บทที่ 85 พ่อหนุ่ม เธอเคยเป็นทหารมาหรือเปล่า

"ตกลงครับ งั้นคงต้องรบกวนคุณหนูใหญ่ตระกูลเย่นำทางแล้ว พวกเราออกเดินทางไปไซต์งานกันเดี๋ยวนี้เลย"

หลังจากโจวฝูพูดจบ ก็นำผู้ช่วยเดินออกจากห้องทำงานไป

เย่วานซานกับคนอื่นๆ ก็เดินตามออกไป มุ่งหน้าไปยังลานจอดรถชั้นล่าง

เย่เสวี่ยรับหน้าที่ขับรถ เย่เชียนนั่งข้างคนขับ เย่วานซานและหลินว่านชิงนั่งเบาะหลัง ส่วนโจวฝูกับผู้ช่วยขับรถตำรวจตามหลังมา

บรรยากาศภายในรถของตระกูลเย่ตึงเครียดอย่างยิ่ง ไม่มีใครพูดอะไรกันเลย มีเพียงเสียงสะอื้นที่หลินว่านชิงกลั้นไม่อยู่ดังขึ้นเป็นระยะ ท่ามกลางทิวทัศน์ริมทางที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากขับมานานกว่า 40 นาที ในที่สุดรถก็มาจอดลงหน้าไซต์งานก่อสร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นตลบ

ขณะที่ทุกคนเตรียมจะเข้าไปข้างใน ก็ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตรงหน้าประตูสกัดไว้ "ข้างในเป็นเขตก่อสร้าง คนนอกห้ามเข้าครับ"

โจวฝูก้าวออกไปข้างหน้าพร้อมแสดงบัตรประจำตัวตำรวจ "ผมมาจากสถานีตำรวจเมือง มีธุระต้องพบคุณเย่เซิ่งหน่อย"

รปภ. ตรวจดูบัตรตำรวจแล้วจึงใช้โทรศัพท์ตั้งโต๊ะในป้อมยามโทรติดต่อไป จากนั้นก็หันมาบอกทุกคน "เชิญรอสักครู่นะครับ คุณเย่กำลังมา"

ไม่ถึงห้านาที เย่เซิ่งก็ขับรถกอล์ฟตรวจงานมาถึงหน้าประตูไซต์งาน

"คุณเย่ ผมชื่อโจวฝู จากหน่วยสืบสวนคดีอาญาของสถานีตำรวจเมือง ส่วนนี่ผู้ช่วยของผม หวงหงปัว ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณพอจะมีเวลาไหมครับ มีเรื่องอยากสอบถามคุณสักหน่อย"

หลินว่านชิงทนรอไม่ไหว รีบถลันเข้าไปหาเย่เซิ่งแล้วถามอย่างร้อนรน "อาเซิ่ง ช่วยบอกแม่ทีว่าเสี่ยวเฟิงอยู่ที่ไหน เขาเป็นยังไงบ้าง"

เย่เซิ่งมองหลินว่านชิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะตอบกลับอย่างเย็นชา "หลังจากออกจากตระกูลเย่ บอสก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขดีทุกวันครับ แล้วอีกอย่าง รบกวนเรียกผมว่าเย่เซิ่งด้วย"

พูดจบ เขาก็ไม่สนใจหลินว่านชิงที่ยืนหน้าเจื่อนทำตัวไม่ถูก หันไปพูดกับโจวฝูและหวงหงปัวแทน "คุณตำรวจโจว คุณตำรวจหวง เชิญขึ้นรถไปคุยกันต่อที่สำนักงานของผมเถอะครับ"

"อาเซิ่ง แล้วพวกเราล่ะ" เย่วานซานรีบถามขึ้น

เย่เซิ่งหันไปบอกยาม "ลุงหลี่ ไปเรียกรถอีกคันมารับพวกเขาไปทีครับ"

จากนั้นเขาก็หันมาบอกเย่วานซาน "พวกคุณนั่งอีกคันตามไปแล้วกันครับ"

พูดจบ เขาก็ไม่สนใจคนตระกูลเย่อีก ขับรถพาโจวฝูและผู้ช่วยมุ่งหน้าออกไปก่อน

เมื่อมาถึงสำนักงาน โจวฝูก็เล่าเรื่องที่เย่เทียนประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต รวมถึงจุดประสงค์ที่มาในวันนี้ให้เย่เซิ่งฟัง

"หือ ไอ้เดรัจฉานเย่เทียนนั่นตายแล้วเหรอครับ แถมยังซวยตอนกำลังจะไปจ้างคนมาฆ่าบอสพวกเราด้วยเนี่ยนะ ดีจริงๆ กฎแห่งกรรมยุติธรรมเสมอ เวรกรรมมีจริงแท้ๆ"

เย่เซิ่งแกล้งทำเป็นเพิ่งรู้เรื่อง ก่อนจะเยาะเย้ยออกมาอย่างสะใจ

โจวฝูแสร้งกระแอมไอสองทีแล้วพูดว่า "คุณเย่ ทางเราติดต่อเย่เฟิงไม่ได้เลย แต่ตรวจสอบพบว่าเมื่อวานเขาเพิ่งติดต่อคุณมา คุณพอจะพาพวกเราไปหาเขาที่บ้านได้ไหมครับ"

เย่เซิ่งตอบรับทันที "ไม่มีปัญหาครับ เดี๋ยวผมพาไปตอนนี้เลย ผมเองก็แทบรอไม่ไหวที่จะเอาข่าวดีนี้ไปบอกบอสเหมือนกัน!"

"อาเซิ่ง พาพวกเราไปด้วยสิ!"

เย่วานซานและคนอื่นๆ เดินมาถึงตู้คอนเทนเนอร์ที่ใช้เป็นสำนักงานชั่วคราวพอดี

พอได้ยินว่าเย่เซิ่งจะพาโจวฝูกับพวกไปที่บ้านของเย่เฟิง พวกเขาก็รีบขอตามไปด้วยทันที

เย่เซิ่งพยักหน้าเรียบนิ่ง "พาพวกคุณไปด้วยได้ครับ แต่บอสจะอยากเจอพวกคุณหรือเปล่าเรื่องนั้นผมไม่รับรอง อีกอย่าง รบกวนประธานเย่เรียกผมว่าเย่เซิ่งด้วยครับ ผมกับพวกคุณไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น"

พูดจบ เย่เซิ่งก็นำโจวฝูและหวงหงปัวออกจากสำนักงาน โดยมีคนตระกูลเย่รีบเดินตามหลังไปติดๆ

ระหว่างทาง เย่เซิ่งพยายามแอบติดต่อเย่เฟิงอยู่ตลอดเวลา ทว่ากลับติดต่อไม่ได้เลย

"แปลกจัง อุปกรณ์สื่อสารของเราล้ำหน้ากว่าเทคโนโลยีบนดาวสีน้ำเงินไปไกลมาก ทำไมถึงไม่มีสัญญาณได้ล่ะ? หรือว่า… บอสจะไม่ได้อยู่บนดาวสีน้ำเงินแล้ว?"

ในเวลาเดียวกัน เย่เฟิงยังคงอยู่ใน 「มหาเรือนเซียน」 เขาใช้ทรัพยากรส่วนหนึ่งสร้างโรงเก็บเกี่ยวศิลาวิญญาณ โรงเลื่อยไม้ เหมืองหิน และเหมืองแร่เหล็กจนเสร็จสิ้น

ทว่าหากคิดตามอัตราการผลิตตามปกติ ผลผลิตทรัพยากรวันละ 36 หน่วยนั้นไม่เพียงพอต่อการใช้งานเลยแม้แต่น้อย

เย่เฟิงจึงตัดสินใจว่าจะแลกเปลี่ยนพิมพ์เขียวอุปกรณ์ขุดเหมืองอัตโนมัติไฮเทคกับเสิ่นอวิ๋นเฟย แล้วส่งต่อให้หุ่นยนต์วิศวกรสร้างขึ้นมา เพื่อใช้สำหรับขุดแร่ใน 「มหาเรือนเซียน」 โดยเฉพาะ

หลังจากสร้างสิ่งปลูกสร้างประเภททรัพยากรทั้งสี่แห่งเสร็จ เย่เฟิงก็ตั้งใจจะสร้างห้องปรุงยาต่อ

แต่ทว่านอกจากสวนสมุนไพรแล้ว ทรัพยากรที่มีอยู่ก็ไม่เพียงพอจะสร้างสิ่งปลูกสร้างอื่นๆ ได้อีก รวมถึงห้องปรุงยาด้วย

เย่เฟิงจึงทำได้เพียงสร้างสวนสมุนไพรให้เสร็จก่อน ซึ่งพอสร้างเสร็จ ทรัพยากรที่เหลืออยู่ก็เกลี้ยงพอดี

"บัดซบ ทรัพยากรพวกนี้ใช้แป๊บเดียวก็หมดเกลี้ยงเลยแฮะ หือ… เหมือนจะได้ยินเสียงคนกำลังปลดล็อกประตูบ้าน อาเซิ่งงั้นเหรอ?"

เพียงแค่คิด ร่างของเย่เฟิงก็พลันปรากฏขึ้นในห้องนอน จากนั้นเขาก็เดินตรงไปยังประตูหน้าบ้าน

ทันทีที่ก้าวมาถึงห้องนั่งเล่น เขาก็พบกับเย่เซิ่ง โจวฝู และคนอื่นๆ ที่กำลังเดินเข้ามาพอดี

เย่วานซาน หลินว่านชิง เย่เสวี่ย และเย่เชียน ทั้งสี่คนก็เดินตามหลังเย่เซิ่งกับโจวฝูเข้ามาในบ้านด้วยเช่นกัน

เย่เซิ่งยังไม่ทันได้เอ่ยปากอธิบาย หลินว่านชิงก็โผเข้ามาด้วยความตื่นเต้น คว้ามือของเย่เฟิงเอาไว้พลางพูดด้วยความดีใจ "ดีจริงๆ เสี่ยวเฟิง ลูกไม่เป็นอะไร! เย่เทียนคิดจะจ้างคนมาฆ่าลูก แม่เป็นห่วงแทบแย่! มา ให้แม่ดูหน้าลูกชัดๆ หน่อยสิ…"

"หลินว่านชิง! ใครอนุญาตให้คุณมาแตะตัวฉัน? แล้วพวกคุณมาทำอะไรที่บ้านฉันกัน? เดี๋ยวนะ… เมื่อกี้คุณบอกว่าเย่เทียนคิดจะจ้างคนมาฆ่าฉันงั้นเหรอ?"

เย่เฟิงสะบัดมือหลินว่านชิงออกด้วยความรังเกียจพร้อมกับด่ากราด ก่อนจะแสร้งทำเป็นตกใจและไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรสักอย่าง

เย่เซิ่งรีบเดินเข้ามาข้างกายเย่เฟิงแล้วเอ่ยแนะนำ "บอสครับ ท่านนี้คือผู้หมวดโจวฝูจากกองบังคับการสืบสวนคดีอาญา สังกัดสำนักงานตำรวจเมือง ส่วนท่านนี้คือผู้หมวดหวงหงโปผู้ช่วยของเขา ให้พวกเขาเป็นคนอธิบายสถานการณ์ให้บอสฟังดีกว่าครับ"

เย่เฟิงพยักหน้ารับราวกับเพิ่งเข้าใจเรื่องราว แล้วเอ่ยปาก "อาเซิ่ง ไปชงชาให้คุณตำรวจทั้งสองคนหน่อย คุณตำรวจทั้งสองท่าน เชิญนั่งก่อนครับ"

หลินว่านชิงเดินอ้อมโต๊ะน้ำชาหวังจะมานั่งลงข้างๆ เย่เฟิง แต่กลับถูกเย่เฟิงตอกกลับอย่างเย็นชา "หลินว่านชิง ถอยไปห่างๆ ฉัน ฉันไม่อยากให้กลิ่นสาบคนจนของฉันไปแปดเปื้อนตัวคุณ!"

"เสี่ยวเฟิง… ลูกแม่… อย่าทำกับแม่แบบนี้ได้ไหม? แม่ก็แค่อยากจะ…"

"หุบปาก!" เย่เฟิงตัดบทอีกฝ่ายอย่างไร้เยื่อใย "ลูกของคุณคือไอ้สวะเย่เทียนนั่นต่างหาก ส่วนฉัน ตั้งแต่อายุห้าขวบ ฉันก็ไม่ใช่ลูกของคุณอีกต่อไปแล้ว!"

จากนั้นเย่เฟิงก็ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ โจวฝู "หมวดโจวครับ รบกวนช่วยบอกผมทีว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?"

โจวฝูมองไปยังกลุ่มของเย่วานซาน ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งแล้วหันกลับมามองเย่เฟิง ก่อนจะบอกเล่าจุดประสงค์ของการมาที่นี่ให้เขาฟังทั้งหมด

พอได้ยินโจวฝูพูดถึงเรื่องที่เย่เทียนประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนตกแม่น้ำจมน้ำตาย เย่เฟิงในฐานะ 'ตัวการใหญ่' ก็แสร้งแสดงท่าทีดีอกดีใจและตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

ทว่าเมื่อได้ยินชื่อองค์กร 'เทียนซ่า' คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นขึ้นมาทันที

โจวฝูคิดว่าเย่เฟิงกำลังกังวลและหวาดกลัว จึงเอ่ยปลอบใจว่าทางตำรวจจะวางกำลังคุ้มกันอย่างเข้มงวดแน่นอน จะไม่ยอมให้องค์กรอาชญากรรมข้ามชาตินี้มาทำร้ายพลเมืองหัวเซี่ยบนแผ่นดินหัวเซี่ยได้เป็นอันขาด

ปากของเย่เฟิงก็เอาแต่พร่ำขอบคุณโจวฝูไม่หยุดหย่อน ทว่าในใจกลับหัวเราะร่าด้วยความสะใจ

พอมีองค์กรอาชญากรรมจากต่างประเทศมารับเคราะห์แทนแบบนี้ การตายของเย่เทียนก็ไม่มีทางสาวมาถึงตัวเขาได้อย่างแน่นอน

และเมื่อได้ยินโจวฝูบอกว่า ในโทรศัพท์ของเย่เทียนพบไฟล์วิดีโอแอบถ่ายที่มันบันทึกไว้เองเป็นจำนวนมาก เย่เฟิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

"เชี่ยเอ๊ย ไอ้เย่เทียนมันคิดจะเคลมสี่พี่น้องเย่เสวี่ยอันนี้พอเข้าใจได้ แต่กระทั่งยายแก่หลินว่านชิงมันยังไม่เว้นเนี่ยนะ ยอมใจมันจริงๆ ไม่รู้เลยว่าถ้ามันทำสำเร็จขึ้นมา เอวมันจะรับไหวหรือเปล่า"

ถ้าหากโจวฝูกับหวงหงโปไม่ได้อยู่ที่นี่ เย่เฟิงคงจะพูดความคิดนี้ออกมาดังๆ แน่

แต่เพราะมีตำรวจอยู่ด้วยสองคน เขาจึงต้องสงวนท่าทีเอาไว้บ้าง

ในที่สุด โจวฝูก็พูดถึงเรื่องที่แก๊งค้ามนุษย์ที่ลักพาตัวเขาไปในตอนนั้น ได้รับการ 'ชี้เป้า' จากใครบางคนโดยเจตนา

เมื่อได้ยินเรื่องนี้ สีหน้าที่เคยผ่อนคลายของเย่เฟิงก็เริ่มเคร่งขรึมขึ้นมาจริงๆ

"หมวดโจวครับ ทางพวกคุณพอจะสืบได้เบาะแสอะไรบ้างไหมครับ?"

โจวฝูส่ายหน้าพลางเอ่ยด้วยสีหน้าเสียดาย "ตอนนี้ยังไม่มีเบาะแสอะไรเลยครับ เพราะเวลามันผ่านมานานเกินไป การสืบสวนเลยค่อนข้างยากลำบาก แต่คุณวางใจได้เลยครับ พวกเราจะไม่ยอมแพ้แน่นอน"

เย่เฟิงพยักหน้าเล็กน้อย "ขอบคุณครับ ถ้าอย่างนั้นคงต้องรบกวนหมวดโจวแล้ว"

โจวฝูยกแขนขึ้นดูนาฬิกาข้อมือก่อนพูดขึ้นว่า "เอาล่ะ ผมต้องไปทำงานต่อแล้ว เสี่ยวเย่ นายบันทึกเบอร์โทรฉันไว้นะ 158XXXXXXXX เบอร์นี้ผูกกับวีแชตด้วย มีอะไรก็ติดต่อมาได้ตลอดเวลา"

หลังจากเย่เฟิงกับโจวฝูแลกวีแชตและบันทึกเบอร์โทรศัพท์กันเรียบร้อย โจวฝูก็พาผู้ช่วยกล่าวลาแล้วเดินออกไป

พอถึงหน้าประตู โจวฝูก็หันกลับมามองเย่เฟิงแล้วเอ่ยถาม "พ่อหนุ่ม นายเคยเป็นทหารมาก่อนหรือเปล่า"

เย่เฟิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา "หมวดโจวครับ ผมเคยเป็นทหารหรือเปล่า พวกคุณไปตรวจสอบดูก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอครับ"

โจวฝูมองเย่เฟิงด้วยสายตาล้ำลึก "เอาละ ฉันเข้าใจแล้ว"

ระหว่างที่กำลังลงลิฟต์ หวงหงโปก็ถามโจวฝูด้วยความสงสัย "อาจารย์ครับ ทำไมอาจารย์ถึงคิดว่าเย่เฟิงเคยเป็นทหารล่ะครับ ประวัติของเขาเราก็ตรวจเช็กดูหมดแล้ว ชัดเจนว่าเขาไม่เคยเข้ากรมรับใช้ชาติเลยนี่ครับ"

โจวฝูกลับตอบว่า "จากประสบการณ์ที่เป็นทหารมาสิบปีของฉัน ไอ้หนุ่มเย่เฟิงคนนี้ต้องเคยเป็นทหารมาแน่ เผลอๆ อาจจะเคยฆ่าคนมาแล้วด้วยซ้ำ"

"อะไรนะครับ หรือว่าเย่เฟิงจะเคยไปเป็นทหารรับจ้างอยู่ต่างประเทศเหรอครับ" หวงหงโปถามด้วยความตกใจ

โจวฝูส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ฉันก็ไม่แน่ใจ แต่ที่ฉันมั่นใจก็คือ เย่เฟิงไม่เคยรับราชการทหารในประเทศ และไม่เคยฆ่าคนในประเทศแน่นอน"