บทที่ 71 จุดจบของเย่เทียน

วันที่ 17 กันยายน เวลา 22:10 น. เย่เซิ่งและเย่โม่กลับมาถึงบ้านของเย่เฟิง

เนื่องจากเสี่ยวจือแชร์ข้อมูลกับทั้งสองคนแล้ว พวกเขาจึงรู้ล่วงหน้าถึงจุดประสงค์ที่เย่เฟิงเรียกตัวกลับมา

ดังนั้นก่อนจะมาถึง ทั้งคู่จึงวางแผนจัดการเย่เทียนไว้เรียบร้อยแล้ว

"อาเซิ่ง อาโม่ พวกนายคงรู้เรื่องกันหมดแล้ว เย่เทียนไปตั้งค่าหัวลอบสังหารฉันในดาร์กเว็บ แม้จะถูกดาร์กเว็บปฏิเสธไป แต่มันคิดจะฆ่าฉันแล้ว เก็บมันไว้ไม่ช้าก็เร็วต้องเป็นภัยแน่ ฉันต้องการให้มันหายไป แต่ต้องไม่ทิ้งเบาะแสหรือร่องรอยใดๆ ที่จะสาวมาถึงพวกเราได้ ต้องทำให้ตำรวจและตระกูลเย่สืบไม่เจอความเชื่อมโยงกับพวกเราแม้แต่นิดเดียว"

เย่เซิ่งตอบเสียงขรึม "บอส ผมกับอาโม่ปรึกษากันแล้ว กะว่าจะทำให้การตายของมันดูเหมือน 'อุบัติเหตุ' ไม่ใช่การจงใจล้างแค้นของพวกเราครับ"

เย่โม่เสริมขึ้นว่า "พวกเราดักฟังโทรศัพท์ของมันจนรู้ว่า ตอนนี้มันไปหาเฮียหู่แล้ว เตรียมจะไปหาผู้ชายที่ชื่อ 'ฮาวด์' ด้วยกัน

จากการจำลองเส้นทางขับรถของพวกมัน พวกเรากะว่าจะแฮกเข้าควบคุมระบบรถตอนที่พวกมันแล่นผ่านสะพานหลงเจียง แล้วบังคับให้รถพลิกคว่ำตกลงไปในแม่น้ำหลงเจียงครับ

วิธีนี้ไม่เพียงแต่จะกำจัดเย่เทียนได้ แต่ยังกวาดล้างเฮียหู่กับลูกน้องไปพร้อมกัน ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวครับ"

เย่เฟิงพยักหน้าเห็นชอบกับแผนนี้ แต่ก็ยังกำชับว่า "จำไว้ เป้าหมายของเรามีแค่เย่เทียนกับเฮียหู่ ตอนสร้าง 'อุบัติเหตุ' อย่าดึงคนบริสุทธิ์เข้ามาเอี่ยว ยังไงพวกเราก็เป็น 'คนดี' นี่นะ"

เย่เซิ่งกล่าว "วางใจได้ครับบอส รับรองว่าจะไม่ลากใครเข้ามาเกี่ยวแน่นอน แต่เรื่องที่จะส่งผลเสียต่อแบรนด์รถยนต์ที่พวกมันขับหรือไม่นั้น ทางเราคงควบคุมไม่ได้ครับ"

"พวกมันขับรถอะไร?" เย่เฟิงถาม

เย่โม่ตอบ "โตโยต้า อัลฟาร์ด ครับบอส"

เย่เฟิงแสยะยิ้มเย็น "รถดีนี่ แต่ฉันไม่ชอบ ให้พังไปด้วยกันเลยแล้วกัน"

"ครับ บอส"

เวลาประมาณเที่ยงคืน เย่เทียนขับรถมาถึงเขตบ้านพักพนักงานโรงงานเครื่องจักรเดิมบนถนนซินหยาง ซึ่งเป็นฐานลับของเฮียหู่และลูกน้อง

บนรถของเย่เทียนเต็มไปด้วยของขวัญกองโต ส่วนน้อยเป็นของเฮียหู่ ส่วนใหญ่เตรียมไว้ประจบเอาใจ 'ฮาวด์'

หลังจากวางของขวัญส่วนน้อยไว้ที่กบดานของเฮียหู่แล้ว เย่เทียนกับลูกน้องของเฮียหู่อีกสามคนก็ช่วยกันยกเฮียหู่ที่ขาขวาเข้าเฝือก แขนขวาพันผ้าพันแผล และนั่งอยู่บนรถเข็นขึ้นไปบนรถ จากนั้นก็ขับมุ่งหน้าไปยังเขตใต้ของแม่น้ำหลงเจียง หวังจะขอให้ 'ฮาวด์' ช่วยลงมือกำจัดเย่เฟิง

ระหว่างทางมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย เฮียหู่ก็สบถอย่างเคียดแค้น "ไอ้เศษสวะเย่เฟิง ลงมือได้โหดเหี้ยมฉิบหาย! ถ้าตอนนั้นไม่มีคนเดินถนนคิดจะถ่ายคลิป แขนซ้ายกับขาซ้ายฉันก็คงถูกมันหักไปแล้วเหมือนกัน! โอ๊ย เจ็บชะมัด!"

