บทที่ 62 ‘ค่ายกลรวบรวมปราณ’ มาถึงมือแล้ว

หลังจากจัดการเรื่องจัดซื้อเรียบร้อยแล้ว เย่เฟิงถึงนึกขึ้นได้ว่ายังวางหมวกจำลองเสมือนจริงทิ้งไว้ข้างๆ จึงหยิบมาสวมแล้วเปิดใช้งานเข้าสู่ลานฝึกเสมือนจริง

เมื่อปรับระดับความยากของการฝึกต่อสู้จริงจนถึงขั้นสูงสุด เย่เฟิงก็เริ่มวาดลวดลายในสมรภูมิเสมือนจริงอีกครั้ง

เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่รู้ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขัดจังหวะขึ้นมา เย่เฟิงจึงต้องยุติการต่อสู้จริงในโลกเสมือนอย่างยังไม่เต็มอิ่มแล้วออกจากระบบ

เขาถอดหมวกออกพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าเป็นเย่โม่ที่โทรเข้ามา

พอกดรับสาย เย่โม่ก็รีบรายงานทันที "บอสครับ ที่ชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์อเนกประสงค์ที่คุณต้องการทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว จะให้ผมเอาไปส่งให้ตอนนี้เลยไหมครับ"

"ไม่ต้อง นายอย่าเพิ่งไปจากที่นั่น เดี๋ยวฉันแวะไปเอาเอง"

"รับทราบครับบอส"

หลังวางสาย เย่เฟิงมองดูเวลา พบว่าเป็นเวลา 19:12 น. แล้ว

"แปลกแฮะ ปกติถ้าถึงเวลานี้ยังไม่ได้กินอะไร คงหิวจนไส้กิ่วไปแล้ว หรือจะเป็นผลมาจากการฝึกบำเพ็ญกันนะ"

เย่เฟิงรู้สึกสงสัยอยู่ครามครัน แต่ก็ลงมือผัดกับข้าวสองอย่าง ตักข้าวสวยที่เหลือออกมาอุ่น แล้วเริ่มลงมือกิน

สิบกว่านาทีต่อมา พนักงานส่งของจากจิงตงก็โทรเข้ามา บอกว่าพวกเครื่องใช้ไฟฟ้าและชุดเครื่องเสียงมาส่งถึงข้างล่างตึกแล้ว

เย่เฟิงรีบลงลิฟต์ไปด้านล่าง ช่วยพนักงานส่งของของจิงตงขนของทั้งหมดขึ้นมาไว้ในห้อง

หลังจากเก็บเครื่องใช้ไฟฟ้าเหล่านี้เข้าสู่พื้นที่ส่วนตัว เย่เฟิงก็รีบกวาดข้าวปลาที่เหลือลงท้อง โยนชามและตะเกียบลงในอ่างล้างจาน แล้วมุ่งหน้าไปยังโกดังน่าถังทันที

ผ่านไป 30 กว่านาที เย่เฟิงก็มาถึงโกดังน่าถัง เย่โม่รีบส่งที่ชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์อเนกประสงค์สองเครื่องที่ทำเสร็จแล้วให้เขาทันที

เย่เฟิงเก็บที่ชาร์จเข้าพื้นที่ส่วนตัวแล้วสั่งการว่า "อาโม่ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป นายเริ่มรับสมัครคนเข้าทำงานได้อย่างเป็นทางการเลยนะ รับทั้งฝ่ายจัดการคลังสินค้า ฝ่ายขนส่งสินค้า แล้วก็ฝ่ายรักษาความปลอดภัยและป้องกันอัคคีภัย จะได้ไม่ต้องมาคอยเฝ้าที่นี่อยู่ทุกวัน

แล้วก็ หุ่นยนต์ห้าตัวกับเครื่องจักรอุปกรณ์เครื่องนั้น ฉันต้องเอาไปแลกเปลี่ยนกับมิติอื่นชั่วคราว ถ้าตรงไหนต้องการต่อเติมปรับปรุงอีก ก็ไปจ้างทีมก่อสร้างข้างนอกมาทำแทน"

เย่โม่พยักหน้ารับ "ครับบอส ผมเข้าใจแล้วครับ"

เย่เฟิงเดินเข้าไปในป้อมยาม เปิดหน้าต่างระบบค้าขายขึ้นมาเพื่อติดต่อดูเดก

"คุณดูเดก ของที่คุณต้องการผมเตรียมไว้ให้พร้อมแล้วครับ โดรนบรรทุกเชื้อเพลิงได้สามลำ กับโดรนที่ใช้ทิ้งวัตถุติดไฟได้อีกสองลำ รับรองว่าช่วยคุณเผาค่ายของพวกออร์กให้ราบเป็นหน้ากลองได้แน่นอน!"

เมื่อได้ยินเย่เฟิงพูดแบบนั้น ดูเดกก็มองมาด้วยสายตากระตือรือร้น "โดรนทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ ยอดเยี่ยมไปเลยคุณเย่เฟิง รีบแลกเปลี่ยนให้ผมเถอะครับ"

เย่เฟิงหัวเราะหึๆ พลางถามว่า "สหายของผม คุณลืมอะไรไปหรือเปล่า"

ดูเดกตบหัวตัวเองฉาดใหญ่ "ขออภัยด้วยครับ เอาเป็นว่าผมขอแลกกับ ‘เกราะอ่อนมิธริล’ ตัวนี้ ดีไหมครับ"

"เกราะอ่อนมิธริลเหรอ มันมีประโยชน์ยังไงบ้าง" เย่เฟิงถาม

ดูเดกอธิบายว่า " ‘เกราะอ่อนมิธริล’ ตัวนี้สร้างขึ้นโดยช่างฝีมือระดับปรมาจารย์ของเผ่าคนแคระ มันบางเฉียบราวกับปีกจักจั่นและเบาราวกับเส้นผม สวมใส่แล้วหน้าหนาวจะรู้สึกอบอุ่น หน้าร้อนจะรู้สึกเย็นสบาย

แต่ที่สำคัญที่สุดคือ เกราะอ่อนตัวนี้สามารถต้านทานการโจมตีเต็มกำลังของผู้ฝึกฝนระดับสูงได้ ไม่ว่าจะเป็นความเสียหายทางกายภาพหรือเวทมนตร์ก็มีพลังป้องกันที่แข็งแกร่งมากครับ"

เย่เฟิงพยักหน้า "อืม ไม่เลวเลย งั้นก็แลกเปลี่ยนด้วยสิ่งนี้แหละ"

พอเย่เฟิงพูดจบ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น "ติ๊ง ภารกิจมิติถูกประกาศ โปรดทำตามข้อตกลงการซื้อขายที่ทำไว้กับคู่ค้าต่างมิติให้สำเร็จ"

หลังการแลกเปลี่ยนของทั้งสองเสร็จสิ้น โดรนห้าลำและที่ชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์อเนกประสงค์หนึ่งเครื่องก็ถูกส่งไปยัง 「มิติเวทมนตร์」

ส่วนในมือของเย่เฟิง มีเสื้อผ้าสีขาวชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นมา มันดูเบายิ่งกว่าเสื้อกล้ามเสียอีก

สัมผัสเย็นสบายแผ่ซ่านออกมาจากฝ่ามือ ทำให้เย่เฟิงอดทึ่งไม่ได้

"ติ๊ง การซื้อขายสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 60 แต้มพลังงาน 600"

"ติ๊ง ภารกิจมิติสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 60 แต้มพลังงาน 600"

ดูเดกหัวเราะร่า "คุณเย่เฟิง สหายของผม ดูจากการแต่งกายของคุณแล้ว ทางฝั่งคุณคงยังเป็นฤดูร้อนอยู่ใช่ไหมครับ รีบใส่ดูสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่าการแลกเปลี่ยนครั้งนี้คุ้มค่าแค่ไหน"

