บทที่ 63 ขั้นกลั่นลมปราณระดับสอง จุดชนวน ‘ภารกิจระดับมหากาพย์แห่งมิติ’ อีกครั้ง

เย่เฟิงบดขยี้หยกบันทึกจนแตก วิธีการจัดวาง ‘ค่ายกลรวบรวมปราณระดับต้น’ รวมถึงวิธีใช้วงจรค่ายกลทั้งหมดก็สลักลึกเข้าไปในสมองโดยอัตโนมัติ ทำให้เขาเข้าใจทะลุปรุโปร่งได้ในพริบตา

“มหัศจรรย์จริงๆ ถ้าใช้วิธีแบบนี้รับความรู้สอบเกาเข่าได้โดยตรง การสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำ 985 ก็คงไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด!”

หลังจากรำพึงรำพัน เย่เฟิงก็เริ่มลงมือวางหินปราณลงบนพื้นที่ว่างตามขั้นตอนการจัดค่ายกล

ผ่านไปเพียงสามนาทีกว่า เขาก็วาง ‘ค่ายกลรวบรวมปราณ’ ได้สำเร็จ จากนั้นจึงนั่งขัดสมาธิลงใจกลางค่ายกล เตรียมพร้อมเข้าสู่การบำเพ็ญเพียร

“อาโม่ ตอนที่ฉันฝึกวิชา รบกวนช่วยเฝ้าต้นทางให้หน่อยนะ”

“ได้ครับบอส วางใจฝึกได้เลยครับ”

เย่เฟิงหลับตาลง มือประสานอิน เริ่มโคจร ‘เคล็ดวิชานำลมปราณ’ เพื่อฝึกฝนทันที

ชั่วพริบตาที่อินประสานและเคล็ดวิชาเริ่มหมุนวน เย่เฟิงสัมผัสได้ชัดเจนว่าค่ายกลรวบรวมปราณถูกกระตุ้นขึ้นเต็มกำลัง

หินปราณที่วางประจำตำแหน่งตามจุดค่ายกลต่างๆ สว่างวาบดั่งดวงดาราที่ตื่นจากการหลับใหล ไอหมอกปราณสีเขียวจางๆ พวยพุ่งออกมา ไหลเวียนไปตามรอยอักขระค่ายกล ก่อนจะค่อยๆ หลอมรวมกัน ณ ใจกลางค่ายกล กลายเป็นละอองไอเซียนที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ภาพอันน่าอัศจรรย์นี้ทำเอาเย่โม่ถึงกับยืนตะลึงไปชั่วขณะ พลางคิดในใจอย่างนึกเสียดายว่า ‘ที่แท้นี่ก็คือวิถีเซียนงั้นเหรอ น่าเสียดายที่ตัวเราไม่ใช่มนุษย์ ไม่มีรากปราณ ถึงคิดอยากฝึกก็คงทำไม่ได้’

เย่เฟิงที่นั่งขัดสมาธิอยู่กลางค่ายกลรวบรวมสมาธิ ชักนำไอหมอกปราณเข้าสู่ร่างกายแล้วโคจรไปตามเส้นชีพจร

เมื่อพลังปราณแทรกซึมเข้าสู่เส้นชีพจรในคราแรก เขารู้สึกได้ถึงความติดขัดฝืดเคืองเล็กน้อย ราวกับสายน้ำสายเล็กๆ ไหลผ่านท้องธารที่แห้งผาก ยามกระทบเข้ากับส่วนคดโค้งของเส้นชีพจรก็ยังมีอาการปวดตึงแผ่ซ่านขึ้นมา

เย่เฟิงอาศัยความอดทน ค่อยๆ ปรับจังหวะการประสานอินซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งพลังปราณไหลเวียนได้อย่างราบรื่น จากปลายนิ้วแล่นสู่ขั้วหัวใจ ก่อนจะจมดิ่งลงสู่จุดตันเถียน หลอมรวมจนกลายเป็นพลังปราณแท้

การโคจรครบหนึ่งรอบ ช่วยขัดเกลาพลังปราณให้บริสุทธิ์ยิ่งขึ้น ตันเถียนที่เคยว่างเปล่าจึงเริ่มก่อกำเนิดแอ่งของเหลวพลังปราณแท้สายเล็กๆ ทีละน้อย

เย่โม่ยืนเฝ้าอยู่นอกค่ายกล สายตาสอดส่องไปรอบทิศทางอย่างระแวดระวัง พร้อมกับคอยชำเลืองมองเย่เฟิงเป็นระยะ

เขาเห็นไอหมอกปราณกระเพื่อมไหวสอดรับกับจังหวะหายใจของเย่เฟิง บางจังหวะหนาทึบดั่งปุยฝ้าย บางจังหวะบางเบาดั่งม่านหมอก

ยามใดที่มือของเย่เฟิงประสานอินเร็วขึ้น หินปราณที่จุดค่ายกลจะหม่นแสงลงไปส่วนหนึ่ง บ่งบอกชัดเจนว่าพลังปราณกำลังถูกดูดกลืนออกไปอย่างไม่ขาดสาย

เย่เฟิงที่จมดิ่งอยู่ในการฝึกฝนไม่รับรู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เขารู้เพียงว่าพันธนาการภายในร่างกายถูกทลายลงแล้ว ความรู้สึกโปร่งสบายพลันแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง

เย่เฟิงลืมตาโพลงขึ้นทันใด พลันบังเกิดกลิ่นอายอันน่าเกรงขามระเบิดออกมาจากร่าง จนเย่โม่ที่ยืนคุ้มกันอยู่ไม่ไกลถึงกับเซถอยไปเล็กน้อย

“ทะลวงสู่ขั้นกลั่นลมปราณระดับ 1 ได้แล้ว นี่น่ะหรือความรู้สึกของการเป็นผู้บำเพ็ญเซียน มหัศจรรย์ น่าทึ่ง และทรงพลังจริงๆ!”

เย่เฟิงที่ก้าวพ้นขีดจำกัดมนุษย์เดินดินพบว่า สัมผัสรับรู้ของตนได้ ‘วิวัฒนาการ’ กลายเป็นประสาทสัมผัสเสินซื่อเรียบร้อยแล้ว

เพียงแค่ขยับความคิด เสินซื่อของเขาก็สามารถแผ่ออกไปได้ไกลสุดถึงหนึ่งร้อยเมตร

ภายในรัศมีนี้ ไม่ว่าจะเสียงที่แผ่วเบาเพียงใด ไอชีวิตที่รวยรินแค่ไหน หรือสิ่งของจะเล็กใหญ่เพียงใด ล้วนไม่อาจรอดพ้นการรับรู้ของเย่เฟิงไปได้เลย

“อาโม่ ตอนนี้กี่โมงแล้ว”

เย่โม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาก่อนตอบ “ตี 3 กับอีก 12 นาทีครับบอส”

เย่เฟิงจำได้ว่าตนเริ่มฝึกตอนประมาณสามทุ่ม นี่ก็ผ่านไปหกชั่วโมงกว่าแล้ว

เมื่อสัมผัสได้ว่าใน ‘ค่ายกลรวบรวมปราณ’ ยังมีพลังหลงเหลืออยู่อีกมาก เย่เฟิงจึงเอ่ยว่า “อาโม่ ฉันจะฝึกต่อ คงต้องรบกวนนายช่วยเฝ้าต่ออีกหน่อยนะ”

เย่โม่ตอบทันที “ไม่ลำบากเลยครับบอส ทั้งหมดนี้เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว”

เย่เฟิงพยักหน้า ก่อนจะหลับตาลงเข้าสู่ภวังค์ฝึกฝนอีกครั้ง

ตันเถียนที่เคยเหือดแห้งจากการทะลวงขอบเขตขั้นก่อนหน้า ค่อยๆ ถูกเติมเต็มด้วยหยดของเหลวพลังปราณแท้อีกครา

เย่เฟิงอาศัยประสบการณ์และวิธีก่อนหน้านี้ ควบคุมพลังปราณแท้เข้าปะทะเพื่อทะลวงขอบเขตขั้นต่อไป

การทะลวงระดับในครั้งนี้ราบรื่นเป็นพิเศษ เพียงได้ยินเสียง “กริ๊ก” เบาๆ ดังขึ้นจากภายในร่าง ราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นถูกปลดเปลื้อง เย่เฟิงก็เลื่อนขั้นสู่ ‘ขั้นกลั่นลมปราณระดับ 2’ ได้สำเร็จ

ทว่าเขายังไม่หยุดเพียงเท่านั้น แต่ยังคงชักนำพลังปราณที่เหลือทั้งหมดเข้าสู่ร่างกาย แล้วบีบอัดผ่านเส้นชีพจรส่งตรงไปยังตันเถียนเพื่อแปรเปลี่ยนเป็นพลังปราณแท้