เย่เทียนขับรถพลางพูดขึ้น "เฮียหู่ ครั้งนี้ลำบากเฮียต้องออกโรงพาผมไปแนะนำให้รู้จักกับ 'ฮาวด์' แล้ว พอกำจัดไอ้บ้านนอกเย่เฟิงได้ ผมจะให้อีกสามล้านหยวนเป็น 'ค่าขอบคุณ' สำหรับพวกเฮีย"

เฮียหู่ฉีกยิ้ม "งั้นก็ขอบใจคุณชายเย่มาก"

"จริงสิ คนที่ชื่อ 'ฮาวด์' นั่น มีวิธีฆ่าเย่เฟิงโดยไม่ให้ใครจับได้แน่นะครับ?" เย่เทียนยังคงกังวลอยู่บ้าง

เฮียหู่พูดขึ้น "คุณชายเย่วางใจได้เลย ฝีมือของ 'ฮาวด์' ร้ายกาจมาก จะกำจัดเย่เฟิงให้หายไปอย่างไร้ร่องรอยน่ะง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ"

พอได้ยินเฮียหู่พูดแบบนั้น เย่เทียนก็โล่งอกขึ้นมา

คนในรถคุยกันไปเรื่อยๆ รถก็แล่นขึ้นมาบนสะพานแล้ว

เนื่องจากเวลานี้บนสะพานมีรถไม่มากนัก ประกอบกับเย่เทียนรีบร้อนอยากจะพบ 'ฮาวด์' ไวๆ จึงเผลอเหยียบคันเร่งลึกขึ้น ทำให้รถแล่นเร็วขึ้นกว่าเดิม

พอแล่นมาถึงช่วงกึ่งกลางสะพาน พวงมาลัยรถของเย่เทียนก็ควบคุมไม่ได้ขึ้นมากะทันหัน มันเริ่มสะบัดส่ายไปมาซ้ายขวาเอง

แม้เย่เทียนจะพยายามประคองพวงมาลัยสุดชีวิต แต่มันก็ไร้ผลโดยสิ้นเชิง

ตัวรถเริ่มส่ายไปมาเป็นรูปตัว 'เอส' บนพื้นสะพาน เซซ้ายป่ายขวาแล่นต่อไปข้างหน้าได้อีกนิดหน่อย

ทันใดนั้น รถก็พุ่งชนแผงกั้นระหว่างช่องทางรถยนต์กับช่องทางรถจักรยานยนต์อย่างแรง

จากนั้นก็พุ่งขึ้นทางเท้า ชนราวสะพานหักสะบั้น แล้วหน้ารถก็ทิ่มดิ่งลงสู่ผืนน้ำอันเย็นเฉียบ ละอองน้ำแตกกระจายพุ่งสูงขึ้นสู่ท้องฟ้า

ตัวรถลอยอยู่ได้ห้าหกวินาที ก่อนจะค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำ

ในเวลานี้ เย่เฟิงกำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาในห้องโถง วางเท้าพาดไขว่ห้างไว้บนโต๊ะน้ำชา ในมือถือโทรศัพท์เปิดดูภาพวิดีโออย่างสบายอารมณ์

ภาพที่แสดงบนหน้าจอมือถือ คือภาพจากกล้องวงจรปิดในรถที่จับภาพเย่เทียน เฮียหู่ และลูกน้องอีกสองสามคนกำลังทุบกระจกดิ้นรนร้องขอความช่วยเหลือ

เมื่อน้ำในแม่น้ำทะลักเข้าสู่ห้องโดยสารอย่างต่อเนื่อง การดิ้นรนของพวกเขาก็ยิ่งอ่อนแรงลงเรื่อยๆ

เมื่อมองภาพจากกล้องบนหน้าจอ มุมปากของเย่เฟิงก็ยกยิ้มเย็นชา ก้อนหินใหญ่ที่กดทับอยู่ในใจมานานหลายปี ในที่สุดก็ถูกยกออกไปเสียที

"เย่เทียนเอ๋ยเย่เทียน ไอ้ลูกไม่มีพ่อแม่อย่างแก ชาติก่อนทำให้ฉันถูกคนตระกูลเย่รุมซ้อมจนตาย มาชาตินี้ในที่สุดแกก็ได้รับจุดจบที่สาสมแล้ว! สะใจจริงๆ!"

