บทที่ 100 การต่อสู้ที่เกิดขึ้นกะทันหัน

แท่นปีนป่ายทำมาจากไม้จริงเพื่อให้ดูเป็นธรรมชาติ ทั้งรูปร่างและการใช้งานจึงยังเหลือกิ่งไม้และปมไม้ไว้บ้างโดยไม่ได้ขัดจนเกลี้ยงเกลา

แน่นอนว่าถ้าเป็นโซนสัตว์ตระกูลแมวตัวใหญ่ ก็ต้องขัดให้เรียบกว่านี้ ไม่อย่างนั้นตอนกระโดดอาจมีเสี้ยนตำอุ้งเท้าเอาได้

กิ่งไม้สั้นๆ ที่เหลืออยู่ทำหน้าที่เหมือนตะขอธรรมชาติ พอเสียบแอปเปิ้ลไว้แบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นแพนด้าแดงหรืออีกาก็เอาไปกินได้ไม่ง่ายนัก!

หลี่จื่อห้อยหางฟูฟ่องสีแดงจางลงมาจากแท่นปีนป่าย อุ้งเท้าเล็กๆ กดแอปเปิ้ลชิ้นหนึ่งเอาไว้ แล้วก้มหัวลงใช้ปากเล็กๆ ค่อยๆ แทะอย่างเอร็ดอร่อย

ส่วนอีกาแยกกรงเล็บทั้งสองข้างเกาะไว้บนแท่นปีนป่าย ลำตัวสีดำขลับเหลือบน้ำเงินหมอบต่ำ เอียงตัวไปทางขวาให้ห่างจากเจ้าแพนด้าแดง ท่าทางเหมือนกำลังย่างก้าวในวิชาไทเก๊ก คอยระวังการจู่โจมที่อาจเกิดขึ้น ดูท่าทางพร้อมจะโกยแน่บหนีไปได้ทุกเมื่อ!

ทันใดนั้นมันก็เอียงตัวไปทางซ้าย หางรูปทรงลิ่มกระดกไปด้านหลัง แล้วโฉบจิกแอปเปิ้ลไปหนึ่งที

หลี่จื่อเหมือนจะรู้สึกตัว จึงเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง "อื้ม… ทำอะไรน่ะ?"

อีกากระพือปีกเล็กน้อย แล้วเอียงตัวกลับไปทางขวาอย่างรวดเร็ว หากเมื่อครู่หลี่จื่อขยับตัวแรงกว่านี้ มันคงอาศัยจังหวะนั้นบินหนีไปแล้ว! ช่างฉลาดและระวังตัวเหลือเกิน

เด็กๆ ไร้เดียงสาที่คอยห่วงใยเจ้าแพนด้าแดงต่างส่งเสียงตะโกนอย่างเหลืออดด้วยความโมโหว่า "มีขโมย! มีขโมย!"

หลี่จื่อไม่พบความผิดปกติอะไร จึงก้มหน้าลงแทะแอปเปิ้ลชิ้นของตัวเองต่อ

อีกาเอียงตัวไปทางซ้าย แล้วแอบจิกแอปเปิ้ลข้างๆ อีกที! พอเห็นหลี่จื่อเงยหน้าขึ้น มันก็รีบเอียงตัวกลับไปทางขวาอย่างคล่องแคล่ว แหม… เจ้าเล่ห์จังเลยนะ พอจะโดนจับได้ก็ทำเนียนเฉย

เดิมทีพอสวมชุดสีดำก็ดูน่าหมั่นไส้อยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ทำท่าทางล่อกแล่กแถมยังกระโดดไปมาซ้ำๆ ยิ่งดูเป็นตัวแสบที่กวนประสาทสุดๆ!

ไม่แปลกใจเลยที่เด็กๆ จะโกรธจัดและเข้าข้างเจ้าแพนด้าแดงตัวน้อยกันหมด อยากจะวิ่งเข้าไปช่วยไล่เจ้าอีกานั่นแทนซะจริงๆ

หวังจิ่นเซวียนกัดฟันจ้องมองอีกา กำหมัดแน่นแล้วพูดอย่างฮึดฮัดว่า "กรี๊ดดดด เจ้าอีกาบ้า นิสัยเสียที่สุดเลย!"

หยวนอวี่กลับรู้สึกว่าน่าสนุกดี "นี่มันฉากคลาสสิกในหนังเฮียซิงไม่ใช่เหรอ? อะ… ฉันออกมาแล้วนะ อะ… ฉันกลับเข้าไปแล้ว อะ… ฉันออกมาอีกแล้ว อะ… ฉันกลับเข้าไปอีกแล้ว เป็นไงล่ะๆ เข้ามาตีฉันสิ เจ้าโง่~"

หวังจิ่นเซวียนได้ยินดังนั้นก็อดขำไม่ได้ "จริงด้วย! กวนประสาทชะมัด"

อีกาเป็นนกที่ฉลาดมาก และก็กวนประสาทสุดๆ เช่นกัน!

