บทที่ 54 ชีวิตไม่ง่าย จิ้งจอกน้อยร้องไห้

"ผอ.ครับ ผอ.ครับ ตกลงเรื่องราวเป็นยังไงกันแน่ครับเนี่ย?"

ฟางเหย่เล่าอย่างออกรสออกชาติ "วันนั้นรปภ.โทรมาบอกผม พอถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาบอกว่ามีคนท่าทางน่าสงสัยสองคน พอได้ยินปุ๊บ ผมนี่ 'ปัง!' ลุกพรวดขึ้นทันทีครับ เร็วจัด!

เดินไปถึงหน้าประตู เห็นปุ๊บ… โอ้โห! ไอ้หนุ่มสองคน คนหนึ่งหน้ามีแผลเป็น อีกคนท่าทางลุกลี้ลุกลน มันบอกผมว่า 'สหายครับ ขอเข้าไปฉี่ในตึกออฟฟิศหน่อยได้ไหม?' ถามแบบนี้ไม่ใช่ถามสุ่มสี่สุ่มห้าแล้วครับ นี่มันกะเข้ามาดูลาดเลาชัดๆ ท่าทางเตรียมการมาอย่างดีเลย

ผมก็บอกไปว่าไม่ได้ ตึกนี้พนักงานเข้าได้เท่านั้น ป้องกันไว้ทุกทางครับ!

พอตกกลางคืน ผมกับพนักงานอีกสองสามคนก็ดักซุ่มครับ กะจะลอบโจมตี… กลางดึกสงัดไอ้หัวขโมยคนหนึ่งเพิ่งย่องเข้าห้องอนุบาล พนักงานเลี้ยงสัตว์เราก็จู่โจมทันที! ถีบประตูโครมเดียว ตะโกนเสียงดังลั่น แชะ! ถ่ายรูปไว้หนึ่งที มันตกใจจนชะแลงในมือร่วงดังเคร้ง

ตามฟอร์มการจับโจร ถือว่ามันแพ้ไปแล้วครับ แต่มันยังไม่ยอมแพ้ คิดว่าพวกเราเล่นตลกใส่เลยกระโดดหน้าต่างหนีไป แต่ไม่เป็นไรครับ! ผมยิ้มกริ่มเลย เพราะผมเตรียมอุบายไว้แล้ว หน้าต่างบานนั้นผมตั้งใจเปิดทิ้งไว้เอง ข้างล่างพุ่มไม้มีคนดักรอนานแล้วครับ

เฮยถ่านพุ่งไปงับเต็มแรง กัดไม่ยอมปล่อย มันประมาทไปหน่อย ไม่ทันระวังเลยน้ำตาเล็ด เอามือกุมหน้าบอกพอๆ ผมเลยถามว่าเกิดอะไรขึ้น มันก็ขอโทษครับ ยอมรับสารภาพว่าตั้งใจมาขโมยเสือขาว

ผมก็บอกไปว่า 'ไอ้น้องเอ๊ย ไม่เคารพกฎหมายเลยนะ มาขโมยลูกเสือขาวอายุเดือนเดียวของเราแบบนี้ มันดีเหรอ? มันไม่ดีนะ' ผมเตือนด้วยความหวังดีเลยครับ ครั้งหน้าอย่าทำอะไรวู่วามแบบนี้อีก อย่าทำผิดกฎหมายเลย ไปนั่งสำนึกผิดในคุกดีๆ ไป!"

ชาวเน็ตขำก๊ากกันทันที!

"55555! เห็นภาพเลย"

"สุดยอด ผอ. อย่างกับเซียนกลับชาติมาเกิด โคตรพีค"

"เล่าได้มีจังหวะจะโคนกว่าคนเล่านิทานอีก!"

"ไอ้โจรขโมยเสือโง่เอ๊ย โดนปั่นหัวหมุนติ้วเลย!"

ฟางเหย่เปลี่ยนสีหน้าขี้เล่นกลับมาเป็นจริงจัง "เรื่องนี้ถือว่าโชคดีมากครับ พอดีเราเพิ่งจ้างรปภ.ใหม่มา แล้วเขาค่อนข้างตื่นตัวเลยเจอพิรุธเข้า ไม่งั้นผมนึกไม่ออกเลยว่าปิงเกาจะต้องเจอชะตากรรมยังไงบ้าง จากการสอบสวนของตำรวจ โจรสารภาพว่ากะจะขโมยไปขายให้เจ้าของกิจการเอาไปเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง ถ้าขายไม่ได้ก็กะจะเอาไปทำหนังเสือด้วยซ้ำ"

"พระเจ้า น่ากลัวมาก!"

"โชคดีจริงๆ!"

"เพราะฉะนั้นช่วงสองสามวันนี้ สิ่งสำคัญของสวนสัตว์เราเลยเป็นการติดกล้องวงจรปิดเพิ่มเพื่อยกระดับมาตรการรักษาความปลอดภัยครับ ถ้าใครคิดจะแอบย่องเข้ามาขโมยเสือตอนกลางดึกแบบคราวนี้อีก พนักงานของเราจะได้รับแจ้งเตือนทันที"

ฟางเหย่พูดต่อ "นอกจากเรื่องนี้ วันนี้ผมยังมีข่าวดีจะมาบอกด้วยครับ โซนแพนด้าแดงกับโซนจิ้งจอกแดงสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว! เดี๋ยวจะพาทุกคนไปดูการย้ายเข้าบ้านใหม่กันครับ"

"รอชมเลย! กรงใหม่ต้องสวยมากแน่ๆ"

"แน่นอนอยู่แล้ว"

คุยกันไปได้สักพัก ทุกคนก็มาถึงโซนจิ้งจอกแดงในไม่ช้า

เขาหยิบกรงเหล็กออกมาจากพื้นที่ปฏิบัติงาน เตรียมจะจับจิ้งจอกแดงทุกตัวใส่กรง

แต่การที่พนักงานเลี้ยงสัตว์หลายคนกรูเข้ามาในกรงพร้อมถือกรงเหล็กใบใหญ่แบบนี้ ทำให้พวกจิ้งจอกแดงดูแตกตื่นเล็กน้อย

โยวโยวเจ้าตัวขี้ขลาดสั่นระริก มันขดตัวแกล้งตายอยู่ในมุมพร้อมกับไท่จื่อ แม้แต่ถังเปาที่ปกติจะติดคนที่สุด พอมองมาทางนี้ก็ยังดูลังเลไม่กล้าเข้ามา ก้มหน้าก้มตาร้อง "งิงิ" เบาๆ อย่างน่าสงสาร

"อ๊ากกกก!!!!!"

เสี่ยวเฉียวมายืนขวางหน้าพี่น้อง ขนตามแผ่นหลังลุกชัน ดวงตาฉายแววเย็นเยียบ แยกเขี้ยวขู่คำรามเสียงดุร้าย ราวกับกำลังประกาศศักดาว่า ใครกล้าเข้ามา ฉันกัดไม่ปล่อยแน่!

นี่แหละความยากของการต้อนสัตว์เข้ากรง

เหล่าสุนัขจิ้งจอกแดงพวกนี้ยังไม่เคยผ่านการฝึกมาก่อน พออยู่ดีๆ จะมาจับพวกมันเข้ากรงอย่างเอิกเกริกแบบนี้ พวกที่คุ้นเคยกับชีวิตอิสระเลยเกิดอาการตื่นตระหนกกันยกใหญ่ โดยเฉพาะเสี่ยวเฉียวที่แสดงท่าทีดุร้ายออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ตามธรรมเนียมปฏิบัติของสวนสัตว์ทั่วไป เวลาแบบนี้เขาก็มักจะยิงยาสลบแล้วจับตอนเผลอ

พอสัตว์ตื่นขึ้นมา ข้าวสารก็กลายเป็นข้าวสุกแล้ว รู้ตัวอีกทีก็ย้ายที่อยู่ไปเรียบร้อย

ไม่ก็ใช้วิธีป้องกันตัวเต็มสูบ แล้วทำเสียงดังโครมครามไล่ต้อนให้สัตว์ตกใจวิ่งพล่านไปทั่ว จนสุดท้ายถูกต้อนจนมุมหนีไปไหนไม่ได้ถึงจะจับใส่กรงได้

แต่ฟางเหย่ไม่อยากใช้วิธีพวกนี้ อย่างแรกคือมันไม่เป็นมิตรกับสัตว์ ยาสลบเองก็ไม่ได้ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ ส่วนวิธีทำเสียงดังโครมครามนี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย มันส่งผลเสียอย่างร้ายแรงต่อภาพลักษณ์การอนุรักษ์ที่เราพยายามสื่อสารออกไป

มันรุนแรงเกินไป

ชาวเน็ตเห็นแล้วคงคิดว่าไหนบอกว่าคนกับสัตว์อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขไง? ที่แท้ความสุขที่ว่าก็แค่เปลือกนอก

คนเลี้ยงสัตว์ต่างก็ลำบากใจกันไปหมด พากันหันมามองที่ฟางเหย่เป็นตาเดียว

ฟางเหย่รู้ตัวแล้วว่าสถานการณ์กำลังจะแย่ เลยโบกมือให้เหมิงสือ "คุณออกไปก่อนเถอะ กล้ามเป็นมัดๆ แบบนี้มันดูน่ากลัวไป เจ้าตัวเล็กพวกนี้ตกใจหมดแล้ว"

เหมิงสือ: ???

เมื่อกี้ยังเพิ่งชมผมอยู่เลยว่าทำงานคนเดียวได้เท่ากับคนสามคนแท้ๆ

ปรากฏว่าพอมันเดินออกไป แผ่นหลังของเสี่ยวเฉียวก็คลายความตึงเครียดลง เสียงขู่ฟ่อๆ ก็ดูไม่เกรี้ยวกราดเท่าเมื่อครู่แล้ว

ฟางเหย่เห็นดังนั้นจึงโบกมือบอกคนอื่นๆ "หลานหลี่อยู่ช่วยผมก็พอครับ คนที่เหลือออกไปก่อนนะ"

ความตื่นตระหนกของเหล่าจิ้งจอกแดงดูจะผ่อนคลายลงเล็กน้อย โยวโยวลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางหมดมาด มันสะบัดตัวเบาๆ เผยให้เห็นรอยเปียกชื้นที่พื้นตรงก้นชัดเจน ส่วนไท่จื่อทำหน้าตาเบื่อโลกใส่แบบมนุษย์เป๊ะ มันแยกเขี้ยวชายตามองฟางเหย่แวบหนึ่ง ก่อนจะเดินนวยนาดเลี่ยงไปอีกทางอย่างถือตัว

ถังเปาวิ่งเข้ามาหา ส่งเสียงครางงอแงสองสามครั้ง นัยน์ตาคลอไปด้วยน้ำตาใสๆ "งือ… ผอ. วันนี้พวกคุณพาคนมาเยอะแถมถืออะไรมาก็ไม่รู้ แถมยังมีกรงเหล็กมาด้วย หนูกลัวนะ! หนูทำอะไรผิดหรือเปล่าเนี่ย?"

ฟางเหย่รู้สึกสงสารจับใจ เขาจึงเข้าไปกอดโอบคอถังเปาไว้แน่น แล้วก้มลงหอมหน้าผากมันเบาๆ ทีหนึ่ง "เด็กดี ไม่เป็นไรนะ แค่ย้ายบ้านเฉยๆ ครับ"

"งื้อออ…"

เขาประคองให้แก้มของถังเปาแนบชิดกับอก พลางลูบตัวปลอบมันไม่หยุด จนกระทั่งเจ้าจิ้งจอกสงบลงจริงๆ

"ทำไมดูแล้วอยากร้องไห้ตามล่ะเนี่ยยย"

"น้องคงคิดว่าจะถูกจับไปทำอะไรแน่ๆ เลยร้องไห้ออกมาซะงั้น"

"ถึงจะรู้ว่า ผอ. ไม่ทำร้ายพวกมัน แต่เห็นแล้วก็เจ็บปวดแทนจริงๆ"

"ฮือออ สงสารเสี่ยวฝูลี่จัง!"

ฟางเหย่ช้อนตัวถังเปาขึ้นมาอย่างเบามือแล้ววางลงในกรงเหล็ก ก่อนจะลูบหัวมัน "ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวก็ได้ออกมาแล้ว"

ถังเปาเองก็แสดงความไว้ใจเขา ไม่ร้องไม่โวยวาย แถมยังหมอบลงนอนอย่างว่าง่าย

ต่อมาก็เป็นคิวของโยวโยว

ทันทีที่เห็นเขาเดินเข้ามา เจ้าจิ้งจอกตัวแสบก็ทำท่าจะลงไปนอนแกล้งตายอีกรอบ

แต่สงสัยคงเห็นว่าถังเปาไม่ได้เป็นอะไร หรือไม่ก็คงรู้ตัวว่าสู้แรงเขาไม่ไหว เลยเลิกขัดขืน สุดท้ายหลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง มันก็ยอมให้ฟางเหย่ช้อนตัวขึ้นมาแต่โดยดี

โยวโยวเปลี่ยนแผนใหม่ มันยื่นลิ้นเล็กๆ สีชมพูออกมาเลียฝ่ามือของฟางเหย่เบาๆ แถมยังเงยหน้ามองเขาอย่างระแวดระวังเป็นพักๆ

'สาวน้อยน่ารักแสนว่าง่ายอย่างฉันเนี่ย เธอตัดใจทำร้ายลงคอจริงเหรอ?'

"ลูกเล่นเยอะจริงนะเรา" ฟางเหย่หัวเราะเบาๆ พลางบีบหูโยวโยวเล่นก่อนจะวางมันลงข้างๆ ถังเปา

พอถึงคราวของไท่จื่อ เจ้าตัวที่ขี้เกียจที่สุดในกลุ่มดันลุกขึ้นวิ่งหนีพลางหอบแฮ่กๆ ลากตัวกลมป๊อกของมันไปทั่ว

แต่วิ่งได้แค่รอบเดียวก็หมดสภาพแล้ว นี่แหละผลของการขาดการออกกำลังกาย!

ตอนที่ถูกอุ้มขึ้นมา มันหลับตาปี๋ แล้วร้อง 'จี๊ จี๊' เบาๆ อย่างหมดแรง

'จะ…จะทำอะไรก็ทำเลย! เต็มที่ก็แค่ตาย! ฮั่นซานหมาจิ้งจอกอย่างฉัน อีกหนึ่งปีก็กลับมาเป็นจิ้งจอกที่ดีได้เหมือนเดิม!'

'แต่แอปเปิลอร่อยๆ นี่น่าเสียดายจัง กินยังไม่จุใจเลย…'

ถึงจะไม่ขัดขืนแล้ว แต่ขาทั้งสี่ข้างที่สั่นระริกเหมือนโดนลมพัดของมันก็ฟ้องว่าในใจยังกลัวอยู่ไม่น้อย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง