บทที่ 168 พี่ใหญ่ไว้ชีวิตด้วย ผมไม่ได้คิดอะไรกับพี่สะใภ้จริงๆ!

ซ่วยซ่วยพลิกตัวลุกขึ้น ร่างอ้วนกลมป้อมกระโดดดึ๋งแล้วพุ่งตัวไปข้างหน้า!

หมายมั่นจะงับหางตัวเองให้ได้ แต่หางเจ้ากรรมดันไม่อยู่ที่เดิมแล้ว พุ่งไปครั้งนี้เลยวืดสนิท

จวงไป๋เห็นท่าทางซ่วยซ่วยที่กำลังฟัดกับอากาศธาตุแล้วก็อดขำไม่ได้ ในใจนึกเอ็นดู ‘น่ารักชะมัด! เล่นกับตัวเองยังสนุกได้ขนาดนี้ แต่สัตว์ซื่อบื้อขนาดนี้เนี่ย ในธรรมชาติมันรอดมาได้ยังไงกันนะ?’