บทที่ 73 ก้าวแรกสู่มหาเรือนเซียน

ขณะที่คนตระกูลเย่กำลังโศกเศร้าแทบขาดใจพากันเดินทางไปสถานีตำรวจ เย่เฟิงที่ไม่เคยมีความสุขขนาดนี้มาก่อนนับตั้งแต่เกิดใหม่ ก็ตื่นขึ้นมากินมื้อเช้าจนอิ่มหนำ และกำลังเตรียมตัวเข้าไปสำรวจ ‘มหาเรือนเซียนชั้นล่าง’ ที่ได้รับเป็นรางวัลจากระบบ

ทันใดนั้น ชิงเสวียนจื่อก็ส่งคำขอติดต่อสื่อสารเข้ามา

"สหายเย่เฟิง เจ้าดูสิ ถ้ำบำเพ็ญของข้าปรับปรุงเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว ตอนนี้ข้าจะคืนพวกหุ่นยนต์กับอุปกรณ์ก่อสร้างพวกนั้นให้เจ้า แต่ว่า… พ่อค้าต่างมิติไม่สามารถมอบสิ่งของให้กันเปล่าๆ ได้ เจ้าว่าทำอย่างไรดี…"

หลังจากเย่เฟิงกดรับสาย ชิงเสวียนจื่อก็อวดถ้ำบำเพ็ญที่ผสมผสานความทันสมัย ความล้ำยุค และกลิ่นอายโบราณเข้าด้วยกันอย่างตื่นเต้นยกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยปากขอส่งคืนหุ่นยนต์และเครื่องจักรเหล่านั้น

เย่เฟิงเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาหยิบเครื่องชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์อเนกประสงค์สองเครื่องออกมาพลางกล่าว "ผมแลกเปลี่ยนโทรศัพท์กับแท็บเล็ตให้คุณไปตั้งเยอะ ที่ชาร์จคงไม่พอใช้ใช่ไหมครับ? สองเครื่องนี้ผมให้คุณ"

การซื้อขายสำเร็จ เย่เฟิงได้รับค่าประสบการณ์ 20 แต้ม และ 200 แต้มพลังงาน ทว่าไม่มีรางวัลภารกิจ

ชิงเสวียนจื่อเก็บเครื่องชาร์จอย่างดี ก่อนจะเล่าให้เย่เฟิงฟังต่อด้วยความตื่นเต้นไม่หาย "สหาย เจ้ายังไม่รู้สินะ? ข้าเอานิยายแนวบำเพ็ญเซียนและแฟนตาซีที่ได้จากเจ้าไปให้พวกลูกหลานในตระกูลอ่านดูไม่กี่วัน ประสบการณ์และการต่อสู้ฟันฝ่าของตัวเอกในนิยายเหล่านั้น ช่วยจุดไฟให้พวกลูกหลานที่มีพรสวรรค์ดาษดื่นฮึดสู้ ไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรค ถึงขนาดมีหลายคนทะลวงคอขวดได้ในเวลาสั้นๆ เลยทีเดียว!"

เย่เฟิงเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ "จริงเหรอครับ? มีเรื่องแบบนี้ด้วย? ตอนแรกผมกะให้คุณเอาไว้อ่านแก้เบื่อเฉยๆ ไม่นึกเลยว่าจะได้ผลลัพธ์ขนาดนี้"

"จริงแท้แน่นอน" ชิงเสวียนจื่อเล่าต่อ "สหายเย่เฟิง เจ้าอาจไม่รู้ ปูมหลังและชะตากรรมของตัวเอกหลายคนในนิยายพวกนั้น ช่างเหมือนกับผู้บำเพ็ญเพียรในหมู่พวกเราเหลือเกิน อย่างตัวข้าเอง เกิดในนิกายที่ชื่อว่า 'นิกายเพลิงเมฆา' บิดาเป็นถึงเจ้าสำนัก มารดาเป็นผู้อาวุโสสูงสุด ส่วนตัวข้าก็เป็นศิษย์เอกฝ่ายใน แต่อยู่มาวันหนึ่ง ขณะออกไปทำภารกิจ ข้าถูกผู้บำเพ็ญมารที่มีระดับตบะสูงส่งกว่ามากทำร้ายจนสาหัส ตันเถียนและรากวิญญาณแหลกสลาย วรยุทธ์สูญสิ้นจนกลายเป็นคนไร้ค่า พ่อแม่แท้ๆ ยังตัดเยื่อใยขับไล่ข้าออกจากนิกาย แต่ต่อมาด้วยวาสนา ข้าได้รับสมบัติวิเศษฟ้าประทาน จึงสามารถฟื้นฟูรากวิญญาณและตันเถียน ก้าวเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญเพียรได้อีกคำรบ จากนั้นข้าก็ฟันฝ่าขวากหนาม ทะลวงขีดจำกัดของตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า ผ่านความยากลำบากและความผันแปรมานับไม่ถ้วน จนในที่สุดก็ได้กลายเป็น 'จักรพรรดิชิงเทียน' ผู้เกรียงไกรแห่ง 'ทวีปเทียนเสวียน'"

เย่เฟิงฟังพลางพยักหน้าหงึกๆ เมื่ออีกฝ่ายเล่าจบจึงเอ่ยขึ้นว่า "นึกไม่ถึงเลยว่าสหายชิงเสวียนจื่อจะเคยผ่านความเจ็บปวดมาขนาดนี้ พอมานึกถึงเรื่องที่ผมเจอ เทียบกับคุณแล้วกลายเป็นเรื่องขี้ผงไปเลย"

ชิงเสวียนจื่อโบกมือ "เอาเถอะ อย่าไปพูดถึงเรื่องหนักกบาลพวกนั้นเลย ข้าสังเกตเห็นเรื่องน่าสนใจอย่างหนึ่ง ในนิยายพวกนั้น ตัวเอกที่สำเร็จเต๋าจนบรรลุเป็นเซียนตอนท้าย มักจะแซ่เย่กันทั้งนั้นเลยนะ ทั้ง 'เย่เฉิน' ทั้ง 'เย่ฟาน' ทั้ง 'เย่ซวน' ข้าเชื่อว่าสหายเย่เฟิงเองก็คงสามารถย่ำหิมะขึ้นสู่ยอดเขา กลายเป็นตัวตนที่ผู้คนต้องแหงนมองได้เช่นกัน"

เย่เฟิงรีบโบกไม้โบกมือแก้เขิน "อย่าเลยครับ เรื่องพวกนั้นไกลตัวคนหนุ่มอายุ 20 อย่างผมเกินไป ตอนนี้ผมขอพัฒนาตัวเองเงียบๆ ดีกว่า เอ่อ จริงสิ ผมมีคำถามอยากปรึกษาคุณหน่อยครับ"

"เชิญถามมาได้เลย"

เย่เฟิงว่า "คือตอนที่ผมเลื่อนเป็นพ่อค้าต่างมิติระดับ 6 ระบบให้รางวัลเป็น 'มหาเรือนเซียนชั้นล่าง' มาหลังหนึ่ง แต่ผมยังไม่เคยเข้าไปดูเลย สหายชิงเสวียนจื่อพอจะมีข้อเสนอแนะหรือคำแนะนำไหมครับ ว่าควรจะจัดการดูแลเรือนเซียนนี้ยังไงดี?"

ชิงเสวียนจื่อตาโตด้วยความประหลาดใจ "มหาเรือนเซียนรึ? นั่นมันของล้ำค่าชัดๆ! นึกไม่ถึงเลยว่าอายุเพิ่งยี่สิบ เจ้าจะได้ครอบครองสมบัติระดับนี้แล้ว ส่วนเรื่องคำแนะนำน่ะหรือ สมบัติที่ก่อกำเนิดเป็นมิติเอกเทศล้วนมีเอกลักษณ์ต่างกันไป แต่หากอยากพัฒนาให้กลายเป็น 'เรือนเซียน' ที่แท้จริง และอยากยกระดับขั้นของมันขึ้นไป ทั้งหมดทั้งมวลย่อมขาดสิ่งนี้ไปไม่ได้ นั่นก็คือ ศิลาวิญญาณ!"

