บทที่ 91 เจรจาความร่วมมือกับตระกูลหลิว

ช่วงสี่โมงเย็นเศษ เย่เฟิงและเย่เซิ่งเดินทางมาถึงอาคารสำนักงานใหญ่ของ ‘เครือซิงไห่’

หลิวอวิ๋นซีซึ่งรออยู่ที่ประตูหน้าอยู่แล้ว พาคนทั้งสองขึ้นไปยังห้องทำงานของเธอบนชั้นบนสุดด้วยตัวเอง

"นึกไม่ถึงว่าจะรบกวนคุณหนูหลิวลงมาต้อนรับด้วยตัวเอง ผมกับอาเซิ่งรู้สึกเป็นเกียรติจริงๆ ครับ"

หลิวอวิ๋นซีเอ่ยอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "ตั้งแต่ก่อนเจ็ดโมงเช้าที่หลี่เหวินชงไปหาเรื่องคุณ จนถึงช่วงเที่ยงเศษที่ตระกูลหลี่ล่มสลายลงโดยสิ้นเชิง คนแบบคุณจะไม่ให้ฉันให้ความสำคัญและนับถือได้ยังไงคะ"

"ตระกูลหลี่มีกิจการใหญ่โต รากฐานหยั่งลึก การถูกหมาป่าหิวโซแบบนั้นจ้องเล่นงาน ทำเอาผมนอนไม่หลับกระสับกระส่ายเลยล่ะครับ เพื่อการเติบโตอย่างราบรื่น หรือแม้กระทั่งเพื่อความอยู่รอดในวันข้างหน้า ผมก็จำต้องใช้วิธีที่ไม่ค่อยสวยงามพวกนี้มาจัดการพวกเขา"

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เฟิง แม้ภายนอกหลิวอวิ๋นซีจะดูสงบนิ่ง แต่ในใจกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นลมโหมซัด

ตระกูลหลี่มีสินทรัพย์รวมและศักยภาพโดยรวมไม่ด้อยไปกว่าตระกูลหลิวของเธอ หรือบางด้านยังเหนือกว่าด้วยซ้ำ กลับถูกโค่นล้มลงอย่างราบคาบในเวลาเพียงครึ่งเช้า

จริงอยู่ที่เรื่องนี้เกี่ยวโยงกับการที่เบื้องหลังตระกูลหลี่ทำเรื่องชั่วช้าไว้มากเกินไป

และจริงอยู่ที่ตระกูลหลิวของเธอปฏิบัติตามกฎหมายมาโดยตลอด ทำอะไรเปิดเผยตรงไปตรงมา ไร้ซึ่งเบื้องหลังดำมืดอันน่าตกตะลึงเหล่านั้น

แต่หากเย่เฟิงใช้วิธีการเช่นนี้ล้วงข้อมูลลับทางธุรกิจของตระกูลหลิว แล้วนำไปปล่อยให้คู่แข่ง ตระกูลหลิวก็คงต้องถึงกาลอวสานเช่นเดียวกัน

เมื่อมาถึงห้องทำงานของหลิวอวิ๋นซี เย่เฟิงก็พบว่า หลิวไคซานผู้กุมบังเหียนของตระกูลหลิวก็อยู่ที่นี่ด้วย

หลิวไคซานลุกขึ้นทักทายจับมือกับเย่เฟิงด้วยตัวเอง หลังจากทั้งสองฝ่ายทักทายปราศรัยกันเล็กน้อย ก็นั่งลงเริ่มพูดคุยเรื่องความร่วมมือทางธุรกิจ

"เสี่ยวเย่… ไม่สิ ประธานเย่ ฉันไม่อ้อมค้อมกับเธอนะ ฉันคิดว่าเธอคงได้ยินข่าวเรื่องที่เทศบาลเมืองจะตั้งนิคมอุตสาหกรรมเทคโนโลยีขั้นสูงแถบ ‘ยวี่ต้ง’ แล้วใช่ไหม ทางเราอยากร่วมลงทุนถือหุ้นใน ‘ซิงเสวียนเทค’ ของพวกเธอเพื่อร่วมมือกัน เธอคิดเห็นยังไงบ้าง"