ฉลาดขนาดไหนน่ะเหรอ? ตอนที่อีกาเกาะอยู่บนเสาไฟใกล้ทางม้าลาย มันสังเกตเห็นว่ารถจะหยุดตอนไฟแดงและเริ่มขับตอนไฟเขียว มันเข้าใจความเชื่อมโยงระหว่างสีของสัญญาณไฟจราจรกับการสัญจรของรถ

พอรู้กฎนี้แล้ว มันยังคิดหาวิธีใช้รถช่วยกะเทาะถั่วให้มันด้วย! ตอนไฟแดงมันจะโยนถั่วลงบนถนน ให้ล้อรถบดเปลือกถั่วให้แตก แล้วพอถึงไฟแดงรอบถัดไปค่อยโฉบลงไปเอาเนื้อถั่วกลับมากิน

แต่ขณะเดียวกันก็กวนประสาทและซุกซนมาก!

พฤติกรรมที่ชัดเจนที่สุดก็คือการชอบจิกหางสัตว์อื่น

ยามที่หมาหรือแมวกำลังนอนอยู่อย่างสบายใจ อีกามักจะย่องอ้อมไปข้างหลังแล้วจิกหางสักทีหรือไม่ก็ดึงเบาๆ ช่วงแรกนักวิทยาศาสตร์นึกว่ามันทำเพื่อแย่งอาหารหรือเบี่ยงเบนความสนใจคู่แข่ง แต่ต่อมาถึงได้รู้ว่ามันไม่ได้ทำเพื่อแย่งอาหารอะไรหรอก แค่คันไม้คันมือคันปากอยากแกล้งเฉยๆ เพราะรู้สึกว่าสนุกดี!

ถึงแม้แพนด้าแดงจะสู้เป็น และเวลาโมโหก็น่ากลัวอยู่บ้าง แต่โดยรวมแล้วพวกมันยังเป็นสัตว์ที่มีนิสัยอ่อนโยน เคลื่อนไหวเชื่องช้า ดูซื่อๆ น่ารัก พอนำมาเจอกับอีกาที่ฉลาดแกมโกงเลยยิ่งเห็นความแตกต่างชัดเจน

หลี่จื่อดูเหมือนจะรู้สึกตัวแล้วว่ามีความผิดปกติ แต่แท่นปีนป่ายนี้ทั้งเอียงและแคบ ทั้งสี่อุ้งเท้าต้องยึดไว้แน่น หากเผลอปล่อยออกไปข้างหนึ่งก็จะเสียหลักทรงตัวไม่อยู่ ทำให้พอเจออีกาที่จ้องจะขโมยแอปเปิ้ลก็เลยได้แต่ทำอะไรไม่ถูก

ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาแทะอย่างรวดเร็ว!

อีกาฉวยโอกาสตอนที่หลี่จื่อก้มหน้ากิน ยิ่งใจกล้ามากขึ้นเรื่อยๆ มันจิกแอปเปิ้ลรัวๆ หวังจะคาบชิ้นนั้นไปให้ได้ บางทีอาจเพราะเสียงดังเกินไป คราวนี้หลี่จื่อถึงกับเงยหน้าขึ้นมาจ้องมันอยู่หลายวินาที

อีกาไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย มันหันหัวไปอีกทาง ขยับเท้าถอยห่างออกไปหน่อย ทำท่าทางเหมือนกำลังผิวปากทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เหมือนจะพูดว่า “ไม่ใช่ฉันนะ จริงๆ ด้วย! ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย!”

แต่พอหลี่จื่อก้มหน้าลงปุ๊บ มันก็รีบหันกลับมาจิกแอปเปิ้ลต่อทันที

ท่ามกลางการจิกอย่างต่อเนื่อง แอปเปิ้ลที่เสียบอยู่บนกิ่งไม้ก็เริ่มหลวม อีกาคาบมันลงมาอมไว้ในปาก หมุนตัวเดินไปสองก้าว กระดกหางยาวขึ้น แล้วกระโดดอย่างแผ่วเบาราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำไปยังขอบแท่นปีนป่าย!

หลี่จื่อเงยหน้ามองอีกาอย่างงุนงง ในปากนั่นคาบอะไรไว้น่ะ?

อีกากระพือปีกบินไม่กี่ทีก็ไปเกาะบนผนังรอบนอกโซนจัดแสดง ส่งเสียงร้อง “อา อา” อย่างแหบแห้ง ไม่รู้ว่ากำลังเยาะเย้ยหรือกำลังดีใจ ก่อนจะเริ่มลิ้มรสชาติของอร่อยที่ขโมยมาอย่างภาคภูมิใจ!

"กรี๊ดดด!"

"แอปเปิ้ลโดนขโมยไปแล้ว!"

เด็กๆ สองสามคนร้องโวยวายด้วยความผิดหวัง มีเด็กคนหนึ่งที่คลั่งไคล้แพนด้าแดงเป็นพิเศษถึงกับร้องไห้โฮ "อีกาใจร้าย! แพนด้าแดงต้องหิวแน่เลย!"

