บทที่ 83 ความจริง

คำพูดของโจวฝูเปรียบดั่งหินก้อนมหึมาที่ทุ่มใส่หัวใจอันสั่นคลอนของคนตระกูลเย่อย่างจัง บรรยากาศภายในห้องทำงานเย็นเยียบลงในพริบตา แม้แต่เสียงยวดยานนอกหน้าต่างก็พลอยฟังดูบาดหูอย่างน่าประหลาด

หลินว่านชิงทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ท่าทีคลุ้มคลั่งตอนปาโทรศัพท์ทิ้งมลายหายไปจนสิ้น แววตาว่างเปล่าไร้ประกายจนน่าใจหาย ริมฝีปากที่สั่นระริกพร่ำเพ้อไม่หยุด "เป็นไปไม่ได้… ต้องไม่ใช่เรื่องจริงแน่ เสี่ยวเทียนของแม่ไม่มีทางเป็นคนแบบนี้!"

เย่วานซานถูกเย่เสวี่ยและเย่เชียนช่วยกันประคองไปนั่งลงบนโซฟา ใบหน้าของเขาซีดเผือดยิ่งกว่ากระดาษ

แผ่นหลังที่เคยยืดตรงอย่างหยิ่งผยอง บัดนี้กลับค่อมงอลงราวกับต้นไม้แก่ผุพังที่เพิ่งผ่านพายุโหมกระหน่ำ

เขาไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าทุกคนในครอบครัวทะนุถนอมตามใจเย่เทียนถึงขนาดนี้ กระทั่งตอนที่พาเย่เฟิงกลับมา ยังกลัวสารพัดว่าเย่เทียนจะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

แต่คาดไม่ถึงเลยว่าสิ่งที่ได้รับตอบแทนกลับมาลับหลัง คือการที่เย่เทียนเรียกเขากับหลินว่านชิงว่า 'ไอ้แก่' 'อีแก่' และยังตราหน้าพี่สาวทั้งสี่คนว่าเป็น 'นังโง่'

"หรือว่าฉันจะทำผิดไปจริงๆ? หลายปีมานี้ครอบครัวเราเลี้ยงดูอสรพิษไว้ข้างตัวงั้นเหรอ? ความว่านอนสอนง่ายที่เย่เทียนเคยแสดงออกมาทั้งหมด เป็นแค่การเสแสร้งแกล้งทำหรอกหรือ?"

"คุณตำรวจโจว… สิ่งที่คุณบอกว่าจะทำลายความเชื่อและยากจะยอมรับที่สุด มันคืออะไรกันแน่คะ?" เย่เสวี่ยหันไปเอ่ยถามโจวฝู

น้ำเสียงของเธอสั่นเครือโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือทั้งสองข้างเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ

ภาพฝันร้ายในตอนที่เย่เฟิงหมดสติล้มพับลงในสวน กับประวัติการแชตในโทรศัพท์ตอนนี้ซ้อนทับกันอย่างลงตัว ยิ่งตอกย้ำลางสังหรณ์อันเลวร้ายในใจเธอให้เด่นชัดขึ้น

เย่เสวี่ยสังหรณ์ใจว่า สิ่งที่โจวฝูกำลังจะเปิดเผยต่อไปนี้ จะทำลายภาพจำทั้งหมดเกี่ยวกับเย่เทียนคนเดิมให้แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี

โจวฝูไม่ได้ตอบในทันที แต่ลุกขึ้นเดินอ้อมไปหลังโต๊ะทำงาน เขาเปิดคอมพิวเตอร์แล้วคลิกเข้าไปในโฟลเดอร์หนึ่ง

เมื่อโฟลเดอร์นั้นเปิดออก ก็ปรากฏไฟล์วิดีโอกว่ายี่สิบไฟล์เรียงรายอยู่

"ทุกท่านครับ นี่คือโฟลเดอร์วิดีโอที่เข้ารหัสลับเอาไว้ซึ่งกู้คืนมาจากโทรศัพท์ของเย่เทียน หลังจากเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคของตำรวจเราถอดรหัสออกมาได้ ก็พบไฟล์วิดีโอทั้งหมด 22 ไฟล์ ทั้งหมดนี้เย่เทียนเป็นคนแอบถ่ายไว้ด้วยตัวเอง ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบยืนยันแล้วว่าไม่ได้ผ่านการตัดต่อแต่อย่างใด พวกคุณลองดูเนื้อหาข้างในกันเอาเองเถอะครับ"

โจวฝูโบกมือส่งสัญญาณให้ผู้ช่วยเดินตามเขาออกจากห้องทำงานไป ทิ้งไว้เพียงสองสามีภรรยาตระกูลเย่และลูกสาวทั้งสองคนให้อยู่ดูวิดีโอตามลำพัง

เย่เสวี่ยเดินไปนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ เธอขยับเมาส์คลิกเปิดไฟล์แรก เนื้อหาวิดีโอความยาวกว่าหนึ่งนาทีเริ่มเล่นขึ้นมาทันที

ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือเย่เทียนกำลังถือชุดชั้นในสตรีตัวหนึ่งไว้ในมือ พร้อมกับพ่นคำพูดและแสดงพฤติกรรมวิตถารหยาบโลนเกินกว่าจะทนดูได้

เมื่อได้เห็นและได้ยินเช่นนั้น เย่เสวี่ยกับเย่เชียนต่างก็ยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาเบิกกว้าง หัวใจสั่นสะท้านราวกับถูกอัสนีบาตฟาดผ่าลงกลางกระหม่อม

พวกเธอไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยว่า 'น้องชายแสนดี' ที่พวกเธอทุ่มเทความรักให้มาโดยตลอด แท้จริงแล้วจะเป็นคนโสมมวิปริตถึงเพียงนี้

หลังจากที่เย่วานซานและหลินว่านชิงได้เห็นเนื้อหาในวิดีโอ ทั้งคู่ก็นิ่งค้างไปราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน สมองขาวโพลนไปหมด

ทว่าชั่วพริบตาต่อมา ทั้งความตกตะลึง ความผิดหวัง ความเสียใจ และความเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ ก็โถมซัดเข้าใส่ร่างของพวกเขาราวกับคลื่นยักษ์ถาโถม

ในที่สุดน้ำตาของเย่เสวี่ยก็ไหลริน เธอเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นเสียงสะอื้น

เย่เชียนเองก็รู้สึกปั่นป่วนในอก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าน้องชายแสนดีที่พวกเธอทะนุถนอมรักใคร่มาสิบกว่าปี แท้จริงแล้วจะเป็นคนพรรค์นี้

มือของเย่เสวี่ยสั่นเทาขณะคลิกเปิดไฟล์วิดีโอที่สองและที่สามขึ้นมาดู…

เนื้อหาในเกือบทุกคลิปล้วนเป็นภาพเย่เทียนขโมยชุดชั้นในของพี่สาวทั้งสี่คนมาทำเรื่องลามกอนาจาร พร้อมพ่นวาจาน่ารังเกียจจนแทบจะทนฟังไม่ได้

เมื่อเปิดไปถึงคลิปที่ 16 ก็เห็นเย่เทียนจัดวางตำแหน่งโทรศัพท์มือถือในมุมที่เหมาะสม แล้วเริ่มบันทึกภาพตัวเอง

"เฮ้อ กูแสดงจนเหนื่อยชะมัด ทุกวันต้องมานั่งแกล้งทำตัวเป็นเด็กดีต่อหน้าพวกมัน แม่งเอ๊ย ทรมานฉิบหาย ได้แต่อัดคลิประบายธาตุแท้ออกมาแบบนี้แหละ

เย่วานซานบอกว่าจะยกเครือเย่ทั้งหมดให้กูสืบทอด รอให้กูคุมกิจการได้ก่อนเถอะ กูจะเชือดไอ้แก่เย่วานซานทิ้ง แล้วจับเมียมันกับอีพวกผู้หญิงโง่ๆ นั่นมาเป็นของกูให้หมด ฮ่าๆ…!"

ถึงจุดนี้ ในใจของเย่เสวี่ยไม่หลงเหลือความโศกเศร้าหรือเสียใจอีกต่อไป มีเพียงความผิดหวังชิงชังและความโกรธแค้นจนถึงขีดสุด โกรธที่สายสัมพันธ์ครอบครัวถูกเหยียบย่ำ และความจริงใจที่มีให้กลับถูกเอาไปโยนให้หมาแดก

หลังจากคลิปที่ 16 เล่นจบ นิ้วเรียวงามของเธอก็กดเปิดคลิปที่ 17 และ 18 ดูต่อทันที

"ทำไม ทำไมพวกคุณต้องรับเย่เฟิงกลับมาด้วยวะ แต่ก็ช่างเถอะ ไอ้บ้านนอกคอกนาที่โตมาจากชนบท จะมาเป็นคู่แข่งของกูได้ยังไง กูจะทำให้พวกคุณเกลียดไอ้ลูกแท้ๆ น้องชายแท้ๆ คนนี้ให้ได้ ทุกอย่างในตระกูลเย่ต้องเป็นของกูคนเดียวเท่านั้น!

ไม่สิ ในตระกูลเย่ต้องมีผู้ชายได้แค่คนเดียว นั่นคือกู! กิจการทั้งหมดในเครือเย่ ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตระกูลเย่ ต้องเป็นของกูทั้งหมด! แม้แต่อีแก่ที่ยังพอดูมีเสน่ห์นั่น กับ 'พี่สาวแสนดี' สวยหยาดเยิ้มทั้งสี่คน ก็ต้องมาเป็นของเล่นใต้ร่างกูให้หมด!"

"สะใจชิบหาย ไอ้บ้านนอกนี่ถึงขนาดไม่เป็นที่รักของพ่อแม่แท้ๆ กับพวกพี่สาวเลยสักนิด น่าเวทนาจริงๆ ตอนแรกกูยังคิดอยู่เลยว่าจะใช้วิธีไหนเสี้ยมให้ครอบครัวมันแตกคอกัน ตอนนี้ดูท่าคงไม่ต้องเปลืองแรงแล้ว…"

"ไอ้เย่เฟิงนี่มันโตมาจากบ้านนอกจริงๆ แม่งโคตรจะทน ต้องไปนอนห้องใต้ดิน เงินค่าขนมก็ไม่มี แถมยังต้องทนหิวข้าวอยู่บ่อยๆ เสือกยังทนอยู่ลงได้อีก แต่การที่มันอยู่ที่นี่กูก็ยังวางใจไม่ได้ ต้องหาทางเฉดหัวมันออกไปให้พ้นให้ได้!"

"สำเร็จจนได้ ในที่สุดเป้าหมายของกูก็บรรลุผล กูขโมยสร้อยคอของหลินว่านชิงแล้วโยนความผิดให้เย่เฟิง แต่ดันลืมลบคลิปกล้องวงจรปิด ทว่าไอ้พวกโง่นั่นกลับไม่คิดจะตรวจสอบเลยสักนิด เอาแต่จะลงโทษมัน นึกไม่ถึงเลยว่ามันจะตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลเย่แล้วเดินออกไปเอง นับจากนี้ไป ทุกอย่างของตระกูลเย่ก็จะเป็นของกูคนเดียวแล้ว!"

…

"ทำไมกัน ไอ้บ้านนอกเย่เฟิงนั่นก็ตัดขาดความสัมพันธ์กับพวกคุณไปแล้วแท้ๆ ถ้ากลัวคนอื่นจะนินทาก็แค่อย่าไปสนใจมันก็สิ้นเรื่อง ทำไมถึงเริ่มรู้สึกเสียใจแล้วอยากจะไปรับมันกลับมาขึ้นมาได้ เย่เฟิงต้องตาย เย่วานซานมึงก็ต้องตายเหมือนกัน!"

เมื่อคลิปสุดท้ายเล่นจนจบ ทั้งเย่วานซาน หลินว่านชิง เย่เสวี่ย และเย่เชียน ต่างก็นั่งนิ่งงันราวกับร่างไร้วิญญาณ แววตาว่างเปล่า ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

หากไร้ซึ่งเสียงเข็มนาฬิกาแขวนผนังที่ดัง 'ติ๊กต็อก ติ๊กต็อก' อยู่ตลอดเวลา คงชวนให้รู้สึกราวกับว่าเวลาได้หยุดหมุนไปแล้ว

โจวฝูกับผู้ช่วยเดินเข้ามา ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ประธานเย่ครับ พวกเราได้ตรวจสอบตามประวัติการแชตและเนื้อหาในคลิปของเย่เทียนแล้ว พบว่าส่วนใหญ่เป็นเรื่องจริงครับ

เมื่อช่วงเช้ามืดของวันนี้ ทางเราได้วางกำลังเจ้าหน้าที่และสามารถจับกุม 'ฮาวด์' กับพรรคพวกได้ทั้งหมด องค์กรที่อยู่เบื้องหลัง 'ฮาวด์' คนนี้มีชื่อว่า 'เทียนซ่า' เป็นกลุ่มอาชญากรรมข้ามชาติขนาดใหญ่มาก ตลอดหลายปีที่ผ่านมาพยายามหาทางแทรกซึมเข้ามาในหัวเซี่ยของพวกเราตลอด

ในครั้งนี้ เย่เทียนกับเฉินเทียนหู่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ตกแม่น้ำเสียชีวิตระหว่างทางที่จะไปหา 'ฮาวด์' เพื่อจ้างวานให้ไปจัดการกับเย่เฟิง ทางเราได้ประสานงานกับช่างเทคนิคของศูนย์บริการรถยนต์ให้เข้าร่วมตรวจสอบ สันนิษฐานว่าระบบควบคุมอัจฉริยะในรถน่าจะเกิดขัดข้อง จึงทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้นครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของโจวฝู เย่วานซานกลับไม่ได้ตอบกลับในทันที

ถ้อยคำที่เย่เทียนเรียกเขาในคลิปว่า 'ไอ้แก่' 'ไอ้แก่ใกล้ตาย' คำเหล่านั้นราวกับใบมีดแหลมคมที่กรีดแทงลงบนขั้วหัวใจของเขาอย่างจัง

เขาเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำด้วยเส้นเลือด กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นเปรี๊ยะ ปลายเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ "ไอ้สัตว์เดรัจฉาน ไอ้สารเลวเอ๊ย! กูเลี้ยงไอ้หมาป่าตาขาวแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไงกัน! ไม่เพียงแต่คิดจะเอาชีวิตของเสี่ยวเฟิงกับกู แม้กระทั่งว่านชิงกับพวกลูกสาวของกู มันยังคิดจะเอาไปเป็นของเล่นบำเรอกาม…"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ความโกรธเกรี้ยวของเย่วานซานก็พลันทรุดฮวบกลายเป็นความอ่อนเปลี้ยเพลียแรง ลมหายใจเริ่มติดขัด ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด ทั่วทั้งร่างดูแก่ชราลงไปนับสิบปีในชั่วพริบตา