บทที่ 99 อีกาจอมขโมย!

โซนแพนด้าแดง!

ทั้งคู่ยืนอยู่หน้าผนังกระจก กวาดสายตามองผ่านแมกไม้หนาทึบ ชั้นวางพักที่จัดวางไว้ ก้อนหินสีเทา และพุ่มไม้เตี้ยๆ อย่างกระตือรือร้น เพื่อตามหาเจ้าแพนด้าแดง

สายตาของหยวนอวี่เฉียบคมไม่เบา เขาเหลือบไปเห็นตัวหนึ่งเข้าพอดี มันกำลังซ่อนตัวอยู่หลังใบไม้หนาทึบริมกิ่งต้นการบูร มีเงาตะคุ่มๆ ขยับไปมา เขาจึงใช้ศอกสะกิดหวังจิ่นเซวียนที่ยืนข้างๆ เบาๆ แล้วชี้ไปทางนั้น "เธอ ดูตรงพุ่มไม้นั่นสิ!"

หวังจิ่นเซวียนยกมือขึ้นบังแสงแดดจัดแล้วเพ่งมองอย่างตั้งใจ ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความทึ่ง "หาเจอได้ไงเนี่ย!"

ไม่นานนัก ร่างป้อมๆ สีน้ำตาลแดงก็ไต่ลงมาจากต้นไม้ มันลงมาในมุมที่นักท่องเที่ยวสามารถมองเห็นได้ถนัดตา พุงและขาของมันเป็นสีดำสนิท ตัดกับใบหน้าน่ารักที่มีแต้มสีขาวรอบจมูก มันหันซ้ายหันขวาสอดส่ายสายตาอย่างระแวดระวัง

จากนั้นขาหลังทั้งสองข้างก็กอดรัดลำต้นแน่น ค่อยๆ สลับกันลงมา พออุ้งเท้าหน้าเหยียบลงบนชั้นวางพักสีน้ำตาลแดงที่พาดเฉียงอยู่ ขาหลังก็ขยับลงมาพร้อมกัน มันยังคงมองมาทางนักท่องเที่ยวอย่างระมัดระวัง ปากเผยอเล็กน้อย ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาอุ้มมันไป

หวังจิ่นเซวียนเคยเห็นในเน็ตมาบ้าง แต่ครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นแพนด้าแดงตัวเป็นๆ ในสวนสัตว์ ความน่ารักปุกปิกของมันทำเอาเธอตกหลุมรักเข้าอย่างจัง "ว้าว แพนด้าแดงน่ารักจังเลย!"

หยวนอวี่หัวเราะเบาๆ "จริงไหมล่ะ? แพนด้าแดงตัวนี้ชื่อหงโต้ว! นิสัยน้องค่อนข้างขี้ระแวงแล้วก็ขี้อาย เวลาลงจากต้นไม้ทีไรเลยต้องคอยระวังตัวแจ แถมยังชอบแอบไปซ่อนในที่ที่คนมองไม่ค่อยเห็นบ่อยๆ ด้วย"

ครั้งก่อนเขาใช้เวลาเฝ้าดูแพนด้าแดงอยู่นาน แถมยังได้คำแนะนำจากคุณกวนซาน พี่เลี้ยงสาวที่ช่วยอธิบายความแตกต่างของแพนด้าแดงทั้งสองตัวให้ฟัง ทำให้ตอนนี้เขาแยกพวกมันออกแล้วล่ะ

ระหว่างที่คุยกัน หงโต้วที่เห็นว่าระยะห่างจากพื้นเริ่มใกล้เข้ามาแล้ว ก็ "ฟึ่บ" กระโดดลงมาจากแท่นพักทันที มันวิ่งเหยาะๆ ไปสองสามก้าว ขนปุยตรงหลังและหน้าท้องไหววูบ ก่อนจะไปหยุดยืนอยู่ข้างก้อนหินก้อนหนึ่ง

ปกติแล้วช่วงเวลานี้ หงโต้วควรจะผ่อนคลายลงแล้ว เพราะเมื่อครู่ตอนอยู่บนต้นไม้ มันสำรวจรอบๆ อย่างละเอียดจนแน่ใจว่าไม่มีอันตราย

ทว่าครั้งนี้กลับต่างออกไป มันยังคงท่าทางระแวดระวังและทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่เหมือนเคย

มันหันกลับไปมองอยู่ครู่หนึ่ง ก้มหัวลง เอียงซ้ายเอียงขวาเพื่อสังเกตการณ์พร้อมกับดมกลิ่นหญ้าบนพื้น ก่อนจะเดินต้วมเตี้ยมไปข้างหน้าสองก้าว

นักท่องเที่ยวพากันซุบซิบด้วยความสงสัย "น้องทำอะไรอยู่น่ะ?"

"หาของกินหรือเปล่า? รอบที่แล้วฉันเห็นพี่เลี้ยงเอาอาหารมาฝังไว้ในหญ้านี่!"

ทว่าพวกเขาเดาผิด!

หงโต้วเลือกทำเลที่เหมาะได้แล้ว มันยืดขาหน้าขึ้น ขาหลังย่อลงเล็กน้อย หลังโก่งเป็นเส้นโค้ง

สะโพกสั่นเบาๆ หางพวงใหญ่ที่ฟูฟ่องขนานไปกับพื้นยกระดับขึ้นกลางอากาศ โคนหางสั่นเข้าด้านในเล็กน้อย ก้อนกลมๆ สีเขียวเข้มสองสามก้อนก็ร่วงออกมาจากใต้ก้นของมัน

หวังจิ่นเซวียนหัวเราะร่าด้วยความตื่นเต้น "ว้าว เธอดูสิ แพนด้าแดงกำลังอึ!"

จากนั้นเธอก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปไว้ทันที!

หยวนอวี่เบิกตากว้างด้วยความทึ่ง "ผมนี่ก็เพิ่งเคยเห็นครั้งแรกเหมือนกัน! สงสัยจะเป็นเพราะกินไผ่เข้าไปเยอะแน่เลย อึออกมาถึงได้เป็นสีเขียวแบบนี้!"

หลังจากปลดทุกข์เสร็จ หงโต้วก็เคี้ยวปากตุ้ยๆ เลียริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะเดินไปข้างหน้าอีกสองสามก้าวแล้วย่อตัวนั่งลง คราวนี้ก้นของมันติดพื้นสนิทไม่ได้ลอยโด่งเหมือนตะกี้ เจ้าตัวดีแลบลิ้นแผลบๆ พร้อมกับบิดก้นกลมป๊อกไปมา

ท่าทางมันชวนให้นึกถึงระบำซินเจียงที่เน้นการขยับคอโดยตัวไม่ขยับเลย ท่าบิดก้นของหงโต้วก็คล้ายกันมาก คือมีแค่ก้นที่ส่ายดุ๊กดิ๊กขณะที่ร่างกายส่วนอื่นอยู่นิ่งสนิท มันไถก้นไปมาบนพื้นหญ้าจนมั่นใจว่าสะอาดหมดจดแล้วก็วิ่งจี๋กลับขึ้นไปบนต้นไม้อีกครั้ง

"หูย แพนด้าแดงรู้จักเช็ดก้นด้วย! น่ารักจังเลย!"

หยวนอวี่หันไปมอง ก่อนจะหลุดปากพูดออกมาโดยไม่ทันคิด "น่ารักแค่ไหน ก็ไม่น่ารักเท่าเธอหรอก"

หวังจิ่นเซวียนหน้าแดงวาบในทันที "พูดอะไรเนี่ย!"

ขณะที่ทั้งคู่กำลังส่งสายตาหวานเชื่อม จู่ๆ ประตูบนกำแพงสีน้ำตาลเหลืองที่ดูขรุขระภายในโซนจัดแสดงก็เปิดออก กวนซานในชุดยูนิฟอร์มสีน้ำเงินของพี่เลี้ยงสัตว์เดินถือแอปเปิ้ลสองชิ้นออกมา เธอปิดประตูแล้วเดินตรงไปที่ชั้นพักไม้แบบเฉียงข้างต้นแปะก๊วย จัดแจงปักแอปเปิ้ลไว้บนกิ่งไม้สั้นๆ โดยไม่ได้คิดจะซ่อนมันไว้แต่อย่างใด

แอปเปิ้ลพวกนี้เป็นรางวัลสำหรับแพนด้าแดงที่ขยันเคลื่อนไหว ใครเจอก่อนก็ได้ไป!

แต่ละครั้งให้ไม่เยอะหรอก หลักๆ คือเพื่อกระตุ้นให้พวกมันตื่นตัวและขยับร่างกายในโซนจัดแสดงมากขึ้น จะได้เจอเซอร์ไพรส์เป็นครั้งคราว แถมยังช่วยให้พวกมันปรากฏตัวต่อหน้านักท่องเที่ยวบ่อยขึ้น นักท่องเที่ยวเองก็จะได้เพลิดเพลินกับท่าทางตอนแพนด้าแดงกินแอปเปิ้ลด้วยไงล่ะ

หลังจากกวนซานเดินกลับไป หลี่จื่อก็โผล่หัวออกมาจากรูผนังเตี้ยๆ อีกด้านหนึ่ง มันบิดขี้เกียจหนึ่งทีก่อนจะออกมา

เมื่อกี้มันเพิ่งแวบกลับไปพักผ่อนที่โซนหลังบ้าน ตอนนี้เลยอยากออกมานอนอาบแดดต่ออีกหน่อย!

ไม่รู้เป็นเพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นแอปเปิ้ลหรือเปล่า ถึงได้ดูคึกคักขนาดนี้

พอมันปีนขึ้นไปบนชั้นพักไม้แนวนอนที่เหมาะแก่การนอนอาบแดดได้ไม่ทันไร สายตาก็เหลือบไปเห็นแอปเปิ้ลสองชิ้นวางอยู่บนชั้นไม้แบบเฉียงที่แคบกว่าซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก!

นั่นมันลาภลอยชัดๆ! หลี่จื่อดีใจจนเนื้อเต้น มันหันหลังกลับแล้วรีบปีนลงไปทันที

ทว่าตอนที่มันกำลังปีนขึ้นไปบนชั้นพักแคบๆ นั้นอย่างตื่นเต้น ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญมาถึงที่นั่นก่อนหน้ามันเสียแล้ว

นกตัวหนึ่งที่มีขนสีดำสนิทแฝงประกายน้ำเงินเข้ม จะงอยปากสีดำเงาวับ และหางยาวเป็นรูปลิ่ม บินลงมาเกาะที่ปลายชั้นวางพัก ดวงตาของมันเหลือบมองสลับไปมาระหว่างหลี่จื่อกับแอปเปิ้ลอย่างเจ้าเล่ห์

โซนจัดแสดงแห่งนี้ไม่ได้มีหลังคาปิดทึบ ทั้งยังมีต้นไม้ขึ้นอยู่เยอะ จึงเป็นเรื่องปกติที่จะมีนกบินโฉบลงมาแบบนี้

เมื่อสภาพแวดล้อมของสวนสัตว์ดีขึ้น ชนิดและจำนวนของนกก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

"ว้าย!" หวังจิ่นเซวียนเริ่มลุ้น "อีกาตัวนี้จะแย่งแอปเปิ้ลของแพนด้าแดงหรือเปล่าคะเนี่ย?"

"ดูท่าจะเป็นอย่างนั้นนะ!"

หวังจิ่นเซวียนทำหน้าสงสัย "แต่ปกติอีกาต้องตัวดำไม่ใช่เหรอคะ ทำไมตัวนี้ดูออกสีน้ำเงิน แถมยังตัวใหญ่จัง?"

เจ้าอีกาตัวนี้มีความยาวลำตัวราว 50-60 เซนติเมตร ขนาดตัวถือว่าเล็กกว่าแพนด้าแดงอยู่เพียงนิดเดียวเท่านั้น

ตอนแรกหยวนอวี่คิดว่านกตัวนี้เป็นอีกาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่พอถูกทักเข้าก็เลยเริ่มงง นึกคำตอบไม่ออกเหมือนกัน

ปกติแล้วนกตามเมืองที่เห็นกันจนชินตา เขาแทบไม่เคยสังเกตรายละเอียดอะไรเลย ยิ่งในเมือง LH ที่แทบไม่เห็นอีกาเลยด้วย ยิ่งไม่ต้องพูดถึง นานๆ ทีจะมีผ่านมาสักตัวก็แค่แถบชานเมืองเท่านั้น

พอดีกับที่กวนซานเดินกลับมาที่โซนจัดแสดงพอดี เขาจึงรีบถามทันที "ขอโทษนะครับ ตัวนี้ใช่อีกาหรือเปล่าครับ?"

กวนซานมองไปยังโซนจัดแสดงแล้วยิ้มตอบ "ใช่แล้วค่ะ ตัวนี้คืออีกา!"

แม้ท่าทางของอีกาจะดูเหมือนจ้องจะมาแย่งแอปเปิ้ลของแพนด้าแดง แต่ฟางเหย่เคยกำชับไว้ว่า หากมีนกบินเข้ามา ตราบใดที่ไม่เป็นอันตรายต่อสัตว์ในกรงก็ไม่จำเป็นต้องไล่ไป เพราะความน่าสนใจของธรรมชาติก็อยู่ที่ความหลากหลายของสิ่งมีชีวิตนี่แหละ

การมาเยือนของเจ้าอีกาตัวนี้ ทำให้บรรยากาศที่เคยเงียบสงบผ่อนคลายของโซนจัดแสดงดูมีสีสันขึ้นถนัดตา กลายเป็นจุดที่ดึงดูดสายตาผู้คนได้ไม่น้อยเลย!

ดูจากท่าทางนักท่องเที่ยวแต่ละคนที่เบิกตากว้าง จ้องมองแพนด้าแดงกับอีกาอย่างตั้งใจ กลัวว่าจะพลาดฉากเด็ดไปก็รู้แล้ว

อีกามีขนสีดำสนิททั่วทั้งตัว เสียงร้องแหบพร่า จึงมักถูกมองว่าเป็นลางอัปมงคล ในขณะที่นกกางเขนซึ่งอยู่ในวงศ์เดียวกับอีกาและมีเสียงร้องคล้ายๆ กัน กลับถูกยกย่องว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นสิริมงคลเพียงเพราะแค่หน้าตาดูดีกว่า… คงต้องบอกว่ายุคนี้หน้าตาก็สำคัญจริงๆ นั่นแหละ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง