บทที่ 70 ไม่อาจปล่อยเย่เทียนไว้ได้อีกต่อไป

เขตวิลล่าลี่ชุยหยวน คฤหาสน์ตระกูลเย่ วันที่ 17 กันยายน 2028 เวลา 19:23 น.

เย่วานซานกำลังจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พลางเลื่อนดูหน้าจอเป็นระยะ

เย่เสวี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นด้วยแววตาหม่นหมอง “พ่อคะ ที่ดินแปลงที่กำลังก่อสร้างอยู่นี่ เสี่ยวเฟิงเป็นคนซื้อไว้ วันนี้ครบหนึ่งเดือนพอดีที่เขาออกจากบ้านเราไป แค่เดือนสั้นๆ เดือนเดียว เขากลับสร้างตัวจากคนที่ไม่มีอะไรเลยจนถึงขั้นซื้อที่ดินสร้างโรงงานได้แล้ว

พ่อว่าพวกเราทำผิดไปหรือเปล่าคะ ถึงเสี่ยวเฟิงจะโตมาจากบ้านนอกคอกนา แต่ใครจะคิดว่าเขาเป็นอัจฉริยะทางธุรกิจ ถ้าตอนนั้นพวกเราฟูมฟักเขาสักหน่อย ไม่แน่ว่าเขาอาจจะเฉิดฉายสร้างประโยชน์ให้ตระกูลเรา ความสำเร็จที่เขาทำได้ในตอนนี้ ก็คงกลายเป็นเกียรติยศของตระกูลเย่เราไปแล้ว

แต่วันนี้ ยิ่งเสี่ยวเฟิงประสบความสำเร็จมากเท่าไหร่ ตระกูลเย่ของเราก็ยิ่งโดนหัวเราะเยาะหนักขึ้นเท่านั้น หนู…หนูเสียใจจริงๆ ค่ะ!”

เย่วานซานวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะน้ำชา ใบหน้ามืดครึ้มไม่พูดจาสักคำ

ส่วนหลินว่านชิงกลับพูดด้วยความเคียดแค้น “อาเสวี่ย แกจำไม่ได้เหรอว่ามันลงมือกับแกยังไง ถึงยังไปยกยอชื่นชมมันแบบนี้! แถมยังเรียก ‘เสี่ยวเฟิง’ สนิทสนมขนาดนั้นอีก! นี่แกก็อยากจะตัดขาดกับพวกเราเหมือนอย่างมันด้วยใช่ไหม?”

“แม่คะ หนูพูดเรื่องจริงทั้งนั้นนะ! ตอนนี้ตระกูลเย่เรากลายเป็นตัวตลกของแวดวงชนชั้นสูงในเมืองมังกรไปแล้ว ก็เพราะเรื่องที่เสี่ยวเฟิงตัดขาดกับพวกเรา สิ่งที่เราควรทำคือแก้ไขก่อนจะสายเกินไป พยายามทุกวิถีทางเพื่อฟื้นฟูความสัมพันธ์กับเสี่ยวเฟิง ไม่ใช่…”

คำพูดของเย่เสวี่ยยังไม่ทันจบ ก็ถูกหลินว่านชิงตวาดขัดขึ้น “หุบปากนะ นังลูกไม่รักดี แกยังรู้อีกเหรอว่าบ้านเรากลายเป็นตัวตลกเพราะไอ้เดรัจฉานนั่น? สิ่งที่แกควรทำคือคิดหาวิธีจัดการมัน กดหัวมัน ทำให้บริษัทของมันล้มละลายไปซะ ไม่ใช่มาคิดจะคืนดีกับมัน!”

เมื่อเห็นท่าทางคุ้มคลั่งของหลินว่านชิง น้ำตาแห่งความคับแค้นใจของเย่เสวี่ยก็เอ่อคลอเบ้า

เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมพอตนพูดถึงข้อดีของเย่เฟิง หรือคิดจะปรับความเข้าใจกับเย่เฟิงขึ้นมา แม่คนนี้ถึงต้องคลุ้มคลั่งขนาดนี้

“แม่คะ ตกลงแล้วเย่เฟิงเป็นลูกแท้ๆ ของแม่หรือเปล่า?”