"ศิลาวิญญาณเหรอครับ…" เย่เฟิงพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเอ่ยถาม "ไม่ทราบว่าคุณพอจะ…"

ชิงเสวียนจื่อรีบพูดแทรกขึ้นมา "สหายเย่เฟิงไม่ต้องเกรงใจ เจ้าหาของอะไรก็ได้ในโลกของเจ้ามาสักชิ้น ข้าจะแลกศิลาวิญญาณระดับต่ำให้เจ้าหนึ่งพันก้อน เอาไปใช้ดูแลและอัปเกรดมหาเรือนเซียน ดีหรือไม่?"

เย่เฟิงประสานมือขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ "ขอบคุณมากครับสหาย งั้นผมขอตัวไปหาของก่อน" พูดจบเขาก็เดินหาของในบ้าน

สุดท้าย เย่เฟิงก็ไปเจอกล่องดนตรีชิ้นหนึ่งในห้องหนังสือ กล่องดนตรีนี้เป็นของขวัญแถมมาตอนซื้อบ้าน ไม่ต้องใช้ไฟฟ้า แค่ไขลานก็เปิดเพลงได้เอง

"เอาอันนี้แหละ"

ด้วยเหตุนี้ เย่เฟิงจึงใช้กล่องดนตรีของแถม แลกกับศิลาวิญญาณระดับต่ำหนึ่งพันก้อนจากชิงเสวียนจื่อ

การซื้อขายสำเร็จ เย่เฟิงได้รับค่าประสบการณ์ 50 แต้ม และ 500 แต้มพลังงาน แต่ก็ไม่ได้รับรางวัลภารกิจเช่นเดิม คงเพราะระบบจัดว่านี่ไม่ใช่การเจรจาการค้าตามเป้าหมายภารกิจ

"ขอบคุณมากครับ สหายชิงเสวียนจื่อ" เย่เฟิงประสานมือ "ผมคงต้องขอตัวเข้าไปสำรวจมหาเรือนเซียนก่อน ไว้เจอกันใหม่ครับ"

ชิงเสวียนจื่อประสานมือตอบ "กล่องดนตรีนี่แปลกใหม่นัก ข้าเองก็กะจะเอาไปศึกษาดูให้ละเอียดเหมือนกัน สหายเย่เฟิง ไว้พบกันใหม่"

หลังจากปิดหน้าต่างระบบ เย่เฟิงไม่ได้รีบเข้าไปในเรือนเซียนทันที แต่ทำตามความคุ้นเคยเดิม คือเปิดดูหน้าต่างข้อมูลส่วนตัวทุกครั้งหลังเลื่อนระดับ

ชื่อ: เย่เฟิง

เพศ: ชาย

อายุ: 20 ปี

เผ่าพันธุ์: มนุษย์

กายภาพ: ผู้วิวัฒนาการระดับกลาง (ผู้ตื่นพลังพิเศษธาตุไฟ)

ขอบเขตพลัง: ขั้นกลั่นลมปราณชั้น 2, นักดาบธาตุไฟระดับต้น

รากวิญญาณ: รากวิญญาณธาตุไฟขั้นสุดยอด

เคล็ดวิชา: เคล็ดวิชานำลมปราณ

วิชาเวท: เคล็ดวิชาไฟพิโรธ

ทักษะการต่อสู้: เพลงดาบเปลวเพลิงระดับกลาง

สถานะ: พ่อค้าต่างมิติหมายเลข 3008

ระดับ: 6 (143/15000)

พื้นที่ส่วนตัว: 50 ช่อง

แต้มพลังงาน: 82,725

มิติประจำตัว: ดาวสีน้ำเงิน, 「มิติเทคโนโลยีพื้นฐาน」

มิติที่จับคู่แล้ว: 「มิติไบโอฮาซาร์ด」, 「มิติเวทมนตร์」, 「มิติเทคโนโลยีระดับกลาง」, 「มิติบำเพ็ญเซียน」, 「มิติโลกรกร้าง」

มิติที่ค้นหาได้: 0

ในหน้าต่างข้อมูลส่วนตัวยามนี้ มีหัวข้อใหม่ๆ เพิ่มเข้ามาไม่น้อย ทั้งเคล็ดวิชา วิชาเวท และทักษะ ทำให้เย่เฟิงเข้าใจระดับความแข็งแกร่งของตัวเองได้อย่างชัดเจนและเป็นรูปธรรมยิ่งขึ้น

เย่เฟิงปิดหน้าต่างสถานะ แล้วดึงกล่องคริสตัลออกมาจากพื้นที่ส่วนตัว

เมื่อมองผ่านฝาครอบคริสตัลใส ด้านในเผยให้เห็นบ้านไม้หลังเล็กที่ล้อมรอบด้วยรั้วไม้ ภายในอาณาเขตรั้วยังมีบ่อน้ำ สระน้ำเล็กๆ ห้องสุขาไม้ และแปลงดินวิญญาณอีกสองสามแปลง ด้านหน้าไม่ไกลมีลำธารสายเล็กไหลเอื่อยผ่านหน้าประตูรั้ว ส่วนด้านหลังบ้านไม้โอบล้อมด้วยภูเขาขนาดย่อมที่เขียวชอุ่ม

‘มหาเรือนเซียนชั้นล่าง’: สามารถใช้งานได้หลังจากหยดเลือดแสดงความเป็นเจ้าของ ด้านในเป็นโลกขนาดย่อมที่สามารถอยู่อาศัยได้ อัตราการไหลของเวลาเมื่อเทียบกับโลกความจริงคือ 10 นาที : 1 นาที สามารถใช้ทรัพยากรตามที่กำหนดเพื่อยกระดับโลกใบเล็กนี้ได้

"ให้ตายสิ โลกใบเล็กที่คนเข้าไปอยู่ได้จริงด้วย แบบนี้ก็หมายความว่าเราสามารถปลูกผักทำนา เลี้ยงปลา เลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่ข้างในได้น่ะสิ? แถมข้างในสิบนาที ข้างนอกเพิ่งผ่านไปแค่นาทีเดียว ถ้ามีปราณวิญญาณหนาแน่นพอ การเข้าไปบำเพ็ญเพียรข้างในก็คงยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว"

คิดได้ดังนั้น เย่เฟิงจึงเดินเข้าครัวไปหยิบมีดทำครัวเล่มหนึ่งมากรีดนิ้วหัวแม่มือตัวเองจนเลือดหยดลงบนกล่องคริสตัลสองหยด

ตอนนี้ด้วยสมรรถภาพทางกายที่พัฒนาขึ้น คมมีดธรรมดาแทบจะเฉือนผิวหนังของเขาไม่เข้า ต้องใช้มีดคมกริบและออกแรงกดพอสมควรถึงจะกรีดเข้าเนื้อจนมีเลือดซึมออกมาได้ ถึงกระนั้นถ้าไม่รีบบีบเลือดออกมา ปากแผลก็คงจะสมานตัวอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่กล่องคริสตัลสัมผัสเลือดของเย่เฟิง แสงสีขาวเจิดจ้าก็สว่างวาบขึ้นมา ก่อนจะสลายตัวกลายเป็นละอองดาวพุ่งมารวมตัวกันที่ท้องน้อยของเขา

เย่เฟิงเลิกชายเสื้อขึ้นดู พบว่ากล่องคริสตัลกลายเป็นลวดลายคล้ายรอยสัก ประทับอยู่ใต้สะดือลงไปเล็กน้อย

"ได้เวลาเข้าไปดูข้างในแล้ว" เย่เฟิงตั้งจิต ร่างของเขาก็อันตรธานหายไปจากห้องครัวทันที