บทที่ 167 ดีใจจนกลิ้งไปมา!

เมื่อวานฝนเพิ่งหยุดตก อากาศจึงยังอบอวลไปด้วยไอเย็นสดชื่น บนพื้นดินยังเห็นแอ่งน้ำเล็กๆ ขังอยู่เป็นหย่อมๆ

จวงไป๋เดินทอดน่องไปตามทางข้างสนามหญ้า มองดูผืนหญ้าสีเขียวขจีและต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขา ฟังเสียงนก “จิ๊บๆ” ร้องประสานเสียงอยู่บนต้นไม้ข้างทาง สัมผัสได้ถึงลมยามเช้าที่พัดผ่านใบหน้า ทำให้เขารู้สึกสมองปลอดโปร่งและหัวแล่นขึ้นมาทันที!

เขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว การตัดสินใจมาเช้าขนาดนี้ช่างฉลาดเสียจริง