บทที่ 69 จับคู่กับ 'มิติโลกรกร้าง' บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและน้ำแร่กลับมาเป็นตัวเอกอีกครั้ง

หลังเสร็จสิ้นการซื้อขายกับชิงเสวียนจื่อ เย่เฟิงก็ได้รับค่าประสบการณ์ 160 หน่วยและแต้มพลังงาน 1,600 แต้มเป็นรางวัลจากการทำรายการและภารกิจสำเร็จ

แต่เขายังไม่รีบร้อนปิดหน้าต่างระบบค้าขาย เลือกที่จะใช้ 100 แต้มพลังงานเพื่อเริ่มค้นหามิติใหม่ที่สามารถทำการค้าได้ทันที

แสงสีฟ้าจางๆ วิ่งวนอยู่บนหน้าจออย่างรวดเร็ว ราวกับลำแสงนับไม่ถ้วนที่พุ่งผ่านความว่างเปล่า ระบบเริ่มคัดกรองพิกัดมิติที่ตรงตามเงื่อนไขการจับคู่

รออยู่เพียงสิบกว่าวินาที เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น

"ติ๊ง! ค้นหาและจับคู่มิติใหม่ที่สามารถแลกเปลี่ยนได้สำเร็จ—「มิติโลกรกร้าง」"

ลวดลายแสงบนหน้าจอโฮโลแกรมหยุดนิ่งฉับพลัน ก่อนที่ภาพจะบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ แล้วทิวทัศน์ที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

ที่นั่นไม่มีเมฆหมอกพวยพุ่งเหมือนในมิติบำเพ็ญเซียน ทั้งไม่มีตึกรามสุดล้ำสมัยหรือรถยนต์บินได้เหมือนในมิติเทคโนโลยีระดับสูง

มีเพียงโทนสีหม่นหมองเต็มหน้าจอ อาคารไกลลิบตาเหลือเพียงซากโครงเหล็กผุพัง ท้องฟ้าเป็นสีเทาตะกั่วชวนอึดอัด แม้แต่สายลมก็คล้ายจะพัดพาความสากระคายของเม็ดทรายมาด้วย

ตรงกลางภาพปรากฏร่างเด็กหนุ่มวัยราวสิบห้าถึงสิบหกปีคนหนึ่ง

ผมเผ้าของเขาฟูฟ่องเหมือนพงหญ้ารกชัฏ พันกันยุ่งเหยิงไปด้วยฝุ่นทรายและเศษผงที่ไม่รู้ที่มา ทว่าดวงตาโตคู่นั้นกลับสว่างไสวเป็นพิเศษ ราวกับกำลังมองหาประกายแสงท่ามกลางความมืดมิด

ใบหน้าของเจ้าตัวน้อยเปรอะเปื้อนคราบสกปรกสีเทาดำจนมองไม่เห็นสีผิวเดิม

เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็เก่าซอมซ่อ เนื้อผ้าขาดวิ่นหลายแห่ง

ชายเสื้อลุ่ยจนซีดขาว ปลายแขนเสื้อเปื้อนคราบสีน้ำตาลแห้งกรัง ไม่รู้ว่าเป็นดินทรายหรือคราบอะไรกันแน่

เมื่อเห็นสภาพของเด็กหนุ่ม เย่เฟิงก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงตัวเองในอดีต ความรู้สึกสนิทชิดเชื้อจึงผุดขึ้นมาในใจอย่างเป็นธรรมชาติ

"สวัสดีครับ ผมเย่เฟิง เป็นพ่อค้าต่างมิติจาก「มิติเทคโนโลยีพื้นฐาน」 ยินดีที่ได้เป็นคู่ค้ากับคุณ"

เย่เฟิงเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบก่อน น้ำเสียงนุ่มนวลเป็นกันเองที่สุดเท่าที่จะทำได้

เขาชะงักไปเล็กน้อย สายตากวาดมองเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งของเด็กหนุ่มและฉากหลังอันรกร้างแห้งแล้ง ก่อนจะเสริมขึ้นว่า "มีอะไรที่ต้องการก็บอกมาได้เลย คู่ค้าต่างมิติอย่างพวกเรายังไงก็ต้องพึ่งพาอาศัยกันอยู่แล้ว"

เด็กหนุ่มอีกฝั่งคาดไม่ถึงว่าท่าทีของเย่เฟิงจะอ่อนโยนถึงเพียงนี้ ร่างกายพลันชะงักแข็งเกร็งไปชั่วขณะ

ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดคราบสกปรกบนใบหน้าอย่างประหม่า แล้วส่งยิ้มเขินอายกลับมา

"สวัสดีครับพี่เย่เฟิง! ผมชื่อม่ออวี่ เพิ่งได้ 'ระบบค้าขายข้ามมิติ' มาไม่นาน เป็นพ่อค้าต่างมิติของ「มิติโลกรกร้าง」ครับ ดีใจมากที่ได้รู้จักและได้เป็นคู่ค้ากับพี่"

ขณะพูด ม่ออวี่มองลอดผ่านไปยังห้องพักกว้างขวางสว่างไสวและเฟอร์นิเจอร์ที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยด้านหลังเย่เฟิง แววตาคู่นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความอิจฉาและความใฝ่ฝัน

หลังจากดิ้นรนเอาชีวิตรอดบนแดนรกร้างมาเนิ่นนาน เมื่อสองวันก่อนตอนออกไปคุ้ยขยะ เขาก็โชคดีได้รับ 'ระบบค้าขายข้ามมิติ' ที่สามารถติดต่อค้าขายกับโลกต่างๆ ทั่วจักรวาลมาครอบครอง

นี่เป็นครั้งแรกที่ม่ออวี่จับคู่เจอกับคู่ค้าต่างมิติ เขารู้ซึ้งแก่ใจดีว่า นี่อาจเป็นความหวังเดียวที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของตนเองและคนรอบข้างได้

เย่เฟิงสังเกตเห็นประกายความหวังในดวงตาคู่นั้น จึงเอ่ยปากชี้แนะอย่างถูกจังหวะ "อาอวี่ เล่าสถานการณ์ของมิติที่นายอยู่ให้ฟังหน่อยสิ แล้วนายอยากจะแลกเปลี่ยนเสบียงแบบไหน พ่อค้าต่างมิติไม่สามารถมอบของให้กันเปล่าๆ ได้ ต้องทำผ่านการซื้อขายเท่านั้น"

ม่ออวี่พยักหน้าหงึกๆ พลางชี้นิ้วไปยังผืนดินรกร้างเบื้องหลัง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสลด "พี่เย่เฟิง ผมฟังคนแก่ในแหล่งกบดานเล่ามาว่า เมื่อเจ็ดสิบกว่าปีก่อน โลกที่ผมอยู่นี้เคยมีขุนเขาเขียวชอุ่ม สายน้ำใสสะอาด และเต็มไปด้วยชีวิตชีวามาก่อนครับ

แต่ต่อมาไม่รู้เกิดอะไรขึ้น บนท้องฟ้าจู่ๆ ก็มีหมอกดำหนาทึบแผ่เข้ามาปกคลุมดาวเคราะห์ของเราอยู่นานถึงเจ็ดวันกว่าจะค่อยๆ สลายไป

ทว่าพอหมอกดำจางหาย ผืนดินก็เริ่มแห้งแล้งแตกระแหง พืชและสัตว์ล้มตายเป็นเบือ น้ำในแม่น้ำกลายเป็นรสขมฝาด ดื่มเข้าไปไม่เพียงแต่ล้มป่วย แต่อาจถึงตายได้เลย แม้แต่พืชผลก็ปลูกไม่ขึ้นอีกต่อไป"

พูดถึงตรงนี้ ม่ออวี่ก็ยกมือปาดคราบฝุ่นบนหน้าอีกครั้งแล้วเล่าต่อ "คนที่รอดชีวิตเรียกวันนั้นว่า 'วันแห่งทัณฑ์สวรรค์' และนั่นคือจุดเริ่มต้นของ 'ยุคโลกรกร้าง' ครับ ช่วงแรกที่เกิดภัยพิบัติ ผู้คนยังพอเก็บรวบรวมข้าวของที่หลงเหลือจากยุคเก่ามาประทังชีวิตได้ แต่พอนานวันเข้า เสบียงก็ร่อยหรอลงเรื่อยๆ จนสุดท้ายซากอารยธรรมยุคเก่าก็ถูกกวาดเรียบจนไม่เหลืออะไร

ผู้คนเริ่มเข่นฆ่ากันเองเพื่อแย่งชิงเสบียงอันน้อยนิด หนักข้อเข้าถึงขั้นล่าพวกเดียวกันมากินเป็นอาหาร ทำให้ประชากรลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย"

เมื่อฟังม่ออวี่เล่าจนจบ เย่เฟิงถึงกับรู้สึกว่า「มิติโลกรกร้าง」แห่งนี้ ดูจะน่าเวทนายิ่งกว่า「มิติไบโอฮาซาร์ด」เสียอีก

น้ำเสียงของม่ออวี่พลันร้อนรนขึ้นมาราวกับกำลังวิงวอน "พี่เย่เฟิง ของที่ผมอยากแลกก็คือน้ำสะอาดที่ดื่มได้ อาหารที่กินได้ แล้วถ้าเป็นไปได้…ผมอยากได้ยาแก้หวัดแก้ไข้ ยารักษาแผลสด กับยาแก้อักเสบด้วยครับ!"

พูดไปพูดมา ม่ออวี่ก็ก้มหน้าลงด้วยความเกรงใจ เสียงค่อยลงจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ "ผมรู้ดีว่าของพวกนี้ต้องมีค่ามากแน่ๆ แต่ผมไม่ได้คิดจะขอให้พี่เย่เฟิงให้ผมฟรีๆ หรอกนะครับ

แถวแหล่งกบดานของเราเพิ่งขุดเจอซากเครื่องจักรยุคเก่ามา พวกเราเลยถอด 'ก้อนหิน' เปล่งแสงแวววาวออกมาได้สิบกว่าก้อน คนแก่บอกว่าเมื่อก่อนมันเคยใช้เป็นตัวขับเคลื่อนเครื่องจักร ไม่รู้ว่าจะพอใช้แลกเปลี่ยนได้ไหม…"

เย่เฟิงลอบคิดในใจ "ดาวเคราะห์ที่ม่ออวี่อยู่น่าจะเคยเป็นโลกที่พัฒนาด้านเทคโนโลยีมาก่อน ของตกค้างจากยุคเก่าพวกนั้นสำหรับพวกเขาคงเป็นแค่เศษเหล็กไร้ค่า แต่สำหรับเรา ไม่แน่ว่าอาจจะถอดรหัสเทคโนโลยีที่มีประโยชน์ออกมาได้ก็ได้"

"พะ…พี่เย่เฟิง พี่…พี่ยินดีจะแลกเปลี่ยนกับผมไหมครับ?"

เห็นเย่เฟิงเงียบไปนาน ม่ออวี่จึงเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

เย่เฟิงพยักหน้าพลางตอบจริงจัง "ไม่มีปัญหา อาอวี่ ของพวกนี้ฉันแลกให้ได้ทั้งหมด แต่นายเคยคิดบ้างไหมว่า พอนายได้เสบียงพวกนี้ไปแล้ว นายจะอธิบายกับคนอื่นยังไงว่าเอามาจากไหน? แล้วถ้ามีคนคิดจะแย่งชิงไป นายมีกำลังพอที่จะปกป้องมันไว้หรือเปล่า?"

ทีแรกที่ได้ยินเย่เฟิงบอกว่าตกลง ม่ออวี่ดีใจจนแทบกระโดดตัวลอย

แต่พอได้ยินคำถามสองข้อตามมา เขากลับคอตกแฟบลงราวกับมะเขือโดนน้ำค้างแข็ง

เพราะคำถามสองข้อนี้ เขาไม่เคยคิดถึงมันจริงๆ

เย่เฟิงหยิบขวด 'น้ำยาวิวัฒนาการชนิด S ที่สมบูรณ์แบบ' ที่ได้เป็นรางวัลจากระบบก่อนหน้านี้ออกมา แล้วกล่าวว่า "นี่คือน้ำยาที่จะทำให้นายกลายเป็นผู้วิวัฒนาการได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แค่จ่อตรงลำคอแล้วฉีดเข้าไป ตอนทำปฏิกิริยาอาจจะเจ็บปวดสักหน่อย ทนเอาก็แล้วกัน มีแต่นายต้องกลายเป็นผู้วิวัฒนาการเท่านั้น ถึงจะมีพลังพอที่จะปกป้องเสบียงพวกนี้ และนำพาผู้รอดชีวิตในแหล่งกบดานของนายให้อยู่รอดต่อไปได้"

ม่ออวี่พยักหน้าถี่รัวด้วยความตื่นเต้นระคนตื้นตัน "ผมเข้าใจแล้วครับ! ขอบคุณมากครับพี่เย่เฟิง!"

เย่เฟิงกล่าวสำทับ "เดี๋ยวฉันออกไปซื้อยา น้ำดื่ม แล้วก็อาหารก่อน แล้วค่อยติดต่อกลับมาหานาย"

"ติ๊ง! ภารกิจมิติถูกเผยแพร่ โปรดทำข้อตกลงการค้ากับคู่ค้าต่างมิติให้สำเร็จ"

เย่เฟิงเดินออกจากโครงการหมู่บ้านไปยังมินิมาร์ตเปิดใหม่แห่งหนึ่ง แล้วเอ่ยถามแคชเชียร์ว่า "ขอโทษนะครับ ถ้าผมซื้อของที่นี่บ่อยๆ และสั่งครั้งละมากๆ ทางร้านมีบริการจัดส่งถึงบ้านไหมครับ?"

"ไม่ทราบว่าบ้านคุณลูกค้าอยู่ที่ไหนหรือคะ?"

เย่เฟิงบอกตำแหน่งตึก ยูนิต และเลขที่ห้องอย่างละเอียดให้อีกฝ่ายฟัง

แคชเชียร์สาวพยักหน้ารับ "อ๋อ อยู่ในโครงการนี้เองเหรอคะ ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูถามเถ้าแก่ให้สักครู่นะคะ"

หลังต่อสายโทรศัพท์ไปไม่นาน ชายหนุ่มสวมสูทวัยราวสามสิบปีก็เดินตรงมาที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์

"สวัสดีครับคุณลูกค้า ผมหลี่ชุนหลิน เป็นผู้จัดการของร้านนี้ครับ ถ้าคุณลูกค้าต้องการซื้อน้ำดื่มกับอาหารบ่อยๆ และสั่งทีละมากๆ อย่างที่ว่าจริงๆ ทางเรายินดีจัดส่งให้ถึงหน้าห้องเลยครับ"

เย่เฟิงพยักหน้า จากนั้นก็สั่งซื้อน้ำแร่ 20 ลัง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 20 ลัง รวมถึงบิสกิต ขนมปัง กระดาษทิชชู และของใช้อีกจำนวนหนึ่ง

พอชำระเงินเสร็จ หลี่ชุนหลินก็ยิ้มแก้มแทบปริ รีบสั่งให้พนักงานชายสองคนช่วยกันยกของไปส่งที่ห้องของเย่เฟิงทันที

ส่วนเย่เฟิงก็แวะไปยังร้านขายยาเปิดใหม่ใกล้ๆ กัน กว้านซื้อยาแก้หวัดแก้ไอ ยาแก้อักเสบ และยาลดไข้มาเป็นจำนวนมาก

พอกลับถึงห้องและสินค้าทั้งหมดมาส่งเรียบร้อยแล้ว เขาก็กดติดต่อหาม่ออวี่อีกครั้ง

เย่เฟิงส่งมอบน้ำแร่ 10 ลัง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 10 ลัง ยาแก้หวัด ยาแก้อักเสบ และยาลดไข้บางส่วน พร้อมด้วยขนมปังและบิสกิตทั้งหมดให้อีกฝ่าย

ในมือของเย่เฟิงพลันปรากฏ 'ผลึกพลังงาน' สีฟ้าอ่อนเปล่งประกายสว่างไสวจำนวน 11 ก้อน

เมื่อการซื้อขายเสร็จสิ้น เย่เฟิงก็ได้รับค่าประสบการณ์ 200 หน่วยและแต้มพลังงาน 2,000 แต้มเป็นรางวัลจากภารกิจ

เย่เฟิงคาดไม่ถึงเลยว่าการค้าขายครั้งนี้จะได้ค่าประสบการณ์และแต้มพลังงานมากมายขนาดนี้

แต่พอคิดว่าคงเป็นเพราะตนนำน้ำยาวิวัฒนาการระดับสมบูรณ์แบบออกมาแลกเปลี่ยน เขาก็เข้าใจได้ทันที

"พี่เย่เฟิง ขอบคุณมากจริงๆ ครับ เสบียงพวกนี้ของพี่จะช่วยต่อชีวิตให้คนได้อีกเยอะเลย!" ม่ออวี่โค้งคำนับขอบคุณเย่เฟิงด้วยความซาบซึ้งใจ

เย่เฟิงย้ำเตือนด้วยความเป็นห่วง "อาอวี่ จำไว้นะ รีบฉีดยาเป็นผู้วิวัฒนาการให้ได้ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน"

ในสายตาของเย่เฟิง การแลกเปลี่ยนกับม่ออวี่ในครั้งนี้มีความหมายเป็นพิเศษ

เพราะนี่ไม่ใช่แค่การค้าขายทั่วไป แต่มันคือการยื่นมือเข้าช่วยดึงคู่ค้าต่างมิติที่มีแววให้รอดชีวิตกลับมา