บทที่ 466 งานช่วยเหลือแสนวุ่น

ฟางเหย่อาศัยจังหวะที่คุกเข่าอยู่บนพื้นหญ้า ลูบตัวเจียวเจียวอย่างอารมณ์ดี ทั้งฟัดพุง ทั้งถูแก้ม ปรนนิบัติจนเจ้าหล่อนสบายเนื้อสบายตัวสุดๆ ดวงตาหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ลำคอส่งเสียงครางเพอร์กระหึ่มคล้ายเครื่องยนต์สตาร์ตติดดังแว่วมาอย่างต่อเนื่อง

“ฮื่อ~~ ฮื่อ~~”

ปากใหญ่ของมันงับมือของฟางเหย่ไว้เบาๆ อุ้งตีนเสือหดเล็บเข้าเล็กน้อย แปะลงบนหน้าอกของเขา แล้วกางออกช้าๆ