บทที่ 86 เย่เฟิงคนเดิมตายไปแล้ว

หลังจากโจวฝูกับหวงหงปัวกลับไปแล้ว เย่เซิ่งถึงชงชาเสร็จแล้วยกออกมา

เมื่อเห็นว่าแขกกลับไปหมดแล้ว เย่เซิ่งจึงเอ่ยถาม “บอสครับ ผู้กองโจวกับพวกเขากลับไปแล้วเหรอครับ?”

เย่เฟิงพยักหน้าพลางตอบ “ไปแล้วล่ะ เราดื่มกันเองนี่แหละ”

พูดจบ เขาก็ตวัดสายตามองกลุ่มของเย่วานซานที่ยังคงอยู่ คิดจะเอ่ยปากไล่ไปให้พ้น

ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าที่ดูซูบผอม อิดโรย และว่างเปล่าจนดูเคว้งคว้างของเย่วานซาน เย่เฟิงก็อดไม่ได้ที่จะเย้ยหยันอย่างสะใจ “เย่วานซาน ทำไมคุณดูแก่ลงไปเป็นสิบปีขนาดนั้นล่ะ? อย่าบอกนะว่าหลินว่านชิงอยากมีลูกชายอีกคน เลยใช้งานคุณ ‘ทำโอที’ หนักไปหน่อยน่ะ?”

“เย่เฟิง! แก…” เย่วานซานโกรธจนต้องยกมือกุมหน้าอก ร่างกายซวนเซจนแทบยืนไม่อยู่

เย่เสวี่ยกับเย่เชียนรีบเข้าไปประคองเย่วานซานให้นั่งลงบนโซฟา ก่อนที่เย่เสวี่ยจะลุกขึ้นพูดว่า “เสี่ยว… เย่เฟิง พวกเรารู้ธาตุแท้อันน่ารังเกียจของเย่เทียนหมดแล้ว วันนี้พวกเราตั้งใจมาขอโทษนายจากใจจริง นายจะยอมยกโทษให้พวกเราไม่ได้เลยเหรอ?”

เย่เฟิงจ้องหน้าเย่เสวี่ยแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “มองตาฉันแล้วตอบมาตามตรง ถ้าลับหลังเย่เทียนไม่ได้เป็นคนเลวระยำ แต่เป็น ‘น้องชายแสนดี’ ที่รักพวกคุณจริงๆ พวกคุณจะอยากมารับฉันกลับไปไหม? จะถ่อมาขอให้ฉันยกโทษให้แบบนี้หรือเปล่า?”

เย่เสวี่ยรู้สึกละอายใจขึ้นมาทันที เธอไม่กล้าสบตาเย่เฟิง และไม่อาจตอบคำถามแทงใจดำเหล่านั้นได้เลย

เพราะเธอรู้แก่ใจดีว่า หากเย่เทียนเป็นเด็กดีทั้งต่อหน้าและลับหลังจริงๆ คนตระกูลเย่ก็คงแค่โศกเศร้ากับการจากไปของเขา แต่ไม่มีทางมาอ้อนวอนขอการให้อภัยหรืออยากให้เย่เฟิงกลับไปแน่นอน

หลินว่านชิงปรี่เข้ามาคว้าแขนเย่เฟิงแล้วเขย่าอย่างแรง “เสี่ยวเฟิง ถึงยังไงตอนนั้นมันก็เป็นเพราะแกซนเอง แอบหนีไปเล่นริมแม่น้ำตอนที่พวกเราเผลอจนโดนแก๊งค้ามนุษย์ลักพาตัวไปไม่ใช่เหรอ!

ถ้าแกไม่โดนจับตัวไป พวกเราก็คงไม่ต้องรับเย่เทียนมาเลี้ยง! ถ้าแกไม่โดนจับตัวไป ทุกอย่างที่เย่เทียนมีตอนนี้มันก็ต้องเป็นของแก! ถ้าแกไม่โดนจับตัวไป ความสำเร็จที่แกมีในวันนี้ มันก็ต้องเป็นความสำเร็จของตระกูลเย่!

แม่ยอมรับว่าตั้งแต่พากลับมา พวกเราเข้มงวดกับแกมากเกินไปจนทำให้แกอยากตัดขาดความสัมพันธ์ แม่ยอมรับว่าพวกเราผิดไปแล้ว แต่ไม่ว่าแกจะเกลียดแม่หรือเกลียดบ้านนี้แค่ไหน แกก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าแกเป็นลูกชายของแม่ไม่ได้อยู่ดี เสี่ยวเฟิง กลับบ้านเถอะนะ แม่สัญญาว่าจะชดเชยให้แกทุกอย่างเลย!”

เย่วานซานเอ่ยสมทบขึ้นมาบ้าง “ใช่แล้วเสี่ยวเฟิง แกด่าพวกเราก็ด่าแล้ว แถมยังเคยลงไม้ลงมือกับพวกเราไปแล้ว เรื่องบาดหมางทั้งหมดก็น่าจะปล่อยผ่านไปได้แล้วไม่ใช่เหรอ? คนเรามันต้องมองไปข้างหน้า อย่าไปยึดติดกับเรื่องไม่สบอารมณ์ในอดีตอีกเลย

เอาอย่างนี้สิ ขอแค่แกยอมกลับตระกูลเย่ ฉันจะเพิ่มชื่อแกลงในทะเบียนบ้านทันที แล้วพวกเราจะจัดงานเลี้ยงเปิดตัวลูกชายอย่างยิ่งใหญ่ที่โรงแรมหรูที่สุดในเมืองมังกร จากนั้นฉันจะปั้นแกเป็นทายาทของเครือเย่ เพื่อให้แกขึ้นมาคุมตระกูลเย่ทั้งหมดในอนาคต”

เย่เฟิงสะบัดแขนหลุดจากการเกาะกุมของหลินว่านชิงแล้วกล่าวเสียงเย็น “เย่วานซาน หลินว่านชิง ตอนเด็กๆ ที่ฉันพลัดหลงจนโดนลักพาตัวไป ฉันไม่เคยนึกโทษพวกคุณเลยสักครั้ง เพราะรู้ว่ามันเกิดจากความซนของตัวเอง

พวกคุณบอกว่าเลี้ยงดูเย่เทียนมาสิบกว่าปีจนผูกพันลึกซึ้ง ฉันก็เข้าใจได้ ถึงไม่เคยเรียกร้องให้พวกคุณเฉดหัวเย่เทียนทิ้ง

แต่ที่ฉันไม่เข้าใจคือ ในเมื่อพวกคุณไม่ได้รักฉันแล้ว จะตามหาฉันกลับมาทำไม? ในเมื่อรังเกียจที่ฉันใส่เสื้อผ้าเก่าซอมซ่อ แล้วทำไมไม่ซื้อชุดใหม่ให้ฉัน? ในเมื่อรังเกียจว่าฉันบ้านนอกไร้สง่าราศี ทำไมถึงไม่สั่งสอนอบรมฉันดีๆ แต่กลับไล่ให้ฉันไปนอนในห้องใต้ดินแทน?

พอตอนนี้เห็นว่าฉันได้ดี มีภาพลักษณ์ มีอนาคต แถมธาตุแท้ของลูกบุญธรรมถูกแฉจนหมดเปลือก พวกคุณถึงเพิ่งคิดจะรับฉันกลับไป เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฉันเป็นลูกแท้ๆ และเป็นน้องชายแท้ๆ งั้นเหรอ? เหอะ บนโลกนี้มันจะมีเรื่องง่ายดายปานนั้นได้ยังไง?

เย่เฟิงคนเดิมน่ะตายไปแล้ว! โดนพวกคุณซ้อมจนตายคามือไปแล้ว! คนที่ยืนอยู่ตรงนี้คือฉันที่ได้เกิดใหม่ เป็นคนที่ไม่ต้องการความรักจอมปลอมจากครอบครัวนี้อีกต่อไป และเป็นคนที่ตัดขาดจากพวกคุณอย่างสิ้นเชิงแล้ว!”

ถ้อยคำของเย่เฟิงราวกับลิ่มน้ำแข็งที่ทิ่มแทงเข้ากลางใจของเย่วานซานและทุกคน จนบรรยากาศในห้องนั่งเล่นเย็นเยียบและชะงักงันในพริบตา

หลินว่านชิงยืนตัวแข็งทื่อ มือยังคงค้างอยู่ในท่าเดิมที่เพิ่งถูกสะบัดทิ้ง น้ำตาไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย “เสี่ยวเฟิง แกพูดแบบนี้ได้ยังไง? พวกเราตามหาแกมาตั้งสิบกว่าปีนะ! ความทุกข์ทรมานขนาดนั้นแกไม่มีวันเข้าใจหรอก!”

“ตามหาฉันเหรอ?” เย่เฟิงแค่นหัวเราะ แววตามีแต่ความเย็นชาลึกสุดหยั่ง “ตามหากลับมาเป็นตัวแทนของเย่เทียน หรือตามหากลับมาเพื่อชดเชยความรู้สึกผิดที่พวกคุณมีต่อ ‘ลูกในไส้’ กันแน่?

ตอนที่ฉันต้องนอนหนาวสั่นหิวโซอยู่ในห้องใต้ดิน พวกคุณกลับจัดงานวันเกิดสุดหรูหราให้เย่เทียน ตอนที่พวกคุณก่นด่าว่าฉัน ‘ต่ำต้อยไร้ค่า’ พวกคุณกลับยกย่องว่าเย่เทียนคือความภาคภูมิใจและเป็นทายาทในอนาคต! ตอนนี้เพิ่งจะมาพูดเรื่องความทรมานกับฉันเหรอ? สายไปแล้ว!”

เย่เชียนกำหมัดแน่น น้ำเสียงสั่นเครือปนสะอื้น “เย่เฟิง พวกเรารู้แล้วว่าพวกเราผิด! รู้แล้วจริงๆ! เย่เทียนมันหลอกพวกเราทุกคน พวกเราเองก็เป็นเหยื่อเหมือนกันนะ!”

“เป็นเหยื่อเหรอ?” เย่เฟิงเหลือบมองเย่เชียน สลับไปมองเย่เสวี่ย หลินว่านชิง และหยุดสายตาลงที่เย่วานซานเป็นคนสุดท้าย

“การตกเป็นเหยื่อของพวกคุณ มันเกิดจากความโง่ที่พวกคุณเลือกเองทั้งนั้น แต่ความทุกข์ทรมานของฉัน มันเกิดจากน้ำมือของพวกคุณโดยตรง สองเรื่องนี้มันเอามาเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด!”

เย่เซิ่งยืนอยู่ข้างๆ คอยรินน้ำชาเติมให้เย่เฟิงอย่างเงียบเชียบ แววตามีแต่ความจงรักภักดีและพร้อมสนับสนุนเต็มที่

ตลอดเวลาที่เขาติดตามเย่เฟิงมา เขาเคยแอบเจาะระบบกล้องวงจรปิดของตระกูลเย่เพื่อดูสิ่งที่เย่เฟิงเคยเผชิญในอดีต

เมื่อได้เห็นภาพบันทึกเหล่านั้น เย่เซิ่งจึงตระหนักดีว่าเย่เฟิงต้องผ่านความยากลำบากมามากเพียงใด และเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าสายสัมพันธ์ครอบครัวนี้แหลกสลายไปจนไม่อาจประสานกลับคืนได้อีกแล้ว

เย่วานซานเอามือกุมหน้าอก ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ “แก… แกจะใจดำอำมหิตขนาดนี้เชียวเหรอ? ไม่เห็นแก่สายเลือดความผูกพันกันบ้างเลยหรือไง?”

“สายเลือด?” เย่เฟิงยกถ้วยชาขึ้นมา ปลายนิ้วลูบเบาๆ ไปตามขอบถ้วย “ตอนที่พาฉันกลับมาแล้วเหยียบย่ำทิ้งขว้างเหมือนขยะ ทำไมไม่พูดถึงเรื่องสายเลือดล่ะ? ตอนที่กีดกันไม่ให้ฉันร่วมโต๊ะกินข้าวแล้วไล่ไปอยู่ห้องใต้ดิน ทำไมไม่พูดถึงสายเลือด? ตอนที่ให้เงินค่าขนมเย่เทียนเดือนละ 3 แสนหยวน แต่ไม่เคยเจียดให้ฉันแม้แต่แดงเดียว ทำไมไม่พูดถึงสายเลือดขึ้นมาบ้าง? พอตอนนี้หมดหนทางจนต้องพึ่งพาฉัน ถึงเพิ่งนึกคำว่า ‘สายเลือด’ ออกงั้นเหรอ? เย่วานซาน คุณคิดว่าตัวเองคู่ควรที่จะพูดคำนี้เหรอ?”

เย่เฟิงกระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะกลางพร้อมกับตวาดกร้าว “ไสหัวออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!”

หลินว่านชิงยังพยายามจะอ้าปากพูดอะไรต่อ แต่กลับถูกเย่เฟิงและเย่เซิ่งร่วมมือกันลากตัวออกไปนอกห้อง

‘ปัง!’ สิ้นเสียงกระแทกปิดประตูอย่างแรง ร่างของเย่วานซาน หลินว่านชิง เย่เสวี่ย และเย่เชียน ทั้งสี่คนต่างยืนตัวแข็งทื่อหมดสภาพอยู่ตรงโถงทางเดิน ราวกับเรี่ยวแรงทั้งร่างถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น

หลินว่านชิงทรุดพิงผนังที่เย็นเฉียบ น้ำตายังคงรินไหลไม่ขาดสาย พลางพึมพำซ้ำไปซ้ำมา “ทำไมเสี่ยวเฟิงถึงไม่ยอมยกโทษให้พวกเราสักที…”

เย่เสวี่ยกุมมือเย่เชียนไว้แน่น ปลายนิ้วของเธอเย็นเยียบ คำถามแทงใจดำของเย่เฟิงเมื่อครู่ยังคงดังก้องอยู่ในหู ความละอายใจและความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนแทบสำลัก

เพราะสุดท้ายแล้วเธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า หากเย่เทียนยังคงเป็น ‘น้องชายแสนดี’ คนเดิม พวกเธอคงไม่มีทางมายืนอ้อนวอนเพื่อรั้งตัวเย่เฟิงกลับไปแบบนี้แน่นอน

เย่วานซานกุมหน้าอกที่ปวดแน่น ใบหน้าซีดยิ่งกว่าตอนอยู่ในห้องเสียอีก สองขาอ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่อยู่

เขามองบานประตูที่ปิดสนิท ในหัวฉายภาพคำพูดตัดพ้อของเย่เฟิงวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาตระหนักได้อย่างแจ่มแจ้งแล้วว่า นับจากนี้ไป ไม่ว่าจะสรรหาวิธีการใดมาใช้ ก็ไม่มีทางดึงตัวเย่เฟิงกลับมาได้อีกแล้ว

“ไปกันเถอะ เสี่ยวเฟิงโตขึ้นมากแล้วจริงๆ แถมยังมีลูกน้องที่จงรักภักดีอย่างเย่เซิ่งกับเย่โม่คอยดูแล ชีวิตเขาต้องมีความสุขมากแน่ๆ หลังจากนี้… พวกเราอย่ามาหาเขาอีกเลย”

เมื่อได้ฟังคำพูดของเย่วานซาน เย่เสวี่ยกับเย่เชียนต่างนิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะพยักหน้ายอมรับอย่างจำนน

หลินว่านชิงขยับปากเหมือนจะทัดทาน แต่สุดท้ายก็ไม่มีถ้อยคำใดหลุดออกมา

ส่วนภายในห้อง เย่เฟิงมองไปยังประตูที่ปิดสนิทพลางยกถ้วยชาขึ้นจิบ ความอุ่นของน้ำชาไม่อาจขจัดความเย็นชาในดวงตาของเขาลงได้เลย

เย่เซิ่งเอ่ยขึ้นเบาๆ จากด้านข้าง “บอสครับ อย่าเก็บเอามาใส่ใจเลยครับ อดีตทุกอย่าง ขอให้มันปิดฉากลงไปพร้อมกับประตูบานนั้นเถอะ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป พวกเราจะลงมือได้อย่างเต็มที่ ก้าวไปข้างหน้าอย่างยิ่งใหญ่ จนกลายเป็นกลุ่มบริษัทเทคโนโลยีที่ทรงพลังที่สุดใต้ฟากฟ้านี้กันครับ!”

เย่เฟิงตบไหล่เย่เซิ่งหนักๆ พลางเอ่ย “ขอบใจที่ให้กำลังใจนะ อาเซิ่ง ตั้งแต่นี้ไป ก็บอกลาพันธนาการในอดีตให้หมดสิ้นซะ! อ้อ แล้วกาน้ำชานั่นน่ะ อย่าลืมเอาไปล้างให้สะอาดด้วยล่ะ”

เย่เซิ่ง “…”