บทที่ 72 พ่อค้าต่างมิติระดับ 6 ระบบมอบรางวัลมหาเรือนเซียน

การซื้อขายต่างมิติเพิ่งเสร็จสิ้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบสามเสียงก็ดังติดต่อกันในหัวของเย่เฟิง

"ติ๊ง การซื้อขายสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 300×4, แต้มพลังงาน 3000×4"

"ติ๊ง ภารกิจมิติ-บรรลุข้อตกลงการค้ากับคู่ค้าเสร็จสิ้น ได้รับค่าประสบการณ์ 300×4, แต้มพลังงาน 3000×4"

"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณเลื่อนระดับเป็นพ่อค้าต่างมิติระดับ 6 เพิ่มพื้นที่ส่วนตัวอีก 10 ช่อง ได้รับรางวัล: ‘มหาเรือนเซียนระดับต่ำ’×1"

สิ้นเสียงแจ้งเตือนจากระบบ แววตาของเย่เฟิงก็เปี่ยมล้นด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

นับตั้งแต่ได้รับ ‘ระบบค้าขายข้ามมิติ’ และทำการซื้อขายข้ามมิติมาหลายต่อหลายครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เย่เฟิงได้รับค่าประสบการณ์ถึงสามร้อยแต้ม

หลังจากคูณสี่เท่า เมื่อรวมกับค่าประสบการณ์ที่ได้จากภารกิจมิติแล้ว ก็มีมากถึงสองพันสี่ร้อยแต้ม

แต้มพลังงานก็ได้มาถึงหนึ่งหมื่นแปดพันแต้ม ผลตอบแทนเช่นนี้เกินความคาดหมายของเขาไปไกลลิบ

ทว่าไม่นานเย่เฟิงก็เข้าใจถึงหัวใจสำคัญของเรื่อง สินค้าที่ซื้อขายกันรอบนี้ไม่ใช่ทรัพยากรธรรมดา แต่เป็นเทคโนโลยีฟิวชันนิวเคลียร์แบบควบคุมได้ที่จะเปลี่ยนโฉมหน้าโครงสร้างพลังงานของดาวเคราะห์ทั้งดวง

มูลค่าย่อมเหนือกว่าการค้าครั้งไหนๆ ที่ผ่านมาอย่างเทียบไม่ติด ดังนั้นการได้ค่าประสบการณ์สูงขนาดนี้จึงสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

ส่วนเรื่องรางวัลที่คูณสี่เท่า ในใจเย่เฟิงก็มีคำตอบอยู่แล้ว นั่นเป็นเพราะเขากับเสิ่นอวิ๋นเฟยยังมี 'ภาระ' ภารกิจระดับมหากาพย์ติดตัวอยู่อีกสองภารกิจ รางวัลจึงทวีคูณขึ้นมา

แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้เย่เฟิงประหลาดใจและยินดีที่สุด คือการที่ตนได้เลื่อนระดับเป็นระดับ 6 แถมยังได้รับรางวัลเป็นมหาเรือนเซียนระดับต่ำมาอีกหนึ่งแห่ง

เย่เฟิงที่ยังคงตกอยู่ในความยินดี ถูกขัดจังหวะความคิดด้วยเสียงอันประหลาดใจของเสิ่นอวิ๋นเฟยที่ดังมาจากฝั่งตรงข้ามของม่านแสง "น้องเย่ ทำไมนายถึงให้แป้งสาลีฉันเกินมาตั้งหนึ่งร้อยตันล่ะ"

เย่เฟิงได้ยินดังนั้นก็แย้มยิ้ม กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ "พี่เสิ่น แป้งสาลีแค่สองร้อยตันแลกกับเทคโนโลยีที่จะเปลี่ยนอนาคตของดาวสีน้ำเงินได้ ผมรู้สึกว่ามันน้อยเกินไป ในใจมันเกรงใจน่ะครับ ก็เลยแถมเพิ่มไปอีกหนึ่งร้อยตัน ถ้าไม่ใช่เพราะเวลากระชั้นชิดจนเตรียมของไม่ทัน ผมอยากจะหามาให้ครบห้าร้อยตันไปเลยด้วยซ้ำ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นอวิ๋นเฟยก็หัวเราะร่าทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความชื่นชม "สมแล้วที่เป็นคนที่ฉัน เสิ่นอวิ๋นเฟย ถูกใจ น้องเย่ นายไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ! จริงสิ มีเรื่องจะบอกนายหน่อย ต่อไปคงมีศึกหนักให้ต้องลุยอีกแล้ว พอจะมีเวลาว่างมาช่วยฉันสักแรงไหม"

"มีครับ! ต้องมีอยู่แล้ว!" ดวงตาของเย่เฟิงเป็นประกายขึ้นมาทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนเผลอเร่งเสียงดังขึ้น "พี่เสิ่น รีบบอกมาเลยครับว่าจะเริ่มลุยกันเมื่อไหร่"

"ยังบอกแน่ชัดไม่ได้ น่าจะอีกสักวันสองวันนี้แหละ นายอาศัยช่วงสองวันนี้ยกระดับฝีมือให้ดี แล้วใช้ประโยชน์จากรางวัลที่ได้จากการค้าขายให้คุ้มค่า ถึงตอนนั้นฉันจะรอดูฝีมืออันยอดเยี่ยมของนายนะ" เสิ่นอวิ๋นเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นเล็กน้อย

"พี่เสิ่นวางใจได้เลยครับ! ถึงตอนนั้นผมจะงัดไม้เด็ดทั้งหมดที่มีออกมา รับรองว่าจะทำให้พี่ต้องทึ่งแน่นอน!" เย่เฟิงกำหมัดแน่น น้ำเสียงเด็ดขาดหนักแน่น

ทั้งสองพูดคุยเตรียมการเกี่ยวกับการต่อสู้ที่จะเกิดขึ้นอีกเล็กน้อย ก่อนจะวางสายไป

เย่เฟิงบอกลาเย่โม่ แล้วเรียกรถผ่านแอปกลับไปพักผ่อนที่บ้าน

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ คฤหาสน์ตระกูลเย่ ในเขตวิลล่าลี่ชุยหยวน

แสงแดดอบอุ่นเพิ่งส่องผ่านกระจกบานใหญ่จรดพื้นเข้ามาในห้องนั่งเล่น เสียงกริ่งประตูก็ดังรัวทำลายความเงียบสงบยามเช้า

คนรับใช้รีบวิ่งไปเปิดประตู พบว่ามีตำรวจสองนายยืนรออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

คนรับใช้หญิงรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่บ้าง จึงรีบเชื้อเชิญตำรวจทั้งสองนายเข้ามาในห้องนั่งเล่น จากนั้นก็รีบไปแจ้งเย่วานซานกับหลินว่านชิง

เวลานี้เย่วานซานกำลังนั่งตรวจดูเอกสารของบริษัทอยู่ในห้องหนังสือ ส่วนหลินว่านชิงอยู่ในครัวคอยสั่งการให้คนรับใช้เตรียมอาหารเช้า

สี่พี่น้องตระกูลเย่เพิ่งล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ กำลังนั่งคุยเล่นกันอยู่ในห้องนั่งเล่น หัวข้อสนทนายังมีเอ่ยถึงเย่เทียนที่ไม่ได้กลับบ้านมาทั้งคืนอยู่บ้าง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย

ทว่าบรรยากาศอันอบอุ่นนี้กลับแหลกสลายลงในพริบตา เมื่อตำรวจนายหนึ่งเอ่ยปากขึ้น

"ประธานเย่ คุณนายหลิน ต้องขออภัยด้วยที่ต้องมารบกวนพวกคุณด้วยเรื่องแบบนี้ครับ" นายตำรวจที่ดูมีอายุมากกว่าสูดหายใจเข้าลึก พยายามปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด

ทุกคนในบ้านต่างกระวนกระวายใจ ไม่รู้ว่านายตำรวจคนนี้กำลังจะแจ้งข่าวร้ายอะไร

"เมื่อช่วงเช้ามืดของวันนี้ ทางเราได้รับแจ้งเหตุ รถยนต์ที่คุณเย่เทียนขับเกิดขัดข้องจนเสียหลักตกจากสะพานข้ามแม่น้ำหลงเจียง หลังจากการค้นหาและกู้ภัย ทางเราได้กู้ร่างผู้เสียชีวิตขึ้นมาได้ห้าร่าง หนึ่งในนั้นได้รับการยืนยันแล้วว่าเป็นคุณเย่เทียนครับ"

"คุณว่าอะไรนะ!" เย่วานซานสาวเท้าเร็วรี่มาหยุดอยู่ตรงหน้านายตำรวจที่ชื่อโจวฝู

มือทั้งสองข้างของเขาสั่นระริก ใบหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดราวกับกระดาษ แม้แต่ริมฝีปากก็ไร้สีเลือด

"คุณตำรวจ ช่วยพูดกับผมอีกทีสิ ลูกชายผมเป็นอะไรไปนะ" เย่วานซานยังคงถามออกไปอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

หลินว่านชิงเพิ่งเดินออกมาจากครัว พอได้ยินประโยคนี้เข้าพอดี ร่างกายก็โงนเงน สายตามืดดับลงทันที ยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องตกใจก็ล้มตึงลงไป

"แม่!" เย่เสวี่ยพี่สาวคนโตมีปฏิกิริยาไวที่สุด เธอรีบพุ่งเข้าไปประคองหลินว่านชิงเอาไว้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

เหล่าคนรับใช้ต่างวิ่งกรูออกมาจากครัว ช่วยเย่เสวี่ยประคองหลินว่านชิงไปนอนที่โซฟา

เย่เชียนพี่สาวคนที่สองยืนนิ่งค้าง ใบหน้าที่ตื่นตะลึงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

ปากก็พร่ำบ่นซ้ำๆ "เป็นไปไม่ได้ เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้แน่ๆ เสี่ยวเทียนจะเกิดเรื่องได้ยังไง…!"

เมื่อเทียบกับความตกใจและลนลานของพี่สาวคนโตกับคนที่สองแล้ว เย่ซินและเย่ถิงที่สนิทสนมกับเย่เทียนมากที่สุด เวลานี้สติแตกจนร้องไห้โฮออกมาแล้ว

เย่ซินลูกสาวคนที่สามนั่งยองๆ กอดเข่าอยู่บนพื้น สองมือปิดหน้า ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเจ็บปวดเจียนขาดใจ หยาดน้ำตาไหลรินผ่านซอกนิ้วไม่ขาดสาย

ส่วนเย่ถิงลูกสาวคนที่สี่โผเข้าซบโซฟา ร้องไห้ไปพลางตะโกนไปพลาง "เสี่ยวเทียน เรื่องแบบนี้จะเป็นไปได้ยังไง! ฉันไม่เชื่อ!"

เย่วานซานฝืนพยุงร่างให้ยืนหยัดอย่างมั่นคง เขาสูดหายใจเข้าลึกหลายครั้ง ถึงจะสะกดน้ำเสียงที่สั่นพร่าเอาไว้ได้

เขาคว้าแขนของโจวฝูแน่น แววตาเต็มไปด้วยการวิงวอนและร้อนรน "ผู้กองโจว นี่ต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ! เสี่ยวเทียนขับรถระมัดระวังมาโดยตลอด รถของเขาก็เพิ่งตรวจสภาพมา จะเกิดขัดข้องกะทันหันได้ยังไง พวกคุณต้องสืบสวนให้ดีนะ ต้องสืบให้รู้เรื่องว่าใครเป็นคนทำร้ายลูกชายของผม!"

โจวฝูมองดูครอบครัวที่กำลังโศกเศร้าอย่างแสนสาหัสตรงหน้า ในใจก็พลอยรู้สึกเวทนา

เขาตบไหล่เย่วานซานเบาๆ แล้วกล่าวเสียงขรึม "ประธานเย่ วางใจเถอะครับ ทางเราได้จัดตั้งทีมสืบสวนคดีพิเศษขึ้นมาแล้ว และกำลังเริ่มดำเนินการสืบสวนเรื่องนี้อยู่ จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อค้นหาความจริงให้กระจ่าง จะไม่ปล่อยให้มีข้อสงสัยใดๆ หลุดรอดไปเด็ดขาด

นอกจากนี้ ศพของเย่เทียนยังคงเก็บไว้ที่ห้องดับจิตของสถานีตำรวจ รบกวนพวกคุณรีบไปเซ็นชื่อและดำเนินการเรื่องรับศพให้เรียบร้อยด้วยครับ"

เย่วานซานพยักหน้า เสียงของเขาแหบพร่า "ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณครับคุณตำรวจโจว"

หลังจากส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองนายกลับไป หลินว่านชิงก็ฟื้นพอดี

เธอคว้าแขนของเย่วานซานไว้แน่น น้ำตาไหลพรากลงมาราวกับสายสร้อยขาดกระเด็น

"คุณคะ! เทียนเอ๋อร์ของเราไม่อยู่แล้ว! เขาตายอย่างน่าอนาถเหลือเกิน! คุณต้องหาตัวคนร้ายให้เจอนะ ฉันจะสับมันเป็นหมื่นๆ ชิ้น แก้แค้นให้เทียนเอ๋อร์ของเรา!"

เย่วานซานมองดูสภาพที่แตกสลายของภรรยา ในใจรู้สึกทั้งปวดใจทั้งหงุดหงิด

"พอได้แล้ว ตอนนี้มัวแต่เสียใจแล้วตะโกนร้องจะแก้แค้นมันมีประโยชน์อะไร! ตั้งสติหน่อย ไปสถานีตำรวจเพื่อรับศพเสี่ยวเทียนกลับมาก่อน แล้วค่อยติดต่อไปที่ฌาปนสถาน จัดการเรื่องศพของเขาให้เรียบร้อย ฉันจะจัดงานศพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้เสี่ยวเทียน ให้เขาจากไปอย่างสงบ ส่วนเรื่องแก้แค้น รอผลการสืบสวนของตำรวจออกมาก่อน ถ้าเจอตัวคนร้ายเมื่อไหร่ ฉันไม่มีวันปล่อยมันไปแน่!"

เย่เสวี่ยและเย่เชียนรีบเข้าไปประคองหลินว่านชิง เย่ซินและเย่ถิงเองก็พยายามกลั้นเสียงสะอื้น

ทั้งครอบครัวจัดการธุระส่วนตัวอย่างรีบร้อน เปลี่ยนเสื้อผ้า แม้แต่ข้าวเช้าก็ไม่ได้แตะ แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังสถานีตำรวจทันที