บทที่ 55 เข้าร่วมงานมหกรรมประเมินหยก

ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนคำขอติดต่อจากมู่เหลยก็ดังขึ้นในระบบมิติ

“พี่เย่เฟิง แกนคริสตัลของพวกสัตว์กลายพันธุ์นับเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ ส่วนของพี่ ผมจะส่งมอบให้ทางระบบเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“นายรอก่อนสักครู่ ฉันขอไปซื้ออาหารเช้าสดใหม่ น้ำ แล้วก็นมที่ตำบลใกล้ๆ ก่อน แล้วค่อยมาแลกเปลี่ยนกัน”

เย่เฟิงยังไม่ได้เตรียมของสำหรับแลกเปลี่ยน จึงบอกให้มู่เหลยรอก่อน

ใบหน้าของมู่เหลยเผยความกระหายและคาดหวังออกมาพลางกล่าว “ได้เลยครับพี่ ซื้อเสร็จแล้วรีบติดต่อผมมาทันทีเลยนะ”

หลังจากวางสายจากมู่เหลย เย่เฟิงก็ขับรถตู้ตรงไปยังตำบลน่าถัง

พอกินมื้อเช้าเสร็จ เขาก็ซื้อซาลาเปา หมั่นโถว ปาท่องโก๋ ขนมปัง และของกินอื่นๆ มาอีกเพียบ ทั้งยังแวะร้านสะดวกซื้อเหมาน้ำแร่และนมสดมาอีกสิบกว่าลัง อัดแน่นจนเต็มคันรถตู้

เมื่อขับรถออกจากตำบลน่าถัง เย่เฟิงก็เลี้ยวเข้าไปยังช่วงถนนที่ปลอดคน จากนั้นเทียบข้างทางจอดรถแล้วติดต่อหามู่เหลยทันที

“มู่เหลย ของซื้อมาครบแล้ว พวกเรามาเริ่มแลกเปลี่ยนกันเถอะ”

มู่เหลยพยักหน้ารัวๆ “แลกเปลี่ยนเลยครับ แลกเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลย!”

หลังการแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น ถุงซาลาเปาและหมั่นโถวบนเบาะข้างคนขับ รวมถึงลังนมและน้ำแร่ที่ด้านหลังรถก็อันตรธานหายไปในพริบตา

ในมือของเย่เฟิงพลันปรากฏแกนคริสตัลเกือบร้อยเม็ด

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น

"ติ๊ง การซื้อขายสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 150 แต้มพลังงาน 1,500"

อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้ทั้งสองไม่ได้ทำข้อตกลงซื้อขายกันไว้ จึงไม่ถูกตัดสินว่าเป็นภารกิจมิติ

ด้วยเหตุนี้ เย่เฟิงจึงไม่ได้รับรางวัลจากการทำภารกิจสำเร็จ

เนื่องจากแกนคริสตัลมีจำนวนมากเกินไป สองมือของเย่เฟิงกอบเอาไว้ไม่หมด ทำให้พวกมันร่วงหล่นเกลื่อนกลาดอยู่รอบที่นั่งคนขับ

หลังจากเก็บทั้งหมดเข้าพื้นที่ส่วนตัวเรียบร้อย เย่เฟิงก็ขับรถกลับไปยังโกดัง

“อาโม่ นี่มื้อเช้าฉันซื้อมาฝาก รีบกินตอนร้อนๆ เถอะ”

เย่โม่รับมื้อเช้าไปพร้อมเอ่ยขอบคุณเย่เฟิง “บอสครับ ระบบประปาที่นี่มีปัญหานิดหน่อย ผมกะว่าจะสร้างบ่อพักน้ำสักแห่ง เพื่อให้มีน้ำใช้ได้ตามปกติครับ”

“ไม่มีปัญหา อยากสร้างก็สร้างเลย ถ้าระบบน้ำและไฟฟ้าเราพึ่งพาตัวเองได้ทั้งหมดก็ยิ่งดี อีกอย่าง เดี๋ยวฉันจะซื้อรถเก๋งส่วนตัวกับมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไว้ให้นายใช้อีกอย่างละคัน จากนี้ไป ที่นี่ก็คือ ‘บ้าน’ จริงๆ ของนายแล้ว”

เย่โม่กล่าวว่า “บอสครับ มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าในตำบลน่าถังก็มีขาย ส่วนรถยนต์ตอนนี้ยังไม่ต้องซื้อให้ผมหรอกครับ ซื้อคอมพิวเตอร์ให้ผมสักเครื่องก็พอ ผมอยากลองเล่นหุ้นหาเงินค่าขนมดูบ้าง บอสกับอาเซิ่งจะได้ไม่ต้องคอยโอนเงินมาให้ผมตลอด”

“ได้ ไม่มีปัญหา”

ขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของเย่เฟิงก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงว่าเป็นเบอร์ท้องถิ่นในเมืองมังกร แต่ไม่รู้ว่าใครโทรมา

“สวัสดีครับ สายจากใครครับ”

“สหายเย่ ฉันจางจื้อฟาเองนะ ยังจำฉันได้ไหม”

เย่เฟิงร้องอ๋อออกมาคำหนึ่งก่อนกล่าว “ประธานจางแห่งสมาคมหยกและอัญมณีเมืองมังกรนี่เอง สวัสดีครับ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”

จางจื้อฟากล่าว “คืออย่างนี้ พรุ่งนี้สิบโมงเช้า ที่ศูนย์นิทรรศการเมืองมังกรจะมีการจัดงานแสดงหยกและการแข่งขันประเมินหินดิบขึ้น ฉันอยากจะเชิญสหายเย่มาร่วมงาน ไม่ทราบว่าพอจะว่างไหม”

เย่เฟิงตอบอย่างกระตือรือร้น “ว่างครับ ว่างแน่นอน พรุ่งนี้เช้าผมไปแน่นอนครับ แต่ว่างานนี้ต้องใช้บัตรเชิญไหมครับ”

“สหายเย่วางใจได้ พรุ่งนี้ฉันจะให้ลูกน้องคนหนึ่งชื่อหวงเฉิงตงไปรอเธอที่หน้าประตู เขาจะเป็นคนมอบบัตรเชิญให้เธอเอง”

เมื่อจางจื้อฟากล่าวจบ ก็อธิบายรูปร่างหน้าตาของหวงเฉิงตงคร่าวๆ บอกว่าพอเย่เฟิงไปถึงก็ให้ไปขอรับบัตรเชิญจากเขาได้โดยตรง

หลังจากวางสายจากจางจื้อฟา เย่เฟิงก็แอดวีแชตของอีกฝ่ายไว้

เมื่อเก็บโทรศัพท์ เย่เฟิงก็นึกถึงท่าทีสุขุมภูมิฐานของจางจื้อฟาในฐานะประธานสมาคมหยกและอัญมณีเมืองมังกรตอนที่พบกันครั้งก่อน

คราวนี้อีกฝ่ายเป็นฝ่ายออกปากชวนเขาไปร่วมงานแสดงหยกและการแข่งขันประเมินหินดิบด้วยตัวเอง เห็นได้ชัดว่ายอมรับในฝีมือการพนันหินหยกของเขาที่ร้านหยางเต๋อฉุนในวันนั้น

“ในเมื่อฉันมี ‘คัมภีร์เนตรทะลุมิติ’ พรุ่งนี้จะต้องทำให้วงการหยกเมืองมังกรจดจำชื่อของเย่เฟิงคนนี้ให้ได้!”

พอดูเวลา ตอนนี้ 9 นาฬิกา 44 นาทีแล้ว เย่เฟิงจึงเรียกบริการรถตีตี้กลับเข้าเมือง เพื่อไปช่วยเย่โม่ซื้อมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าและคอมพิวเตอร์

เวลานี้ทั้งเย่เซิ่งและเย่โม่ต่างก็ยุ่งจนหัวหมุน ในฐานะบอสอย่างเย่เฟิง จึงต้องรับหน้าที่วิ่งเต้นธุระให้ลูกน้องของตัวเองไปก่อน

เช้าวันรุ่งขึ้นเวลา 9 โมงครึ่ง เย่เฟิงเดินทางมาถึงศูนย์นิทรรศการเมืองมังกรล่วงหน้า

พอมาถึงหน้าประตู ก็เห็นชายหนุ่มผมสั้นเกรียนสวมสูทสีเข้มยืนอยู่ในจุดที่สะดุดตา เขากำลังกวาดสายตามองผู้คนที่เดินผ่านไปมาอยู่ตลอดเวลา

‘หรือว่าหมอนี่คือหวงเฉิงตง’

เย่เฟิงเดินเข้าไปแนะนำตัวด้วยความสงสัย ซึ่งอีกฝ่ายก็คือหวงเฉิงตงจริงๆ

หลังจากยื่นบัตรเชิญให้อย่างกระตือรือร้น หวงเฉิงตงก็กล่าว “ประธานจางกำชับไว้เป็นพิเศษเลยครับว่าคุณเย่มีสายตาเฉียบแหลม ให้ผมดูแลต้อนรับเป็นอย่างดี โซนจัดแข่งขันประเมินหยกอยู่ทางซ้ายมือชั้นหนึ่ง ถ้าคุณเย่สนใจ ผมพาเดินไปดูก่อนได้นะครับ”

เย่เฟิงยิ้มพลางปฏิเสธอย่างสุภาพ “ไม่ต้องลำบากหรอกครับ ผมเดินดูเองดีกว่า”

หวงเฉิงตงจึงกล่าว “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ ผมขอตัวไปทำงานก่อน หากมีเรื่องอะไรไปหาผมที่ศูนย์บริการได้เลยนะครับ”

“ได้ครับ ขอบคุณมากพี่หวง”

ขณะที่เย่เฟิงก้าวเท้าเตรียมจะเดินเข้าศูนย์นิทรรศการ ด้านหลังก็มีเสียงใสกังวานอันคุ้นหูดังขึ้น “คุณชายเย่ คุณก็มาร่วมงานประเมินหยกนี้ด้วยหรือคะ”

“คุณหนูหลิว ที่แท้ก็คุณนี่เอง ยินดีที่ได้พบครับ”

เย่เฟิงหันกลับไปมอง พบว่าคนที่เรียกเขาก็คือหลิวอวิ๋นซี คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหลิว

ข้างกายของหลิวอวิ๋นซียังมีชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่ง และด้านหลังของทั้งสองก็มีบอดี้การ์ดเดินตามมาอีกห้าคน

ฝ่ายชายดูสุขุมภูมิฐาน แววตาเปล่งประกายความเฉลียวฉลาดขณะจับจ้องมองเย่เฟิง

ส่วนฝ่ายหญิงมีบุคลิกโดดเด่น สง่างามและสูงศักดิ์ กำลังมองดูลูกสาวสนทนากับเย่เฟิงด้วยรอยยิ้ม

“คุณชายเย่ ฉันขอแนะนำให้รู้จักนะคะ นี่คือคุณพ่อของฉัน หลิวไคซาน ส่วนนี่คุณแม่ของฉัน เซี่ยซูอี๋ ค่ะ”

เย่เฟิงพยักหน้าให้ทั้งสองแล้วกล่าวทักทาย “คุณอาหลิว คุณน้าเซี่ย สวัสดีครับ”

หลิวไคซานเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “ได้ยินว่าเธอเอาเงินที่ได้จากลูกสาวฉันไปเล่นหุ้น แค่ไม่กี่วันก็ทำกำไรได้กว่าสองพันล้านหยวน คนรุ่นหลังช่างเก่งกล้าน่าชื่นชมจริงๆ”

เซี่ยซูอี๋ก็กล่าวเสริม “เสี่ยวเฟิง ได้ยินว่าเธอก็กำลังทำธุรกิจอยู่เหมือนกัน ถ้ามีตรงไหนที่อยากจะร่วมมือกับตระกูลหลิวของเรา ก็บอกกับอวิ๋นซีได้นะ”

เมื่อได้ยินถ้อยคำนี้จากสามีภรรยาตระกูลหลิว เย่เฟิงก็เข้าใจได้ทันทีว่าทั้งสองไม่ได้คัดค้านที่ลูกสาวจะร่วมมือกับเขา ซ้ำยังอยากจะช่วยสนับสนุนส่งเสริมเสียด้วยซ้ำ

“ขอบคุณคุณอาหลิว ขอบคุณคุณน้าเซี่ยมากครับ หากมีเรื่องจำเป็น ผมจะติดต่อคุณหนูหลิวไปนะครับ” เย่เฟิงกล่าวขอบคุณจากใจจริง

ทันใดนั้น หางตาของเย่เฟิงก็เหลือบไปเห็นสี่พี่น้องตระกูลเย่ที่กำลังเดินตรงเข้ามาในระยะห่างออกไปสิบกว่าเมตร สายตาจึงมองไปยังจุดนั้นโดยไม่รู้ตัว

หลิวอวิ๋นซีเองก็มองเห็นพี่น้องตระกูลเย่เช่นกัน พลางลอบอุทานในใจ ‘แย่แล้ว’

สองสามีภรรยาต่างก็มองตามสายตาของเย่เฟิงและหลิวอวิ๋นซีไปยังเบื้องหลัง

ครั้นเห็นว่าเป็นสี่พี่น้องตระกูลเย่ ทั้งสองก็หันกลับมามองเย่เฟิง

หลิวอวิ๋นซีกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง ทว่าเย่เฟิงกลับชิงตัดบทขึ้นมาก่อน “คุณอา คุณน้า คุณหนูหลิว ผมขอตัวเข้าไปข้างในก่อนนะครับ ไว้พบกันใหม่ครับ”

พูดจบ เขาก็หันหลังก้าวเดินเข้าสู่ศูนย์นิทรรศการไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกเลย