บทที่ 99 ผมไร้พ่อไร้แม่ แล้วจะมีตามาจากไหน

หลังจากตัดสินใจสร้างห้องปรุงโอสถ เย่เฟิงก็แตะยืนยันบนหน้าต่างมหาเรือนเซียนเบาๆ

เมื่อผลาญศิลาวิญญาณ ไม้ หิน และแร่เหล็กไปจำนวนหนึ่ง ลานโล่งว่างเปล่าภายในมิติก็พลันสว่างวาบด้วยริ้วแสงสีฟ้าอ่อน

โครงสร้างที่ควบแน่นจากพลังงานปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนจะเริ่มประสานและก่อตัวขึ้นตามแบบแปลนอย่างรวดเร็ว

ไม่ถึงสิบนาที ห้องปรุงโอสถสไตล์โบราณอันวิจิตรงดงามก็สร้างเสร็จสมบูรณ์

ชายคาสลักลวดลายเมฆา ประตูหน้าแขวนป้ายไม้สลักคำว่า ‘ห้องปรุงโอสถ’

เหนือสิ่งปลูกสร้างปรากฏข้อความระบุว่า: ห้องปรุงโอสถระดับล่าง - วางได้เฉพาะเตาหลอมโอสถระดับล่าง เพิ่มอัตราความสำเร็จในการปรุงยา 0.01% เพิ่มประสิทธิภาพของเม็ดยา 0.01%

เย่เฟิงละสายตาแล้วผลักประตูเดินเข้าไปข้างใน พบชั้นไม้สำหรับจัดวางสมุนไพรตั้งเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ

นอกจากชั้นวางยาแล้ว ยังมีตู้ไม้สำหรับเก็บเม็ดยาด้วย

ใจกลางห้องปรุงโอสถคือฐานหินที่ออกแบบมาพอดีกับเตาหลอมยา ส่วนด้านล่างของฐานเชื่อมต่อกับเพลิงปฐพี

เย่เฟิงหยิบเตาหลอมยาออกมาจาก ‘พื้นที่ส่วนตัว’ ของระบบ แล้วนำไปวางไว้บนฐานหิน

พริบตาที่เตาหลอมยาแตะพื้น ลวดลายบนตัวเตาก็สว่างวาบเป็นแสงสีแดง เพลิงปฐพีใต้ฐานหินถูกกระตุ้นให้ทำงานทันที

ทว่าเพลิงปฐพีเพียงแค่แลบประกายไฟขึ้นมาวูบหนึ่งแล้วก็ดับลงโดยอัตโนมัติ

ต้องรอจนกว่าจะเริ่มจุดเตาปรุงยาอย่างเป็นทางการ เพลิงปฐพีถึงจะลุกไหม้ขึ้นมาอีกครั้ง

“ได้เวลาลองปรุงยาดูแล้ว”

เย่เฟิงหยิบสมุนไพรสำหรับหลอมโอสถรวมปราณออกมาจากกองสมุนไพรที่เพิ่งแลกเปลี่ยนมาจากชิงเสวียนจื่อ

เหตุผลที่เลือกหลอมโอสถรวมปราณ เพราะยานี้ช่วยเร่งความเร็วในการควบแน่นปราณแท้จริง และเพิ่มประสิทธิภาพในการบำเพ็ญเพียร

เย่เฟิงทำตามขั้นตอนที่ระบุไว้ในเทียบยา โยนสมุนไพรลงในเตาหลอมยาตามลำดับและปริมาณที่กำหนด จากนั้นก็กระตุ้นเพลิงปฐพีเพื่อเริ่มปรุงยาอย่างเป็นทางการ

การหลอมโอสถรวมปราณระดับล่างต้องใช้เวลามหาเรือนเซียน 2 นาที 23 วินาที หลังจากเริ่มหลอมแล้วก็ไม่ต้องคอยเฝ้า รอให้ครบเวลาก็ค่อยมารับเม็ดยาออกไปก็พอ

เย่เฟิงเดินออกจากห้องปรุงโอสถ มุ่งหน้าไปยังเรือนกระจก พบว่าผัก ผลไม้ และดอกไม้ที่นี่ล้วนเจริญเติบโตงดงาม

พืชผลบางส่วนที่สุกงอมถูกหุ่นยนต์เก็บเกี่ยวแล้วลำเลียงไปยังยุ้งฉางที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่เช่นกัน

‘รุ่น N311’ เอ่ยกับเย่เฟิงว่า “นายท่าน พอจะจัดหารถขนเสบียงให้พวกเราสักสองสามคันได้ไหมครับ แค่รถเข็นธรรมดาก็ยังดี แบบนั้นประสิทธิภาพในการขนส่งของพวกเราจะเพิ่มขึ้นมากเลยครับ”

เมื่อได้ยินคำขอของ N311 เย่เฟิงก็นึกถึง ‘ซาเล้งสามล้อ’ ขึ้นมาทันที จึงพูดขึ้นว่า “ไม่มีปัญหา พรุ่งนี้เช้าฉันจะซื้อมาให้พวกนายสักสองสามคัน คืนนี้ก็ทนเหนื่อยกันไปก่อนนะ”

“รับทราบครับ นายท่าน” รุ่น N311 ขานรับ แล้วหันกลับไปง่วนอยู่ในเรือนกระจกต่อ

เมื่อเทียบกับหุ่นยนต์เกษตรที่ทำงานง่วน หุ่นยนต์อุตสาหกรรมกลับว่างงานกว่ามาก

นอกจากต้องคอยตรวจเช็กและบำรุงรักษาอุปกรณ์อย่างเตาปฏิกรณ์ตามรอบเวลาแล้ว เวลาที่เหลือพวกมันล้วนอยู่ในสถานะ ‘สแตนด์บาย’ นิ่งสนิท

เย่เฟิงสอบถามสถานะการทำงานของเตาปฏิกรณ์ R100 เมื่อได้รับคำตอบว่าทุกอย่างปกติดี ก็เดินกลับมาที่ห้องปรุงยา แล้วนำโอสถรวมปราณระดับล่างที่หลอมเสร็จแล้วออกมา

เตานี้หลอมได้โอสถรวมปราณทั้งหมด 6 เม็ด ในจำนวนนั้นมี 3 เม็ดที่มีหนึ่งริ้วลายยา อีก 2 เม็ดมีสองริ้วลายยา และอีก 1 เม็ดมีถึงสามริ้วลายยา

ยิ่งมีริ้วลายยามากเท่าไร ฤทธิ์ยาก็ยิ่งยอดเยี่ยมและให้ผลดีแก่ผู้บำเพ็ญเพียรมากขึ้นเท่านั้น

เย่เฟิงนำโอสถรวมปราณสามริ้วลายยาวางไว้บนตู้โชว์ ส่วนที่เหลือเก็บเข้าพื้นที่ส่วนตัว จากนั้นก็เปิดหน้าต่างระบบเพื่อติดต่อเสิ่นอวิ๋นเฟย

พออีกฝ่ายรับสาย เย่เฟิงไม่ได้เปิดประเด็นเรื่องการซื้อขายในทันที แต่เล่าเรื่องที่ตนร่วมมือกับทางรัฐบาลให้อีกฝ่ายฟังก่อน

เมื่อเสิ่นอวิ๋นเฟยได้ยิน ก็เห็นพ้องว่าเย่เฟิงตัดสินใจถูกต้องแล้ว

ในมุมมองของเขา การที่เย่เฟิงร่วมมือกับรัฐบาล ย่อมทำให้หัวเซี่ยก้าวเข้าสู่ยุคอวกาศได้เร็วยิ่งขึ้น ซึ่งจะช่วยย่นระยะเวลาทำภารกิจระดับมหากาพย์แห่งมิติให้สั้นลงได้อย่างมาก

“พี่เสิ่น พวกเราเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า สถาบันวิทยาศาสตร์ต้องการหุ่นยนต์ปัญญาประดิษฐ์งานวิศวกรรมสิบตัว พี่อยากได้อะไรมาแลกเปลี่ยนล่ะ?”

เสิ่นอวิ๋นเฟยครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “จำข้อมูลสรุปแหล่งแร่บนดาวของนายที่เคยเอามาแลกกับฉันก่อนหน้านี้ได้ไหม? ฉันรู้ว่าหัวเซี่ยของพวกนายเป็นมหาอำนาจด้านแร่หายากบนดาวสีน้ำเงิน และรู้ด้วยว่าธาตุแร่หายากมีทั้งหมด 17 ชนิด”

พูดถึงตรงนี้ เสิ่นอวิ๋นเฟยชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะกางห้านิ้วขึ้นมา “ขอแค่จัดหาธาตุแร่หายากทั้ง 17 ชนิดนี้มาให้ฉันศึกษา ชนิดละ 50 กรัม ฉันจะแลกหุ่นยนต์วิศวกรรมให้นายสิบตัว”

เย่เฟิงส่ายหน้าพร้อมโบกมือปฏิเสธ “ไม่ได้ พี่ต้องเพิ่มเป็น 15 ตัวถึงจะตกลง”

เสิ่นอวิ๋นเฟยหัวเราะร่า “น้องชาย เดี๋ยวนี้รู้จักต่อราคาแล้วนี่ เอาเถอะ ฉันยอมเพิ่มให้เป็น 15 ตัวเลย รวบรวมของครบเมื่อไหร่ก็ติดต่อมาแล้วกัน”

"ติ๊ง ประกาศภารกิจมิติ: โปรดทำตามข้อตกลงที่บรรลุร่วมกับคู่ค้าในครั้งนี้ให้สำเร็จ"

เพียงแค่กำหนดจิต เย่เฟิงก็ออกจากมหาเรือนเซียนกลับมายังห้องนั่งเล่นที่บ้าน

เย่โม่ที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟารีบลุกขึ้นยืนแล้วส่งโทรศัพท์คืนให้เย่เฟิง

พอรับโทรศัพท์มา เย่เฟิงก็ต่อสายหาเสิ่นชิงเสวี่ยทันทีเพื่อบอกเงื่อนไขข้อตกลงที่คุยกับเสิ่นอวิ๋นเฟย

แน่นอนว่าเย่เฟิงไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด เขาบอกเธอไปว่าแลกได้หุ่นยนต์ 10 ตัวแทนที่จะเป็น 15 ตัว

สำหรับเขาแล้ว การอาศัยความร่วมมือกับรัฐบาลเพื่อหา ‘ผลประโยชน์’ เข้าตัวเองเล็กๆ น้อยๆ ย่อมเป็นเรื่องชอบธรรม ตราบใดที่ไม่ล้ำเส้นจนเกินไปก็พอ

เมื่อได้ยินว่าขอแค่ส่งมอบแร่หายากชนิดละ 50 กรัมก็สามารถแลกหุ่นยนต์ปัญญาประดิษฐ์งานวิศวกรรมได้ถึง 10 ตัว เสิ่นชิงเสวี่ยก็แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

แต่หลังจากนั้น เธอก็ตอบเย่เฟิงกลับมาว่า “ตกลงค่ะ ฉันทราบแล้ว พรุ่งนี้ตอนพาคุณไปดูบ้านใหม่ ฉันจะรวบรวมทุกอย่างที่คุณต้องการติดมือไปด้วยนะคะ คุณรอรับสายฉันได้เลย”

“ได้ครับ รบกวนคุณเสิ่นด้วย”

หลังวางสาย เย่เฟิงวางโทรศัพท์ไว้บนเตียงในห้องนอน แล้วกลับเข้าไปพักผ่อนในมหาเรือนเซียน

ช่วงสายของวันรุ่งขึ้น ขณะเย่เฟิงกำลังนั่งสมาธิพักผ่อนอยู่ในมหาเรือนเซียน เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์จากโลกภายนอกก็ปลุกให้เขารู้สึกตัว ชายหนุ่มลืมตาทันทีแล้วก้าวออกจากมหาเรือนเซียน

ทว่าพอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู กลับพบว่าไม่ใช่สายจากเสิ่นชิงเสวี่ย แต่เป็นเบอร์แปลกตา

“ฮัลโหล?” เย่เฟิงไม่ได้กดตัดสาย แต่กดรับ

“เย่เฟิง ฉันหลินเทียนสยง”

ได้ยินชื่อนี้ เย่เฟิงก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อ๋อ คุณคือหลินเทียนสยง ผู้นำตระกูลหลิน พ่อของหลินว่านชิงสินะ มีธุระอะไร?”

ตลอดสองปีในตระกูลเย่เมื่อชาติที่แล้ว เย่เฟิงมั่นใจว่าคนตระกูลหลินรู้ดีว่าเขาต้องเผชิญกับอะไรบ้าง แต่กลับไม่เคยมีหน้าไหนเข้ามาไต่ถามหรือแสดงความห่วงใยเขาสักคน

คราวนี้หลินเทียนสยงถึงขั้นโทรมาเอง ย่อมต้องมีเรื่องมาร้องขอ หรือมีจุดประสงค์ที่ต้องการพึ่งพาเขาเป็นแน่

“แก…! ไอ้เดรัจฉาน ฉันเป็นตาของแกนะ! แกกล้าดียังไงมาเรียกชื่อฉันกับแม่แกห้วนๆ แบบนี้?” ปลายสายแผดเสียงด่ากลับมาด้วยความโกรธจัด

“ตาแก่สารเลว พูดจากับฉันให้มันสุภาพหน่อย! เด็กกำพร้าไร้พ่อขาดแม่อย่างฉัน จะไปมีตามาจากไหนกัน? ถ้ายังกล้ามาตอแยฉันอีกล่ะก็ ดูตระกูลหลี่เป็นตัวอย่างไว้แล้วกัน!”

หลังจากทิ้งคำพูดเชือดเฉือน เย่เฟิงก็ตัดสายทิ้งทันที แล้วกดบล็อกเบอร์ของหลินเทียนสยง

“เสี่ยวจือ แฮกกล้องวงจรปิดทั้งหมดของตระกูลหลิน ดักฟังการโทร แชตวีแชต บัญชีโซเชียลมีเดียของคนในตระกูลหลินทุกคน ถ้าจับได้ว่ามีใครคิดเล่นตุกติกกับฉัน ให้รีบแจ้งเตือนทันที”

เสี่ยวจือตอบกลับมาทันควัน “ไม่มีปัญหาค่ะบอส แต่ถ้าบอสเข้าไปในมหาเรือนเซียน เสี่ยวจือจะไม่สามารถติดต่อแจ้งเตือนได้นะคะ แต่หนูจะฝากให้อาเซิ่งกับอาโม่ช่วยดูแลให้อีกแรงค่ะ”

เย่เฟิงตบหน้าผากตัวเองเบาๆ “เกือบจะลืมเรื่องนี้ไปเลย เธอรอบคอบจริงๆ”

จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของเย่เฟิงก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

ตอนแรกเขานึกว่าเป็นหลินเทียนสยงหรือคนตระกูลหลินเปลี่ยนเบอร์โทรมาตื๊อ แต่เมื่อเห็นชื่อ ‘เสิ่นชิงเสวี่ย’ ปรากฏบนหน้าจอ เขาก็รีบกดรับสายทันที

“คุณเย่คะ ฉันหาที่พักใหม่ให้คุณได้แล้วค่ะ อยู่ที่ ‘จงไห่ อีเห้าหลินเจียงซู่’ ตอนนี้คุณลงมารอหน้าหมู่บ้านได้เลย จะมีรถลานถูคันหนึ่งจอดรออยู่ริมถนน ป้ายทะเบียนรถคือ…”

“ครับ ทราบแล้ว ขอบคุณมากครับคุณเสิ่น ผมจะลงไปเดี๋ยวนี้แหละ”

หลังจากขอบคุณเสิ่นชิงเสวี่ย เย่เฟิงก็วางสายแล้วหันไปสั่งเย่โม่ “อาโม่ ลงประกาศปล่อยเช่าบ้านหลังนี้ซะ พวกเราจะย้ายไปอยู่วิลล่าหลังใหญ่กันแล้ว”