สิ้นเสียงลง บรรยากาศภายในห้องทำงานพลันเงียบสงัดไปชั่วขณะ เย่เซิ่งเหลือบมองเย่เฟิงที่นั่งอยู่ข้างๆ โดยไม่รู้ตัว

ส่วนหลิวอวิ๋นซีนั่งไขว่ห้างเรียวขายาวอันมีเสน่ห์อย่างสง่างาม สายตาจับจ้องใบหน้าของเย่เฟิง คอยสังเกตการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าแม้เพียงเล็กน้อยที่สุด

เมื่อเย่เฟิงได้ยิน สีหน้ากลับไม่ได้แสดงความประหลาดใจออกมามากนัก ราวกับคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายจะยกเรื่องนี้ขึ้นมา

"ข่าวสารของทางคุณรวดเร็วทันการจริงๆ ครับ" เย่เฟิงไม่ได้ตอบตรงๆ แต่กลับเอ่ยคล้ายรำพึง "ที่ดินผืนนั้นที่ยวี่ต้ง ตอนที่ผมได้มา ใครๆ ต่างก็คิดว่าทำเลกันดารเกินไป ไม่มีใครมองเห็นอนาคตของมันเลย ตอนนี้ดูเหมือนว่าโชคของพวกเราจะค่อนข้างดีทีเดียวนะครับ"

คำพูดของเย่เฟิงดูเหมือนกล่าวเรียบๆ ทว่าสองพ่อลูกหลิวไคซานและหลิวอวิ๋นซีต่างเข้าใจดี ว่านี่ไม่ใช่เรื่องของโชคชะตาอย่างแน่นอน แต่เป็นการวางหมากที่แม่นยำล่วงหน้า

การมีสายตามองการณ์ไกลได้ถึงเพียงนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะมีวิสัยทัศน์เชิงกลยุทธ์เหนือกว่าคนทั่วไป ก็ต้องมีแหล่งข่าวกรองที่ยากจะประเมินได้ หรือไม่ก็อาจจะมีทั้งสองอย่างควบคู่กัน

หลิวไคซานยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยว่า "ประธานเย่ถ่อมตัวเกินไปแล้ว ฉันเชื่อว่านี่ไม่ใช่เรื่องของโชค แต่เป็นสายตาและความเด็ดเดี่ยว ทันทีที่เอกสารทางการที่เกี่ยวข้องประกาศออกมา นโยบายย่อมเอื้อประโยชน์ให้อย่างแน่นอน ที่ดินผืนนั้นของพวกเธอในตอนนี้ มูลค่าจะพุ่งสูงขึ้นแบบทวีคูณ

ถึงตอนนั้น ลำพังแค่ตัวที่ดินเองก็เป็นทรัพย์สินมูลค่ามหาศาลแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ฉันเชื่อมั่นในความสามารถของประธานเย่ อนาคตของ ‘ซิงเสวียนเทค’ ย่อมไร้ขีดจำกัดอย่างแน่นอน"

เย่เฟิงพยักหน้าตามอย่างต่อเนื่องขณะรับฟัง หลิวไคซานหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยความคิดเห็นและมุมมองของตนต่อ

"แต่ทว่า โอกาสก็มักมาพร้อมกับความท้าทาย ทันทีที่เอกสารนโยบายของรัฐบาลประกาศอย่างเป็นทางการ ย่อมดึงดูดกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่หลั่งไหลเข้ามานับไม่ถ้วน

แม้ ‘ซิงเสวียนเทค’ จะมีศักยภาพมหาศาล แต่ท้ายที่สุดก็เพิ่งเริ่มต้นได้ไม่นาน ขนาดบริษัทยังเล็กอยู่ หากต้องรับมือกับมรสุมคลื่นลมแรงที่จะตามมาเพียงลำพัง เกรงว่าจะตึงมือไปสักหน่อย

ตระกูลหลิวของเราฝังรากลึกในเมืองมังกรมานานหลายปี ไม่ว่าจะเป็นสายสัมพันธ์กับภาครัฐ การบูรณาการห่วงโซ่อุตสาหกรรม หรือความแข็งแกร่งด้านเงินทุน ล้วนสามารถให้การสนับสนุนประธานเย่อย่างเต็มกำลังได้

การเข้าถือหุ้นใน ‘ซิงเสวียนเทค’ ของเรา ไม่ใช่เพราะหมายตากิจการของพวกเธอ แต่หวังที่จะผสานพลังเพื่อความแข็งแกร่ง ให้มั่นใจได้ว่าบริษัทของพวกเธอจะกุมความได้เปรียบอย่างเด็ดขาดในการแข่งขันเบื้องหน้า จนก้าวขึ้นมาเป็นแกนหลักของนิคมอุตสาหกรรมหรือแม้กระทั่งทั้งวงการได้"

คำพูดของหลิวไคซานจริงใจและตรงประเด็น วาดภาพพิมพ์เขียวอันงดงามของการร่วมมือที่วิน-วินทั้งสองฝ่าย

เขาเชื่อมั่นว่า ผู้ประกอบการที่มีเหตุผลทุกคน เมื่อต้องเผชิญกับโอกาสที่เย้ายวนและความเสี่ยงที่แฝงอยู่เบื้องหน้า ย่อมต้องพิจารณาอย่างจริงจัง

เย่เฟิงรับฟังอย่างเงียบสงบ รอจนกระทั่งหลิวไคซานพูดจบ ถึงได้แสดงความคิดเห็นของตัวเองออกมา

"การวิเคราะห์ของประธานหลิวสมเหตุสมผลมากครับ ศักยภาพของเครือซิงไห่ก็ไม่มีข้อกังขา การได้ร่วมมือกับพวกคุณ ย่อมเป็นโอกาสที่หาได้ยากและเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับทุกบริษัท โดยเฉพาะกับบริษัทที่เพิ่งเริ่มต้นใหม่"

หัวใจของหลิวอวิ๋นซีกระตุกวูบ รู้สึกได้ว่าคำพูดของเย่เฟิงกำลังมีจุดหักมุม

และก็เป็นไปตามคาด เย่เฟิงเปลี่ยนทิศทางบทสนทนาทันที "แต่ทว่า ‘ซิงเสวียนเทค’ ทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายของผมกับอาเซิ่งไปทั้งหมด การจะดึงดูดเงินทุนและความร่วมมือจากภายนอกเข้ามาถือเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง ผมคงต้องคิดทบทวนดูให้รอบคอบ เพราะนี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเงินทุนและทรัพยากร แต่มันเกี่ยวพันถึงทิศทางการเติบโตโดยรวมของบริษัทในอนาคตด้วยครับ"

พูดถึงตรงนี้ เย่เฟิงก็โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แววตาคมกริบขึ้นก่อนจะเอ่ยถาม "ประธานหลิวครับ ช่วยบอกผมให้ชัดเจนหน่อยได้ไหมครับ ว่าที่บอกว่า ‘ร่วมลงทุนถือหุ้น’ ทางคุณต้องการหุ้นเท่าไรกันแน่ จะเข้ามามีส่วนร่วมในการบริหารจัดการของบริษัทในรูปแบบไหน แล้วสำหรับเทคโนโลยีหลักรวมถึงแผนการพัฒนาของ ‘ซิงเสวียน’ ทางตระกูลหลิวมีท่าทีอย่างไรบ้าง"

คำถามเป็นชุดนี้พุ่งตรงเข้าใส่หัวใจสำคัญของความร่วมมือทันที บ่งบอกว่าเย่เฟิงไม่ได้หลงใหลไปกับภาพฝันอันยิ่งใหญ่ หากแต่ให้ความสำคัญกับผลประโยชน์และอำนาจควบคุมที่แท้จริง

หลิวไคซานสบตากับหลิวอวิ๋นซีผู้เป็นลูกสาวแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "ประธานเย่เป็นคนตรงไปตรงมา งั้นฉันก็จะพูดตรงๆ เจตนาเบื้องต้นของเราคือการอัดฉีดเงินทุนห้าพันล้านหยวน เพื่อแลกกับหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ของ ‘ซิงเสวียนเทค’

เราไม่ได้หวังจะกุมอำนาจบริหารเบ็ดเสร็จ แต่ต้องการที่นั่งในคณะกรรมการบริหาร และมีสิทธิ์ยับยั้งการตัดสินใจครั้งสำคัญ ส่วนเรื่องเทคโนโลยีและการพัฒนา เราเคารพความคิดเห็นของทีมผู้ก่อตั้งอย่างเต็มที่ ทางเราจะเน้นสนับสนุนด้านแพลตฟอร์มและทรัพยากร จะไม่ก้าวก่ายจนเกินขอบเขต"

เย่เฟิงฟังจบก็ปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด "ประธานหลิว คุณหนูหลิวครับ ตัวผมเป็นคนไม่ชอบตกอยู่ใต้การควบคุมของใคร และยิ่งไม่ชอบเอาหยาดเหงื่อแรงกายของตัวเองกับพี่น้องไปวางไว้บนกระดานหมากของคนอื่น สิ่งที่ผมยึดถือคืออำนาจการตัดสินใจอันเด็ดขาด ไร้ซึ่งการผูกมัดใดๆ

ดังนั้น ผมขอบคุณในความหวังดีของประธานหลิว และขอบคุณที่ให้เกียรติ แต่ในตอนนี้ ‘ซิงเสวียนเทค’ ยังไม่มีความจำเป็นต้องดึงดูดนักลงทุนเชิงกลยุทธ์ระดับบิ๊กเนมเข้ามา อย่างน้อยก็ไม่ใช่ด้วยวิธีการยอมสละอำนาจการตัดสินใจหลักไปครับ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวไคซานชะงักค้างไปเล็กน้อย แววตาของหลิวอวิ๋นซีก็ปรากฏแววประหลาดใจพาดผ่านเช่นกัน

สองพ่อลูกคาดการณ์ไว้ว่าเย่เฟิงน่าจะมีการต่อรองราคา แต่ไม่นึกเลยว่าเขาจะปฏิเสธได้เด็ดขาดและเฉียบคมถึงเพียงนี้ ถึงขนาดไม่เปิดช่องให้ประนีประนอมใดๆ ทั้งสิ้น

"คุณชายเย่คะ…" หลิวอวิ๋นซีอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นมา น้ำเสียงยังคงไพเราะน่าฟัง แต่แฝงความร้อนรนและการตักเตือนไว้หลายส่วน "การรับมือกับสถานการณ์ที่จะตามมาเพียงลำพังมันเสี่ยงมากจริงๆ นะคะ เกมในตลาดทุนบางครั้งมันไม่ได้… ไม่ได้ตรงไปตรงมาเหมือนการจัดการกับตระกูลหลี่หรอกค่ะ"

คำพูดของเธอเป็นการเตือนเย่เฟิงอย่างแยบคายว่า ศึกทางธุรกิจนั้นแตกต่างจากวิธีการนอกกรอบที่เขาใช้เล่นงานตระกูลหลี่ มันเป็นการแข่งขันกันภายใต้กฎเกณฑ์อีกรูปแบบหนึ่ง

เย่เฟิงหันไปมองหลิวอวิ๋นซี แววตาลึกล้ำ น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง "คุณหนูหลิวเตือนได้ถูกต้องครับ เกมต่างประเภทกันย่อมมีกติกาการเล่นที่ต่างกัน แต่ผมเชื่อมั่นว่า ตัวผม อาเซิ่ง และทีมงานของ ‘ซิงเสวียนเทค’ ในอนาคต มีความสามารถพอที่จะเล่นเกมนี้ให้ดีได้"

"แต่ว่า" เย่เฟิงเปลี่ยนหัวข้ออีกครั้ง "ความร่วมมือก็ไม่จำเป็นต้องจำกัดอยู่แค่การถือหุ้นนี่ครับ ในการก่อสร้างนิคมอุตสาหกรรมในอนาคต การบูรณาการห่วงโซ่อุปทานที่เกี่ยวข้อง หรือแม้กระทั่งการวิจัยและพัฒนาโครงการทางเทคโนโลยีเฉพาะด้านบางโครงการ ระหว่าง ‘ซิงเสวียน’ กับพวกคุณย่อมมีพื้นที่กว้างขวางให้ร่วมมือกันอย่างแน่นอน เราสามารถเริ่มต้นจากด้านที่มีความยืดหยุ่นและเท่าเทียมกันมากกว่านี้ก่อนได้ ไม่ทราบว่าประธานหลิวกับคุณหนูหลิวมีความเห็นว่าอย่างไรครับ"

คำพูดของเย่เฟิงราวกับปิดประตูบานหนึ่งลง ทว่าขณะเดียวกันก็เปิดหน้าต่างอีกบานขึ้นมา

เขาปฏิเสธข้อเรียกร้องเรื่องการเข้าถือหุ้นหลักของตระกูลหลิว แต่ก็ไม่ได้ตัดขาดความเป็นไปได้ในการร่วมมือของทั้งสองฝ่าย

เรียกได้ว่าเป็นการรักษาจุดยืนและขอบเขตของตนไว้ได้อย่างเหนียวแน่น ในขณะเดียวกันก็ยังคงความยืดหยุ่นเอาไว้

หลิวไคซานผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก ย่อมปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว

เขาทราบดีว่า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนหนุ่มที่ไม่ยอมเดินตามกรอบเดิมๆ ซ้ำยังมี ‘ไพ่เด็ดตายตัว’ อยู่ในมืออย่างเย่เฟิง การใช้ไม้แข็งกดดันไม่เพียงแต่จะไม่สำเร็จ แต่รังแต่จะตัดขาดโอกาสที่จะได้ร่วมมือกันในวันข้างหน้าเสียเปล่าๆ

"ดี! ประธานเย่มีความเด็ดเดี่ยว มีความมั่นใจ! คนหนุ่มมันต้องมีความมุ่งมั่นทะเยอทะยานแบบนี้! ในเมื่อประธานเย่มีความคิดเช่นนี้ ทางเราก็ยินดีที่จะเริ่มร่วมมือกันในด้านอื่นก่อน ส่วนรายละเอียดปลีกย่อยของความร่วมมือ เราค่อยให้คนข้างล่างไปประสานงานกันต่อไป"

ขณะที่พูดประโยคนี้ หลิวไคซานก็ลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือส่งให้เย่เฟิง

"ขอบคุณที่ประธานหลิวเข้าใจครับ หวังว่าพวกเราจะร่วมงานกันอย่างราบรื่นในอนาคต!" เย่เฟิงยื่นมือออกไปจับกับหลิวไคซาน

การพบปะพูดคุยในครั้งนี้สิ้นสุดลงท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเหมือนจะกลมเกลียว แต่แท้จริงแล้วกลับมีคลื่นใต้น้ำซ่อนอยู่เบื้องลึก

หลิวอวิ๋นซีเดินลงมาส่งเย่เฟิงและเย่เซิ่งถึงหน้าประตู ‘อาคารซิงไห่’ ด้วยตัวเอง "คุณชายเย่คะ ถ้าหากบริษัทของคุณต้องการระดมทุนในอนาคตเมื่อไหร่ สามารถกลับมาหาพวกเราได้เสมอนะคะ ประตูตระกูลหลิวของเรายินดีต้อนรับคุณตลอดเวลาค่ะ"

เย่เฟิงพยักหน้ารับ "ขอบคุณครับคุณหนูหลิว พวกเราจะพิจารณาดูเป็นอย่างดีครับ"

เมื่อกลับขึ้นมาบนรถ เย่เซิ่งก็ยกนิ้วโป้งให้เย่เฟิง "บอสครับ คิดจะต่อรองกับเสือ อย่างแรกต้องมั่นใจก่อนว่าตัวเองไม่ใช่แกะ

ตระกูลหลิวเป็นพันธมิตรที่แข็งแกร่ง แต่ก็อาจเป็นจระเข้ยักษ์ที่ซ่อนคมเขี้ยวไว้ได้เหมือนกัน ตราบใดที่เรายังไม่มีกำลังพอที่จะปกป้องตัวเองและคานอำนาจได้ ก็ไม่อาจปล่อยให้พวกเขาเข้ามาได้ง่ายๆ เด็ดขาดครับ!"

"นายพูดถูกแล้ว อาเซิ่ง สิ่งที่เราต้องการที่สุดตอนนี้ไม่ใช่เงินทุน แต่เป็นเวลาและพื้นที่ หากตอบตกลงไปง่ายๆ ก็จะทำให้ตระกูลหลิวรวมถึงขุมอำนาจอื่นๆ คิดว่าเราเคี้ยวง่าย บางครั้งการปฏิเสธก็เพื่อนำไปสู่การร่วมมือที่ดียิ่งขึ้นในอนาคต หรือไม่ก็… เพื่อหาพาร์ตเนอร์ที่เหมาะสมยิ่งกว่าเดิม"