บทที่ 84 การที่เย่เฟิงถูกลักพาตัวไปในตอนนั้น อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

หลินว่านชิงปล่อยโฮออกมาดังลั่น น้ำตารื้นขึ้นมาบดบังสายตาจนพร่ามัวในชั่วพริบตา

เธอนึกถึงความเย็นชาและการตำหนิติเตียนที่ตนเองเคยมีต่อเย่เฟิง นึกถึงตอนที่เย่เฟิงก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้เป็นครั้งแรก เธอรังเกียจที่เขาดูบ้านนอกคอกนา รังเกียจที่เสื้อผ้าของเขาทั้งสกปรกทั้งขาดวิ่น จึงไม่ยอมให้เขาร่วมโต๊ะกินข้าว ซ้ำยังไล่เขาไปนอนในห้องเก็บของใต้ดินที่ทั้งมืดทั้งแคบ

นึกถึงสายตาของเย่เฟิงยามมองมาที่ตน ซึ่งเฝ้าหวังว่าจะได้รับการยอมรับและความรักความอบอุ่นสักนิด ทว่าเธอกลับเอาแต่พูดจาแดกดันใส่เขา หรือกระทั่งนึกอยากจะด่าว่าเมื่อไรก็ทำ

ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนั้นประดังประเดเข้ามา ทำให้เธอจมดิ่งสู่วังวนแห่งความเสียใจและก่นด่าตัวเองอย่างหนัก "ฉันผิดไปแล้ว… ฉันมันผิดต่อเสี่ยวเฟิง ตาบอดใจบอดจนมองไอ้เดรัจฉานเป็นแก้วตาดวงใจ แต่กลับมองลูกชายแท้ๆ ของตัวเองเป็นเศษหญ้าข้างทาง…"

เย่เสวี่ยกับเย่เชียนก็ร้องไห้จนน้ำตานองหน้า ที่พวกเธอเสียใจนั้น นอกเหนือจากความเจ็บแค้นที่หลงทะนุถนอมไอ้เดรัจฉานอย่างเย่เทียนเหมือนน้องชายแท้ๆ มานานนับสิบปีแล้ว สิ่งที่ยิ่งกว่าคือความเกลียดชังตัวเองที่ในอดีตไม่เคยให้ความรักและเอาใจใส่น้องชายแท้ๆ ที่พลัดพรากจากกันไปนานคนนี้เลย

แม้เย่วานซานจะไม่ได้ร้องไห้ แต่เขากลับเป็นคนที่ปวดใจและทุกข์ทรมานที่สุด

เย่เทียนที่เขารักใคร่และเฝ้าฟูมฟักหมายมั่นจะให้เป็นผู้สืบทอด กลับวิปริตผิดมนุษย์ถึงเพียงนี้ มิหนำซ้ำยังคอยคิดหาทางจะเอาชีวิตเขาอยู่ตลอดเวลา

เสียงสะอื้นไห้ในห้องทำงานดังอยู่นาน โจวฝูไม่ได้ส่งเสียงรบกวน เพียงแต่ถอนหายใจเบาๆ แล้วยื่นกระดาษทิชชูให้เงียบๆ สองสามแผ่น

เนิ่นนานผ่านไป กระทั่งอารมณ์ของคนตระกูลเย่เริ่มสงบลงเล็กน้อย เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า "ประธานเย่ คุณนายหลิน ตามหลักฐานที่มีอยู่ในมือตอนนี้ เย่เทียนมีพฤติกรรมเข้าข่ายกระทำผิดกฎหมาย ทั้งลักทรัพย์ ยุยงส่งเสริมให้ผู้อื่นทำร้ายร่างกาย พยายามฆ่า และซื้อหาสารพิษผิดกฎหมาย ทางเราจำเป็นต้องเข้าตรวจค้นห้องพักของเขา และขอตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดในบ้านของพวกคุณด้วย หวังว่าพวกคุณจะให้ความร่วมมือครับ"

"ผู้กองโจว ลำบากพวกคุณแล้ว การสืบสวนหลังจากนี้ทางเรายินดีให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ครับ!" เย่วานซานฝืนยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วตอบกลับด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว

ขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของโจวฝูก็ดังขึ้น

"ขอตัวสักครู่ครับ ผมขอรับสายก่อน" โจวฝูบอกกล่าวแล้วเดินออกจากห้องทำงานไป

เย่เสวี่ยจึงเอ่ยถามขึ้นมาว่า "พ่อคะ แล้วศพของเย่เทียนจะจัดการยังไง"

เย่วานซานนิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "เรื่องคลิปวิดีโอกับประวัติการแชตที่เห็นในวันนี้ ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด เดี๋ยวพ่อจะคุยกับผู้กองโจวเรื่องนี้เอง ส่วนเรื่องเย่เทียน… งานศพของมันให้จัดต่อไป หลังเสร็จงานแล้ว ก็หาร่องน้ำเน่าๆ สักแห่งเทเถ้ากระดูกของมันทิ้งลงไปซะ!"

"ไม่ เอาเถ้ากระดูกของมันไปเททิ้งในบ่อเกรอะนู่น!"

เย่วานซานและลูกสาวทั้งสองหันขวับไปมองคนที่พูด ก็พบว่ากลับกลายเป็นหลินว่านชิง

อาจเพราะยิ่งรักมากก็ยิ่งแค้นลึก หลินว่านชิงที่เคยตามใจเย่เทียนที่สุดในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นคนที่เกลียดชังมันเข้าไส้ที่สุด

"ได้ เอาตามที่เธอว่า เอาเถ้ากระดูกของมันไปเททิ้งในบ่อเกรอะ" เย่วานซานเปลี่ยนการตัดสินใจเดิมทันที

เย่เสวี่ยกับเย่เชียนก็พยักหน้าเห็นพ้องเช่นกัน

จังหวะนั้น โจวฝูก็เดินกลับเข้ามาในห้องทำงานแล้วพูดว่า "ทุกท่านครับ เมื่อกี้เจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคโทรมาแจ้งว่า หลังจากที่พวกเขาร่วมมือกับฝ่ายเทคนิคของศูนย์บริการช่วยกันแกะรอยตามหาที่มา พบว่าเป็นแฮกเกอร์ที่มีไอพีอยู่ในอเมริกาเจาะระบบอัจฉริยะบนรถของเย่เทียน จนเป็นเหตุให้เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์"

เย่เสวี่ยหยิบทิชชูมาซับคราบน้ำตาตรงหางตาแล้วถามว่า "ผู้กองโจวคะ ทำไมแฮกเกอร์ต่างชาติต้องเจาะระบบรถของเย่เทียนด้วยล่ะคะ ทำไมถึงคิดจะกำจัดเขา"

โจวฝูกล่าวว่า "เป็นฝีมือของ 'ไฟร์เบิร์ด' แฮกเกอร์ระดับท็อปในองค์กรเทียนซ่า เขาเคยเสนอต่อ 'ฮาวด์' ว่าจะช่วยเจาะโทรศัพท์มือถือของเย่เฟิงและกล้องวงจรปิดที่บ้าน เพื่อช่วยฮาวด์จัดการกับเย่เฟิง แต่ต้องจ่ายเงินเพิ่มอีกก้อนโต

พอเย่เทียนรู้เรื่องเข้าก็ปฏิเสธไป ไฟร์เบิร์ดจึงเกิดความไม่พอใจอย่างมาก เลยลงมือทำแบบนี้ ทั้งได้กำจัดเย่เทียน และยังขัดขวางไม่ให้ฮาวด์รับ 'งาน' นี้ได้สำเร็จ ถือว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวครับ"

ความจริงแล้ว 'หลักฐาน' ทั้งหมดที่โจวฝูถืออยู่นี้ ล้วนเป็นสิ่งที่เย่เซิ่งกับเสี่ยวจือร่วมมือกันปลอมแปลงขึ้นมาทั้งสิ้น

ไฟร์เบิร์ดเคยติดต่อฮาวด์จริง โดยบอกฮาวด์ว่าขอแค่เย่เทียนยอมจ่ายเงินเพิ่มอีกหน่อย ตนก็จะช่วยเจาะโทรศัพท์ของเย่เฟิงรวมถึงกล้องวงจรปิดที่บ้าน เพื่อสืบรู้ความเคลื่อนไหวอย่างละเอียด ซึ่งจะทำให้จัดการเย่เฟิงได้ง่ายขึ้นมาก

ทว่าเย่เทียนผลาญเงินเก็บทั้งหมดไปกับการจ้างฮาวด์แล้ว ย่อมไม่มีเงินเหลือพอไปจ้างไฟร์เบิร์ดอีก จึงปฏิเสธไป

เมื่อถูกปฏิเสธ ไฟร์เบิร์ดก็ไม่ได้ทำอะไรเย่เทียน หากแต่หันไปมองหา 'งาน' อื่นต่อ

เย่เซิ่งและเสี่ยวจืออาศัยจุดนี้เอง ป้ายความผิดทั้งหมดไปที่ไฟร์เบิร์ดอย่างแนบเนียน

อย่างไรเสียตัวไฟร์เบิร์ดก็อยู่ต่างประเทศ ตำรวจหัวเซี่ยตามจับตัวได้ยากอยู่แล้ว

อีกทั้งหมอนั่นยังก่อกรรมทำชั่วมาไม่น้อย การโยนเผือกร้อนให้รับเคราะห์ไปจึงไม่จำเป็นต้องรู้สึกตะขิดตะขวงใจแต่อย่างใด

เย่เชียนกล่าวด้วยความแค้นเคือง "สมน้ำหน้า ถ้าเย่เทียนไม่คิดจะเอาชีวิตเสี่ยวเฟิง มีหรือตัวเองจะต้องมาตายแบบนี้!"

หลินว่านชิงพลันสะดุ้งตัวโยน เธอผุดลุกขึ้นยืนพลางพูดด้วยความตื่นเต้น "เสี่ยวเฟิง ใช่แล้ว… พวกเรายังมีเสี่ยวเฟิงอยู่นี่ เราไปหาเขากัน ขอแค่พวกเรากราบขอร้องให้เขายกโทษให้ ขอโทษเขาจากใจจริงและชดเชยทุกสิ่งทุกอย่างคืนให้เขา เขาก็จะกลับมาหาพวกเรา!"

เย่เสวี่ยส่ายหน้าเบาๆ แล้วถ่ายทอดคำพูดที่เย่เฟิงเคยพูดกับเธอที่ศูนย์นิทรรศการในวันนั้นให้ทุกคนฟัง

แน่นอนว่า ส่วนที่เย่เฟิงพูดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาหากเขาไม่ยอมออกจากตระกูลเย่นั้น เย่เสวี่ยไม่ได้เล่าออกมา

คำพูดของเย่เสวี่ยเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่สาดซัด ดับความหวังในใจของเย่วานซานและหลินว่านชิงจนมอดสนิท อีกทั้งยังทำให้เย่เชียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ตกตะลึงและปวดใจจนแทบทนไม่ไหว

"นึกไม่ถึงว่าเขาจะเกลียดพวกเราขนาดนี้แล้วเหรอ ถึงขั้นพูดคำว่าอยากให้พวกเราตายกันหมดออกมาได้ พวกเรา… พวกเราเป็นพ่อแม่พี่น้องของเขานะ! เขาพูดจาแบบนี้ออกมาได้ยังไงกัน ฮือๆ…"

ลูกชายแท้ๆ ของตัวเอง บัดนี้กลับมองเธอผู้เป็นแม่บังเกิดเกล้าและคนในครอบครัวทุกคนเป็นศัตรูคู่อาฆาต

เรื่องนี้ทำให้หลินว่านชิงที่เพิ่งตาสว่างเห็นธาตุแท้ของลูกบุญธรรม และยังไม่ทันฟื้นตัวจากแรงกระแทกจิตใจ ต้องใจสลายจนปล่อยโฮออกมาอีกระลอก

เย่วานซานทอดถอนใจยาว เอนตัวพิงโซฟาอย่างหมดเรี่ยวแรง ความสำนึกผิดถาโถมเข้ามาในอกอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ในใจเขาอดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงตอนที่เย่เฟิงเพิ่งลืมตาดูโลก ความตื่นเต้นยินดีที่ในที่สุดตนก็มีลูกชายเสียที

นึกย้อนไปถึงเย่เฟิงก่อนอายุห้าขวบ ว่าช่างฉลาดเฉลียว น่ารัก และว่านอนสอนง่ายเพียงใด

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของเย่เฟิงคือความซุกซน ยามใดที่ตัวเขาผู้เป็นพ่อและเย่เสวี่ยพี่สาวคนโตไม่อยู่ ก็จะไม่มีใครในบ้านปราบเย่เฟิงได้เลย

พอสัญชาตญาณความซุกซนของเด็กถูกปลดปล่อย หลินว่านชิงผู้เป็นแม่รวมถึงพี่สาวอีกสามคนก็เอาไม่อยู่ ปล่อยให้เย่เฟิงวิ่งซนกระโดดโลดเต้น ปีนกำแพงปีนต้นไม้ในสวนไปทั่ว

และเพราะเหตุนี้เอง จึงเป็นต้นเหตุให้ตอนที่ไปเที่ยวพักผ่อนที่ฟาร์มสเตย์ เย่เฟิงแอบหนีไปเล่นริมน้ำตอนที่ครอบครัวไม่ทันสังเกต จนสุดท้ายถูกพวกค้ามนุษย์อุ้มตัวไป

เวลานี้หลินว่านชิงสงบสติอารมณ์ลงได้บ้างแล้ว เธอเอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยว "ไม่ว่าจะยังไง พวกเราก็ต้องไปหาเสี่ยวเฟิง ต่อให้มีโอกาสแค่ 1% ฉันก็จะทุ่มเทความพยายาม 100% เพื่อดึงเขากลับมาให้ได้"

ตอนนั้นเอง โจวฝูก็เอ่ยขึ้นว่า "ประธานเย่ คุณนายหลิน ตามคำให้การของแก๊งค้ามนุษย์รายนั้น ในตอนนั้นเคยมีคนลึกลับใช้ตู้โทรศัพท์สาธารณะโทรเข้ามือถือของพวกเขา บอกว่าให้ลองไปที่ฟาร์มสเตย์ 'เหม่ยลี่เจียงหนาน' อาจจะได้อะไรติดไม้ติดมือ

แล้วคนกลุ่มนั้นที่กำลังจะพากลุ่มเด็กที่ลักพาตัวมาหนีออกจากเมืองมังกร บังเอิญต้องผ่าน 'เหม่ยลี่เจียงหนาน' พอดี จึงได้แวะพักอยู่ที่นั่นราวห้านาทีเศษ และในจังหวะที่พวกมันกำลังจะออกเดินทาง ก็เห็นเย่เฟิงวิ่งไปเล่นริมน้ำคนเดียวพอดี ดังนั้น…"

พูดถึงตรงนี้ โจวฝูก็ไม่ได้เล่าต่อ เพราะเรื่องหลังจากนั้นทุกคนต่างรู้กันดีอยู่แล้ว

เย่เสวี่ยหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความเศร้าโศกอีกครั้ง "คิดไม่ถึงเลยว่าเวลาแค่ห้านาทีเศษนั้น จะเปลี่ยนชะตากรรมของเสี่ยวเฟิงในเวลาต่อมา และเปลี่ยนชะตากรรมของตระกูลเย่เราไปทั้งตระกูล!"

ด้านเย่วานซานคว้าหมับเข้าที่ไหล่ของโจวฝูพลางเอ่ยถาม "ผู้กองโจว สรุปแล้วใครเป็นคนโทรหาไอ้พวกค้ามนุษย์นั่นกันแน่ พวกคุณมีเบาะแสบ้างไหม"

โจวฝูส่ายหน้า "พวกเราจะรื้อคดีนี้ขึ้นมาสืบสวนใหม่ครับ แต่ตอนนี้ยังไม่มีเบาะแสอะไรเลย"

"อีกอย่างที่จะบอกพวกคุณก็คือ" โจวฝูกล่าวต่อ "สองวันนี้พวกเราพยายามโทรหาเย่เฟิงหลายครั้งแล้วแต่ติดต่อไม่ได้ เลยกะว่าจะไปหาเขาที่บ้านสักหน่อย พวกคุณจะไปด้วยกันไหมครับ"

เย่วานซานรีบตอบทันควัน "ไปครับไป! พวกเรารู้ว่าบ้านของเสี่ยวเฟิงอยู่ที่ไหน เดี๋ยวพวกเรานำทางไปเอง!"

โจวฝูพยักหน้า "ได้ครับ แต่พวกเราต้องแวะไปหาคนที่ชื่อเย่เซิ่งก่อน ทางเราได้ข้อมูลจากทางชุมสายโทรศัพท์มาว่า ไม่นานมานี้เย่เฟิงเพิ่งติดต่อทางโทรศัพท์กับเย่เซิ่งและคนที่ชื่อเย่โม่ ผมเลยอยากไปสอบถามข้อมูลบางอย่างจากเย่เซิ่งก่อน"

เย่เสวี่ยจึงเอ่ยว่า "ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันรู้ว่าไซต์งานก่อสร้างของพวกเขาอยู่ที่ไหน ปกติเย่เซิ่งจะอยู่ที่นั่นตลอดเวลาอยู่แล้ว"