บทที่ 74 ทำนาเลี้ยงสัตว์

เย่เฟิงรู้สึกเพียงว่าแสงเงาตรงหน้าแปรเปลี่ยนกะทันหัน วินาทีต่อมาเขาก็มายืนอยู่ท่ามกลางผืนฟ้าดินที่โอบล้อมด้วยไอหมอกเมฆา

อากาศบริสุทธิ์ไหลรินเข้าสู่โพรงจมูกราวกับสายน้ำพุอันหอมหวาน ซึมลึกถึงขั้วหัวใจ ทำให้เย่เฟิงรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาในพริบตา

เมื่อก้มมองดู ใต้ฝ่าเท้าคือผืนดินสีน้ำตาลเข้มอันชุ่มชื้น ส่งกลิ่นหอมสะอาดจางๆ ของพฤกษา

ไม่ไกลนัก บ้านไม้หลังเล็กที่ดูเรียบง่ายหลังนั้นตั้งตระหง่านอยู่อย่างเงียบสงบ

หลังคามุงด้วยกระเบื้องสีเทาอมเขียว เหนือสองฝั่งของประตูไม้มีกระดิ่งทองเหลืองผูกเชือกแดงแขวนอยู่สองพวง

ยามสายลมพัดผ่าน มันจะส่งเสียงกังวานใสไพเราะจับใจ

บนท้องฟ้ามีดวงอาทิตย์และเมฆขาว ทว่าแสงแดดยังไม่เจิดจ้าเท่าใดนัก คงเป็นเพราะมิติผืนเล็กนี้ยังมีระดับต่ำเกินไป

น้ำในบ่อน้ำข้างบ้านไม้ใสกระจ่างจนมองเห็นก้นบ่อ พอมองลงไปจากปากบ่อ จะเห็นเงาน้ำสะท้อนเมฆขาวบนฟ้า ผิวน้ำเปล่งประกายแสงแห่งพลังวิญญาณจางๆ ออกมาด้วย

ห่างจากบ่อน้ำไปไม่ไกลเป็นสระน้ำขนาดเล็ก มีพื้นที่ราวสิบกว่าตารางเมตร

ผิวน้ำสงบนิ่งดุจกระจกเงา แต่ในน้ำไม่มีปลาหรือพืชน้ำใดๆ เลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนกำลังรอคอยผู้มีวาสนามาแต่งแต้ม ‘ชีวิต’ ให้แก่มัน

ข้างสระน้ำเล็กๆ มีศาลาตั้งอยู่หลังหนึ่ง ตรงใจกลางศาลามีโต๊ะหินทรงกลม รอบโต๊ะมีม้านั่งหินทรงกระบอกสี่ตัว ไว้สำหรับนั่งพักผ่อน

ตรงหน้ารั้วกั้นห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร มีลำธารสายเล็กไหลริน น้ำใสกระจ่างจนเห็นก้นลำธารเช่นเดียวกัน

เย่เฟิงเดินมาสังเกตการณ์ริมลำธาร ก็ไม่พบสิ่งมีชีวิตใต้น้ำอย่างพวกปลาเลย

ริมลำธารและในน้ำมีหินกรวด หินลายสายรุ้ง และหินแม่น้ำขนาด รูปร่าง และสีสันต่างๆ กระจัดกระจายอยู่

“นี่คือมหาเรือนเซียนสินะ เป็นที่ที่ดีจริงๆ!”

เย่เฟิงกวาดตามองสำรวจรอบด้านพลางเดินกลับเข้ามาในแนวรั้ว อดอุทานชื่นชมในใจไม่ได้

เขาสาวเท้าเร็วๆ ไปยังแปลงดินวิญญาณทั้งสี่แปลง กะดูคร่าวๆ แล้วแต่ละแปลงน่าจะมีขนาดประมาณครึ่งหมู่

ดินในแปลงวิญญาณนั้นอุดมสมบูรณ์และร่วนซุย อีกทั้งยังมีประกายแสงสีเขียวอ่อนเรืองรอง ช่างเหมาะแก่การเพาะปลูกพืชผลทางการเกษตรสารพัดชนิดโดยธรรมชาติ

เย่เฟิงย่อตัวลง ใช้มือกอบดินขึ้นมาหนึ่งกำมือ รู้สึกได้ทันทีว่ามีพลังวิญญาณสายเบาบางแทรกซึมจากฝ่ามือเข้าสู่ร่างกาย ทำให้เขารู้สึกปลอดโปร่งสบายตัวไปทั้งร่าง

