บทที่ 147 ผอ.ชมว่าฉันน่ารัก!

"เชี่ย!"

บรรยากาศในโรงอาหารเงียบกริบลงทันตาเห็น

ฟางเหย่รีบก้มหน้าก้มตา ใช้ความตั้งใจดั่งงานปักผ้าคีบต้นหอมชิ้นสุดท้ายก้นชามเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ พลางพยักหน้าหงึกหงัก ทำทีเป็นโฟกัสกับการกินข้าวสุดชีวิต