บทที่ 63 ได้ลงข่าวแล้ว

เดินเที่ยวมาครบรอบหนึ่ง พวกเธอก็กลับมาที่หน้าประตูใหญ่อีกครั้ง

เด็กสาวทั้งสองพบว่าใต้ร่มไม้นั้นมีแผงขายของเล็กๆ ตั้งอยู่ สินค้าคือตุ๊กตาผ้าสัตว์หลากหลายรูปแบบ ด้านข้างมีคิวอาร์โค้ดวางเอาไว้

คนขายกลับเป็นฟางเหย่ซะงั้น!

ฟางเหย่นั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยๆ โบกมือยิ้มแย้ม “เที่ยวเสร็จแล้วเหรอ? อยากได้ตุ๊กตาติดมือกลับไปสักตัวไหมล่ะ?”

ถังเสี่ยวซินอ้าปากค้าง มองเขาอย่างเหลือเชื่อ “พี่ฟางเหย่ ทำไมพี่ถึงมาตั้งแผงขายของล่ะคะเนี่ย?”

“มาเป็นพนักงานเสริมชั่วคราวน่ะครับ” ฟางเหย่หยิบตุ๊กตาผ้าตัวนกยูงขึ้นมา แม้จะเป็นเวอร์ชันตัวจิ๋วที่คอสั้นไปหน่อย แต่ท่าทางที่ดูหยิ่งผยองและสวยงามก็ยังถ่ายทอดออกมาได้อย่างมีชีวิตชีวา “อ่ะ นี่เป็นไง? สวยใช่ไหมล่ะ”

ดูท่าเฉียนเข่อเข่อจะชอบมาก เธอนั่งยองๆ ลงไปหยิบขึ้นมาดูอย่างละเอียด “ตัวละเท่าไหร่คะ?”

“30 ครับ คิดว่าแพงไปไหม?”

สาเหตุหลักคือตุ๊กตามันตัวเล็กมาก แค่ขนาดเท่าฝ่ามือขาย 30 ฟางเหย่คิดว่ากำลังดี “แล้วถ้าพวกเธอคิดว่าสวนสัตว์มีตรงไหนไม่ดี บอกมาได้เลยนะ ลองเสนอแนะมาดูสิ?”

เขามาที่นี่เพื่อขายตุ๊กตาทำกำไรเป็นเรื่องรอง ที่สำคัญคืออยากรู้ว่านักท่องเที่ยวรับราคาได้แค่ไหน แล้วฟังความคิดเห็นเกี่ยวกับสวนสัตว์ต่างหาก สมัยเล่นเกมตอนที่นักท่องเที่ยวมีความคิดเห็นอะไรก็กดดูหน้าจอได้เลย เช่น หิวน้ำ รู้สึกห้องน้ำไม่พอ หรือเห็นสภาพที่อยู่อาศัยของสัตว์ไม่ดีแล้วไม่พอใจ แต่ตอนนี้ระบบมองไม่เห็นแล้ว ทำได้แค่ต้องถามเอาเองเท่านั้น

“หนูว่าไม่แพงเลยค่ะ งั้นเอาตัวนกยูง จิ้งจอก เสือ ลิง แล้วก็อัลปาก้าอย่างละตัวเลยค่ะ”

เฉียนเข่อเข่อหยิบมือถือมาสแกน ‘ติ๊ด’ เดียว เพียงพริบตาเงิน 150 ก็โอนเข้ามา

ฟางเหย่หยิบตุ๊กตาผ้าหมาป่าสีเทาออกมาอีกตัว “ซื้อเยอะขนาดนี้ แถมให้อีกตัวนึงครับ”

เฉียนเข่อเข่อเบ้ปาก “ไม่เอาค่ะ หมาป่าสีเทาดูไม่ค่อยน่ารักเลย ผอ.มีตัวแพนด้าแดงไหมคะ?”

เธอถอดเป้รูปฉลามลงมา พอรูดซิป ฟันสีขาวของฉลามก็แยกออกจากกัน ปากกว้างเปิดออก จากนั้นก็ใส่ตุ๊กตาผ้าหลายตัวเข้าไปในกระเป๋า

ฟางเหย่หัวเราะ “ตอนนี้ยังไม่มีครับ แต่เดี๋ยวอนาคตจะเอาเข้ามานะ”

ถังเสี่ยวซินมองด้วยความอิจฉาเล็กน้อย เธอไม่ได้มีเงินค่าขนมเยอะเหมือนเฉียนเข่อเข่อ

แต่ถ้าซื้อตัวเดียวก็ยังไม่มีปัญหา เธอเลือกอยู่พักหนึ่งแล้วล้วงเงิน 30 ออกมาจากกระเป๋า “หนูเอาตัวนกยูงตัวนึงค่ะ”