“จริงสิ เมล็ดพันธุ์ที่แลกเปลี่ยนกับเสิ่นอวิ๋นเฟยคราวก่อนยังเหลืออยู่อีกเยอะ เอาเข้ามาลองปลูกให้หมดเลยดีกว่า”

เพียงแค่คิด เย่เฟิงก็กลับมาปรากฏตัวในห้องครัวอีกครั้ง จากนั้นจึงหยิบเมล็ดพันธุ์ที่เก็บไว้ในตู้เก็บของออกมา แล้วใช้ความคิดพาตัวเองกลับเข้าไปในมหาเรือนเซียน

“ต่อไป ก็มาดูกันว่าผลลัพธ์จากการปลูกในแปลงดินวิญญาณนี้จะเป็นยังไง”

เขาหว่านเมล็ดพันธุ์ลงในแปลงดินวิญญาณอย่างระมัดระวัง แล้วใช้ถังไม้ตักน้ำจากบ่อข้างๆ มารดลงบนผืนดินอย่างทั่วถึง

หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จ เย่เฟิงก็นำศิลาวิญญาณระดับต่ำกว่า 30 ก้อนออกมาจัดวางเป็น ‘ค่ายกลรวบรวมปราณ’

จากนั้น เขาก็นั่งลงตรงใจกลางค่ายกล เริ่มโคจร ‘เคล็ดวิชานำลมปราณ’ เพื่อฝึกบำเพ็ญเพียร

เนื่องจากความหนาแน่นของพลังวิญญาณในมหาเรือนเซียนเหนือกว่าโลกภายนอกหลายเท่า ประกอบกับมีค่ายกลรวบรวมปราณคอยหนุนนำ

ยามที่เขาโคจรวิชา พลังวิญญาณจึงหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายราวกับคลื่นทะเล ไหลเวียนไปตามเส้นชีพจร ก่อนจะถูกบีบอัดแปรสภาพเป็นพลังปราณแท้จริงไหลรวมลงสู่จุดตันเถียน

เวลาผ่านไปราวสิบกว่านาที เย่เฟิงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ‘บ่อของเหลววิญญาณ’ ภายในตันเถียนใกล้จะเต็มเปี่ยม ระดับขั้นกลั่นลมปราณชั้น 2 เริ่มมีสัญญาณว่าจะทะลวงผ่านได้แล้ว

“ยอดเยี่ยมมาก ความเร็วในการฝึกบำเพ็ญที่นี่เร็วกว่าโลกภายนอกอย่างน้อยหลายสิบเท่า!”

เย่เฟิงรู้สึกยินดีอย่างยิ่งในตอนแรก ก่อนจะรีบสงบจิตใจ รวบรวมสมาธิเพื่อฝึกบำเพ็ญต่อไป

ผ่านไปอีกประมาณห้าถึงหกนาที หลังจากได้ยินเสียง ‘แกร๊ก’ เบาๆ ดังก้องขึ้นในร่างกาย คอขวดก็พังทลายลงในที่สุด เย่เฟิงทะลวงเข้าสู่ ‘ขั้นกลั่นลมปราณชั้น 3’ ได้อย่างราบรื่น

“หึๆ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ฉันก็ทะลวงจากขั้นกลั่นลมปราณชั้น 2 มาเป็นขั้นกลั่นลมปราณชั้น 3 ได้แล้ว มีทั้งรากวิญญาณชั้นยอด มหาเรือนเซียน และค่ายกลรวบรวมปราณช่วยหนุน ความเร็วในการเลื่อนระดับนี่มันเร็วทันใจจริงๆ”

หลังจากทะลวงสู่ขั้นกลั่นลมปราณชั้น 3 เย่เฟิงก็หยุดการฝึกบำเพ็ญชั่วคราว แล้วเดินไปสำรวจดูที่ริมสระน้ำเล็กๆ

“สระน้ำดีขนาดนี้ ถ้าไม่เอามาเลี้ยงปลาก็เสียดายแย่ ช่างเถอะ เข้าไปดูในบ้านไม้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวค่อยออกไปเดินตลาดต้นไม้และสัตว์เลี้ยงสักรอบ”

เย่เฟิงเดินเข้าไปตรวจดูภายในบ้านไม้ แม้ภายนอกจะดูเหมือนกระท่อมไม้ธรรมดาๆ แต่ความจริงแล้วมีพื้นที่ใช้สอยกว่าสองร้อยตารางเมตร

ภายในบ้านไม้สะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ แบ่งออกเป็นห้องนอน ห้องหนังสือ ห้องครัว ห้องอาบน้ำ ห้องเก็บของ และห้องแต่งตัว มีเพียงห้องส้วมเท่านั้นที่ตั้งอยู่นอกตัวบ้านในลานเรือน

ในห้องนอนมีเตียงไม้อยู่หนึ่งหลัง บนเตียงปูด้วยเสื่อกก หมอนหนึ่งใบ และผ้าห่มขนหนูหนึ่งผืน สองข้างเตียงมีโต๊ะข้างเตียงวางอยู่

ในห้องหนังสือมีโต๊ะหนังสือหนึ่งตัวและชั้นหนังสือหลายชั้น บนชั้นว่างเปล่าโล่งเตียน ถึงเวลาค่อยเอาไว้ใช้เก็บตำราต่างๆ

ส่วนห้องเก็บของนั้นกว้างขวางและแห้งสนิท มีหีบเก็บของสามใบและตู้เก็บของสี่ตู้จัดวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ

แต่ไม่ว่าจะเป็นหีบหรือตู้เก็บของ ต่างก็ว่างเปล่าไม่มีอะไรเช่นกัน

ห้องครัวมีเตาไฟหนึ่งเตา กองฟืนหนึ่งกอง และตู้กับข้าวหนึ่งตู้ ทว่าหม้อ ไห กระทะ จานชาม ตลอดจนน้ำมัน เกลือ ซอส น้ำส้มสายชู ล้วนไม่มีเลยสักอย่าง

ห้องอาบน้ำมีเพียงถังไม้ใบใหญ่สำหรับแช่ตัวหนึ่งถังและราวแขวนผ้าเช็ดตัวหนึ่งอัน นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรอื่นอีก

ห้องแต่งตัวก็มีเพียงตู้เสื้อผ้าหนึ่งตู้และตู้รองเท้าหนึ่งตู้ ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อื่นใดเพิ่มเติม

หลังจากเดินสำรวจห้องต่างๆ ในบ้านไม้จนทั่วแล้ว เย่เฟิงก็ใช้ความคิดพาตัวเองกลับสู่โลกความเป็นจริง

เวลาในโลกความเป็นจริงเพิ่งผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีเท่านั้น

เย่เฟิงคิดในใจด้วยความตื่นเต้น ‘รอให้มหาเรือนเซียนเลื่อนระดับในอนาคต เชื่อว่าอัตราส่วนความต่างของเวลาจะต้องเปลี่ยนแปลงไปมากกว่านี้แน่’

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เย่เฟิงก็ลงไปที่ลานจอดรถ ขับรถมุ่งหน้าไปยังตลาดต้นไม้และสัตว์เลี้ยง

ตอนที่มาถึงตลาดต้นไม้และสัตว์เลี้ยงเพิ่งจะเป็นเวลาเก้าโมงครึ่งกว่าๆ ร้านค้าส่วนใหญ่ยังไม่เปิดบริการ

ทว่าในบรรดาร้านที่เปิดแล้ว มีทั้งร้านขายดอกไม้ ร้านขายปลาทอง ร้านขายนก และร้านขายสัตว์เลี้ยงหมาแมวครบครัน ตอบโจทย์ความต้องการซื้อของเย่เฟิงได้ทั้งหมด

เขาเริ่มจากซื้อปลาทอง ปลาคาร์ป ปลาเขตร้อนนานาชนิด รวมถึงพืชน้ำอีกจำนวนมาก

เย่เฟิงแกล้งทำเป็นขนปลาและสาหร่ายน้ำเหล่านี้ไปเก็บไว้ที่เบาะหลังรถ แต่ความจริงแล้วแอบเก็บพวกมันเข้าไปไว้ในมิติ

พอซื้อปลาเสร็จก็ไปซื้อไม้ดอกไม้ประดับและไม้ดัดอีกหลายกระถาง หลังจากขนไปไว้ที่เบาะหลังรถ เย่เฟิงก็แอบเก็บเข้ามิติไปอีกหลายกระถาง เหลือทิ้งไว้ที่เบาะหลังไม่กี่กระถางเพื่อตบตาคน

เมื่อได้ไม้ดัดและดอกไม้แล้ว เย่เฟิงก็เดินไปที่ร้านค้าไม่ไกล ซื้อลูกแมวลายสลิดสองตัวและลูกแมวส้มสองตัว รวมถึงลูกสุนัขฮัสกีสองตัวและลูกสุนัขเยอรมันเชเพิร์ดอีกสองตัว

จากนั้น เย่เฟิงก็ไปซื้อนกฮวาเหมย นกเอี้ยง นกขุนทอง และนกหงส์หยกมาอีกอย่างละหนึ่งคู่ ซื้อเสร็จก็ขับรถออกจากตลาดต้นไม้และสัตว์เลี้ยง

แถวตลาดต้นไม้และสัตว์เลี้ยงมีตลาดสดอยู่แห่งหนึ่งพอดี

หลังจากจอดรถเรียบร้อย เย่เฟิงก็เก็บไม้กระถางและพวกหมาแมวที่อัดแน่นเต็มคันรถเข้าไปในมิติทั้งหมด จากนั้นจึงลงจากรถเดินเข้าไปในตลาดสด

แตกต่างจากตลาดต้นไม้และสัตว์เลี้ยงที่เงียบเหงาไร้ผู้คน ตลาดสดยามเช้าคราคร่ำไปด้วยผู้คน คึกคักมีชีวิตชีวาเป็นอย่างยิ่ง

เย่เฟิงซื้อไก่ เป็ด และห่านมาอย่างละหนึ่งคู่ ซื้อปลาที่คนนิยมกินอย่างปลาตะเพียน ปลาเฉา ปลานิล ปลากระทิง และปลาไหลมาอีกสิบกว่าตัว รวมถึงกุ้งเป็นๆ อีกสิบกว่าตัว

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากในตลาดสดไม่มีปศุสัตว์ตัวเป็นๆ วางขาย เย่เฟิงจึงทำได้เพียงรอไว้ค่อยไปหาซื้อที่ฟาร์มเลี้ยงสัตว์ในภายหลัง

สาเหตุที่ต้องซื้อปลากินทั่วไป ก็เพราะปลาทองและปลาคาร์ปเป็นปลาสวยงาม เลี้ยงไว้ในสระเพื่อดูเล่น ส่วนปลาพวกนี้เอาไว้จับมากิน

พวกสัตว์ปีกสัตว์เลี้ยงก็เช่นเดียวกัน เย่เฟิงเชื่อมั่นว่าการนำพวกมันมาเลี้ยงไว้ในมิติ พลังในการขยายพันธุ์จะต้องสูงมาก และเนื้อจะต้องหวานอร่อยอย่างแน่นอน

เวลาเกือบสิบเอ็ดโมงเช้า เย่เฟิงก็กลับมาถึงบ้าน

เพียงแค่คิด เขาก็เข้าไปในมหาเรือนเซียนอีกครั้ง จากนั้นจึงปล่อยพวกไก่ เป็ด ห่าน ลูกหมาลูกแมว ตลอดจนนกฮวาเหมยและนกขุนทองออกมาทั้งหมด

ส่วนปลาทอง ปลาคาร์ป ปลาเนื้อ กุ้งเป็นๆ และพืชน้ำ ก็ปล่อยลงไปในสระน้ำทั้งหมดเช่นกัน

สัตว์ปีกเหล่านี้พอก้าวเข้าสู่มิติ ก็ใช้กรงเล็บคุ้ยดินจิกหาอาหารบนพื้นหญ้ากันอย่างกระตือรือร้น

ในนั้นมีไก่โต้งตัวใหญ่เพียงตัวเดียว หลังจากกระพือปีกอย่างคึกคักไปสองที มันก็ยืดคอขัน ‘เอ้กอีเอ้กเอ้ก’ เสียงดังลั่น

พวกหมาและแมวต่างวิ่งเล่นไปทั่วอย่างร่าเริง บางครั้งก็หยอกล้อคลุกคลีตีโมงกัน

ส่วนพวกนกฮวาเหมย นกขุนทอง และนกเอี้ยง ต่างบินขึ้นไปเกาะบนหลังคา ส่งเสียงร้องขับขานอย่างเบิกบานใจ

เนื่องจากในมิติยังไม่มีต้นไม้ เหล่านกทั้งหลายหลังจากบินร่อนไปมาด้วยความตื่นเต้นพักใหญ่ จึงทำได้เพียงเกาะอยู่บนหลังคาบ้านหรือไม่ก็บนยอดศาลาเท่านั้น