พอได้ยินคำถามนี้จากเย่เสวี่ย หลินว่านชิงชะงักไปสองวินาที ก่อนจะก้าวพรวดเข้าไปตบหน้าเย่เสวี่ยฉาดใหญ่

“ก็เพราะไอ้ลูกทรพีมันเป็นลูกแท้ๆ ของฉันน่ะสิ ฉันถึงได้เกลียดที่มันไม่เห็นแก่สายเลือด ตัดขาดกับพวกเรา! ก็เพราะมันเป็นลูกแท้ๆ ของฉัน ตอนที่มันโดนลักพาตัวไป ฉันถึงได้ตรอมใจจนเป็นโรคซึมเศร้า คิดจะฆ่าตัวตายตั้งหลายครั้ง! ก็เพราะมันเป็นลูกแท้ๆ ของฉัน ฉันถึงได้โกรธแค้นที่มันไม่เห็นแก่ภาพรวม จนทำให้ตระกูลเย่ของเราต้องตกเป็นตัวตลกแบบนี้!”

“พอได้แล้ว เลิกทะเลาะกันสักที!” เย่วานซานในฐานะผู้นำตระกูล ในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้น

“แวดวงชั้นสูงในเมืองมังกรกำลังลือกันให้แซ่ด ว่าเบื้องหลังของไอ้เด็กนั่นมี ‘องค์กรลึกลับ’ ที่มีภูมิหลังและอิทธิพลแข็งแกร่งเกินธรรมดาคอยช่วยเหลืออย่างลับๆ คนที่ชื่อเย่เซิ่งกับเย่โม่ ได้ยินว่าเป็นสมาชิกระดับสูงขององค์กรนี้

ไม่อย่างนั้น แค่พึ่งพาความสามารถของไอ้เด็กนั่น ต่อให้มีพรสวรรค์ทางธุรกิจสูงส่งแค่ไหน จะพลิกผันเปลี่ยนแปลงไปได้ขนาดนั้นในเวลาสั้นๆ ได้ยังไง จะหาเงินมหาศาลขนาดนั้นได้ในพริบตาได้ยังไงกัน

พวกแกฟังไว้ให้ดี อย่าได้ไปหาเรื่องไอ้เด็กนั่นอีกเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นถ้าเผลอไปยั่วโทสะขุมกำลังหรือองค์กรลึกลับเบื้องหลังมันเข้า ตระกูลเย่ของเราอาจจะต้องเจอหายนะ ฟังเข้าใจกันหมดแล้วใช่ไหม?”

สี่สาวตระกูลเย่พากันพยักหน้า มีเพียงหลินว่านชิงที่ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา กอดอกหันหน้าไปอีกทางโดยไม่ยอมพูดจา

“ว่านชิง ถ้าเธอไม่อยากพาตระกูลหลินของเธอไปเดือดร้อนด้วยก็ฟังฉัน อย่าไปตั้งแง่กับไอ้เด็กนั่น แล้วก็อย่าไปหามันอีก คิดเสียว่าไม่เคยคลอดลูกชายคนนี้ออกมาแล้วกัน!” เย่วานซานเอ่ยเตือนสติ

“ฉัน…” หลินว่านชิงเพิ่งอ้าปาก แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ สุดท้ายจึงได้แต่เดินกระฟัดกระเฟียดกลับห้องไปด้วยความโมโห

“พ่อคะ พี่ใหญ่คะ หนูก็ให้คนไปสืบประวัติความเป็นมาของเย่เซิ่งกับเย่โม่แล้วเหมือนกัน แต่ข้อมูลที่ได้มาจำกัดมาก รู้แค่ว่าพวกเขาอาจจะเป็นคนสนิทที่คุณปู่แอบบ่มเพาะไว้ให้เย่เฟิง ‘องค์กรลึกลับ’ ที่ว่านี้ จะเป็นไปได้ไหมว่าคุณปู่แอบก่อตั้งขึ้นมาก่อนตาย?” ลูกสาวคนที่สองเย่เชียนเอ่ยข้อสงสัยของตนออกมา

เย่วานซานโบกมือตัดบท “พวกแกกลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อนเถอะ ฉันจะให้คนสืบต่อเอง จำคำที่ฉันพูดเมื่อกี้ไว้ให้ดี อย่าไปยุ่งกับเย่เฟิงอีก ถ้าบังเอิญเจอมันก็หลบไปให้ไกลๆ เข้าใจไหม?”

สี่สาวพยักหน้า จากนั้นต่างคนต่างก็แยกย้ายกลับห้องของตัวเอง

เย่เทียนที่แอบอยู่ในเงามืดเห็นทุกสิ่งทุกอย่างตำตา

ตอนนี้นัยน์ตาของเขาวาวโรจน์ กำหมัดแน่นพลางคิดในใจ ‘เย่เฟิง ทำไมพอมึงออกไปจากบ้านนี้แล้ว ทุกคนถึงได้ยิ่งสนใจและใส่ใจมึงมากขึ้นไปอีก! ทำไมพอมึงออกไป รูปลักษณ์ภายนอกถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนั้น จนพวกคุณหนูตระกูลเศรษฐีที่หยิ่งยะโสพวกนั้นอยากจะรู้จักมึง! มีสิทธิ์อะไร…มึงมีสิทธิ์อะไรกัน!’

ความเปลี่ยนแปลงและความสำเร็จที่เย่เฟิงได้รับในตอนนี้ ทำให้เย่เทียนอิจฉาริษยาจนตาแดงก่ำ ในใจอยากจะสับมันเป็นหมื่นชิ้นให้แหลกละเอียด

‘ไม่ได้ เย่เฟิงต้องตาย! ตระกูลเย่มีลูกชายได้แค่คนเดียว มีทายาทได้แค่คนเดียว นั่นก็คือกู เย่เทียน!’

ในยามนี้ เย่เทียนเดือดดาลอย่างคนไร้หนทางเพราะความริษยา และสูญเสียสติสัมปชัญญะไปเพราะโทสะอันรุนแรง

หลังจากแอบกลับเข้าห้อง เย่เทียนก็เปิดคอมพิวเตอร์ เข้าสู่ดาร์กเว็บของต่างประเทศ หวังจะตั้งค่าหัวสามสิบล้านหยวนเพื่อเอาชีวิตเย่เฟิง

ทว่า ทางดาร์กเว็บกลับปฏิเสธคำขอตั้งค่าหัวของเย่เทียนอย่างรวดเร็ว

ด้วยเหตุผลที่ว่าหัวเซี่ยเป็น ‘ประเทศที่มีความเสี่ยงสูง’ การปฏิบัติภารกิจที่นี่มีอัตราความสำเร็จต่ำ ความเสี่ยงที่จะล้มเหลวสูงเกินไป อีกทั้งเงินรางวัลที่เย่เทียนให้นั้นก็น้อยเกินไป

แม้เย่เทียนจะได้เงินค่าขนมเดือนละกว่า 300,000 หยวน รวมกับที่พวกพี่สาวให้อีกเป็นพิเศษ ปกติก็เฉียด 500,000 หยวนแล้ว

แต่เพราะเคยชินกับการใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย เงินเก็บจริงๆ จึงไม่ได้มากมายอะไร สามสิบล้านหยวนนี้ก็คือเงินเก็บทั้งหมดที่เขามีแล้ว

เย่เทียนคิดหน้าคิดหลังอย่างจนปัญญา สุดท้ายจึงทำได้เพียงติดต่อหาเฮียหู่อีกครั้ง เพื่อปรึกษาหารือวิธีจัดการกับเย่เฟิงร่วมกัน

…

อีกด้านหนึ่ง หลังจากเย่เฟิงทำการแลกเปลี่ยนกับม่ออวี่เสร็จสิ้น เขาก็นำแผ่นหยกออกมาบดขยี้จนแหลก ในพริบตาก็เข้าใจวิธีร่ายเคล็ดกระบี่เพื่อควบคุมกระบี่บินได้อย่างถ่องแท้

“ไป!” เย่เฟิงประกบนิ้วชี้และนิ้วกลางเข้าด้วยกันเป็น ‘ดรรชนีกระบี่’ สำหรับร่ายเคล็ดกระบี่ จากนั้นโคจรพลังแท้จริงในร่าง ควบคุมให้อาวุธเวทประเภทกระบี่เล่มนั้นลอยคว้างอยู่กลางอากาศได้สำเร็จ

เย่เฟิงลองเปลี่ยนทิศทางที่ ‘ดรรชนีกระบี่’ ชี้ไป กระบี่บินก็พุ่งไปยังทิศทางนั้นภายใต้การควบคุมของพลังแท้จริง

“กลับ!” หลังจากควบคุมกระบี่บินให้วนรอบห้องโถงอยู่หลายรอบ เย่เฟิงรู้สึกว่า ‘วิชาควบคุมกระบี่’ ของตนชำนาญขึ้นมาก ประกอบกับพลังแท้จริงถูกใช้ไปไม่น้อย จึงเรียกกระบี่บินกลับมาเก็บไว้

หลังจากเก็บกระบี่บินแล้ว เย่เฟิงก็นำ ‘เคล็ดวิชาไฟพิโรธ’ ออกมาหมายจะเปิดออกเรียนรู้

ทันทีที่เปิด ‘เคล็ดวิชาไฟพิโรธ’ ตำราวิชาดังกล่าวก็แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสว่างจ้า พุ่งวาบเข้าสู่หว่างคิ้วของเย่เฟิง ทำให้เขาเข้าใจวิธีผสานอินและการปลดปล่อยวิชาดังกล่าวได้ในทันที

“เชี่ย นึกว่าถ้าไม่ใช่หนังสือทักษะที่ซื้อจากร้านค้าจะต้องมานั่งอ่านทำความเข้าใจทีละนิดถึงจะเรียนรู้ได้ซะอีก นึกไม่ถึงว่าวิชาที่ได้จากการแลกเปลี่ยนก็เหมือนกัน เจ๋งชะมัด!”

เวลานี้เอง ภาพโฮโลแกรมของเสี่ยวจือก็ปรากฏขึ้นมาจากหน้าปัดของนาฬิกาข้อมืออัจฉริยะอย่างกะทันหัน

เย่เฟิงที่กำลังใช้ความคิดอย่างจดจ่อสะดุ้งตกใจกับร่างของเสี่ยวจือที่โผล่ออกมาไม่ให้สุ้มให้เสียง

“มีอะไรเหรอ เสี่ยวจือ?” เย่เฟิงถามอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

เสี่ยวจือเอ่ยด้วยน้ำเสียงเล็กใสเหมือนเด็ก “บอสคะ หนูตรวจพบว่าคนบ้านตระกูลเย่กำลังทะเลาะกันเรื่องของบอส อยากดูภาพจากกล้องวงจรปิดไหมคะ?”

“โอ้ น่าสนใจนี่ เปิดให้ฉันดูหน่อยสิ”

“ได้เลยค่ะ บอส”

หลังจากดูภาพจากกล้องวงจรปิด เย่เฟิงก็แค่นยิ้มเย็น “องค์กรลึกลับเหรอ? หึๆ เรื่องน่ายินดีเหนือความคาดหมายจริงๆ มี ‘ขุมกำลังลึกลับ’ ที่ไม่มีอยู่จริงมาเป็น ‘แบ็ก’ ให้แบบนี้ อุปสรรคในระหว่างที่ฉันพัฒนาตัวเองก็คงจะลดลงไปเยอะทีเดียว”

หลังจากเสี่ยวจือปิดภาพวงจรปิดลงก็พูดต่อ “บอสคะ เจ้าเย่เทียนนั่นไปตั้งค่าหัวในดาร์กเว็บเพื่อลอบสังหารบอสด้วยค่ะ แต่โดนทางดาร์กเว็บปฏิเสธไปแล้ว”

“อะไรนะ? มันคิดจะลงมือกับฉันแล้วเหรอ!”

เมื่อได้ยินข่าวนี้จากเสี่ยวจือ ในใจของเย่เฟิงก็ตัดสินใจแล้วว่าจะต้องกำจัดเย่เทียนทิ้งเสีย

สำหรับเขาแล้ว ภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นจะต้องถูกกำจัดทิ้งตั้งแต่ยังไม่ทันผลิบาน

ในเมื่อเย่เทียนมีความคิดจะเอาชีวิตเขาและลงมือทำไปแล้ว เย่เฟิงก็จะไม่ปล่อยให้เย่เทียนมีชีวิตอยู่อีกต่อไป

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดกลุ่มวีแชตของพวกเขาสามคน แล้วส่งข้อความออกไปว่า “@อาเซิ่ง @อาโม่ พวกนายสองคนวางมือจากงานตรงหน้าชั่วคราวก่อน กลับมาที่บ้านสักเที่ยว ฉันมีเรื่องจะปรึกษาพวกนายหน่อย”