บทที่ 59 ถ้าบอกว่ามีใครอยากให้พวกแกตายมากที่สุด คนคนนั้นต้องเป็นฉัน เย่เฟิง อย่างแน่นอน

ในงานประมูลหยกครั้งนี้ เย่เฟิงกลายเป็นผู้ชนะที่โดดเด่นที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ไม่ใช่แค่หินดิบที่เขาเลือกจะผ่าออกมาได้หยกทุกก้อน แต่ทุกก้อนยังเป็นหยกคุณภาพสูงอีกด้วย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งการผ่าได้ 'หยกจักรพรรดิเนื้อแก้ว' ซึ่งถือเป็นครั้งแรกในรอบหกครั้งล่าสุดที่มีคนทำได้

หลังจากขายหินหยกทั้งหมดให้ซ่งหย่าฉีและหลิวอวิ๋นซี เย่เฟิงก็ฟันกำไรไปเกือบ 400 ล้านหยวน

สำหรับการแข่งขัน 'ประเมินค่าหินดิบ' ในช่วงต่อไป เย่เฟิงไม่มีอารมณ์จะเข้าร่วมแล้ว พอได้เงินมา เขาก็แค่อยากออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

เมื่อเห็นว่าเย่เฟิงทำท่าจะกลับ จางจื้อฟาจึงรีบเอ่ยถาม "น้องชายเย่ ทำไมรีบกลับนักล่ะครับ? ด้วยฝีมือของน้องชาย ต้องผ่าได้หยกที่ล้ำค่ายิ่งกว่านี้อีกแน่"

หลิวอวิ๋นซีก็ช่วยพูดว่า "นั่นสิ คุณเพิ่งมาถึงได้ไม่นานเองนะ ทำไมผ่าหยกไปไม่กี่ก้อนก็จะกลับแล้วล่ะ?"

เย่เฟิงตอบอย่างจนใจ "ผมซื้อที่ดินแถว 'ยวี่ต้ง' ไว้สร้างโรงงานน่ะครับ ตั้งแต่เริ่มงานยังไม่เคยไปดูหน้างานจริงเลย ก็เลยอยากแวะไปตรวจดูความคืบหน้าสักหน่อย อีกอย่างเป้าหมายที่มาวันนี้ก็บรรลุแล้ว ไม่มีเหตุผลต้องอยู่ต่อครับ"

หลิวอวิ๋นซีเบะปากไม่พูดอะไรต่อ ส่วนจางจื้อฟากลับทำหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจ "อ้อ ผมเข้าใจแล้ว นอกจากจะไปดูความคืบหน้าการก่อสร้างแล้ว น้องชายคงอยากทำตัว 'โลว์โปรไฟล์' สินะ? เข้าใจได้ๆ"

ได้ยินจางจื้อฟาพูดเช่นนั้น เย่เฟิงจึงหันไปขอบคุณ "ใช่ครับ ผมแค่อยาก 'โลว์โปรไฟล์' หน่อย ขอบคุณประธานจางที่เข้าใจ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

หลิวอวิ๋นซีรีบเอ่ย "คุณชายเย่ ให้ฉันไปด้วยสิคะ"

เย่เฟิงส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอกครับคุณหนูหลิว ไซต์งานก่อสร้างมีแต่ฝุ่นกับเศษดินเศษปูน คุณหนูอย่างคุณไปคงไม่เหมาะ เอาไว้สร้างโรงงานเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ ผมจะรีบเชิญคุณไปเยี่ยมชมเป็นคนแรก วันนี้เอาไว้แค่นี้ก่อนนะครับ บ๊ายบาย~"

พูดจบเขาก็แทรกตัวเข้าฝูงชนแล้วกลืนหายไปโดยไม่หันกลับมามอง

"แหมๆ มีคนเอาหน้าอุ่นๆ ไปแนบก้นเย็นชาเข้าให้แล้วสิ"

หลิวอวิ๋นซีปรายตามองซ่งหย่าฉีพลางส่งเสียง "หึ" ทางจมูก แล้วเอ่ยว่า "คุณชายเย่บอกชัดเจนว่าสร้างโรงงานเสร็จจะเชิญฉันไปเยี่ยมชม แต่ไม่ได้บอกว่าจะเชิญเธอนี่"

พูดจบหลิวอวิ๋นซีก็ไม่สนใจซ่งหย่าฉีอีก หันหลังเดินจากไปเช่นกัน

เย่เสวี่ยที่ยืนอยู่ในฝูงชนเห็นเย่เฟิงเดินออกไปไม่ไกล จึงรีบสาวเท้าตามไปทันที

แม้ผู้คนจะแน่นขนัด แต่เพราะเย่เฟิงรูปร่างสูงเด่นกว่าใครในฝูงชน เย่เสวี่ยจึงยังจับทิศทางตามเขาได้ตลอด

ครั้นพ้นประตูใหญ่ของศูนย์นิทรรศการ คนก็เริ่มบางตาลง ในที่สุดเย่เสวี่ยก็ตามเย่เฟิงทัน

"เย่เฟิง นายหยุดรอก่อน"

ได้ยินเย่เสวี่ยตะโกนเรียก เย่เฟิงยังคงสาวเท้าต่อไปพลางสบถในใจ 'ไอ้เวรเอ๊ย ยัยผู้หญิงบ้านี่จะเรียกฉันทำซากอะไรอีก?'

เย่เสวี่ยวิ่งเหยาะๆ ตามมาจนคว้าต้นแขนขวาของเขาไว้ได้

เย่เฟิงหันขวับกลับมา จ้องมองเย่เสวี่ยด้วยสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง

อาจเพราะผ่านการเข่นฆ่าในสนามรบมาแล้ว แววตาอันเยือกเย็นของเย่เฟิงในเวลานี้ จึงแฝงกลิ่นอายสังหารจางๆ ไว้อย่างน่าขนลุก

พอสบสายตาคู่นั้น ประกอบกับนึกถึงสิ่งที่เคยเจอมาก่อน เย่เสวี่ยก็ตกใจจนรีบปล่อยมือแล้วถอยกรูดไปสองก้าว

เย่เฟิงไม่พูดอะไร หันหลังแล้วก้าวเดินต่อไป

เย่เสวี่ยจึงตะโกนไล่หลัง "เย่เฟิง ฉันยอมรับว่าตั้งแต่รับนายกลับมาที่ตระกูลเย่ พวกเราละเลยนาย แล้วก็เข้มงวดกับนายเกินไป ฉันเข้าใจว่านายคงแค้นเคืองพวกเรา แต่วันนั้นพวกเราก็อุตส่าห์บุกไปขอโทษถึงหน้าประตูแล้ว ทำไมนายถึงยังไม่ยอมยกโทษให้อีก แล้วสายตาที่นายมองพวกเรา…มันเหมือนมองศัตรูคู่อาฆาตไม่มีผิด นี่มันเพราะอะไรกันแน่?"

เย่เฟิงค่อยๆ หันกลับมา แล้วสาวเท้าเดินเข้าหาเย่เสวี่ยอย่างช้าๆ

เมื่อเห็นสายตาเย็นเยียบ ใบหน้าไร้อารมณ์ และแรงกดดันอันมหาศาลจากตัวเย่เฟิง ภาพที่เคยถูกเขาสั่งสอนก็ผุดขึ้นมาในหัว เย่เสวี่ยถึงกับก้าวถอยหลังไปอีกหลายก้าว

เย่เฟิงหยุดยืนนิ่งแล้วเอ่ยถาม "เย่เสวี่ย วันนั้นถ้าฉันไม่ยอมตัดขาดความสัมพันธ์แล้วเดินออกจากตระกูลเย่ เธอคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น?"

แน่นอนว่าเย่เสวี่ยย่อมเดาไม่ออก ทำได้เพียงส่ายหน้าด้วยความมึนงง

เย่เฟิงกล่าวต่อ "ฉันก็จะถูกพวกเธอตราหน้าว่าเป็นขโมยที่ฉกสร้อยคอไป ถูกพวกเธอด่าสาดเสียเทเสียแล้วซ้อมจนน่วม จากนั้นก็จะถูกลงโทษให้คุกเข่ากลางลานบ้าน ห้ามกินข้าวห้ามดื่มน้ำ จนกระทั่งหกโมงเย็นถึงได้เป็นลมหมดสติไปแล้วคนรับใช้ถึงช่วยพยุงกลับห้อง

หลังจากนั้น ไอ้เดรัจฉานเย่เทียนนั่นก็จะคอยขโมยเครื่องประดับของพวกเธอ ขโมยชุดชั้นในกางเกงในของพวกเธอ แอบทุบแจกันของแต่งบ้านราคาแพงให้แตก แล้วโยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉัน

และพวกเธอทุกครั้งก็จะหูเบาเชื่อคำพูดของเย่เทียน ไม่ทุบตีก็ด่าทอฉัน พอตีเสร็จด่าเสร็จก็จะสั่งให้ฉันไปคุกเข่าสำนึกผิดแล้วห้ามกินข้าว และสุดท้าย…ฉันก็จะต้องถูกพวกเธอทารุณจนตายทั้งเป็น! เธอบอกมาสิ…ว่าฉันควรจะเกลียดพวกเธอไหม?"

เย่เสวี่ยส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน "เย่เฟิง นายพูดบ้าอะไรของนาย? เรื่องวันนั้นพวกเราสืบจนรู้ความจริงหมดแล้ว เสี่ยวเทียนก็ยอมรับผิดแล้วด้วย อีกอย่าง พวกเราจะไปทำร้ายทารุณนายจนถึงแก่ชีวิตได้ยังไง มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!"

สำหรับเย่เสวี่ยแล้ว ตลอดสามเดือนที่รับเย่เฟิงกลับตระกูลเย่ พวกเธอแค่เย็นชา เข้มงวด และไม่ชอบขี้หน้าเขาเท่านั้น

ถึงบางครั้งจะก่นด่าไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยลงไม้ลงมือ และไม่เคยสั่งให้เขาไปคุกเข่าเลยสักครั้ง

ดังนั้น พอเย่เฟิงเอ่ยถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นหลังจากนั้น เย่เสวี่ยจึงคิดว่าเขาแค่พูดจาเพ้อเจ้อ ระบายอารมณ์โกรธ และมโนเพ้อพกไปเองทั้งเพ

ทว่าสำหรับเย่เฟิงที่ได้เกิดใหม่ ชะตากรรมตลอดสองปีหลังจากนั้น มันสลักลึกเข้ากระดูกดำจนไม่มีวันลืมเลือนได้ชั่วชีวิต

"เย่เสวี่ย ถ้าเธอฉลาดพอก็รีบไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันซะ แล้วต่อไปก็อย่ามาตามตอแยฉันอีก ฉันกลัวว่าจะอดใจไม่ไหวจนต้องซ้อมเธออีกรอบ

อีกอย่าง ฉันอยากให้เธอตาสว่างไว้เรื่องหนึ่ง ถ้าจะบอกว่าในโลกนี้มีใครที่อยากให้ครอบครัวพวกเธอตายมากที่สุด ใครที่แช่งให้ครอบครัวพวกเธอฉิบหายวายป่วงที่สุด คนคนนั้นก็คือฉัน เย่เฟิง คนนี้อย่างไม่ต้องสงสัย!"

สิ้นคำพูดนี้ กลิ่นอายอันหนาวเหน็บและเด็ดขาดก็แผ่ออกมาจากร่างของเย่เฟิง เจตนาฆ่าในแววตาปะทุทะลักออกมาอย่างไม่อาจสะกดกลั้น

เย่เสวี่ยตกใจจนหน้าถอดสี ซวนเซถอยหลังไปอีกสองก้าวก่อนจะทรุดก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่

เย่เฟิงไม่พูดอะไรอีก และไม่คิดจะปรายตามองเย่เสวี่ยที่นั่งทรุดอยู่บนพื้นเลยสักนิด เขาหันหลังก้าวจากไปโดยไม่เหลียวกลับมามอง

คนเดินถนนที่ผ่านไปมาเห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยล้มลงไปกองกับพื้น ต่างพากันขยับจะเข้าไปช่วยพยุง

แต่เย่เสวี่ยกลับฝืนยันตัวลุกขึ้นยืนเอง แล้วเหม่อมองแผ่นหลังของเย่เฟิงที่ค่อยๆ ลับตาไป

คนแถวนั้นสองสามคนมองตามสายตาของเธอไป เมื่อเห็นแผ่นหลังของเย่เฟิง คุณป้าคนหนึ่งที่แต่งตัวดูดีก็เอ่ยปลอบ "แม่หนู ทะเลาะกับแฟนเหรอจ๊ะ? ลิ้นกับฟันของคู่รักมันกระทบกระทั่งกันบ้างก็ธรรมดา รอให้ใจเย็นลงเดี๋ยวก็ดีกันเองแหละน่า"

เย่เสวี่ยยิ้มเจื่อนอย่างขมขื่น จากนั้นจึงเดินคอตกอย่างไร้วิญญาณกลับเข้าไปในศูนย์นิทรรศการ

ภาพที่หินดิบที่เย่เฟิงซื้อมาทั้งหมดถูกผ่าออกมาเป็นหยกมูลค่ามหาศาล เย่เสวี่ยและเหล่าน้องสาวของเธอต่างเห็นประจักษ์เต็มสองตา

'นึกไม่ถึงเลยว่าเสี่ยวเฟิงจะยอดเยี่ยมขนาดนี้ เมื่อก่อนพวกเราลำเอียงรักเสี่ยวเทียนมากเกินไปจนละเลยเสี่ยวเฟิงไปเสียสนิท นึกไม่ถึงเลยว่าพอเขาออกจากตระกูลเย่ไปแล้ว จะแสดงพรสวรรค์และฝีมือที่เหนือชั้นขนาดนี้ออกมา ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรก ตอนนั้นน่าจะทำดีกับเขาให้มากกว่านี้ คอยใส่ใจเขาให้มากกว่านี้แท้ๆ'

เวลานี้ ในส่วนลึกของหัวใจเย่เสวี่ย ความรู้สึกเสียใจภายหลังได้เริ่มก่อตัวขึ้นมาแล้ว