บทที่ 58 ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ

"เย่เฟิง ฉันให้ 120 ล้านหยวนเพื่อซื้อหยกจักรพรรดิก้อนนี้!" ซ่งหย่าฉีเอ่ยอย่างร้อนรน

"ฉันให้ 150 ล้านหยวน คุณชายเย่ ขายให้ฉันเถอะค่ะ!" หลิวอวิ๋นซีเบียดตัวออกมาจากฝูงชนที่มุงดู พลางตะโกนขึ้นเสียงดัง

ซ่งหย่าฉีถลึงตาใส่หลิวอวิ๋นซีอย่างเอาเรื่อง หลิวอวิ๋นซีเองก็ไม่ยอมอ่อนข้อ จ้องตากลับไปอย่างดุเดือดไม่แพ้กัน

"180 ล้านหยวน!"

"200 ล้านหยวน!"

ซ่งหย่าฉีปรายตามองหลิวอวิ๋นซีทีหนึ่ง แล้วขานราคาขึ้นอีกครั้ง "230 ล้านหยวน!"

หลิวอวิ๋นซีไม่ยอมน้อยหน้า เสนอราคาพุ่งไปถึง 250 ล้านหยวนทันที

เย่เฟิงเห็นทั้งสองคนฟาดฟันกันไม่ลดละก็เข้าใจได้ในทันที หญิงสาวสองคนนี้ต้องเป็นคู่ปรับตัวฉกาจกันแน่นอน

จากข้อมูลการติดต่อและประวัติการคุยในวีแชตของคนตระกูลเย่ที่เสี่ยวจือหามาให้ก่อนหน้านี้ ตระกูลเย่กับตระกูลซ่งแตกหักกันจนเข้าหน้าไม่ติดก็เพราะซ่งหย่าฉีถอนหมั้นกับเย่เทียน

ในสายตาของเย่เฟิง ซ่งหย่าฉีและตระกูลซ่งที่หนุนหลังเธอ ในแง่หนึ่งก็นับเป็น 'พันธมิตร' ทางธุรกิจของเขาได้ อีกทั้งทั้งสองฝ่ายก็เคยทำข้อตกลงร่วมกันมาแล้ว

ส่วนหลิวอวิ๋นซี แม้ความสัมพันธ์กับเขาจะค่อนข้างดี และเพิ่งตกลงซื้อขายก้อนโตมูลค่ากว่า 500 ล้านหยวนสำเร็จไป แต่เธอกลับเป็นเพื่อนสนิทของเย่เชียน

แม้ปากเย่เฟิงจะบอกว่าแยกแยะบุญคุณความแค้นออก และไม่เก็บเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างหลิวอวิ๋นซีกับเย่เชียนมาใส่ใจ

แต่ในความเป็นจริง ลึกๆ แล้วเขายังคงรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่บ้าง ทำให้เกิดแรงต่อต้านที่จะสานสัมพันธ์กับหลิวอวิ๋นซีให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว ไม่ว่าจะเป็นในชีวิตส่วนตัวหรือในแวดวงธุรกิจก็ตาม

ด้วยเหตุนี้ เย่เฟิงจึงไม่คิดจะเอียงเอนเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

หลังจากใคร่ครวญครู่หนึ่ง เย่เฟิงก็ยกสองมือขึ้นห้ามทั้งคู่ "คุณหนูซ่ง คุณหนูหลิว ทั้งสองท่านอย่าเพิ่งแย่งกันเลยครับ ผมมีทางออกสายกลางอยู่ทางหนึ่ง

ผมจะเขียนชื่อของพวกคุณทั้งสองคนลงบนกระดาษเปล่า แล้วหย่อนลงในกล่องเล็กๆ ให้ประธานจางเป็นคนจับ ใครถูกจับชื่อขึ้นมา ผมก็จะขายให้คนนั้น คิดเห็นว่าอย่างไรครับ?"

ประธานจางได้ยินดังนั้นก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบพยักหน้าเห็นด้วย "เป็นวิธีประนีประนอมที่ดีจริงๆ ยุติธรรมและโปร่งใส ใครก็หาข้อตำหนิไม่ได้ ในเมื่อน้องชายเย่ไว้ใจผม ผมก็ยินดีทำหน้าที่จับสลากนี้ ไม่ทราบว่าคุณหนูหย่าฉีกับคุณหนูอวิ๋นซีเห็นด้วยไหมครับ?"

หญิงสาวทั้งสองพยักหน้า แสดงว่าไม่มีข้อขัดข้อง

จางจื้อฟาจึงให้คนไปนำกระดาษเปล่าสองแผ่นกับกล่องไม้มา แล้วส่งให้กับมือเย่เฟิง

ท่ามกลางฝูงชนที่มุงดู มีคนกระซิบกระซาบกันขึ้นมา "วิธีนี้ฉลาดมาก ไม่ทำให้คุณหนูตระกูลใหญ่ฝ่ายไหนขุ่นเคือง สองฝ่ายเองก็คัดค้านไม่ได้ พ่อหนุ่มเย่เฟิงคนนี้หัวไวจริงๆ"

ซ่งหย่าฉีกอดอก สายตาจับจ้องไปยังกระดาษในมือเย่เฟิง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ "ดวงของฉัน ซ่งหย่าฉี ไม่เคยแย่ สุดท้ายชื่อที่ถูกจับขึ้นมาต้องเป็นของฉันแน่!"

แม้จะพูดอย่างนั้น แต่ปลายนิ้วของเธอกลับกำชายเสื้อแน่นอย่างเงียบๆ เผยให้เห็นความประหม่าที่ยากจะสังเกตได้

หยกจักรพรรดิเนื้อแก้วก้อนนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อโครงการเครื่องประดับชิ้นต่อไปของตระกูลซ่ง หากตกไปอยู่ในมือของหลิวอวิ๋นซี ไม่เพียงแต่โครงการจะต้องหยุดชะงัก เธอยังต้องถูกคู่อริตัวฉกาจคนนี้หัวเราะเยาะเอาได้

ส่วนหลิวอวิ๋นซีพิงตู้โชว์ด้านหลัง มุมปากยกยิ้มดูเหมือนไม่ใส่ใจ แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่กล่องไม้ไม่วางตา

"เรื่องดวงนี่ใครจะไปรู้ บางทีวันนี้อาจจะเป็นวันที่ฉัน หลิวอวิ๋นซี จะได้เก็บตกของดีก็ได้นะ"

แม้ปากจะพูดอย่างสบายๆ แต่จากสายตาที่จ้องมองกล่องไม้ไม่กะพริบ ก็เห็นได้ชัดว่าจริงๆ แล้วเธอก็ประหม่ามากเช่นกัน

เย่เฟิงหยิบปากกาขึ้นมา เขียนชื่อ 'ซ่งหย่าฉี' และ 'หลิวอวิ๋นซี' ลงบนกระดาษแต่ละแผ่น

หลังจากเขียนเสร็จ เขายังตั้งใจชูกระดาษทั้งสองแผ่นขึ้นเพื่อให้หญิงสาวทั้งสองเห็นชื่อของตนเอง

จากนั้นท่ามกลางสายตาของผู้คน เขาก็พับกระดาษที่เขียนชื่อทั้งสองคนจนเรียบร้อย แล้วหย่อนลงไปในกล่องไม้

"รบกวนประธานจางด้วยครับ" เย่เฟิงส่งกล่องไม้ให้จางจื้อฟา

จางจื้อฟาสูดหายใจเข้าลึกๆ ประคองกล่องไม้ไว้ด้วยสองมือแล้วเขย่าเบาๆ สองสามครั้ง

เสียงกระดาษกระทบกันดังแว่วออกมาจากกล่องไม้ ทุกเสียงราวกับกำลังเคาะลงบนหัวใจของซ่งหย่าฉีและหลิวอวิ๋นซี

ครู่ต่อมา จางจื้อฟาก็หยุดมือ วางกล่องไม้ลงบนแท่นจัดแสดง แล้วค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปในกล่อง

ปลายนิ้วหยุดชะงักที่ก้อนกระดาษทั้งสองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคีบก้อนหนึ่งออกมาอย่างช้าๆ

"ชื่อใครน่ะ ประธานจางรีบเปิดดูเร็วเข้า!" มีคนในฝูงชนอดไม่ได้ที่จะตะโกนขึ้นมา

ซ่งหย่าฉีและหลิวอวิ๋นซีขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นครึ่งก้าว สายตาล็อกแน่นอยู่ที่ก้อนกระดาษในมือของจางจื้อฟา

จางจื้อฟากางก้อนกระดาษออกช้าๆ เมื่อกวาดสายตาอ่านก็ยิ้มพลางหันไปพูดกับซ่งหย่าฉีว่า "ยินดีด้วยครับคุณหนูซ่ง ดวงของคุณดีจริงๆ"

สิ้นเสียง ร่างกายที่เกร็งเครียดของซ่งหย่าฉีก็ผ่อนคลายลงทันที ใบหน้าเผยความดีใจออกมาโดยไม่ปิดบัง

เธอหันไปมองหลิวอวิ๋นซี น้ำเสียงเต็มไปด้วยความลำพอง "ฉันบอกแล้วไง ดวงของฉัน ซ่งหย่าฉี ไม่เคยแย่ ตาข่ายนี้ฉันชนะ!"

หลิวอวิ๋นซีเบะปากแล้วยักไหล่ "กล้าเล่นก็ต้องกล้าแพ้ ในเมื่อเป็นพี่หย่าฉีที่ได้ไป งั้นฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด"

พูดจบ หลิวอวิ๋นซีก็หันไปทางเย่เฟิง แววตามีความผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด "คุณชายเย่ ครั้งนี้ชวดหยกจักรพรรดิเนื้อแก้วไปแล้ว ครั้งหน้าถ้ามีของดี อย่าลืมบอกฉันก่อนนะคะ"

เย่เฟิงยิ้มแล้วกล่าว "คุณหนูหลิว หินดิบยังเหลืออีกสองก้อนที่ยังไม่ได้ตัดไม่ใช่เหรอครับ ถ้าตัดออกมาแล้วเป็นหยกมีสี ก็ขายพ่วงรวมกับหยกเนื้อแก้วกึ่งโปร่งแสงสีเขียวชิ้นแรกให้คุณไปเลย เป็นไงครับ"

"ก็ได้ งั้นก็ให้ช่างช่วยตัดหินต่อเถอะค่ะ"

หลิวอวิ๋นซีดูหงอยเหงาไปเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าเย่เฟิงจะสามารถผ่าได้หยกชั้นยอดระดับหยกจักรพรรดิเนื้อแก้วขึ้นมาได้อีก

ส่วนซ่งหย่าฉีที่ถูกจับได้ก็หันมาพูดกับเย่เฟิง "เย่เฟิง ราคาเสนอซื้อสุดท้ายของฉันคือ 230 ล้านหยวน งั้นฉันโอนยอดนี้ให้คุณเลยนะ?"

เย่เฟิงพยักหน้า "ไม่มีปัญหาครับ ขอบคุณคุณหนูซ่งมาก"

หลังจากโอนเงินให้เย่เฟิงเสร็จ ซ่งหย่าฉีก็ประคองหยกจักรพรรดิเนื้อแก้วก้อนนั้นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม สัมผัสได้ถึงไอเย็นสบายมือ สีสันเขียวสดเข้มข้นงดงามยิ่งนัก

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา "เย่เฟิง ขอบคุณนะ ฉันยอมรับว่าเมื่อก่อนเคยดูถูกคุณมาตลอด ดูเหมือนฉันจะมองคนผิดไปจริงๆ ต้องขอโทษด้วยนะคะ"

เย่เฟิงกลับโบกมือพลางตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ไม่เป็นไรครับ คนที่ดูถูกผมก็ไม่ได้มีแค่คุณคนเดียวสักหน่อย ในอนาคตเราอาจจะมีโอกาสได้ร่วมงานกันอีก ผลประโยชน์ร่วมกันต่างหากคือเรื่องสำคัญที่สุด"

ซ่งหย่าฉีรู้สึกอบอุ่นวาบในใจ ขณะกำลังคิดว่าจะพูดอะไรต่อ เสียงของหลิวอวิ๋นซีก็ดังแทรกขึ้น "แหม สุริยันคงขึ้นทางทิศตะวันตกกระมัง คุณหนูซ่งผู้สูงส่งเย่อหยิ่ง ไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตา ถึงกับรู้จักเอ่ยปากขอโทษคนอื่นเป็นด้วย!"

เมื่อถูกหลิวอวิ๋นซีเหน็บแนมเข้า อารมณ์ดีๆ ที่เพิ่งได้ครอบครองหยกจักรพรรดิเนื้อแก้วของซ่งหย่าฉีก็มลายหายไปเกินครึ่งทันที

ทว่าเธอยังคงตีหน้านิ่งแล้วตอกกลับไปว่า "น้องอวิ๋นซี พี่น่ะมักจะเสียเปรียบเวลาเถียงกับเธอเสมอ แต่พอถึงเวลาลงสนามแข่งจริง น้องกลับเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อยู่ร่ำไป ดูท่าฝีปากของน้องจะเก่งกล้ากว่าความสามารถจริงๆ เสียอีกนะ!"

"เธอ…!"

หลิวอวิ๋นซีโกรธจัดจนเกือบจะโต้กลับ ทว่าเย่เฟิงรีบเอ่ยขัดขึ้นก่อน "เอาละครับ คุณหนูหลิว เราอย่าเสียเวลากันเลย ให้ช่างเริ่มผ่าหินต่อเถอะ"

พูดจบ เขาก็หยิบหินดิบอีกสองก้อนที่เหลืออยู่ในตะกร้าส่งให้ช่างผ่าหิน

ช่างรับหินดิบไป ส่องดูอย่างละเอียดรอบคอบใต้แสงไฟ จากนั้นจึงกำหนดจุดตัดแล้วเริ่มลงมือทันที

หินก้อนแรกเพิ่งผ่าไปได้เพียงครึ่งทาง สีเขียวสดใสก็เผยออกมาให้เห็น

ช่างค่อยๆ ผ่อนแรงลงอย่างระมัดระวัง กระทั่งแกะเอาหยกขนาดเท่าฝ่ามือออกมาได้อย่างสมบูรณ์

บรรดาผู้คนในเหตุการณ์ที่มีสายตาเชี่ยวชาญเรื่องหยกต่างพากันอุทานลั่น "นี่มันหยกไอซ์เกรดสูงสีเขียวสด!"

และหินก้อนที่สองที่ผ่าออกมาก็สร้างความตื่นตะลึงให้ทุกคนไม่แพ้กัน เพราะมันคือหยกเนื้อแก้วสีเขียวสดอีกก้อนหนึ่ง

เมื่อเห็นเกรดของหยกที่ผ่าออกมา หลิวอวิ๋นซีก็ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ "คุณชายเย่ สายตาของคุณนี่มันเหลือเชื่อเกินคนจริงๆ หินดิบทุกก้อนผ่าออกมาได้กำไรหมด แถมยังเป็นกำไรมหาศาลเสียด้วย!"

เย่เฟิงตอบ "คุณหนูหลิวชมเกินไปแล้วครับ ตามที่ตกลงกันไว้ หยกทั้งสามก้อนนี้เป็นของคุณแล้ว คุณลองเสนอราคามาได้เลยครับ"

หลิวอวิ๋นซีพิจารณาหยกตรงหน้าอย่างละเอียดก่อนเอ่ยว่า "ถึงจะเทียบกับหยกจักรพรรดิเนื้อแก้วไม่ได้ แต่คุณภาพของหยกพวกนี้จัดว่ายอดเยี่ยมมาก เนื้อใสไร้ตำหนิ ฉันให้คุณ 150 ล้านหยวนก็แล้วกัน"

"ตกลงครับ ขาย!"