เย่เฟิงพยักหน้า ก่อนจะถามต่อว่า "จริงสิ ก่อนหน้านี้เคยได้ยินคุณพูดถึงระดับ ‘เวหา’ แล้วตอนนี้ก็พูดถึงระดับ ‘สูง’ อีก พวกนักดาบกับนักเวทฝั่งคุณเขาแบ่งระดับขั้นและพลังกันยังไงเหรอครับ"

ดูเดกตอบว่า "เรียงจากต่ำไปสูงมีเก้าระดับครับ ได้แก่ ระดับต้น ระดับกลาง ระดับสูง ระดับมาสเตอร์ ระดับปรมาจารย์ ระดับปฐพี ระดับเวหา ระดับศักดิ์สิทธิ์ และระดับเทวะ"

"ขอบคุณที่ช่วยคลายข้อสงสัยนะ วันนี้คงพอแค่นี้ก่อน ขอให้พวกคุณตีค่ายออร์กแตกพ่ายและได้รับชัยชนะครั้งใหญ่โดยเร็วนะครับ"

"ขอบคุณสำหรับคำอวยพรครับสหาย ขอให้เทพแห่งแสงสว่างคุ้มครองคุณ"

หลังจากเสร็จสิ้นการแลกเปลี่ยนและการสนทนากับดูเดก เย่เฟิงก็ถอดเสื้อยืดแขนสั้นออก แล้วสวม ‘เกราะอ่อนมิธริล’ เข้าไปแทน

พริบตาที่สวมใส่ ความเย็นสบายอันรื่นรมย์ก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างทันที

ความรู้สึกอบอ้าวและร้อนรุ่มมลายหายไปในพริบตา ราวกับว่าทั่วทั้งร่างถูกห่อหุ้มไว้ด้วยเส้นไหมน้ำแข็งที่ไหลเวียนอยู่ตลอดเวลา

ไม่เพียงเท่านั้น ยามสวมเกราะอ่อนนี้ลงบนตัว มันยังแนบสนิทราวกับเป็นผิวหนังชั้นที่สอง จะยกแขนหรือเอี้ยวตัวก็ไร้ซึ่งความอึดอัดขัดข้องแม้แต่น้อย

แถมความรู้สึกยังไม่เหมือนกับอาวุธวิเศษป้องกันตัวที่สามารถต้านการโจมตีของผู้ฝึกฝนระดับสูงได้เลยสักนิด

เย่เฟิงยกมือขึ้นลูบผิวสัมผัสของเกราะอ่อน มันละเอียดนุ่มนวลยิ่งกว่าผ้าไหมเสียอีก แม้จะส่องดูกับแสงไฟอย่างละเอียด ก็เห็นเพียงประกายสีเงินจางๆ เท่านั้น

หากไม่เพ่งมองดีๆ ก็แทบไม่ต่างอะไรจากเสื้อผ้าตัวในธรรมดาๆ เลย

เมื่อสำรวจดูแล้ว เย่เฟิงก็อดทอดถอนใจชื่นชมไม่ได้ ฝีมือของช่างคนแคระสมคำร่ำลือจริงๆ

หลังจากสวมเสื้อยืดทับกลับไปตามเดิม เย่เฟิงก็เดินออกจากป้อมยามแล้วกำชับเย่โม่ว่า "อาโม่ ตอนรับสมัครคนให้สังเกตให้ดีเป็นพิเศษ ให้ความสำคัญกับคนที่มีประสบการณ์ด้านการจัดการคลังสินค้าก่อน ส่วนฝ่ายรักษาความปลอดภัยก็เน้นรับพวกทหารปลดประจำการเป็นหลัก

