ่มทั้งสองจึงวางกระเป๋าลงบนโต๊ะแล้วเปิดออกพร้อมกัน

"คุณเย่ นี่คือสิ่งที่คุณต้องการค่ะ แร่หายาก 17 ชนิด ชนิดละ 50 กรัม บรรจุแยกและปิดผนึกมิดชิดเรียบร้อยแล้ว"

จากนั้นเธอก็ยื่นคีย์การ์ดพร้อมพวงกุญแจให้เขา "นอกจากนี้ นี่คือกุญแจบ้านและคีย์การ์ดเข้าออกค่ะ ระบบบันทึกข้อมูลของคุณกับคุณเย่โม่ไว้เรียบร้อยแล้ว"

เย่เฟิงกวาดสายตามองแร่หายากในกระเป๋า พยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ ก่อนจะโบกมือวูบเดียวเก็บพวกมันทั้งหมดเข้าสู่มิติไปในพริบตา

แม้จะเคยได้ยินเรื่องความสามารถพิเศษของเย่เฟิงมาบ้าง แต่การได้เห็นภาพที่มีอยู่แค่ในนิยายหรือภาพยนตร์กับตาตัวเอง เสิ่นชิงเสวี่ยและลูกน้องทั้งสองก็อดเบิกตากว้างด้วยความทึ่งไม่ได้

เย่เฟิงไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของคนรอบข้าง เขารับคีย์การ์ดกับพวงกุญแจมาพลางเอ่ยขึ้น "ยังมีอีกคนที่ชื่อเย่เซิ่ง รบกวนช่วยลงทะเบียนข้อมูลของเขาเข้าไปด้วยนะครับ"

เสิ่นชิงเสวี่ยพยักหน้ารับ "ได้สิคะ ฉันจะให้คนไปจัดการเดี๋ยวนี้"

พูดจบ เธอก็พยักพเยิดส่งสัญญาณให้ลูกน้องคนหนึ่ง ชายคนนั้นจึงรีบแยกตัวออกไปทันที

เสิ่นชิงเสวี่ยหันกลับมาสบตาเย่เฟิงด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น "แล้วเราจะได้หุ่นยนต์พวกนั้นเมื่อไหร่คะ"

เย่เฟิงยิ้มบางๆ "ตอนนี้เลยครับ" พูดจบเขาก็กดเปิดหน้าต่างระบบเพื่อส่งคำขอเชื่อมต่อสายไปยังเสิ่นอวิ๋นเฟย

"น้องเย่ ไวขนาดนี้เชียวหรือ เตรียมของเสร็จแล้วรึ" เสิ่นอวิ๋นเฟยที่ปรากฏบนหน้าจอมีแววประหลาดใจเล็กน้อย

"ครับ เตรียมไว้พร้อมแล้ว มีรัฐบาลคอยหนุนหลัง เรื่องประสิทธิภาพคงไม่ต้องพูดถึง เรามาเริ่มแลกเปลี่ยนกันเลยดีกว่า"

ในสายตาของเสิ่นชิงเสวี่ยและลูกน้องที่ยืนอยู่ ถึงแม้ภาพที่เห็นเย่เฟิง 'ยืนพูดคนเดียว' จะดูแปลกพิลึก แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าเย่เฟิงกำลังดำเนินการค้าขายข้ามมิติซึ่งเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย

เย่เฟิงสะบัดมืออีกครั้ง นำแร่หายากออกมาวางไว้ แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นเพียงแวบเดียว แร่เหล่านั้นก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ในเวลาเดียวกัน แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นอีกระลอก ก่อนจะปรากฏหุ่นยนต์ 15 ตัวยืนเรียงรายอยู่เบื้องหน้าของทุกคน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัว

"ติ๊ง การซื้อขายสำเร็จ ได้รับแต้มประสบการณ์ 190×4 แต้มพลังงาน 1,900×4"

"ติ๊ง ภารกิจมิติสำเร็จ ได้รับแต้มประสบการณ์ 190×4 แต้มพลังงาน 1,900×4"

เมื่อกวาดสายตานับจำนวนหุ่นยนต์ เสิ่นชิงเสวี่ยก็ชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความฉงน "ทำไมมีหุ่นยนต์ 15 ตัวล่ะคะ"

เย่เฟิงอุทานในใจว่า 'แย่ละสิ' ก่อนจะจำใจแต่งเรื่องขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ "ตอนแลกเปลี่ยนกับเสิ่นอวิ๋นเฟยครั้งก่อน ผมยอมเสียเปรียบให้เขาได้ประโยชน์ไปเยอะ หุ่นยนต์ที่เกินมา 5 ตัวนี้คือส่วนที่เขาเคยสัญญาว่าจะ 'ชดเชย' คืนให้น่ะครับ"

เสิ่นชิงเสวี่ยส่งสายตาลุ่มลึกมองเย่เฟิงอย่างมีความหมาย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย "ขอบคุณมากนะคะที่คุณช่วยแลกเปลี่ยนหุ่นยนต์พวกนี้มาให้ประเทศ ฉันจะรีบประสานงานส่งพวกมันไปยังสำนักงานใหญ่ของสถาบันวิทยาศาสตร์ที่เมืองหลวงโดยเร็วที่สุด"

"รบกวนคุณเสิ่นด้วยนะครับ" เย่เฟิงตอบรับพลางโบกมือเก็บหุ่นยนต์ 5 ตัวเข้าสู่มหาเรือนเซียนไป

"จริงสิ มีอีกเรื่องที่ฉันต้องแจ้งให้คุณทราบค่ะ"

"เรื่องอะไรหรือครับ" คำเกริ่นของเสิ่นชิงเสวี่ยทำเอาเย่เฟิงเริ่มระแวงเล็กน้อย

"เรื่องที่หลินเทียนสยงเพิ่งโทรหาคุณเมื่อครู่ ทางเราทราบเรื่องหมดแล้วค่ะ"

เสิ่นชิงเสวี่ยยกถ้วยชาขึ้นจิบก่อนกล่าวต่อ "ตาแก่นั่นพยายามใช้เส้นสายสืบหาที่อยู่ใหม่ของคุณ แต่ทางเราบล็อกข้อมูลไว้หมดแล้ว คุณสบายใจได้ ตราบใดที่มีพวกเราอยู่ จะไม่มีทางปล่อยให้ตระกูลหลินมาระรานคุณได้เด็ดขาด!"

เย่เฟิงได้ยินเช่นนั้น ประกายตาพลันเยือกเย็นลงทันที

เขาแค่นยิ้มในใจ 'ไอ้เฒ่าหลินเทียนสยงไม่ยอมรามือจริงๆ ด้วย สงสัยการที่ผมบล็อกเบอร์คงทำให้ไอ้แก่หนังเหนียวนั่นคลั่งจนอกแตกตายกระมัง'

เมื่อมองไปยังเสิ่นชิงเสวี่ยที่นั่งจิบชาด้วยท่าทางสบายอารมณ์ เย่เฟิงจึงรู้สึกว่าควรกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายจากใจ

"คุณเสิ่นครับ ตระกูลหลินก็แค่พวกตัวตลกเต้นแร้งเต้นกา ไม่ได้อยู่ในสายตาผมหรอกครับ แต่ก็ต้องขอบคุณพวกคุณมากจริงๆ ที่ช่วยปัดเป่าความรำคาญพวกนี้ไปให้"

เสิ่นชิงเสวี่ยโบกมือปฏิเสธอย่างไม่ถือสา "ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะคุณเย่ ทั้งหมดนี้คือหน้าที่ของเราอยู่แล้ว ขอแค่ช่วยกำจัดปัญหาจุกจิกกวนใจพวกนี้ไปได้ คุณจะได้มีสมาธิจดจ่อกับสิ่งที่คุณควรทำและจำเป็นต้องทำอย่างเต็มที่"