บทที่ 146 น้ำซุปเปรี้ยวไปหน่อย

ระบบแจ้งเตือนภารกิจให้เขาออกไป "เปิดโลกทัศน์" โดยไม่ระบุสถานที่ บอกแค่ว่าจะไปที่ไหนก็ได้ ยิ่งไม่มีเงื่อนไขแบบนี้ ฟางเหย่กลับรู้สึกหนักใจจนคิดไม่ตก

เหมือนเวลาสั่งอาหารเลย จะกินอะไรดี? อะไรก็ได้! คำว่า "อะไรก็ได้" นี่แหละตัวดี ทำเอาลำบากใจสุดๆ

อีกอย่าง ชาติที่แล้วเขาเป็นสายติดบ้านตัวยง ตอนเรียนมหาวิทยาลัยถ้าไม่มีคลาสก็หมกตัวอยู่ในหอเล่นคอม นอนติดเตียงไม่ยอมลงไปไหน แถมยังให้เพื่อนร่วมหอซื้อข้าวมาส่งให้ตลอด คำว่า "ท่องเที่ยว" หรือ "เปิดโลกทัศน์" ไม่เคยอยู่ในหัวเขาเลยสักนิด