ผู้ปกครองที่อยู่ข้างๆ ได้แต่ยิ้มแห้ง รีบย่อตัวลงไปเช็ดน้ำตาให้เด็กน้อยพร้อมปลอบใจ "ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ดูสิ ยังมีอีกชิ้นไม่ใช่เหรอ! วางใจเถอะ พี่คนเลี้ยงสัตว์ใจดีออก เขาไม่ปล่อยให้แพนด้าแดงอดหรอก"

"ใช่แล้วจ้ะ แพนด้าแดงของเรากินดีอยู่ดีทุกวันเลยนะ!"

กวนซานยิ้มรับพลางตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่ในใจกลับบ่นอุบ *ช่วยเรียกพี่เลี้ยงสัตว์ว่า 'พี่สาว' ไม่ได้เหรอ? ฉันแก่ขนาดนั้นเลยหรือไง?*

หยวนอวี่และหวังจิ่นเซวียนดูเหตุการณ์อีกาขโมยแอปเปิ้ลจนจบก็เดินออกจากโซนแพนด้าแดงด้วยความรู้สึกพึงพอใจ

"วันนี้มาสวนสัตว์คุ้มจริงๆ!"

"นั่นสิ เรามาได้จังหวะเป๊ะเลย ถึงได้เห็นภาพเด็ดขนาดนี้ โชคดีชะมัด"

เขาลิง

ทั้งสองคนพิงราวรั้ว มองพฤติกรรมของลิงสายพันธุ์ต่างๆ ภายในโซนเขาลิง

ลิงบางตัวห้อยโหนตัวเดียวอยู่บนสะพานเชือกแกว่งไปแกว่งมา ส่วนบางตัวก็นั่งอยู่บนภูเขาหิน กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังยืนดูด้วยความเพลิดเพลิน จู่ๆ เสียงร้อง "จี๊ด!" แหลมสูงบาดหูตัวหนึ่งก็ดังขึ้นจากในโซนจัดแสดง! ทำเอานักท่องเที่ยวรอบข้างถึงกับสะดุ้งโหยง!

เห็นลิงสองตัวจู่ๆ ก็ไล่ตีกัน ไม่ใช่แค่พวกนักท่องเที่ยวที่ตกใจ ลิงตัวอื่นๆ ในฝูงต่างก็แตกตื่นไม่แพ้กัน ลูกลิงรีบมุดเข้าไปซุกในอ้อมกอดแม่ลิงทันที

ตัวหนึ่งวิ่งหนีสุดชีวิต ส่วนอีกตัวไล่ตามอย่างบ้าคลั่ง ข้ามสิ่งกีดขวางที่เป็นภูเขาหินไล่ต้อนไปจนมุม ลิงตัวที่หนีหันกลับมาแยกเขี้ยวแหลมส่งเสียงกรีดร้อง ส่วนตัวที่ไล่ตามก็ดูจะไม่กล้าบุกเข้าไปตรงๆ จึงได้แต่ส่งเสียงขู่คำราม แยกเขี้ยวถลึงตาโต พยายามข่มขวัญอีกฝ่ายด้วยท่าทางดุดัน

ลิงทั้งสองยังไม่มีใครรีบลงมือ ต่างฝ่ายต่างจ้องเขม็งใส่กัน ขนตามตัวพองฟู สี่เท้าขยับไปทีละนิดราวกับกำลังคุมเชิง เตรียมพร้อมก่อนเข้าปะทะราวกับยอดฝีมือไม่มีผิด

ลิงวอกตัวอื่นๆ อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบกรูเข้าไปรวมตัวกันแถวภูเขาหินเพื่อมุงดูเหตุการณ์จากระยะไกล! นักท่องเที่ยวต่างพากันมองไปทางนั้น "เกิดอะไรขึ้นน่ะ?" "ลิงตีกันเหรอ?"

การข่มขู่ยืดเยื้ออยู่ไม่นาน ลิงวอกตัวที่ไล่ตามก็เปิดฉากก่อน มันกระโจนตัวไปข้างหน้า พยายามใช้กรงเล็บตะปบอีกฝ่าย! แต่ลิงตัวที่ถูกโจมตีไหวตัวทัน มันกระโดดหลบได้ในวินาทีสุดท้าย ไม่เพียงเท่านั้น มันยังถีบตัวกับกำแพงกลางอากาศ ตีลังกากลับหลังลงมายืนด้านข้าง หลุดออกจากสถานการณ์เสียเปรียบที่โดนต้อนจนมุมได้อย่างสวยงาม

ตามปกติแล้วสถานการณ์แบบนี้ก็น่าจะหนีไปได้แล้ว แต่ลิงตัวที่เพิ่งหลบมาได้กลับไม่เลือกที่จะถอยหนี มันแยกเขี้ยวถลึงตามองอีกฝ่ายอย่างโกรธแค้น ดูท่าทางแล้วเหมือนตั้งใจจะสู้กับอีกฝ่ายให้รู้ผลกันไปข้างหนึ่ง!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง