บทที่ 52 ศึกชิงคลังเสบียง (ตอนต้น)

"ยิง!"

เสียงคำรามของสตาร์ตฝ่าสายลมแห่งทุ่งรกร้าง ซัดเข้าสู่โสตประสาทของเหล่านักรบทุกคน

ข้อนิ้วที่เขากำกล้องส่องทางไกลเกร็งจนขาวซีด ในเลนส์นั้น ฝูงสัตว์สีดำทะมึนดั่งคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ กำลังบดขยี้เข้าหาแนวป้องกันที่ทุกคนสร้างขึ้น

เมื่อระยะร่นเข้ามาเหลือเพียงร้อยกว่าเมตร เสียงกีบเท้าของฝูงสัตว์ที่เหยียบย่ำเศษหินแหลกละเอียดยังคงได้ยินชัดเจนแม้จะห่างไปนับร้อยเมตร

ศึกชิงคลังเสบียงได้เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ ณ วินาทีนี้

ทุกหน่วยรบที่เตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้วไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ปากกระบอกปืนเล็งตรงไปยังทิศทางที่ฝูงสัตว์พุ่งชาร์จเข้ามานานแล้ว

ทันทีที่สิ้นเสียงคำสั่ง ห่ากระสุนปืนก็ระดมยิงทันที ลิ้นเพลิงที่พ่นออกมาถักทอกลายเป็นม่านกระสุนผืนแล้วผืนเล่า

ท่ามกลางเสียงรัว "ตาดๆ" กระสุนพร้อมคลื่นลมร้อนผ่าวพุ่งเข้าใส่ฝูงสัตว์กลายพันธุ์ที่ดาหน้าเข้ามา

พลปืนใหญ่ทั้งสองฝั่งของแนวป้องกันรีบปรับมุมปากกระบอกปืนเล็กน้อย จากนั้นก็ระดมยิงกระสุนปืนใหญ่ไปยังจุดที่ฝูงสัตว์รวมตัวกันหนาแน่น

กระสุนปืนใหญ่ระเบิดกลางฝูงสัตว์ เศษเนื้อและเศษหินปลิวว่อน ฉีกแนวรบออกเป็นสองช่องโหว่ชั่วคราว

ทว่าช่องโหว่นั้นก็ถูกสัตว์กลายพันธุ์ระลอกหลังหลั่งไหลเข้ามาเติมเต็มอย่างรวดเร็ว พวกมันดูเหมือนไม่รู้จักความกลัว เหยียบย่ำซากศพพวกพ้องแล้วบ้าคลั่งวิ่งต่อไป

เย่เฟิงกับมู่เหลยยืนเคียงบ่าเคียงไหล่อยู่หลังที่กำบังของแนวป้องกัน โครงโลหะของปืนไรเฟิลเลเซอร์ 'รุ่นเมฆาประกาย' ในมือสะท้อนแสงเย็นเยียบ

ทั้งสองสบตากัน พยักหน้าให้กันแล้วเหนี่ยวไกพร้อมกันทันที

ลำแสงเลเซอร์เจิดจ้าสองสายแหวกอากาศในชั่วพริบตา พุ่งเข้าเป้าสัตว์กลายพันธุ์ร่างกำยำสองตัวในแถวหน้าอย่างแม่นยำ

ต่างจากอานุภาพของกระสุนปืนไรเฟิลทั่วไป ลำแสงเลเซอร์ทะลวงผ่านขนและหนังหนาเตอะ แผดเผาจนกลายเป็นรูไหม้เกรียมในทันที

สัตว์กลายพันธุ์สองตัวนั้นไม่ทันแม้แต่จะส่งเสียงร้อง ก็ล้มฟาดพื้นอย่างแรง ชักกระตุกไม่กี่ครั้งแล้วแน่นิ่งไป

เลือดสีแดงสดทะลักออกจากบาดแผล ย้อมผืนดินจนแดงฉานในชั่วพริบตา

"นี่คือความแตกต่างระหว่างปืนธรรมดากับอาวุธเลเซอร์เทคโนโลยีสูงงั้นเหรอ" มู่เหลยคิดในใจด้วยความรู้สึกซับซ้อน

กระสุนปืนไรเฟิลในมือของเหล่านักรบรอบข้างที่ยิงใส่ร่างสัตว์กลายพันธุ์ อย่างมากก็ทิ้งไว้เพียงรูตื้นๆ

ต้องระดมยิงซ้ำหลายสิบหรือเกือบร้อยนัด ถึงจะพอสังหารพวกมันได้สักตัว

ทว่าปืนไรเฟิลเลเซอร์ของเย่เฟิงและมู่เหลย เพียงแค่หนึ่งหรือสองลำแสง ก็ปลิดชีพสัตว์กลายพันธุ์ได้ทันที

อาศัยพลังทำลายล้างอันแม่นยำและเปี่ยมประสิทธิภาพของทั้งสองคน ฝูงสัตว์กลายพันธุ์ที่เดิมทีควรจะพุ่งมาถึงหน้าแนวป้องกันเพื่อเข้าตะลุมบอนกับผู้วิวัฒนาการมนุษย์ตั้งนานแล้ว จึงยังคงถูกตรึงไว้นอกระยะห้าสิบเมตรอย่างเหนียวแน่น

หลังจากการต่อสู้อย่างดุเดือดต่อเนื่องกว่าสิบนาที บนพื้นเบื้องหน้าที่ห่างออกไปไม่ถึง 50 เมตร ซากศพของสัตว์กลายพันธุ์ก็ค่อยๆ กองพะเนินกลายเป็นกำแพงศพเตี้ยๆ

ทุกครั้งที่เย่เฟิงสังหารสัตว์กลายพันธุ์หนึ่งตัว เขาจะได้รับค่าประสบการณ์ 5 แต้ม และแต้มพลังงาน 50 แต้ม

หากสังหารตัวที่แข็งแกร่งกว่า ค่าประสบการณ์และแต้มพลังงานที่ได้รับก็จะยิ่งทวีคูณ

"พี่มู่เหลย พลังงานปืนนายเหลือเท่าไหร่แล้ว"

เย่เฟิงเล็งยิงปลิดชีพสัตว์กลายพันธุ์ตัวหนึ่งที่กระโจนอยู่กลางอากาศ พลางเอ่ยถามมู่เหลยโดยไม่หันกลับไปมอง

"บนหน้าจอแสดงว่าเหลือ 29% ยังยิงได้อีกประมาณสิบนาที" เสียงของมู่เหลยแฝงความร้อนรน

เขาเพิ่งสอยสัตว์กลายพันธุ์ตัวหนึ่งที่พยายามอ้อมมาทางด้านข้าง หางตาก็เหลือบไปเห็นว่าแรงโถมของฝูงสัตว์ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังทวีความบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิมเพราะมีซากศพแถวหน้าขวางทาง

เย่เฟิงขมวดคิ้ว เขารู้ดีแก่ใจว่าการพึ่งพาแค่อาวุธเลเซอร์สองกระบอก สุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ

จำนวนของฝูงสัตว์นี้เกินกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก ตัวที่ถูกสังหารไปแล้วอย่างน้อยก็เกินสามร้อยตัว ทว่าตัวที่ยังคงพุ่งชาร์จเข้ามาก็ยังมีอีกไม่ต่ำกว่าสามร้อย และจำนวนยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งเป็นสัตว์กลายพันธุ์ที่โผล่มาทีหลัง ร่างกายของพวกมันก็ยิ่งใหญ่โต และการป้องกันก็ยิ่งแข็งแกร่ง

สัตว์กลายพันธุ์ร่างยักษ์ที่เย่เฟิงเพิ่งจะสังหารไปเมื่อครู่ ถึงกับทนรับลำแสงเลเซอร์ที่เขายิงออกไปถึงสี่สาย กว่าจะล้มตึงลงไปได้

เมื่อเห็นว่าแบตเตอรี่พลังงานของปืนไรเฟิลเลเซอร์ใกล้จะหมด เย่เฟิงจึงพูดกับมู่เหลยว่า "พี่มู่เหลย นายเปลี่ยนแบตเตอรี่พลังงานก่อน พอนายเปลี่ยนเสร็จค่อยถึงตาผม"

"ได้!"

มู่เหลยขานรับเสียงหนัก ปลดแบตเตอรี่เปล่าออกอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รีบร้อนล้วงเอาแบตเตอรี่ก้อนใหม่ออกจากกระเป๋ายุทธวิธีมาใส่เข้าไปในตัวปืน

ในเวลาสั้นๆ เพียงสิบกว่าวินาทีนี้ เมื่อขาดการยิงกดดันจากปืนไรเฟิลเลเซอร์ไปหนึ่งกระบอก ฝูงสัตว์ก็ฉวยโอกาสทันที มันฝ่าดงกระสุนและห่ากระสุนปืนใหญ่ รุกคืบเข้ามาข้างหน้าได้สิบกว่าเมตร จนห่างจากแนวป้องกันเหลือเพียงยี่สิบกว่าเมตรเท่านั้น

หากไม่ใช่เพราะปืนไรเฟิลเลเซอร์ของเย่เฟิงยังคงช่วยยิงกดดันไว้ ระยะที่ฝูงสัตว์รุกเข้ามาคงจะประชิดแนวรบมากกว่านี้

"พวกมึงยันไว้ให้กูเดี๋ยวนี้! อย่าให้พวกเดรัจฉานหลุดเข้ามาเด็ดขาด!" สตาร์ตเห็นดังนั้นก็แผดเสียงสั่งการให้ทุกคนยืนหยัดให้ได้

ทว่าอานุภาพของกระสุนธรรมดาสุดท้ายก็มีขีดจำกัด สัตว์กลายพันธุ์ตัวหนึ่งที่มีขนาดร่างพอๆ กับควายป่า วิ่งฝ่าดงกระสุนเข้ามาจนถึงหน้าแนวป้องกัน

หัวขนาดมหึมาพุ่งชนเข้าใส่ที่กำบังอย่างจัง เครื่องกีดขวางที่สร้างขึ้นจากไม้และโลหะพังครืนลงในพริบตา นักรบหลายคนหลบไม่ทัน ถูกทับอยู่ข้างใต้และส่งเสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด

เย่เฟิงใจหายวาบ สาดกระสุนเลเซอร์ในมือเต็มกำลัง

มู่เหลยเปลี่ยนแบตเตอรี่พลังงานเสร็จแล้วพอดี จึงร่วมมือกับเย่เฟิงระดมยิงใส่สัตว์กลายพันธุ์ตัวนั้น

ลำแสงสองสายสลับกันพุ่งใส่สัตว์กลายพันธุ์ร่างยักษ์ ในที่สุดก็เจาะกะโหลกของมันทะลุก่อนที่มันจะพุ่งชนที่กำบังซ้ำอีกรอบ

"บัดซบ แบตเตอรี่ฉันก็หมดแล้วเหมือนกัน!"

หลังจากล้มสัตว์กลายพันธุ์ร่างมหึมาตัวนั้นได้ พลังงานปืนไรเฟิลเลเซอร์ของเย่เฟิงก็หมดเกลี้ยง

เขาจึงรีบปลดแบตเตอรี่ออก แล้วควานหาแบตเตอรี่ก้อนใหม่จากกระเป๋ายุทธวิธีมาบรรจุเข้าตัวปืน

ทว่าในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงสิบกว่าวินาทีนี้ เย่เฟิงก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากปีกซ้ายของแนวป้องกัน

เย่เฟิงกับมู่เหลยหันขวับไปมอง ก็เห็นสัตว์กลายพันธุ์ขนาดเท่าควายป่าอีกตัวหนึ่งสามารถทะลวงแนวป้องกันเข้ามาได้สำเร็จ

ทั่วร่างของมันเต็มไปด้วยรูกระสุนหลายสิบนัด เลือดสีน้ำตาลเข้มไหลหยดออกจากบาดแผลไม่ขาดสาย ทิ้งคราบเลือดเป็นทางยาวเหยียดไว้บนพื้น

ตาข้างหนึ่งของมันถูกกระสุนยิงจนบอด ส่วนตาอีกข้างที่เหลืออยู่ฉายแววคลุ้มคลั่งและเคียดแค้น

ทันทีที่บุกเข้ามาในแนวป้องกัน มันก็โผเข้าใส่ทหารมนุษย์ที่อยู่ใกล้ที่สุด

แม้ทหารนายนั้นจะรัวกระสุนยิงอย่างไม่คิดชีวิต แต่ก็ยังไม่อาจหยุดยั้งสัตว์ร้ายตัวนี้ได้ ทำได้เพียงเบิกตากว้างมองดูกรงเล็บขนาดยักษ์ตบฟาดเข้าใส่ตนเองอย่างจัง

ร่างของทหารผู้โชคร้ายปลิวละลิ่วออกไปราวกับว่าวสายป่านขาด ตอนที่ร่วงกระแทกพื้นก็แหลกเหลวสิ้นใจไปแล้ว

จากนั้นสัตว์กลายพันธุ์ตัวนี้ก็กระโจนขึ้นอีกครั้ง อ้าปากขย้ำเข้าที่ไหล่ของทหารอีกนาย ฟันอันแหลมคมบดเคี้ยวกระดูกสะบักของเขาจนแหลกละเอียด

"อ๊าก!" เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของทหารนายนี้ดังสะท้อนก้องไปทั่วสนามรบ

สัตว์กลายพันธุ์สะบัดหัวอย่างแรง เหวี่ยงทหารในปากออกไปราวกับขว้างขยะ

ร่างของทหารที่ลอยออกไปกระแทกเข้าใส่เพื่อนร่วมรบสองคนที่อยู่ห่างออกไปพอดี ทั้งสองคนถูกชนจนล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น ชั่วขณะหนึ่งไม่อาจลุกขึ้นมาสู้ต่อได้

"ไปตายซะ!" นักรบหลายคนตาแดงก่ำ ยกปืนขึ้นกระหน่ำยิงใส่สัตว์กลายพันธุ์ตัวนี้อย่างบ้าคลั่ง

กระสุนอีกหลายชุดสาดซัดเข้าใส่ร่างของมันอย่างไม่ยั้ง ในที่สุดสัตว์กลายพันธุ์ที่บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้วก็ทานทนไม่ไหว ร่างมหึมาซวนเซก่อนจะล้มตึงลงกับพื้น สิ้นใจตายไปในที่สุด