คนที่ผ่านการคัดเลือกแล้ว อย่าลืมแฮ็กเข้าไปในฐานข้อมูลทะเบียนประวัติของทางการเพื่อตรวจสอบภูมิหลังให้ละเอียดถี่ถ้วน อย่าให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้นมาเด็ดขาด"

เย่โม่พยักหน้ารับ "ครับบอส ผมเข้าใจแล้ว รับรองว่าจะไม่มีข้อผิดพลาดแน่นอนครับ"

"เอาล่ะ ต่อไปก็แลกเปลี่ยนกับชิงเสวียนจื่อได้แล้ว" เย่เฟิงเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาอีกครั้ง แล้วส่งคำขอติดต่อชิงเสวียนจื่อไป

"สหายเย่เฟิง ของที่ข้าต้องการเตรียมไว้พร้อมแล้วหรือไม่" พอการสื่อสารเชื่อมต่อ ชิงเสวียนจื่อก็เอ่ยถามอย่างร้อนรนทันที

"เตรียมไว้พร้อมแล้วครับสหายชิงเสวียนจื่อ พวกเรามาเริ่มแลกเปลี่ยนกันเลยเถอะ"

เย่เฟิงนำเครื่องใช้ไฟฟ้า ชุดเครื่องเสียง โทรศัพท์มือถือ ‘เสียวหมี่ 17 โปร’ หนึ่งเครื่อง ที่ชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์อเนกประสงค์ รวมทั้งหุ่นยนต์อัจฉริยะงานช่างห้าตัวและเครื่องจักรอุปกรณ์ แลกเปลี่ยนไปให้ชิงเสวียนจื่อทั้งหมด

ส่วนในมือของเขา ก็มีศิลาวิญญาณระดับต่ำร้อยกว่าก้อน แผ่นค่ายกลหนึ่งแผ่น และหยกจารึกขนาดเล็กอีกหนึ่งชิ้นปรากฏขึ้นมา

ชิงเสวียนจื่อเอ่ยว่า "สหายเย่เฟิง เมื่อเจ้าบีบหยกจารึกชิ้นนั้นให้แตก เจ้าก็จะล่วงรู้วิธีการวางและใช้งาน ‘ค่ายกลรวบรวมปราณ’ ได้ในทันที"

เย่เฟิงประสานมือกล่าวว่า "ขอบคุณมากครับสหายชิงเสวียนจื่อ พวกเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ผมแลกเปลี่ยนให้ไป ท่านอาจจะยังไม่รู้วิธีติดตั้ง แต่หุ่นยนต์พวกนั้นรู้ดี

พอพวกมันดัดแปลงถ้ำพำนักของท่านเสร็จแล้ว ก็จะช่วยปรับจูนอุปกรณ์พวกนี้ให้ทั้งหมด ในระหว่างนี้ท่านสามารถใช้โทรศัพท์มือถือเปิดดูวิดีโอและอ่านนิยายไปพลางๆ ก่อนได้ครับ"

ชิงเสวียนจื่อที่อยู่อีกฝั่งของหน้าจอก็ประสานมือขอบคุณเช่นกัน "ขอบคุณสหายเย่เฟิงมาก เมื่อถ้ำพำนักของข้าก่อสร้างและปรับปรุงเสร็จสิ้น จะส่งหุ่นยนต์คืนให้เจ้าอย่างแน่นอน"

หลังจากทั้งสองทำรายการแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น เย่เฟิงก็ได้รับค่าประสบการณ์ 140 แต้ม และแต้มพลังงาน 1,400 แต้ม จากการซื้อขายสำเร็จและรางวัลภารกิจ

สิ่งที่ทั้งเย่เฟิงและชิงเสวียนจื่อคาดไม่ถึงเลยก็คือ วัฒนธรรมของหัวเซี่ย หรือแม้กระทั่งวัฒนธรรมของดาวสีน้ำเงินทั้งหมด ในวันข้างหน้าจะกลายเป็นกระแสคลั่งไคล้ไปทั่วทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน