บทที่ 56 เปิดเจอหยกเขียว

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ห้องจัดแสดง กลิ่นอับของหินก็โชยมาปะทะจมูก หน้าบูธแต่ละแห่งเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

บางคนถือไฟฉายส่องดูหินดิบซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางคนก็ล้อมวงต่อรองราคากับพ่อค้า บรรยากาศในงานคึกคักอย่างยิ่ง

เย่เฟิงชะลอฝีเท้า กวาดสายตามองหินดิบขนาดต่างๆ ที่วางเรียงราย เมื่อเจอชิ้นที่สะดุดตา เขาก็จะยื่นมือไปลูบเพื่อสัมผัสถึงลวดลายและพื้นผิวของมัน

เมื่อเดินมาถึงบูธที่สาม สายตาของเย่เฟิงก็หยุดลงที่หินดิบก้อนหนึ่งขนาดเท่ากำปั้น หินก้อนนี้มีผิวขรุขระ เต็มไปด้วยเม็ดทรายสีน้ำตาล ดูไม่โดดเด่นเลยแม้แต่น้อย

พ่อค้าเองก็แค่วางมันทิ้งไว้ตรงมุมอย่างไม่ใส่ใจ ตั้งราคาไว้เพียง 500 หยวนเท่านั้น

แม้จะดูธรรมดาจนเหมือน ‘เศษหิน’ ราคาถูก แต่เย่เฟิงกลับรู้สึกว่าหินก้อนนี้ไม่ธรรมดา

‘แปลกแฮะ รู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่างซ่อนอยู่ข้างในเลย ซื้อไปลองผ่าดูหน่อยแล้วกัน’

เย่เฟิงหยิบหินก้อนนั้นขึ้นมาพลางถามพ่อค้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย "หินก้อนนี้ลดราคาได้อีกไหมครับ"

พ่อค้าเหลือบมองหินก้อนนั้นสลับกับมองเย่เฟิง ก่อนจะตอบส่งๆ "ต่ำสุด 480 หยวน หินก้อนนี้ถึงจะธรรมดา แต่ถ้าคุณอยากได้ ผมก็ต้องขอกำไรติดปลายนวมบ้างสิ"

เย่เฟิงพยักหน้าตกลง สแกนจ่ายเงินทันที จากนั้นก็ใส่หินลงในตะกร้าแล้วเดินเลือกซื้อต่อไป

อาศัย ‘สัญชาตญาณ’ อันเฉียบคมนั้น เย่เฟิงเลือกซื้อหินดิบมาได้อีกสามก้อน

ก้อนที่แพงที่สุดราคาหกหมื่นกว่าหยวน ส่วนก้อนที่ถูกที่สุดก็ราคาหลายพันหยวน

หลังจากได้หินดิบมาสี่ก้อน เย่เฟิงก็เดินชมบูธต่างๆ ต่อไปพลางคิดว่าจะใช้ ‘คัมภีร์เนตรทะลุมิติ’ ตอนไหนดี

"เย่เฟิง คุณจริงๆ ด้วย คุณก็มางานนี้เหมือนกันเหรอ"

ทันทีที่ได้ยินเสียงเย็นชาดังขึ้น เย่เฟิงก็จำได้ทันทีว่าเป็นซ่งหย่าฉี

เย่เฟิงหันไปมองซ่งหย่าฉีแล้วกล่าว "คุณซ่ง ไม่เจอกันนานเลยนะครับ ไม่นึกเลยว่าจะเจอคุณที่นี่"

ซ่งหย่าฉีตอบ "อืม ธุรกิจหยกและอัญมณีเป็นเสาหลักสำคัญของตระกูลเรา ฉันมาที่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ"

เย่เฟิงเพียงพยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไรต่อ จากนั้นก็ไม่สนใจซ่งหย่าฉีอีก เขาเดินตรงไปยังบูธถัดไปเพื่อเลือกดูของต่อ

ท่าทีเย็นชาและไม่แยแสของเย่เฟิง ทำให้ซ่งหย่าฉีที่คุ้นเคยกับการเป็นฝ่ายเมินคนอื่นมาโดยตลอดรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

เมื่อเห็นแผ่นหลังของเย่เฟิงเดินห่างออกไปเรื่อยๆ ซ่งหย่าฉีจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ลุงอู๋ พวกเราไปเลือกหินดิบกันต่อเถอะ"

ทันใดนั้น เสียงหยอกล้อก็ดังแทรกขึ้นมา "พี่หย่าฉี โดนคนที่ตัวเองเคยดูถูกเมินใส่แบบนี้ รู้สึกยังไงบ้างคะ"

ซ่งหย่าฉีปั้นหน้าเย็นชา หันขวับไปมองคนพูดทันที "หลิวอวิ๋นซี พูดจาให้เกียรติกันหน่อย"