เวลาล่วงเลยไปนานเท่าใดมิอาจทราบได้ จนกระทั่งพลังงานในหินปราณที่วางไว้ตามจุดค่ายกลสูญสิ้นไปจนหมด เย่เฟิงจึงค่อยๆ คลายมือจากการประสานอิน ลืมตาขึ้นและยุติการฝึกฝน

ประกายแสงสีเขียวจางๆ ในแววตาค่อยๆ เลือนหายไป เย่เฟิงลุกขึ้นยืนยืดเส้นยืดสายคลายความเมื่อยล้า เสียงลั่นกรอบแกรบของกระดูกดังขึ้นเบาๆ ตามด้วยความรู้สึกโปร่งโล่งสบายที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

หินปราณกว่าสามสิบก้อนที่วางอยู่ตามจุดต่างๆ แปรสภาพเป็นสีเทาหม่นไร้ประกาย เห็นได้ชัดว่าพลังปราณภายในถูกสูบไปจนเกลี้ยงแล้ว

“บอส ยินดีด้วยครับที่ก้าวเข้าสู่วิถีแห่งเซียนได้สำเร็จ!” เย่โม่สาวเท้าเข้ามาหาด้วยสายตาเปี่ยมสุข

เย่เฟิงยิ้มพลางพยักหน้า “เพิ่งจะขั้นกลั่นลมปราณระดับ 2 เท่านั้น หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกลนัก อีกอย่างพวกวิชาอาคม กระบี่บิน หรือพวกอาวุธวิเศษของผู้บำเพ็ญเซียนฉันก็ยังไม่มีเลย ไว้ค่อยหาทางเอามาให้ได้ในภายหลัง”

เย่โม่รีบสวมบทคนช่างประจบขึ้นมาทันควัน “บอสทั้งเก่งกาจสามารถ บารมีล้นพ้น ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้หรอกครับ แค่วิชาอาคมหรือของวิเศษพวกนั้น พอบอสจะเอาก็คงง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ”

ที่จริงเย่โม่พูดก็ไม่ผิดนัก เพราะใน 「ร้านค้ามิติ」 มีทั้งคัมภีร์วิชาสายเพลิงและอาวุธเวทระดับต่ำวางขายอยู่ แถมยังใช้แต้มพลังงานไม่มากเท่าไรด้วย

แต่เย่เฟิงไม่ได้คิดจะซื้อ สำหรับเขาแล้ว การเอาแต้มพลังงานไปผลาญทิ้ง สู้แลกเปลี่ยนกับชิงเสวียนจื่อโดยตรงจะคุ้มค่ากว่า นอกจากจะได้ของที่ต้องการแล้ว ยังได้ทั้งค่าประสบการณ์และแต้มพลังงานเพิ่มอีก มีแต่ได้กับได้

เย่เฟิงตบไหล่เย่โม่เบาๆ “เอาล่ะ เลิกยกยอปอปั้นได้แล้ว ตั้งแต่ช่วงบ่ายวันนี้ จะมีแป้งสาลีทยอยมาส่งอีกสามร้อยกว่าตัน นายช่วยคอยดูแลรับของด้วย ถ้าขนมาถึงครบสองร้อยตันเมื่อไหร่ก็ส่งข่าวบอกฉันที”

เย่โม่ปรับสีหน้ากลับมาขึงขังจริงจัง “รับทราบครับบอส ผมจำขึ้นใจแล้วครับ”

เมื่อก้มดูเวลาก็พบว่าเป็นเวลาเช้า 6 โมง 38 นาทีแล้ว เย่เฟิงจึงคิดจะกลับไปนอนพักผ่อนที่บ้านสักหน่อย

ก่อนออกเดินทาง เขายื่นแก่นเวทสีฟ้าครามส่งให้เย่โม่ “นี่คือแก่นเวทธาตุน้ำจากโลกเวทมนตร์ พอบ่อเก็บน้ำสร้างเสร็จแล้ว นายค่อยโยนมันลงไปในบ่อนะ”

เย่โม่รับแก่นเวทมาถือไว้ “ไม่มีปัญหาครับบอส”

เย่เฟิงขับรถมุ่งหน้ากลับ ระหว่างที่แล่นผ่านแผงลอยริมทางหน้าหมู่บ้าน เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหักพวงมาลัยเทียบข้างทางแล้วกดส่งคำขอคอลหามู่เหลยทันที

“พี่มู่เหลย ผมกำลังจะหาข้าวเช้ากินพอดี พี่อยากได้อะไรติดไม้ติดมือหน่อยไหม”

มู่เหลยพยักหน้ารัวเป็นระลอก “เอาสิ เอาเลยน้องชาย! พอดีฉันเพิ่งรวบรวมพวกเครื่องประดับอัญมณีมาได้อีกชุดหนึ่ง แลกเปลี่ยนกับนายได้พอดี”

เย่เฟิงจึงแวะซื้อซาลาเปาไส้หมู ซาลาเปาไส้ถั่ว ซาลาเปาหมูแดง นมกล่อง และของกินอื่นๆ มาเต็มกระสอบ พอกลับขึ้นรถก็กดส่งแลกเปลี่ยนให้มู่เหลย

ฝ่ายมู่เหลยก็ส่งทองคำ อัญมณี และสร้อยคอจำนวนหนึ่งมาแลกเปลี่ยนกับเย่เฟิงเช่นกัน

การแลกเปลี่ยนเฉพาะกิจในครั้งนี้ ช่วยให้เย่เฟิงได้รับค่าประสบการณ์ 30 แต้ม และแต้มพลังงาน 300 แต้ม

หลังเสร็จสิ้นการซื้อขาย มู่เหลยเตรียมจะเอ่ยลาเพื่อไปจัดการอาหารเลิศรส แต่กลับถูกเย่เฟิงส่งเสียงรั้งไว้ก่อน

“พี่มู่เหลย พี่เคยคิดบ้างไหมว่า สักวันหนึ่งพวกเราจะกำจัด ‘ไวรัส X’ ให้หมดไปจากโลก กวาดล้างพวกซอมบี้กับสัตว์กลายพันธุ์ให้สิ้นซาก แล้วทำให้โลกของพี่กลับมาใช้ชีวิตได้ตามปกติเหมือนเดิม”

แววตาของมู่เหลยหม่นแสงลงเล็กน้อย “คิดสิ คิดทุกวัน ทุกลมหายใจเข้าออกเลยล่ะ! แต่นักวิทยาศาสตร์ที่รอดชีวิตทุ่มเทกันมาตั้งกี่ปี ก็ทำได้แค่วิจัยวิธีรับมือกับพวกซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์เท่านั้น ส่วนเรื่องรักษาให้หายขาดหรือกำจัดไวรัสให้สิ้นซาก ไม่มีความคืบหน้าอะไรเลยสักนิด”

เย่เฟิงเอ่ยขึ้น “พี่ชาย มิติเทคโนโลยีระดับกลางของเสิ่นอวิ๋นเฟยมีวิทยาการล้ำหน้าขนาดนั้น ตราบใดที่เราคอยส่งตัวอย่างและเป้าหมายที่ต้องใช้วิจัยไปให้เขาอย่างสม่ำเสมอ แล้วมอบผลประโยชน์ให้เขาสักหน่อย ให้เขาช่วยคิดค้นวิธีจัดการกับไวรัส ไม่แน่ว่าอาจจะสำเร็จก็ได้นะ”

เวลานั้นเอง มู่เหลยที่อยู่อีกฟากของหน้าจอกลับยืนแข็งทื่อ ราวกับโดนคาถาสะกดร่างเอาไว้

ท่าทางเช่นนี้ทำให้นึกถึงคราวที่ตนกับเสิ่นอวิ๋นเฟยบังเอิญปลดล็อก ‘ภารกิจระดับมหากาพย์แห่งมิติ’ ขึ้นมาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

และก็เป็นไปตามคาด มู่เหลยได้สติกลับมาในเวลาอันสั้น ก่อนจะตะโกนลั่นด้วยความตื่นเต้นสุดขีด “ยอดเยี่ยมไปเลยน้องชาย! พวกเรากระตุ้น ‘ภารกิจระดับมหากาพย์แห่งมิติ’ เรื่องกำจัดไวรัสให้สิ้นซากขึ้นมาได้แล้ว!”

“แล้วจะมัวรออะไรอยู่อีก รีบกดรับเร็วเข้า!” เย่เฟิงเร่งเร้า

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังสะท้อนขึ้นในหัวของเย่เฟิง

“ติ๊ง คู่ค้ามิติของคุณ มู่เหลย ได้ตอบรับ ‘ภารกิจระดับมหากาพย์แห่งมิติ: กำจัดไวรัสชีวภาพ ฟื้นฟูความสงบสุขสู่ชีวิตปกติ’ เรียบร้อยแล้ว ภารกิจนี้จำเป็นต้องอาศัยความร่วมมือระหว่างคุณ มู่เหลย และเสิ่นอวิ๋นเฟย ยืนยันที่จะรับภารกิจหรือไม่”

“รับภารกิจ!” เย่เฟิงตอบรับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย