บทที่ 87 ภูตผียังกล้าเข้าใกล้อีกหรือ

นับตั้งแต่ขับไล่คนตระกูลเย่ออกไป เวลาได้ล่วงเลยผ่านไปอีกสองวัน

วันที่ 27 กันยายน เวลา 21:02 น. เย่โม่โทรศัพท์มารายงานเย่เฟิงว่า บรรดาผลไม้ ไม้ดอก ต้นกล้า เมล็ดพันธุ์พืชผลทางการเกษตร รวมถึงลูกสัตว์ที่เขาต้องการ ล้วนจัดซื้อมาครบถ้วนแล้ว

เย่เฟิงจึงมุ่งหน้าไปยังเขตคลังสินค้า ‘น่าถัง’ เพื่อเตรียมรับมอบและเก็บเมล็ดพันธุ์กับลูกสัตว์เหล่านี้ทั้งหมดเข้าไปในมหาเรือนเซียน

เวลา 21:36 น. รถของเย่เฟิงจอดสนิทอยู่หน้าประตูใหญ่ของเขตคลังสินค้า ‘น่าถัง’

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตรงป้อมยามเดินออกมาหมายจะเข้าไปสอบถาม แต่เมื่อสายตากวาดไปเห็นป้ายทะเบียนรถและมองเห็นคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยได้อย่างชัดเจน สีหน้าที่เคยเคร่งเครียดก็พลันผ่อนคลายลงทันที

รปภ. นายนั้นรีบเดินกลับเข้าไปในป้อมยาม หยิบรีโมตขึ้นมากดเปิดประตูเหล็กหนาหนัก พร้อมทั้งยืนตรงทำความเคารพอย่างนอบน้อม

เย่เฟิงยิ้มพลางโบกมือให้ผ่านกระจกรถ พอประตูเหล็กเปิดออกกว้าง เขาก็ค่อยๆ ขับรถแล่นเข้าไปในเขตคลังสินค้า แล้วจอดลงตรงลานจอดรถ

เย่โม่ที่มารออยู่ตรงลานจอดรถก่อนแล้วรีบสาวเท้าตรงเข้ามาทันที เขาช่วยเปิดประตูรถให้เย่เฟิงด้วยตัวเอง น้ำเสียงทั้งนอบน้อมและฉะฉาน "บอสครับ ของที่คุณต้องการเตรียมไว้ครบตามรายการหมดแล้ว ทั้งยังจัดเก็บแยกตามโซนเรียบร้อย เดี๋ยวผมจะพาคุณไปตรวจนับครับ"

เย่เฟิงพยักหน้า เดินตามเย่โม่ไปยังลานหญ้าข้างโกดัง

ตรงนี้เย่โม่ให้คนล้อมรั้วกั้นเอาไว้ ขังพวกลูกแกะ ลูกหมู และลูกวัวไว้ด้านใน แต่ละตัวดูแข็งแรงกระปรี้กระเปร่ายิ่งนัก

"ตรงนี้กล้องวงจรปิดส่องไม่เห็นใช่ไหม"

แม้จะอยู่ในเขตคลังสินค้าของตัวเอง แต่ตอนที่เก็บลูกสัตว์พวกนี้เข้ามิติ เย่เฟิงก็ยังไม่อยากให้มีภาพบันทึกเอาไว้ได้อยู่ดี

"มองเห็นครับ แต่ผมควบคุมไม่ให้กล้องถ่ายมาตรงนี้ได้"

พูดจบ เย่โม่ก็เชื่อมต่อเข้ากับอุปกรณ์ของศูนย์ควบคุม แล้วปรับมุมกล้องวงจรปิดให้หันไปทางอื่น

หลังจากเย่เฟิงเก็บลูกสัตว์ทั้งหมดเข้ามิติเรียบร้อย เย่โม่จึงปรับกล้องวงจรปิดกลับมาจับภาพในมุมเดิม

จากนั้นทั้งสองก็เดินเข้าไปในโกดัง เย่เฟิงเห็นว่าบนชั้นวางของฝั่งซ้าย มีเมล็ดผลไม้ เมล็ดดอกไม้ และเมล็ดพืชผลทางการเกษตรบรรจุในถุงซิปล็อก จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบตามหมวดหมู่ บนตัวถุงยังระบุสายพันธุ์และข้อควรระวังในการเพาะปลูกไว้อย่างชัดเจน

เย่โม่ยื่นใบรายการให้พลางเอ่ยขึ้น "บอสครับ ของทั้งหมดตรวจนับครบสามรอบแล้ว เมล็ดพันธุ์ผลไม้ประกอบด้วยบลูเบอร์รี สตรอว์เบอร์รี เชอร์รี ลูกพลัม สับปะรด แตงโม แก้วมังกร ลิ้นจี่ ลำไย กล้วย ส้มโอ ส้มโวกัน ส้มซาถังจวี และอื่นๆ ครับ

ดอกไม้มีโบตั๋น กุหลาบจีน กุหลาบ ทิวลิป ลาเวนเดอร์ และอื่นๆ พืชผลทางการเกษตรครอบคลุมข้าวเจ้า ข้าวสาลี และผักชนิดต่างๆ ส่วนลูกสัตว์มีทั้งหมดสองร้อยตัว ปริมาณและคุณภาพไม่มีปัญหาครับ

สำหรับต้นกล้า มีต้นไทร ต้นสน ต้นมะพร้าว ต้นไป๋หยาง ต้นเมเปิลแดง ต้นอู๋ถง และอื่นๆ ครับ"

เย่เฟิงกวาดสายตามองใบรายการ แล้วตรวจดูเมล็ดพันธุ์กับต้นกล้าพวกนั้นอีกรอบ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาดจึงสั่งการ "อาโม่ อย่าให้กล้องในโกดังส่องมาทางฉัน"

พอเย่โม่ควบคุมให้กล้องตามมุมต่างๆ หันหลบไป เย่เฟิงก็ใช้ความคิด เพียงสะบัดมือเบาๆ เมล็ดพันธุ์และต้นกล้าบนชั้นวางทั้งหมดก็ถูกเก็บเข้าไปในมหาเรือนเซียน

เมื่อเก็บเรียบร้อย เย่เฟิงจึงถามขึ้น "อาโม่ ของพวกนี้หายวับไปกะทันหัน คิดไว้หรือยังว่าจะบอกพวกพนักงานยังไง"

เย่โม่พยักหน้าตอบ "วางใจได้ครับบอส ผมไม่ทำให้ใครสงสัยแน่นอน"

"อืม ดีมาก" เย่เฟิงพยักหน้ารับ ในใจเริ่มคิดคำนวณว่าจะซื้อแหวนมิติจากร้านค้าในระบบให้เย่โม่สักวงดีไหม

หลังจากออกจากพื้นที่คลังสินค้า เย่เฟิงขับรถกลับบ้าน แต่พอถึงกลางทางก็หยุดรถลง

เพราะเขาได้ยินเสียงกบและจิ้งหรีดร้องแว่วมาจากริมลำธารเล็กๆ ใต้แนวถนน

พอนึกขึ้นได้ว่ามิติของตนก็จำเป็นต้องมีแมลงหรือสัตว์ตัวเล็กๆ มาช่วย 'แต่งแต้ม' ให้สมบูรณ์ เย่เฟิงจึงจอดรถเทียบข้างทาง

"เสี่ยวจือ แถวนี้มีกล้องวงจรปิดที่ส่องเห็นตรงนี้ไหม"

แม้ใช้สัมผัสเทวะตรวจสอบแล้วเย่เฟิงจะไม่พบกล้องวงจรปิดในบริเวณใกล้เคียง แต่เขาก็ยังเอ่ยถามเสี่ยวจือเพื่อความรอบคอบ

"วางใจได้ค่ะเจ้านาย กล้องตัวที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไปเกือบ 800 เมตร ส่องมาไม่ถึงค่ะ"

เมื่อได้รับคำยืนยัน เย่เฟิงก็นำสเก็ตบอร์ดลอยฟ้าสำหรับทหารราบออกมาจากมิติ แล้วบินลอยอยู่เหนือผิวน้ำ

แม้บริเวณนี้จะมืดมิดสนิทจนแทบมองไม่เห็นนิ้วมือตัวเอง และเย่เฟิงเองก็มองอะไรไม่เห็นเช่นกัน

ทว่าเขาสามารถแผ่สัมผัสเทวะออกไป รับรู้ถึงสิ่งกีดขวางและสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในระยะกว่า 100 เมตรได้อย่างชัดเจน

"ตรงนั้นมีกบสองตัว เก็บ!" เพียงนึกคิด เย่เฟิงก็เก็บกบสองตัวที่กำลังส่งเสียงร้องอย่างร่าเริงเข้ามิติไป เสียงร้องนั้นพลันเงียบสงัดลงทันที

"ในน้ำมีฝูงกุ้งปลา เก็บไปด้วย ตรงนั้นมีปลาไหล เข้ามาอยู่ในมหาเรือนเซียนของฉันซะเถอะ! อ้าว นั่นมันงูน้ำนี่ ไม่เอาล่ะ…"

ขณะที่เย่เฟิงกำลังเก็บพืชและสัตว์น้ำในลำธารเข้ามิติอย่างต่อเนื่อง ตรงริมตลิ่งที่ไม่ไกลกันนัก มีป้ายตั้งอยู่แผ่นหนึ่ง บนนั้นเขียนไว้ว่า "บริเวณนี้อันตราย ห้ามตกปลาหรือลงเล่นน้ำเด็ดขาด"

สัมผัสเทวะของเย่เฟิงจับตำแหน่งป้ายนี้ได้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่เขาคิดว่าเป็นเพียงป้าย 'ห้ามตกปลา' จึงไม่ได้สแกนดูข้อความบนนั้นอย่างละเอียด

ทันใดนั้น ผิวน้ำรอบข้างพลันเยือกเย็นลง เย่เฟิงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที

"ความรู้สึกนี้ เหมือนตอนที่อยู่ในโกดังเก่าเลย หรือว่าจะเป็น…"

เสี่ยวจือเอ่ยเตือนขึ้นในเวลานี้ "เจ้านายคะ ตรวจพบพลังงานลบนิวทริโนกำลังลอยขึ้นมาจากน้ำ ห่างจากด้านหลังของคุณไป 30 กว่าเมตรค่ะ"

เย่เฟิงใช้สัมผัสเทวะกวาดไป ก็พบเงาร่างสีขาวเลือนรางกลุ่มหนึ่งกำลังลอยขึ้นมาจากน้ำจริงๆ ก่อนจะรวมตัวกันเป็นดวงแสงสีขาวมัวๆ เหนือผิวน้ำ

ดวงแสงสีขาวในระดับนี้ สายตามนุษย์ธรรมดามองไม่เห็น แม้แต่เย่เฟิงก็มองไม่เห็นเช่นกัน ทว่าสัมผัสเทวะสามารถตรวจจับได้

เมื่อดวงแสงสีขาวก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง มันก็พุ่งตรงเข้ามาหาเย่เฟิงอย่างรวดเร็ว

ทว่าเมื่อห่างจากเขาไปสิบกว่าเมตร ราวกับมันชนเข้ากับ 'ม่านพลัง' อันน่าสะพรึงกลัวบางอย่าง จึงรีบถอยร่นกลับไปห้าหกเมตรในทันที ซ้ำยังส่งเสียงหวีดร้องแผ่วเบาออกมาด้วย

เย่เฟิงนึกถึงคำพูดที่เย่โม่เคยบอกไว้ พลังปราณรอบตัวเขาไม่ใช่สิ่งที่พวก 'ผีสาง' จะเข้าใกล้ได้ง่ายๆ

ยิ่งไปกว่านั้น นี่ก็เป็นแค่วิญญาณที่ยังไม่ได้แข็งแกร่งอะไร

"ภูตผีชั่วร้าย กล้าเข้ามาใกล้และคิดจะทำร้ายฉัน งั้นก็ลองลิ้มรสอานุภาพวิชาเซียนดูหน่อยเป็นไง! เคล็ดวิชาไฟพิโรธ!"

เย่เฟิงประสานอินด้วยสองมืออย่างรวดเร็ว ซัดลูกไฟออกไปหนึ่งลูกใส่ร่างวิญญาณตนนั้น

ลูกไฟที่หอบเอาพลังปราณอันร้อนระอุแหวกผ่านความมืดมิดในยามค่ำคืน สาดแสงสีแดงฉานสะท้อนไปทั่วผิวน้ำ

วิญญาณตนนั้นหลบไม่ทัน ถูกลูกไฟซัดจนพลังงานทั่วร่างแตกกระจาย สลายหายไปจนหมดสิ้น

ลูกไฟไม่ได้หยุดแค่นั้น พอมันปะทะเข้ากับผิวน้ำก็เกิดการระเบิดอย่างรุนแรง ซัดคลื่นน้ำพวยพุ่งสูงเจ็ดแปดเมตร

เมื่อระลอกน้ำค่อยๆ สงบลง เย่เฟิงใช้สัมผัสเทวะสแกนดูอีกครั้ง ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ อีก ไอเย็นยะเยือกก่อนหน้านี้มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เสี่ยวจือเอ่ยหยอกเย้าขึ้นมา "พลังงานนิวทริโนกลุ่มนั้นอ่อนแอมากเลยนะคะ เจ้านายเอา 'เคล็ดวิชาไฟพิโรธ' ไปจัดการกับมันเนี่ย เหมือนเอาปืนใหญ่ไปยิงยุงชัดๆ"

เย่เฟิงไม่ได้ตอบเสี่ยวจือ แต่ใช้สัมผัสเทวะสแกนดูป้ายไม้ริมน้ำ จนในที่สุดก็อ่านข้อความบนนั้นออกอย่างชัดเจน

"ดูท่า เมื่อก่อนคงเคยมีคนมาประสบอุบัติเหตุที่นี่ ถึงได้มีป้ายแบบนี้ตั้งไว้ริมน้ำ เพื่อเตือนคนที่ผ่านมาทีหลัง"