“ผอ.คะ หนูมีข้อเสนอแนะค่ะ น่าจะตั้งราคาตุ๊กตาพวกนี้ให้ต่างกันนะคะ พวกสัตว์ที่หน้าตาน่ารักหรือยอดฮิต เช่น เสือ นกยูง อาจจะตั้งราคาให้แพงขึ้นหน่อยขายสัก 40 ส่วนพวกที่ฮิตปานกลางอย่างจิ้งจอกหรืออัลปาก้าก็ขาย 30 แล้วหมาป่าสีเทาก็ขายสัก 20 ก็พอค่ะ แบบนี้จะช่วยไม่ให้ตุ๊กตาสัตว์ยอดฮิตขายหมดเร็วเกินไป แถมยังเพิ่มกำไรได้ด้วย” เฉียนเข่อเข่อพูดจาฉะฉานราวกับเป็นผู้ใหญ่

ฟางเหย่อึ้งไปเลย “นักเรียนสมัยนี้หัวการค้าดีขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ที่บ้านของเข่อเข่อทำธุรกิจน่ะค่ะ เธอก็เลยเข้าใจเรื่องนี้เป็นธรรมดา” ถังเสี่ยวซินพูดพร้อมหัวเราะคิกคัก “พี่ฟางเหย่คะ หนูเองก็มีข้อเสนอแนะเหมือนกัน ที่นี่น่าจะเปิดร้านอาหารนะคะ ไม่งั้นพอเดินเหนื่อยๆ ก็มีแต่ต้องกินขนมปัง แล้วราคาค่าตั๋วก็ต่ำเกินไปด้วยค่ะ!”

“ขาดร้านอาหารจริงๆ ด้วยครับ ส่วนเรื่องราคาค่าตั๋วน่ะนะ ตอนนี้นักท่องเที่ยวยังค่อนข้างน้อย ผมเลยกะว่าจะรอให้อีกสักพักจนคนเริ่มเยอะขึ้น แล้วค่อยปรับราคาตอนที่โซนเสือกับโซนหมาป่าสร้างเสร็จน่ะครับ” ฟางเหย่จดสิ่งที่ทั้งสองคนพูดไว้ “ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะครับ!”

…

เดินเที่ยวสวนสัตว์มาทั้งวัน ตอนที่ถังเสี่ยวซินกลับถึงบ้านก็เหนื่อยมากแล้ว แต่ว่าใจฟูสุดๆ!

“หนูกลับมาแล้วค่า!”

ถอดรองเท้าเสร็จก็พุ่งตัวลงไปจมบนโซฟานุ่มๆ ทันที

หม่าม้าเลิกงานกลับมาถึงบ้านแล้ว กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารในครัว เจ้าดำนอนหมอบอยู่บนพนักพิงโซฟา ทำหน้ามึนๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ถังเสี่ยวซินพลิกตัวขึ้นมา อุ้มเจ้าดำที่ทำหน้ามึนขึ้นมา แล้วฟัดพุงนุ่มๆ กับหน้าอ้วนๆ ของมันเป็นการใหญ่ “เจ้าดำ วันนี้คิดถึงเค้าไหมเอ่ย!”

เจ้าดำเอาอุ้งเท้าผลักออกสองทีแต่ไม่ขยับ ในเมื่อขัดขืนไม่ได้ก็เลยไม่ขัดขืน ปล่อยให้เธอฟัดไปตามใจชอบ ทำหน้าตาเหมือนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ: เสร็จหรือยังล่ะ ถ้าเสร็จแล้วก็ปล่อยลงซะที

“วันนี้ไปเที่ยวสวนสัตว์เป็นยังไงบ้าง?” หม่าม้าถือจานวางบนโต๊ะแล้วถามขึ้นลอยๆ

“ดีมากเลยค่ะ” ถังเสี่ยวซินจู่ๆ ก็ได้กลิ่นหอม พอหันไปมองก็ตื่นเต้นมาก “หม่าม้า เย็นนี้กินปูเหรอคะ?”

“อื้อ วันนี้ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตมีปูเข้ามาใหม่ มีโปรโมชั่นตัวที่สองลดครึ่งราคา ดูแล้วน่ากินดีเลยซื้อมาสองสามตัว! แต่ว่าปูกินเยอะไม่ได้นะ นานๆ กินทีให้หายอยากก็พอ กินเยอะไปเดี๋ยวจะเย็นท้อง เดี๋ยวจะมีปลาอีกอย่างที่กำลังทำอยู่”

เมืองหลินไห่ สมชื่อที่เป็นเมืองติดทะเล บนโต๊ะอาหารเลยมักจะมีปลา กุ้ง และอาหารทะเลหลากหลายอย่าง

เจ้าดำก็ได้กลิ่นหอมสดของปูเหมือนกัน มันเงยหน้าขึ้นทำท่าจะกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะ แต่ถูกถังเสี่ยวซินกดไว้อย่างไร้ความปราณี!

สักพักคุณพ่อของถังเสี่ยวซินก็กลับมาถึงบ้าน แขวนเสื้อไว้บนราวแล้วก็นั่งลงบนโซฟา

วันนี้เหนื่อยแทบแย่ ที่บริษัทมีโปรเจกต์หนึ่งกำลังอยู่ในช่วงสำคัญ ต้องประชุมถี่มาก ตอนเที่ยงแทบจะไม่มีเวลากินข้าว แต่ก็ยังถือว่าโอเคแหละ พวกโปรแกรมเมอร์น่าสงสารกว่า ต้องโอทีจนดึกดื่นทุกวัน

เขาจะไม่แสดงความเหนื่อยล้าแบบนี้ให้ครอบครัวเห็นแน่นอน ดูลูกสาวที่กำลังมีความสุขแล้วในใจก็นึกอิจฉาเล็กน้อย ไปโรงเรียนน่ะดีที่สุดแล้ว ยังมีวันหยุดปิดเทอมอะไรพวกนี้ การทำงานมันเหนื่อยจริงๆ

เพราะรู้ว่าการทำงานมันเหนื่อย ผู้ปกครองบางคนเลยเลือกที่จะให้ลูกเหนื่อยตั้งแต่ตอนเรียน ส่งไปเรียนพิเศษเยอะๆ หวังให้ลูกผลการเรียนดีขึ้น แล้วจะได้มีชีวิตในฝันในอนาคต

แต่ความคิดของคุณพ่อของถังเสี่ยวซินคือ ในเมื่อการทำงานมันเหนื่อยขนาดนั้น ก็ปล่อยให้ลูกได้เล่นสนุกตอนที่ยังเรียนอยู่เถอะ การเล่นสนุกช่วยเปิดโลกทัศน์และเสริมสร้างความฉลาดทางอารมณ์ได้ อีกอย่างผลการเรียนก็ไม่ได้แย่ จะพยายามไปแข่งเป็นที่หนึ่งให้เหนื่อยทำไมกัน

ถ้าเอาเวลาเล่นตอนเด็กไปใช้กับการเรียนหนักๆ แล้วโตขึ้นยังต้องมาเป็นมนุษย์เงินเดือนอยู่ดี แบบนั้นมันน่าสงสารเกินไปไม่ใช่เหรอ

เขาเปิดโทรทัศน์ดูพลางถามขึ้นว่า “ไปเที่ยวสวนสัตว์เป็นยังไงบ้าง?”

ถังเสี่ยวซินเล่าอย่างตื่นเต้น “ป๋าไม่รู้หรอก สวนสัตว์หลินไห่ตอนนี้สร้างดีมากเลยค่ะ! ตอนเดินเข้าไปข้างใน ตรงริมลานกว้างมีสนามหญ้าสวยๆ อยู่ผืนนึง ไม่มีรั้วกั้นด้วย นกยูงพวกนั้นเดินเล่นกันอยู่ในสนามหญ้าดูชิลมาก! แถมไม่กลัวคนด้วย มีตัวนึงบินมาส่องขนอวดรำแพนใส่หนูด้วยล่ะ!”

“โอ้!” คุณพ่อของถังเสี่ยวซินฟังแล้วก็เริ่มรู้สึกอยากไปขึ้นมา

“แล้วก็โซนแพนด้าแดงที่เพิ่งเปิดใหม่ ข้างนอกเป็นป่าไผ่ร่มรื่นกับลำธาร บรรยากาศสวยมากค่ะ! แพนด้าแดงก็น่ารักมาก มีตัวนึงซุ่มซ่าม โดนก้อนหินหลอกเอา ฮ่าๆ…”

หม่าม้าทำอาหารเสร็จแล้วยกออกมา “คุยอะไรกันอยู่จ๊ะ ดูมีความสุขเชียว?”

“กำลังคุยเรื่องแพนด้าแดงอยู่ค่ะ!”

ตอนนั้นเองคุณพ่อของถังเสี่ยวซินได้ยินเสียงข้อความเข้ามือถือ ก็เลยหยิบขึ้นมาดูตามสัญชาตญาณ เป็นบทความที่มีคนส่งมาให้: “《สวนสัตว์สุดตระการตาขนาดนี้ ยังไม่รีบไปเที่ยวอีกเหรอ?》”

พอกดเปิดบทความ ในนั้นเขียนว่า: “สถานที่ท่องเที่ยวที่สวยที่สุดในเมืองหลินไห่ปรากฏตัวแล้ว! นกยูงที่งดงาม แพนด้าแดงที่ซุ่มซ่ามแสนน่ารัก… ที่นี่ไม่ใช่โลกในเทพนิยาย แต่คือสวนสัตว์หลินไห่”

เพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งที่พูดมาเป็นความจริง ด้านล่างมีรูปภาพประกอบ เป็นนกยูงกำลังอวดหางอันสวยงามอยู่บนสนามหญ้าสีเขียวขจี นักท่องเที่ยวดูมีความสุขและถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน ดูสวยงามจริงๆ

“บังเอิญจัง?” คุณพ่อของถังเสี่ยวซินชะงักไป หยิบมือถือให้ถังเสี่ยวซินดู “นี่ใช่สวนสัตว์หลินไห่ที่ลูกไปมาหรือเปล่า?”

ถังเสี่ยวซินร้องออกมาด้วยความดีใจ “ใช่เลยๆ ที่นี่แหละค่ะ!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง