บทที่ 75 ขั้นกลั่นลมปราณระดับสี่ เดินทางข้ามมิติสู่ 「มิติเทคโนโลยีระดับกลาง」 อีกครั้ง

หลังจากวุ่นวายอยู่พักใหญ่ เย่เฟิงก็นั่งลงบนม้านั่งหินในศาลา มองดูมหาเรือนเซียนที่ตนเริ่มจัดแจงจนเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาบ้างแล้ว เขารู้สึกเต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ

“ถ้ามหาเรือนเซียนนี้มีหน้าต่างระบบด้วยก็คงดี จะได้ตรวจดูรายละเอียดต่างๆ ในมิติได้ชัดเจนในพริบตาเดียว”

ราวกับรับรู้ถึงสิ่งที่อยู่ในใจเย่เฟิง หน้าต่างหลักของระบบค้าขายก็เปิดขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ ซึ่งมีตัวเลือกคำว่า ‘มหาเรือนเซียน’ อยู่ในนั้นจริงๆ

“เช็ด! มีจริงๆ ด้วยแฮะ!” เย่เฟิงกดเข้าไปดูตัวเลือกนั้น ข้อมูลโดยละเอียดในปัจจุบันของมหาเรือนเซียนก็ปรากฏขึ้นมาทันที

มหาเรือนเซียนชั้นล่าง (เลื่อนระดับได้)

พื้นที่: 10,000 ตารางเมตร

สิ่งปลูกสร้าง: แปลงดินวิญญาณ ×4, กระท่อมไม้ (สิ่งปลูกสร้างหลัก) ×1, บ่อน้ำ ×1, สระน้ำ ×1

ทรัพยากร: ไม้ ×2,000, หิน ×1,000, แร่เหล็ก ×500

สิ่งที่ต้องใช้ในการเลื่อนระดับ: ศิลาวิญญาณระดับต่ำ 500 ก้อน, ไม้ 300, หิน 50

“ดูท่าการจะเลื่อนระดับมหาเรือนเซียนจะต้องใช้ศิลาวิญญาณจริงๆ ด้วย แถมจำนวนก็ไม่ใช่น้อยๆ เลย”

เมื่อมองไปยังแปลงดินวิญญาณทั้งสี่ เย่เฟิงก็นึกขึ้นมาได้ “จริงสิ ไม่รู้ว่าเสิ่นอวิ๋นเฟยจะมีหุ่นยนต์เกษตรบ้างไหม ลองถามเขาดูหน่อยดีกว่า”

เขาเปิดหน้าต่างระบบแล้วส่งคำขอติดต่อเสิ่นอวิ๋นเฟย ซึ่งอีกฝ่ายก็กดรับสายอย่างรวดเร็ว

เย่เฟิงเล่าเรื่องที่ได้รับรางวัลเป็นมหาเรือนเซียน รวมถึงเรื่องที่ต้องการแลกเปลี่ยนหุ่นยนต์เกษตรให้เสิ่นอวิ๋นเฟยฟังทั้งหมด

เมื่อได้ฟังสิ่งที่เย่เฟิงพูด เสิ่นอวิ๋นเฟยก็แสดงสีหน้าอิจฉาออกมาพลางกล่าว “น้องเย่ นายเป็นลูกรักสวรรค์ตัวจริงเลยนะ ตอนฉันเลื่อนระดับเป็นระดับ 6 ระบบให้รางวัลแค่สายการผลิตเรือรบขนาดเล็กอัตโนมัติที่สร้างทรัพยากรได้เอง พลังงานไม่มีวันหมด และไม่มีวันสึกหรอมาให้เท่านั้นเอง”

“ไอ้เวรเอ๊ย!” คราวนี้ถึงคราวเย่เฟิงอิจฉาบ้าง “นั่นมันของโคตรดีชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอครับ!”