ปลายนิ้วเลื่อนผ่านหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนที่น้ำในห้องโดยสารจะท่วมมิดหัวพวกมัน เย่เฟิงก็ต่อสายเข้าเบอร์มือถือของเย่เทียน

ภายใต้การควบคุมระยะไกลของเสี่ยวจือ โทรศัพท์ก็รับสายและเปิดลำโพงโดยอัตโนมัติ

"เสี่ยวเทียนน้องรักของฉัน รู้สึกยังไงบ้างล่ะกับการที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาแต่ทำอะไรไม่ได้เลย?"

แม้โทรศัพท์จะจมอยู่ในน้ำแล้ว แต่เสียงของเย่เฟิงกลับดังออกมาจากลำโพงอย่างชัดเจน ให้ทุกคนในรถได้ยินอย่างแจ่มแจ้ง

"เย่เฟิง ที่แท้ทั้งหมดนี้แกเป็นคนทำ! แกรู้ไหมว่าทำแบบนี้จะมีผลตามมายังไง! พ่อ แม่ แล้วก็พี่สาวทั้งสี่คนไม่ปล่อยแกไว้แน่! ถ้าฉันเป็นอะไรไป ตระกูลเย่จะใช้ทรัพยากรและวิธีทั้งหมดมาจัดการแก ถ้าแกฉลาดพอก็รีบช่วยฉันออกไปเดี๋ยวนี้ ฉันยังจะช่วยพูดขอร้องให้แกได้นะ!"

แม้จะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่เย่เทียนก็ยังกัดฟันขู่เย่เฟิงอย่างจนตรอก

เย่เฟิงหัวเราะเยาะ "ตระกูลเย่ไม่ปล่อยฉันไปงั้นเหรอ? ฉันเองก็ไม่คิดจะปล่อยพวกมันไปเหมือนกัน! เย่เทียน จริงๆ แล้วฉันกะจะให้แกมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักพัก แต่แกดันกล้าไปตั้งค่าหัวลอบสังหารฉันในดาร์กเว็บ งั้นฉันก็คงต้องส่งแกไปลงนรกเร็วขึ้นหน่อยแล้วล่ะ!"

พอได้ยินคำพูดของเย่เฟิง ร่างกายของเย่เทียนที่แช่อยู่ในน้ำเย็นเฉียบอยู่แล้ว จู่ๆ ก็รู้สึกหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูกยิ่งกว่าเดิม

"พี่ครับ ผมขอโทษ พี่ครับ ผมผิดไปแล้วพี่ยกโทษให้ผมได้ไหม? ผมสัญญาว่าต่อไปจะไม่หาเรื่องพี่อีกแล้ว ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะนะพี่!"

เย่เฟิงแค่นเสียงเย็น "โดนดาร์กเว็บปฏิเสธแล้ว แกยังคิดจะรวมหัวกับเฮียหู่ไปหา 'ฮาวด์' มาเล่นงานฉันอีก ดูท่าเพื่อเอาชีวิตฉันแล้ว แกยอมแลกทุกอย่างเลยสินะ!

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็คงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้แกตายเหมือนกัน เสียดายก็แค่ยังไม่ได้ใช้วิธีที่ทรมานกว่านี้ฆ่าแก มันเลยทำให้ฉันรู้สึกขัดใจอยู่นิดหน่อย!"

พูดจบ เย่เฟิงก็กดตัดสาย จากนั้นสั่งให้เสี่ยวจือลบประวัติการโทรและบันทึกเสียงทิ้ง

"บอสคะ หนูตรวจสอบผ่านนาฬิกาสุขภาพที่ข้อมือของเย่เทียนแล้ว สัญญาณชีพของเขาดับสนิท ยืนยันว่าตายสนิทแล้วค่ะ"

หลังจากวางสายไปได้ห้านาทีเศษ เสี่ยวจือก็รายงานข่าวการตายของเย่เทียนให้เย่เฟิงทราบ

และแล้ว ความอัปยศและความเจ็บปวดในชาติก่อน ค่ำคืนแล้วค่ำคืนเล่าที่ถูกทุบตีและก่นด่า ความคับแค้นใจอย่างรุนแรงที่ต้องตายอย่างน่าอนาถ ทั้งหมดทั้งมวลพลันมลายหายไปในพริบตาที่เย่เทียนสิ้นใจอย่างแท้จริง

"ชาตินี้ ในที่สุดฉันก็ล้างแค้นให้ตัวเองได้แล้ว ปมในใจที่ใหญ่ที่สุด… คลี่คลายลงเสียที!"