หลิวอวิ๋นซียักไหล่ผายมืออย่างไม่ยี่หระ "ฉันไม่ได้ไม่ให้เกียรติพี่สักหน่อย ก็แค่พูดความจริง เย่เฟิงทั้งหล่อ ทั้งมีความมุ่งมั่น ไม่รู้ว่าพี่คิดอะไรอยู่ถึงได้ไปถอนหมั้นกับเขา ดูท่าแล้ว… สายตาในการมองคนของพี่ก็คงมีอยู่แค่นี้แหละนะ"

ซ่งหย่าฉีแค่นเสียงหึ “เรื่องของฉันไม่ต้องมายุ่ง จัดการเรื่องของตัวเองให้ดีเถอะ อีกอย่าง คนที่เก่งกาจจริงๆ คือคนที่ชื่อเย่เซิ่งต่างหาก เย่เฟิงก็แค่พลอยได้อานิสงส์ไปด้วยเท่านั้นแหละ”

หลิวอวิ๋นซีหัวเราะหึๆ “คนที่มีความสามารถร้ายกาจระดับนั้นกลับยอมติดตามรับใช้เย่เฟิงด้วยความเต็มใจ นั่นก็พิสูจน์แล้วไม่ใช่เหรอว่าเย่เฟิงมีความสามารถแค่ไหน ช่างเถอะ ฉันว่าเธอก็เหมือนกับพวกพี่น้องตระกูลเย่นั่นแหละ ตาบอดใจบอดกันไปหมด”

พูดจบ หลิวอวิ๋นซีก็หมุนตัวเดินจากไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้ซ่งหย่าฉีได้โต้กลับแม้แต่น้อย

แม้สีหน้าของซ่งหย่าฉีจะดูราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าภายในใจกลับเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ

ชายชราที่ถูกเรียกว่าลุงอู๋จึงเอ่ยเตือนขึ้นเบาๆ “คุณหนูครับ หลิวอวิ๋นซีเป็นคนปากร้ายแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว อย่าไปใส่ใจคำพูดของเธอเลยครับ”

ซ่งหย่าฉีสูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายครั้งเพื่อสะกดอารมณ์ ก่อนจะเอ่ย “ไปกันเถอะ”

ทางด้านเย่เฟิงไม่ได้รู้เรื่องเลยว่าซ่งหย่าฉีกับหลิวอวิ๋นซีเพิ่งจะปะทะคารมกัน ชายหนุ่มยังคงเดินชมงานอย่างเพลิดเพลิน

“ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน ขณะนี้เวลาสิบนาฬิกาตรงตามเวลามาตรฐานเมืองหลวงหัวเซี่ย การแข่งขันประกวดหยกและการแข่งขันประเมินหินดิบได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว องค์กรหรือบุคคลใดที่ประสงค์จะเข้าร่วมการแข่งขัน สามารถนำผลิตภัณฑ์หยกและอัญมณีไปลงทะเบียนได้ที่คณะกรรมการจัดงาน

สำหรับผู้เข้าร่วมการแข่งขันประเมินหินดิบ แต่ละท่านสามารถส่งหินดิบเข้าร่วมได้สูงสุดสามก้อน หากหินดิบที่ผ่าออกมาหน้างานมีมูลค่าประเมินสูงที่สุด ก็จะได้เป็นผู้ชนะเลิศ ขอเชิญชวนแขกผู้มีเกียรติทุกท่านร่วมส่งผลงานเข้าแข่งขันกันอย่างพร้อมเพรียง”

เมื่อได้ยินเสียงประกาศจากลำโพง เย่เฟิงก็นึกขึ้นได้ว่าเขายังมีกำไลหยกจักรพรรดิเนื้อแก้วอยู่อีกวง จึงคิดจะนำกำไลวงนี้ไปลงทะเบียนเพื่อเข้าร่วมการแข่งขัน ‘ประกวดหยก’

เขาเดินไปยังโต๊ะคณะกรรมการจัดงาน หลังจากต่อแถวอยู่ไม่กี่นาที เย่เฟิงก็นำกำไลออกมาเพื่อขอลงทะเบียนแข่งขัน

ทว่าเนื่องจากไม่มีใบรับรองการตรวจสอบและใบเสร็จ ทั้งยังไม่สามารถชี้แจงแหล่งที่มาได้อย่างชัดเจน เย่เฟิงจึงถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าร่วมการแข่งขัน ‘ประกวดหยก’

เมื่อช่วยไม่ได้ เย่เฟิงจึงทำได้เพียงเปลี่ยนใจ หันไปเข้าร่วมการแข่งขัน ‘ประเมินหินดิบ’ แทน

