บทที่ 61 แป้งสาลีแลกเทคโนโลยีนิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้

หลังจากวางสายจากชิงเสวียนจื่อ เย่เฟิงก็หยิบตำรา ‘เคล็ดวิชานำลมปราณ’ ขึ้นมาอีกครั้งพลางคิดในใจ "แค่เปิดดูเนื้อหาข้างในเฉยๆ ยังไม่ฝึกตอนนี้ก็พอ"

ทว่าตอนที่เย่เฟิงเปิด ‘เคล็ดวิชานำลมปราณ’ ออกมา ตำราวิชากลับเปล่งแสงสว่างเจิดจ้า จากนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นตัวอักษรเรืองแสงนับไม่ถ้วน พุ่งตรงเข้าไปในดวงตาทั้งสองข้างของเขาทันที

พริบตาที่ตัวอักษรแทรกซึมเข้าสู่สายตา เย่เฟิงรู้สึกเวียนหัวอย่างรุนแรง แต่ไม่นานจิตใจก็กลับมาแจ่มชัดปลอดโปร่งอย่างยิ่ง ความรู้และความเข้าใจเกี่ยวกับ ‘เคล็ดวิชานำลมปราณ’ สลักลึกเข้าสู่สมองในชั่วพริบตา

จังหวะการหายใจเข้าออก ท่วงท่าการผสานมุทราแต่ละแบบ ล้วนชัดเจนแจ่มแจ้งราวกับจารึกลงในไขกระดูก

เย่เฟิงนั่งขัดสมาธิลงบนพื้นหินอ่อนอันเย็นเฉียบของห้องโถงใหญ่โดยสัญชาตญาณพร้อมกับหลับตาลง

ปลายนิ้วประสานขึ้นเป็นมุทราแรกโดยไม่รู้ตัว นิ้วหัวแม่มือกดลงที่โคนนิ้วนาง นิ้วที่เหลือทั้งสามเหยียดออกอย่างเป็นธรรมชาติ ซึ่งก็คือ ‘มุทรากักรวมปราณ’ บทเริ่มต้นของ ‘เคล็ดวิชานำลมปราณ’ นั่นเอง

เย่เฟิงละทิ้งความคิดฟุ้งซ่าน ปรับจังหวะลมหายใจตามหลักการฝึกวิชา สูดเข้าทางจมูก ผ่อนออกทางปาก ต่อเนื่องและสม่ำเสมอ

ช่วงแรกไม่มีสิ่งใดผิดแปลก แต่ครู่ต่อมา เขากลับสัมผัสได้ว่าในอากาศรอบตัว มีจุดแสงสีขาวนวลขนาดเล็กละเอียดราวกับละอองธุลีลอยคว้างอยู่อย่างเบาบาง

"หรือว่าสิ่งเหล่านี้คือ… ‘ปราณวิญญาณ’ ที่ตำราวิชาเอ่ยถึงกันนะ"

เย่เฟิงขยับความคิด ชักนำปราณวิญญาณให้หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายตามเคล็ดวิชา

จุดแสงเหล่านั้นคล้ายมีชีวิต ภายใต้การโคจรพลังชักนำของเย่เฟิง พวกมันแทรกผ่านเข้าทางจมูกและปาก ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณในร่างกายมุ่งหน้าสู่จุดตันเถียนอย่างช้าๆ

แม้กระบวนการจะเชื่องช้า ทว่ากลับราบรื่นไร้สิ่งกีดขวาง

ผ่านไปสิบกว่านาที เมื่อสัมผัสได้ว่า ‘ปราณวิญญาณ’ ภายในห้องถูกตนเองดูดซับไปจนหมดสิ้นแล้ว เย่เฟิงจึงค่อยๆ คลายมุทรา ลืมตาขึ้นและยุติการฝึกฝน

เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า ภายในตันเถียนได้สั่งสมพลังปราณแท้จริงสายหนึ่งขึ้นมา แม้จะยังริบหรี่แต่ก็สัมผัสได้อย่างแจ่มชัด อีกทั้งการได้ยินและการรับรู้ก็เฉียบคมขึ้นไปอีกขั้น

"ที่แท้ความรู้สึกของการฝึกบำเพ็ญมันเป็นแบบนี้นี่เอง!"

เย่เฟิงพึมพำกับตัวเอง ความคิดที่ว่าจะ ‘ยังไม่ฝึกตอนนี้’ ก่อนหน้านี้ พอนึกย้อนไปแล้วก็ดูน่าขันสิ้นดี

เขาเปิดหน้าต่าง ‘ข้อมูลส่วนตัว’ ขึ้นมาดู พบว่าระดับของตนเองยังคงเป็นขั้น ‘ปุถุชน’ อยู่

แต่เย่เฟิงเชื่อมั่นว่า ทันทีที่มี ‘ค่ายกลรวบรวมปราณ’ และเข้าไปฝึกในค่ายกลนั้น การจะทะลวงผ่านขั้น ‘ปุถุชน’ เข้าสู่ ‘ขั้นกลั่นลมปราณ’ ย่อมเป็นเรื่องง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ

หลังจากพ่นลมหายใจเอาไอขุ่นมัวออกมา เย่เฟิงก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเข้าที่รูปโปรไฟล์วีแชตของถานหย่งแล้วถามว่า "เถ้าแก่ถาน ซูเปอร์มาร์เก็ตของคุณมีเครื่องใช้ไฟฟ้าขายบ้างไหมครับ"

ถานหย่งตอบกลับมา "ขอโทษด้วยนะเสี่ยวเย่ สินค้าประเภทเครื่องใช้ไฟฟ้าไม่ใช่ธุรกิจหลักของซูเปอร์มาร์เก็ตเราเลย แต่ฉันส่งนามบัตรวีแชตของผู้รับผิดชอบฝั่ง ‘จิงตงเครื่องใช้ไฟฟ้า’ ให้เธอได้นะ"

"ได้ครับ ถ้างั้นรบกวนส่งมาให้หน่อยครับ"

ผู้รับผิดชอบของ ‘จิงตงเครื่องใช้ไฟฟ้า’ มีชื่อว่าหลี่ผิง หลังจากเย่เฟิงแอดวีแชตของอีกฝ่ายไปแล้ว เขาก็บอกความต้องการของตนเองทันที

เมื่อหลี่ผิงสอบถามยี่ห้อ ขนาด สเปก และที่อยู่จัดส่งที่เย่เฟิงต้องการเรียบร้อยแล้ว ก็แจ้งราคามา

พอเย่เฟิงเห็นว่าไม่มีปัญหา หลี่ผิงก็รีบจัดการเตรียมส่งสินค้าให้ทันที

หลังจากคุยเรื่องสั่งซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าเสร็จ เย่เฟิงเห็นว่ายังมีเวลาเหลือ จึงหยิบ ‘หมวกเสมือนจริง’ ออกมา ตั้งใจจะเข้าไปฝึกซ้อมข้างในเพื่อสัมผัสความมันในสงครามอวกาศอีกสักรอบ

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนคำขอติดต่อจากเสิ่นอวิ๋นเฟยก็ดังขึ้นจากระบบค้าขาย

"น้องเย่ ตั้งแต่ทำตามสูตรอาหารที่นายให้มา ทั้งขนมปัง เค้ก หมั่นโถว และพวกอาหารประเภทแป้ง กิจการร้านอาหารของตระกูลฉันก็ดังเป็นพลุแตกเลย บรรดาชนชั้นสูงของสหพันธรัฐหลายคนยอมจ่ายเงินก้อนโต เพียงเพื่อจะได้ซื้อขนมปังหรือเค้กสักชิ้นด้วยซ้ำ"

ทันทีที่สัญญาณเชื่อมต่อ เสิ่นอวิ๋นเฟยก็พูดรัวออกมาด้วยความตื่นเต้น

เย่เฟิงเห็นท่าทางดีใจจนแทบจะเต้นระบำของเสิ่นอวิ๋นเฟย ก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไปเล็กน้อย

ต้องรู้ก่อนว่าแต่ไหนแต่ไรมา เสิ่นอวิ๋นเฟยมักจะแสดงสีหน้าสุขุมเยือกเย็นอยู่เสมอ

แม้แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนที่เย่เฟิงข้ามไปยังโลกของเขาเพื่อทำภารกิจ เสิ่นอวิ๋นเฟยที่ต้องเผชิญหน้ากับสงครามอวกาศอันดุเดือด ก็ยังมีสีหน้าสงบนิ่งและผ่อนคลาย

ทว่าในยามนี้ ขนมปังและเค้กกลับสร้างความฮือฮาในโลกใบนั้นได้ถึงเพียงนี้ จนทำให้เสิ่นอวิ๋นเฟยตื่นเต้นได้ขนาดนี้ เรื่องนี้ทำให้เย่เฟิงประหลาดใจอยู่ไม่น้อย

อีกฝ่ายคล้ายจะรู้ตัวว่าแสดงกิริยาไม่สำรวม จึงรีบกระแอมไอสองทีเพื่อแก้เขิน ก่อนจะกล่าวว่า "น้องเย่ พอดีว่าอาหารประเภทแป้งขายดีมาก จนข้าวสาลีที่ฉันใช้เทคโนโลยีเร่งโตมีไม่พอผลิตแล้วล่ะ

เพราะงั้นฉันเลยอยากให้นายช่วยจัดหาแป้งสาลีมาให้ฉันด่วนสักสองร้อยตัน โดยฉันจะเอาเทคโนโลยี ‘นิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้’ มาแลกเปลี่ยนเป็นการตอบแทน"

ร่างของเย่เฟิงชะงักงันไปทันที คำว่า ‘นิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้’ ดั่งสายฟ้าฟาดลงข้างหู แม้แต่ลมหายใจก็ชะงักไปครึ่งจังหวะโดยไม่รู้ตัว

ก่อนหน้านี้เขาคิดแค่ว่าจะใช้แป้งสาลีแลกของใช้ในชีวิตประจำวันจากโลกเทคโนโลยีระดับสูงได้เท่านั้น ไม่คิดเลยว่าเสิ่นอวิ๋นเฟยจะมอบเทคโนโลยีพลิกยุคสมัยนี้ให้แก่เขา

ต้องเข้าใจว่าสำหรับดาวสีน้ำเงินแล้ว เทคโนโลยีนี้ยังคงอยู่ในขั้นทดลองและค้นคว้าวิจัยเท่านั้น

หากสามารถควบคุมมันได้อย่างแท้จริง นั่นหมายความว่าจะมีพลังงานสะอาดให้ใช้อย่างไร้ขีดจำกัด และในขณะเดียวกัน มันจะเปลี่ยนอนาคตของมนุษยชาติและดาวสีน้ำเงินไปอย่างสิ้นเชิง

"พี่เสิ่น แน่ใจนะครับ ไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม"

เย่เฟิงสะกดความดีใจสุดขีดในใจไว้ น้ำเสียงยังคงแฝงความระมัดระวังอยู่บ้าง เขากลัวว่าเสิ่นอวิ๋นเฟยจะตื่นเต้นเกินไปจนเผลอพลั้งปาก

"เรื่องแบบนี้ฉันจะล้อเล่นได้ยังไง!" น้ำเสียงของเสิ่นอวิ๋นเฟยเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

"ตอนนี้ในสหพันธรัฐ มีบางตระกูลเริ่มจับตามองธุรกิจแป้งอบของฉันแล้ว แถมพวกนั้นยังถอดรหัสพันธุกรรมของข้าวสาลีกับแป้งสาลีได้สำเร็จแล้วด้วย โชคดีที่พวกมันไม่มีสูตรอาหาร ก็เลยยังอบขนมปังกับเค้กที่หอมอร่อยออกมาไม่ได้

แต่ถ้าฉันไม่รีบขยายกำลังการผลิตเพื่อยึดครองตลาดระดับบนไว้ ไม่ช้าก็เร็วคงโดนคนอื่นค่อยๆ กลืนกินไปแน่ แป้งสาลีสองร้อยตันนี้จะช่วยให้ฉันช่วงชิงส่วนแบ่งการตลาดมาได้มากพอในเวลาสั้นๆ การเอาเทคโนโลยีนิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้มาแลก จึงเป็นข้อตกลงที่วินวินและคุ้มค่าสำหรับเราทั้งสองฝ่าย"

เย่เฟิงพยักหน้า "ตกลง ข้อตกลงนี้ผมรับครับ แต่แป้งสาลีสองร้อยตันมีปริมาณไม่น้อย อีกอย่างแถวนี้ก็ไม่ใช่แหล่งเพาะปลูกข้าวสาลี ผมคงต้องใช้เวลาเตรียมการสักหน่อย เมื่อรวบรวมได้ครบตามจำนวนแล้ว ผมจะรีบติดต่อพี่ทันที"

ในจังหวะที่ทั้งสองบรรลุข้อตกลง เสียงแจ้งเตือนภารกิจค้าขายข้ามมิติของระบบก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

เสิ่นอวิ๋นเฟยพยักหน้าเห็นพ้อง ก่อนจะเอ่ยต่อว่า "น้องชาย ฉันยังมีอีกเรื่อง วิดีโอการต่อสู้ของนายกับพวกซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์ใน 「มิติไบโอฮาซาร์ด」 คราวก่อน รบกวนส่งแลกเปลี่ยนมาให้ฉันทีสิ ฉันต้องเอาไปบันทึกข้อมูลการรบที่เกี่ยวข้องน่ะ"

"ได้ครับ พี่รอสักครู่นะ"

เย่เฟิงหยิบหมวกยุทธวิธีออกมา แล้วกดปุ่มเล็กๆ ด้านขวาของหมวก การ์ดความจำควอนตัมขนาดเท่าเล็บมือก็ดีดตัวออกมาจากข้างกล้องจิ๋วตรงด้านบนของหมวก

หลังจากดึงออกมา เย่เฟิงก็ส่งให้เสิ่นอวิ๋นเฟยผ่านระบบค้าขาย ทางด้านเสิ่นอวิ๋นเฟยก็แลกเปลี่ยนแบตเตอรี่พลังงานรุ่นใหม่เอี่ยมสองก้อนกลับมาให้เย่เฟิง

เนื่องจากการแลกเปลี่ยนครั้งนี้เป็นเรื่องกะทันหัน จึงไม่ได้สร้างภารกิจมิติขึ้นมา ทำให้ได้รับค่าประสบการณ์เพียง 2 แต้ม และแต้มพลังงาน 20 แต้มเท่านั้น

หลังจากได้รับผลคูณสองเท่า จึงกลายเป็นค่าประสบการณ์ 4 แต้ม และแต้มพลังงาน 40 แต้ม

"จริงสิพี่ ตัวอย่างยีนของพวกซอมบี้กับสัตว์กลายพันธุ์พวกนั้น ส่งไปวิจัยหรือยังครับ" เย่เฟิงถามเรื่องที่ตนเองค่อนข้างให้ความสนใจ

เสิ่นอวิ๋นเฟยพยักหน้าตอบ "อืม ส่งไปสถาบันวิจัยระดับสูงสุดของสหพันธรัฐแล้วล่ะ ถ้ามีผลคืบหน้าเมื่อไหร่ฉันจะรีบติดต่อนายทันที"

"ครับ"

หลังจากจบการสนทนากับเสิ่นอวิ๋นเฟยและปิดหน้าต่างระบบลง เย่เฟิงก็รีบติดต่อเว่ยจวิ้นสงทันทีเพื่อถามว่าเขาสามารถหาแป้งสาลีสามร้อยตันในระยะเวลาอันสั้นได้หรือไม่

เขารู้สึกว่าการได้เทคโนโลยี ‘นิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้’ มาด้วยแป้งสาลีเพียงสองร้อยตันนั้นยังดูเอาเปรียบอีกฝ่ายเกินไป จึงคิดจะหาเพิ่มให้อีกหนึ่งร้อยตัน

เว่ยจวิ้นสงบอกกับเย่เฟิงว่า หากสั่งของตามระยะเวลาปกติ จะต้องใช้เวลา 5 ถึง 6 วันในราคาเดิม

แต่ถ้าต้องการรวบรวมให้ครบสามร้อยตันภายใน 2 ถึง 3 วัน เว่ยจวิ้นสงก็จำเป็นต้องไปกว้านซื้อมาจากพ่อค้าข้าวสารรายอื่น ซึ่งในกรณีนี้ราคาจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

ในเวลานี้เย่เฟิงต้องการเพียงแค่ได้เทคโนโลยี ‘นิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้’ มาให้เร็วที่สุด ดังนั้นเขาจึงตอบตกลงไปทันที