เย่เฟิงเก็บโทรศัพท์ เงยหน้าพิงพนักโซฟา สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความโล่งใจและสะใจหลังการแก้แค้น

เย่โม่เตือนขึ้นในเวลานี้ "บอส เรื่องของเย่เทียนจัดการเรียบร้อยแล้ว อย่าลืมเรื่องของบอสล่ะครับ แป้งสาลีขนส่งไปถึงหมดแล้ว ได้เวลาไปแลกเปลี่ยนกับเสิ่นอวิ๋นเฟยที่นั่นแล้วนะครับ"

"เชี่ยเอ๊ย มัวแต่จัดการเรื่องเย่เทียนจนเกือบลืมเรื่องนี้ไปเลย! อาโม่ รีบพาฉันไปที่โกดังเร็ว อาเซิ่ง นายมีอะไรต้องทำก็ไปทำเถอะ"

พูดจบ เย่เฟิงก็รีบออกไปพร้อมกับเย่โม่ทันที

ส่วนเย่เซิ่งก็เชื่อมต่อเข้าสู่อินเทอร์เน็ต เพื่อลบข้อมูลหลักฐานทั้งหมดที่อาจสาวมาถึงตัวเย่เฟิงได้

รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงภาพที่กล้องวงจรปิดในรถบันทึกไว้ และข้อมูลที่เย่เทียนเคยตั้งค่าหัวฆ่าเย่เฟิงในดาร์กเว็บ

เมื่อมาถึงโกดัง เย่เฟิงพบว่ามีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเข้าเวรอยู่ที่ป้อมยามหน้าประตูแล้วคนหนึ่ง

เย่โม่จอดรถไว้ที่หน้าประตูใหญ่ก่อน จากนั้นเรียก รปภ. คนนั้นเข้ามาแล้วพูดว่า "หัวหน้าฉิน นี่คือคุณเย่เฟิง ประธานกรรมการของเรา ส่งเวรบอกลูกทีมทุกคนให้จำเลขทะเบียนรถและหน้าตาของท่านประธานไว้ให้ดี ต่อไปถ้าท่านประธานมา อย่าได้ขัดขวางหรือซักถามเด็ดขาด"

ชายที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าฉิน ซึ่งดูมีอายุราวๆ 27-28 ปี ทำความเคารพแล้วกล่าวว่า "ครับ คุณเย่; สวัสดีครับท่านประธานเย่"

เย่เฟิงพยักหน้า ตบไหล่เขาเบาๆ แล้วพูดว่า "ลำบากหน่อยนะ"

"ไม่ลำบากครับ ท่านประธานเย่"

หลังจากเย่โม่ขับรถไปจอดที่ลานจอดรถเรียบร้อยแล้ว ก็พูดกับเย่เฟิงว่า "บอสครับ ตอนนี้รับ รปภ. มาห้าคน อายุต่ำกว่า 30 ปีทั้งหมด เป็นทหารปลดประจำการ ทำงานวันละสามกะ กะละแปดชั่วโมง หยุดเดือนละแปดวัน เงินเดือนหลังหักประกันสังคมกับกองทุนสำรองเลี้ยงชีพแล้วรับสุทธิสี่พันกว่าหยวนครับ"

เย่เฟิงพยักหน้าแล้วกล่าว "ดีมาก นายดูจัดการตามความเหมาะสมได้เลย นอกจากป้อมยามแล้ว มีเวรเดินตรวจไหม?"

เย่โม่ตอบว่า "คนยังไม่พอ เลยยังไม่ได้ตั้งเวรเดินตรวจครับ แต่ รปภ. ทั้งห้าคนพักอยู่ในพื้นที่โกดัง มีเรื่องอะไรก็เรียกตัวได้ทันทีครับ"

"อืม รีบรับคนให้พอ ต้องรับประกันว่าตลอด 24 ชั่วโมงจะมีคนประจำทั้งจุดเฝ้าและจุดเดินตรวจ"

"ทราบแล้วครับบอส ผมจะรีบรับคนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมเข้ามาทำงานให้เร็วที่สุดครับ"

ทั้งสองคนพูดคุยกันพลางเดินเข้าไปในโกดัง

เมื่อเห็นแป้งสาลีสามร้อยตันวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เย่เฟิงก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นเปิดหน้าต่างระบบค้าขายเพื่อติดต่อเสิ่นอวิ๋นเฟย

"น้องเย่ แป้งสาลีที่ฉันต้องการเตรียมพร้อมหรือยัง?"

"พร้อมแล้วครับพี่เสิ่น พวกเรามาเริ่มแลกเปลี่ยนกันเถอะ"