บทที่ 82 การค้นพบอันน่าตกตะลึง

ชาติก่อน ณ คฤหาสน์ตระกูลเย่ วันที่ 17 สิงหาคม 2028 เวลา 07.24 น.

"ปัง!"

ประตูห้องใต้ดินที่เย่เฟิงพักอยู่ถูกเย่วานซานถือไม้พลองถีบเปิดออกอย่างรุนแรง

"ไอ้เดรัจฉาน คายสร้อยคอของแม่แกออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นกูจะตีแกให้ตาย!"

เมื่อเผชิญหน้ากับเสียงคำรามเกรี้ยวกราดของเย่วานซาน เย่เฟิงถามด้วยสีหน้ามึนงง "สร้อยอะไรครับ? ผมไม่ได้เอาสร้อยของแม่ไปนะ! พ่อพูดเรื่องอะไรกัน?"

"กูขอพูดอีกรอบ คายสร้อยคอของแม่แกออกมา กูยังพอจะยกโทษให้ได้ แต่ถ้าไม่ทำ ก็อย่าหาว่ากูใช้กฎตระกูลกับแก!"

เมื่อเผชิญหน้ากับคำขู่ของเย่วานซาน เย่เฟิงยังคงพูดด้วยสีหน้าตัดพ้อ "พ่อครับ ผมไม่ได้เอาสร้อยของแม่ไปจริงๆ ห้องของแม่ผมยังไม่เคยเข้าไปเลย ถ้าไม่เชื่อ พ่อจะไปเปิดกล้องวงจรปิดดูก็ได้นี่ครับ!"

"ดูท่าแกคงไม่อยากยอมรับสินะ ดี งั้นวันนี้กูจะสั่งสอนแกให้รู้ซึ้งว่ากฎของตระกูลเย่คืออะไร! เพียะ!"

เย่วานซานยกไม้พลองขึ้นฟาดลงบนไหล่ซ้ายของเย่เฟิงอย่างแรง จนเย่เฟิงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

พอฟาดไปทีหนึ่ง เย่วานซานก็กระชากแขนขวาที่ผอมจนเหลือแต่กระดูกของเย่เฟิง แล้วลากตัวเขาขึ้นมาที่ลานบ้านชั้นหนึ่ง

"ไอ้ลูกทรพี กูถามแกอีกที แกเอาสร้อยคอของแม่ไปซ่อนไว้ที่ไหน!"

เย่เฟิงปฏิเสธอีกครั้ง "พ่อครับ ผมไม่ได้เอาสร้อยของแม่ไปจริงๆ ทำไมพ่อถึงไม่ยอมเชื่อผมเลย?"

"หึ เสี่ยวเทียนเห็นแกเดินลับๆ ล่อๆ ออกมาจากห้องแม่แก มันจะเป็นเรื่องโกหกไปได้ยังไง ในเมื่อแกดื้อด้านไม่ยอมรับ งั้นกูก็ต้องใช้กฎตระกูลจัดการแก!"

"เพียะ! เพียะ! เพียะ!" เย่วานซานใช้ไม้พลองกระหน่ำฟาดลงบนแผ่นหลัง ต้นขา และแขนของเย่เฟิงติดต่อกันนับสิบครั้งกว่าจะยอมหยุดมือ

ตลอดเวลานั้น หลินว่านชิง เย่เสวี่ย และเย่เชียน ต่างยืนมองดูอย่างเย็นชาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เย่เทียนแสร้งทำเป็นห้ามปราม แต่ในใจกลับหัวเราะร่า

เย่ซินพูดด้วยสีหน้าขยะแขยง "สมกับเป็นพวกบ้านนอกคอกนาจริงๆ นอกจากตัวเหม็นแล้วมือเท้ายังไม่สะอาด คนแบบนี้ไม่คู่ควรจะเป็นน้องชายฉันเลยสักนิด!"

เย่ถิงก็พูดด้วยความเหยียดหยาม "ไอ้บ้านนอกที่โตมาจากครอบครัวยากจน ไม่เคยเห็นของดีๆ ก็ธรรมดาแหละ วันนี้ถ้าไม่สั่งสอนให้หลาบจำ ต่อไปคงได้ขโมยของอย่างอื่นอีกแน่!"

"วันนี้แกคุกเข่าอยู่ที่ลานบ้านนี่ ห้ามกินข้าวห้ามกินน้ำจนกว่าจะยอมรับผิดและคืนสร้อยคอมา กูถึงจะอนุญาตให้แกกลับเข้าห้อง!"

หกโมงเย็น สาวใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามาในห้องโถงด้วยความตื่นตระหนก "คุณท่าน คุณนายคะ คุณชายเฟิงเป็นลมไปแล้วค่ะ ให้เขากลับไปพักในห้องเถอะนะคะ ไม่งั้นฉันกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไปจริงๆ!"

หลินว่านชิงโบกมือปัดอย่างรำคาญ "ช่างเถอะ พยุงเขากลับห้องไป ทายาแล้วหาอะไรให้กินบ้าง แต่อย่าให้เยอะนัก ให้เขาจำใส่หัวไว้บ้าง ดูสิว่าต่อไปยังจะกล้าขโมยของในบ้านอีกไหม!"

…

ชาตินี้ ณ คฤหาสน์ตระกูลเย่ ภายในห้องนอนของเย่เสวี่ย

"กรี๊ด!!"

เย่เสวี่ยกรีดร้องแล้วสะดุ้งตื่นขึ้นมานั่งบนเตียง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

แววตาที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ ความเจ็บปวด ความเสียใจ ตลอดจนความสิ้นหวังของเย่เฟิงในความฝันนั้น ชัดเจนจนทำให้เธอรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกอย่างหาที่สุดไม่ได้

"มะ…มันเป็นแค่ฝันสินะ ฝันนี้มันสมจริงเกินไปแล้ว! เดี๋ยวก่อน… วันงานนิทรรศการหยก เสี่ยวเฟิงเคยพูดไว้ว่า ถ้าเขาไม่ตัดขาดความสัมพันธ์กับพวกเราและออกจากตระกูลเย่ งั้น… สวรรค์ ทำไมฝันของฉันถึงได้เหมือนกับที่เสี่ยวเฟิงพูดวันนั้นเป๊ะเลยล่ะ? แม้แต่เวลาที่เขาเป็นลมก็ยังตรงกัน เป็นไปไม่ได้ เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"

เย่เสวี่ยสะบัดหัวอย่างแรง ทั้งยังตบศีรษะตัวเองเบาๆ เพื่อขับไล่ความคิดอันไร้สาระนี้ออกไป

ทว่ารายละเอียดในความฝันกลับไม่ต่างจากที่เย่เฟิงเคยพูดไว้ในวันนั้นเลยแม้แต่น้อย ทำให้ความหนาวเหน็บสายหนึ่งผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"

เสียงเคาะประตูดังขึ้น สาวใช้คนหนึ่งพูดมาจากด้านนอก "คุณหนูใหญ่คะ คุณท่านกับคุณนายเรียกให้ตื่นแล้วค่ะ ทางสถานีตำรวจบอกว่าสืบพบเบาะแสบางอย่าง อยากให้พวกเราไปที่นั่นหน่อยค่ะ"

"เข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันลงไป"

เย่เสวี่ยลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งหน้าบางๆ แล้วเดินลงไปยังห้องโถง

นอกจากเย่วานซานและหลินว่านชิงแล้ว ในบรรดาพี่น้องสี่คน มีเพียงเธอกับเย่เชียนเท่านั้นที่อยู่ที่นี่

"น้องสามกับน้องสี่เสียใจมากเกินไป ไม่อยากไปสถานีตำรวจด้วย งั้นพวกเราไปกันแค่นี้แหละ ไปดูซิว่าตำรวจสืบเจออะไรกันแน่"

น้ำเสียงของเย่วานซานเจือความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงความน่าเกรงขามในฐานะประมุขของบ้าน

"คุณท่านครับ พวกท่านยังไม่ได้ทานอาหารเช้ากันเลยนะครับ" คนรับใช้ชายคนหนึ่งเตือน

เย่วานซานโบกมือ "ช่างมันเถอะ ค่อยกลับมากิน" พูดจบก็เดินออกจากประตูไป

สามสิบกว่านาทีต่อมา ทั้งหมดก็มาถึงสถานีตำรวจและตรงเข้าไปยังห้องทำงานของโจวฝู

"สารวัตรโจว พวกคุณสืบรู้หรือยังว่าใครฆ่าเสี่ยวเทียนลูกชายฉัน? รีบบอกฉันมาเร็วเข้า!"

ทันทีที่เห็นหน้าโจวฝู หลินว่านชิงก็โพล่งออกมาอย่างคุมอารมณ์ไม่อยู่

"คุณนายหลินครับ ใจเย็นๆ ก่อนครับ" โจวฝูมองหลินว่านชิงด้วยสายตาซับซ้อนพลางกล่าวต่อ "จากการสืบสวนอย่างละเอียดตลอดสองวันนี้ เราพบว่า… เย่เทียนคนนี้ไม่ได้ 'ว่านอนสอนง่าย' และ 'รู้ความ' อย่างที่พวกคุณเข้าใจหรอกครับ"

หลินว่านชิงถามด้วยความตกใจและไม่เข้าใจ "สารวัตรโจว คุณหมายความว่ายังไงกันแน่คะ?"