ตอนนี้เย่เฟิงใช้ ‘สัญชาตญาณ’ เลือกหินดิบมาได้สี่ก้อนแล้ว ต่อไปเขาตั้งใจว่าจะใช้ ‘คัมภีร์เนตรทะลุมิติ’ ก่อนจะเลือกหินก้อนอื่นๆ เพิ่มเติม

เพื่อป้องกันไม่ให้บรรดามหาเศรษฐีกว้านซื้อหินดิบไปจนหมด ทางงานจึงกำหนดให้ผู้เข้าร่วมงานทุกคน ไม่ว่าจะร่ำรวยแค่ไหน หรือหินดิบจะมีราคาเท่าใด ก็ซื้อได้สูงสุดคนละ 20 ก้อนเท่านั้น

ขณะที่เย่เฟิงกำลังมองหาจังหวะเหมาะๆ เพื่อเปิดใช้งาน ‘คัมภีร์เนตรทะลุมิติ’ ประธานจางก็เดินเข้ามาทักเขาพอดี

“คุณเย่ ในที่สุดก็หาตัวเจอ ซื้อหินดิบที่ถูกใจได้บ้างหรือยังครับ” ประธานจางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

เย่เฟิงชี้ไปที่หินดิบสี่ก้อนในตะกร้า “ประธานจาง ตอนนี้ได้มาสี่ก้อนครับ กำลังคิดว่าจะเลือกเพิ่มให้ครบโควตา 20 ก้อนอยู่พอดี”

ประธานจางเหลือบไปเห็นหินดิบก้อนที่ขรุขระและดูธรรมดาที่สุดก้อนนั้นเข้าพอดี จึงหยิบขึ้นมาพินิจพิเคราะห์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วใช้ไฟฉายส่องดู

หลังจากตรวจดูเสร็จและวางหินลงในตะกร้า ประธานจางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณเย่ครับ ผมขอพูดตรงๆ นะ หินก้อนนี้เปลือกนอกธรรมดามาก ไม่มีน้ำเลี้ยงเลย โอกาสที่จะมีเนื้อหยกอยู่ข้างในคงน้อยมาก”

เย่เฟิงพยักหน้า “ผมแค่รู้สึกว่าหินพวกนี้อาจมีอะไรเซอร์ไพรส์น่ะครับ เลยลองซื้อดู”

“งั้นตอนนี้คุณจะผ่าเลยไหมครับ เดี๋ยวผมพาไปที่โซนตัดหิน” ประธานจางถาม

เย่เฟิงพยักหน้า “ได้ครับ ลองไปผ่าสองก้อนนี้ดูก่อน หวังว่าลางสังหรณ์ของผมจะถูกต้องนะ”

เมื่อตามประธานจางมาถึงโซนตัดหิน เย่เฟิงก็ส่งหินดิบทั้งสี่ก้อนให้ช่างตัดหิน

ช่างรับหินก้อนหนึ่งไป แล้วทำตามที่เย่เฟิงบอกโดยตัดเปิดหน้าหินชิ้นเล็กๆ ออกมาแผ่นหนึ่ง

ทันทีที่เสียงเครื่องตัดหินเงียบลง ช่างก็หยิบแผ่นหินที่ตัดออกมาดู ดวงตาพลันเบิกกว้างเป็นประกาย “เจอสีเขียวแล้วครับ! แถมยังเป็นหยกไอซ์สีเขียวใสด้วย!”

เมื่อได้ยินคำพูดของช่างตัดหิน คนที่มุงดูอยู่รอบๆ ก็พากันกรูเข้ามาดูทันที

ประธานจางขยับเข้าไปดูใกล้ๆ พลางเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย “ไม่ผิดแน่ หยกไอซ์สีเขียวใสเนื้อเนียนสะอาด น้ำเต็มเปี่ยม แค่ชิ้นเล็กๆ ชิ้นนี้ก็น่าจะมีราคาไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนหยวนแล้ว ถ้าข้างในเปิดออกมาแล้วเนื้อเขียวเต็มก้อน มูลค่าจะยิ่งสูงกว่านี้อีกมหาศาล!”

เย่เฟิงมองประกายสีเขียวบนแผ่นหิน แม้ภายนอกจะดูนิ่งสงบ แต่ในใจกลับตื่นเต้นไม่น้อย

เพราะนั่นหมายความว่าลางสังหรณ์ของเขาถูกต้องจริงๆ

‘หรือเป็นเพราะประสาทสัมผัสของเรารับรู้ได้เฉียบคมขึ้น เลยจับสัมผัสได้ว่าในหินดิบมีหยกอยู่หรือเปล่า?’

เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่เฟิงจึงหันไปบอกช่างตัดหิน “รบกวนช่วยผ่าส่วนที่เหลือออกมาต่อเลยครับ”