เสิ่นอวิ๋นเฟยส่ายหัวอย่างจนใจพลางพูดว่า “สำหรับนายและโลกของนายมันอาจจะใช่ แต่สำหรับฉันแล้วมันค่อนข้างเกินความจำเป็น มีแค่ฟังก์ชันสร้างทรัพยากรอัตโนมัตินี่แหละที่พอจะมีประโยชน์อยู่บ้าง”

เย่เฟิงคิดตามแล้วเห็นด้วย จึงแสดงสีหน้าเห็นใจออกมาเล็กน้อย “พี่พูดก็ถูกครับ เรือรบที่ผลิตออกมาพวกนั้น ต่อให้เอาไปแลกกับพ่อค้าต่างมิติคนอื่น ถ้าไม่ใช่มิติเทคโนโลยีระดับสูงก็เอาไปใช้งานไม่ได้อยู่ดี”

เสิ่นอวิ๋นเฟยผายมือทั้งสองข้างอย่างปลงๆ “ใครว่าไม่ล่ะ ฉันก็เลยขายเข้าหน้าร้านค้ามิติเพื่อแลกเป็นแต้มพลังงานซะส่วนใหญ่ เอาเถอะ กลับเข้าเรื่องกันดีกว่า นายให้ศิลาวิญญาณระดับต่ำฉันมา 200 ก้อน แล้วฉันจะให้หุ่นยนต์เกษตร 5 ตัวกับอุปกรณ์เกษตรมัลติฟังก์ชันอีก 1 เครื่อง”

“ได้ครับ ไม่มีปัญหา”

หลังจากเย่เฟิงตอบตกลง เสียงแจ้งเตือนภารกิจมิติจากระบบก็ดังขึ้นในหัว

หลังการซื้อขายเสร็จสิ้น เย่เฟิงได้รับค่าประสบการณ์รวมทั้งหมด 1,200 หน่วย และแต้มพลังงานอีก 12,000 แต้ม สาเหตุที่ได้เยอะขนาดนี้ก็เพราะทั้งคู่ได้รับรางวัลจากการซื้อขายและภารกิจเพิ่มขึ้นสี่เท่านั่นเอง

“พี่ครับ พี่รู้ได้ยังไงว่าผมมีศิลาวิญญาณ? หรือว่าพี่ก็จับคู่เจอ 「มิติบำเพ็ญเซียน」 เหมือนกัน?” เย่เฟิงเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาใจ

เสิ่นอวิ๋นเฟยตอบว่า “จริงๆ ฉันเดาน่ะ ไม่นึกว่านายจะมีศิลาวิญญาณจริงๆ ส่วนฉันน่ะก็จับคู่เจอ 「มิติบำเพ็ญเซียน」 ได้มิติหนึ่งเหมือนกัน แต่หมอนั่นเป็นแค่ผู้ฝึกตนอิสระที่ยากจนแถมระดับพลังก็ไม่สูง เลยแทบไม่มีศิลาวิญญาณมาแลกกับฉันเท่าไหร่ มีแต่ฉันนี่แหละที่คอยช่วยเหลือจุนเจือเขาเสียมากกว่า”

เย่เฟิงกลั้นขำเอาไว้แล้วกล่าวว่า “เอาเถอะครับ ผมมีอีกเรื่องจะปรึกษาพี่ พอดีผมเพิ่งจับคู่เจอกับ 「มิติโลกรกร้าง」 แหล่งน้ำที่นั่นปนเปื้อนไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่าพี่พอจะมีเครื่องกรองน้ำเจ๋งๆ บ้างไหมครับ?”

เสิ่นอวิ๋นเฟยกล่าวว่า “มีอยู่หรอก แต่ทางที่ดีควรส่งตัวอย่างน้ำเสียมาให้พวกเราวิจัยก่อน จากนั้นค่อยติดตั้งและตั้งค่าอุปกรณ์บำบัดน้ำให้ตรงจุด แบบนั้นถึงจะชำระล้างแหล่งน้ำของทางนั้นได้จริง”

“เข้าใจแล้วครับ” เย่เฟิงพยักหน้า “งั้นคราวหน้าตอนผมแลกเปลี่ยนกับพ่อค้าฝั่งนั้น เดี๋ยวจะบอกให้เขากรอกน้ำเสียส่งมาให้”

เสิ่นอวิ๋นเฟยส่งเสียงตอบรับในลำคอแล้วกำชับ “มีเรื่องอะไรที่ต้องจัดการในโลกของนายก็รีบเคลียร์ให้เสร็จนะ ฉันใกล้จะเรียกนายมาแล้ว”

“ได้ครับ ไม่มีปัญหา แล้วเจอกันครับพี่เสิ่น”

“แล้วเจอกัน น้องเย่”

หลังจากปิดหน้าต่างหลักของระบบ เย่เฟิงก็ทอดสายตามองไปยังเทือกเขาขนาดย่อมที่เขียวขจีด้านหลังกระท่อมไม้ แล้วตัดสินใจว่าจะไปสำรวจด้วยตัวเอง

เขาหยิบสเก็ตบอร์ดลอยฟ้าสำหรับทหารราบที่เสิ่นอวิ๋นเฟยให้มาก่อนหน้านี้ออกมา หลังจากเปิดเครื่อง เย่เฟิงก็ก้าวขึ้นไปยืนเหยียบบนนั้น

ในช่วงแรก ร่างกายของเย่เฟิงยังคงเซและทรงตัวได้ไม่มั่นคงนัก เขาจึงไม่กล้าบังคับสเก็ตบอร์ดให้บินเร็วหรือสูงเกินไป

ทว่าหลังจากฝึกซ้อมไปได้สิบกว่านาที เขาก็เริ่มปรับตัวได้ทีละน้อย และเริ่มลองเร่งความเร็วรวมทั้งเพิ่มระดับความสูงในการบิน

ผ่านไปอีกราวสิบนาที ในที่สุดเย่เฟิงก็สามารถควบคุมสเก็ตบอร์ดลอยฟ้าของกองทัพสหพันธรัฐนี้ได้อย่างชำนาญและคล่องแคล่ว

สเก็ตบอร์ดลอยฟ้าสามารถบินขึ้นไปได้สูงสุด 15 เมตรจากพื้นดิน เย่เฟิงเหยียบมันบินวนรอบภูเขาลูกย่อมๆ เหล่านี้ไปสองสามรอบ

เขาพบว่าภูเขาเหล่านี้ถูกปกคลุมไปด้วยพืชพรรณเขียวชอุ่ม แต่กลับไม่มีดอกไม้หรือต้นไม้ใหญ่ ทั้งยังไม่มีแมลงหรือสัตว์ใดๆ อาศัยอยู่เลย

ทว่าบนภูเขาทั้งสามลูกนี้ มีลูกหนึ่งเป็นเหมืองศิลาวิญญาณ ลูกหนึ่งเป็นเหมืองหิน และอีกลูกเป็นเหมืองแร่เหล็ก

เย่เฟิงควบคุมสเก็ตบอร์ดลอยฟ้าให้ร่อนลงจอดหน้าสายแร่ศิลาวิญญาณ แล้วตรวจสอบรายละเอียดของสายแร่ดังกล่าว

ข้อมูลบนนั้นระบุว่า: สายแร่ศิลาวิญญาณระดับต่ำ ผลผลิต 36 ก้อนต่อวัน ต้องสร้างโรงขุดเหมืองเสียก่อนจึงจะได้รับทรัพยากร

หลังจากอ่านรายละเอียดของเหมืองศิลาวิญญาณแล้ว เย่เฟิงก็ไปดูเหมืองหินและเหมืองแร่เหล็กต่อตามลำดับ

เหมืองทั้งสองแห่งนี้ไม่ได้ระบุระดับขั้นไว้ แต่มีผลผลิตวันละ 36 หน่วยเช่นกัน ซึ่งจำเป็นต้องสร้างโรงโม่หินและโรงขุดเหมืองเพื่อรับทรัพยากรเหล่านี้เช่นเดียวกัน

“เช็ด ภูเขาพวกนี้มันขุมทรัพย์มหาศาลชัดๆ! เชื่อว่าพอมิติเลื่อนระดับแล้ว ผลผลิตของทรัพยากรทั้งหมดก็น่าจะเพิ่มขึ้นตามไปด้วยแน่”

หลังจากบินสำรวจภูเขาเหล่านี้จนทั่ว เย่เฟิงอยากจะมุ่งหน้าไปสำรวจพื้นที่ที่ไกลออกไปอีก แต่กลับถูกกำแพงอากาศขวางกั้นเอาไว้

เมื่อจนปัญญา เย่เฟิงจึงทำได้เพียงบินกลับมายังหน้ากระท่อมไม้

เขาเปิดหน้าต่างมหาเรือนเซียนขึ้นมาอีกครั้ง แล้วใช้ศิลาวิญญาณระดับต่ำ 500 ก้อน, ไม้ 300 หน่วย และหิน 50 หน่วยเพื่อเลื่อนระดับมิติ

การเลื่อนระดับจากมหาเรือนเซียนชั้นล่างไปเป็นชั้นกลางต้องใช้เวลาสองวัน

เมื่อคำนึงว่าจะต้องไปทำสงครามอวกาศที่โลกของเสิ่นอวิ๋นเฟยในเร็วๆ นี้ เย่เฟิงจึงกลับไปนั่งขัดสมาธิที่ใจกลาง ‘ค่ายกลรวบรวมปราณ’ แล้วเริ่มลงมือบำเพ็ญเพียรใหม่อีกครั้ง

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ในจังหวะที่เย่เฟิงรู้สึกว่าการทะลวงระดับขาดเพียง ‘ก้าวสุดท้าย’ พลังวิญญาณในศิลาวิญญาณที่วางไว้ตรงใจกลางค่ายกลก็เหือดแห้งไปจนหมดสิ้น

เย่เฟิงไม่ยอมแพ้ เขาเปิด 「ร้านค้ามิติ」 ขึ้นมาทันทีแล้วใช้แต้มพลังงาน 220 แต้มซื้อ ‘เม็ดยารวบรวมปราณระดับต่ำ’ มาสองเม็ด

พอกลืนเม็ดยารวบรวมปราณเข้าไปรวดเดียวสองเม็ด พลังวิญญาณในร่างของเย่เฟิงก็เพิ่มพูนขึ้นมหาศาล เขาโคจรพลังเพียงเล็กน้อยก็ทะลวงเข้าสู่ ‘ขั้นกลั่นลมปราณระดับสี่’ ได้สำเร็จ

“สำเร็จแล้ว คราวนี้ก็ไปร่วมรบใน 「มิติเทคโนโลยีระดับกลาง」 ได้เสียที”

เพียงนึกในใจ เย่เฟิงก็กลับมาปรากฏตัวในโลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง

เขาก้มมองรอยสักรูปกล่องคริสตัลจางๆ ตรงบริเวณท้องน้อย แล้วแย้มยิ้มออกมา

ด้วยตัวช่วยอย่างมหาเรือนเซียนนี้ เขาจะสามารถเพิ่มพูนความแข็งแกร่งได้รวดเร็วขึ้นและรวบรวมทรัพยากรต่างๆ ได้อย่างสะดวกสบายยิ่งขึ้น

หลังจากติดต่อเย่เซิ่งและเย่โม่เพื่อแจ้งว่าตนกำลังจะเดินทางไปยัง 「มิติเทคโนโลยีระดับกลาง」 เย่เฟิงก็สวมใส่อุปกรณ์ป้องกันสำหรับทหารราบแล้วติดต่อไปหาเสิ่นอวิ๋นเฟย

“น้องเย่ พร้อมแล้วใช่ไหม?”

“พร้อมแล้วครับพี่ ผมจะข้ามไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

เมื่อเลือกเริ่มต้นการเทเลพอร์ต ร่างของเย่เฟิงก็ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีขาวและเลือนหายไปในพริบตา

ชั่วพริบตาเดียว เขาก็มาปรากฏตัวอยู่ภายในห้องประชุมวางแผนการรบของเสิ่นอวิ๋นเฟย