โจวฝูถอนหายใจ เปิดโทรศัพท์มือถือของเย่เทียนแล้วยื่นให้หลินว่านชิง "นี่คือประวัติการแชตบางส่วนระหว่างเย่เทียนกับเฉินเทียนหู่ พวกคุณลองดูกันเอาเองเถอะครับ"

เย่วานซาน เย่เสวี่ย และเย่เชียน ต่างยื่นหน้าเข้าไปดูด้วยกัน

"เฮียหู่ ไอ้แก่สองตัวเย่วานซานกับหลินว่านชิงดันไปตามหาลูกแท้ๆ ของพวกมันกลับมา แต่พวกมันสองคนกับนังผู้หญิงโง่ๆ สี่คนนั่นไม่ชอบไอ้บ้านนอกเย่เฟิงหรอกนะ ถึงอย่างนั้นผมก็ยังไม่ค่อยวางใจ ต้องหาวิธีให้คนตระกูลเย่ไล่มันออกไปให้ได้!"

"เฮียหู่ เงินที่ขายสร้อยคอของนังแก่หลินว่านชิงคงพอให้พวกเฮียใช้ไปได้พักใหญ่เลยสิ พวกเฮียไม่รู้ล่ะสิว่าไอ้บ้านนอกเย่เฟิงยอมตัดขาดกับตระกูลเย่ก็เพราะเรื่องนี้แหละ ได้ยินว่าเฮียกับพวกน้องๆ อยู่แถว 'ลี่ชุยหยวน' พอดี ช่วยไปดักตีสั่งสอนไอ้เย่เฟิงให้หน่อย เอาให้พิการช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ไปเลยยิ่งดี"

"เฮียหู่ ไหนเฮียบอกว่าไอ้เย่เฟิงโดนรถบรรทุกชนตายไปแล้วไง? ทำไมตอนนี้มันถึงยังอยู่ดีมีสุขได้อีกล่ะ แถมหน้าตาและบุคลิกก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ผมรู้สึกว่าไอ้แก่สองตัวกับนังผู้หญิงโง่ๆ สี่คนนั่นเริ่มหันมาสนใจมันแล้วนะ"

"เฮียหู่ ไอ้เย่เฟิงย้ายไปอยู่ 'หรงชวง·ซินเทียนตี้' แล้ว เฮียกับพวกลูกน้องไปดักซุ่มแถวนั้นเลย เจอตัวมันเมื่อไหร่ก็หักแขนหักขามันซะ ถ้างานสำเร็จ ผมให้เลย 1 ล้านหยวน!"

"อะไรนะ? เฮียโดนไอ้เย่เฟิงหักแขนขวากับขาขวาเนี่ยนะ? ทำไมมันถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้? เฮียหู่ ปล่อยไอ้เย่เฟิงไว้ไม่ได้แล้ว คนตระกูลเย่เริ่มให้ความสนใจมันมากขึ้นเรื่อยๆ ไอ้แก่เย่วานซานถึงขั้นอยากจะรับมันกลับเข้าบ้านแล้วด้วยซ้ำ"

"ฮาวด์? คนนี้เก่งกาจขนาดที่เฮียว่าจริงเหรอ? งั้นเอาตามนี้ รอผมเตรียมของกำนัลชิ้นใหญ่เสร็จเมื่อไหร่ จะไปจ้างให้เขาช่วยกำจัดไอ้เย่เฟิง ถึงเวลานั้นคงต้องรบกวนเฮียหู่ช่วยเป็นสะพานเชื่อมให้หน่อย"

พอหลินว่านชิงอ่านจบ เธอก็ปาโทรศัพท์ลงพื้นเสียงดังเพล้งพร้อมแผดเสียงลั่น "เป็นไปไม่ได้! นี่มันของปลอมทั้งนั้น! ฉันไม่เชื่อ!"

ฝ่ายเย่วานซานยกมือกุมศีรษะ ร่างซวนเซจนเกือบล้ม เย่เสวี่ยและเย่เชียนต้องรีบเข้าไปช่วยพยุงไว้

โจวฝูมองเย่วานซานด้วยสายตาเวทนา "ประธานเย่ครับ ถ้าคิดว่าบันทึกการแชตพวกนี้ยังไม่เท่าไหร่ สิ่งที่ผมจะให้พวกคุณดูต่อไปนี้ต่างหาก ที่จะทำลายโลกทัศน์เดิมๆ ของพวกคุณจนย่อยยับ และเป็นสิ่งที่พวกคุณยากจะยอมรับหรือเชื่อลงได้มากที่สุด"