บทที่ 62 เต้นหน้าหมู่บ้าน พกปูนมาเอง

ถังเสี่ยวซินและเฉียนเข่อเข่อแค่ดูโซนแพนด้าแดงก็เพลินจนลืมเวลาไปตั้งสองชั่วโมง แพนด้าแดงมันน่ารักเกินต้านจริงๆ!

แน่นอนว่าส่วนหนึ่งก็เพราะการออกแบบโซนจัดแสดงอย่างใส่ใจ ทำให้พวกแพนด้าแดงได้แสดงพฤติกรรมตามธรรมชาติออกมาอย่างเต็มที่ ดูนานแค่ไหนก็ไม่รู้สึกเบื่อเลยสักนิด

พอก้าวเท้าออกจากโซนแพนด้าแดง เวลาก็เกือบจะเที่ยงแล้ว

สองสาวน้อยโทรศัพท์ไปหาผู้ปกครอง ส่งรูปถ่ายไปให้ดูเพื่อรายงานตัวว่าปลอดภัยดี จากนั้นก็จัดการหาอะไรกินเป็นมื้อเที่ยง

เฉียนเข่อเข่อหยิบแซนด์วิชออกมาจากกระเป๋าเป้รูปฉลาม ส่วนถังเสี่ยวซินก็หยิบแฮมเบอร์เกอร์ออกมาจากกระเป๋าเป้รูปหมี ทั้งคู่ไปนั่งบนม้านั่งตรงลานทางเข้า พลางชมท่าทางอันสง่างามของนกยูงที่กำลังเดินเล่นอยู่บนสนามหญ้าไปด้วย แล้วก็กินมื้อเที่ยงกันอย่างสบายอารมณ์

เฉียนเข่อเข่อแกว่งเท้าไปมาพลางเอ่ยขึ้นอย่างชื่นชมว่า "สวนสัตว์นี่เป็นสถานที่ที่ดีจริงๆ เลยนะ!"

"อื้อ!" ถังเสี่ยวซินพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะกัดแฮมเบอร์เกอร์คำโตแล้วพูดเสียงอู้อี้ "อื้มๆ แต่เสียดายไม่มีที่ขายอาหารนะเนี่ย สงสัยต้องลองเสนอพี่ฟางเหย่ให้เปิดร้านอาหารในสวนสัตว์ดูแล้วล่ะ"

พอทั้งสองกินมื้อเที่ยงเสร็จและจัดการเก็บขยะเรียบร้อย ก็พากันเดินเที่ยวสวนสัตว์ต่อ

ตอนนี้จิ้งจอกแดงสองสามตัวเริ่มมีแฟนคลับแล้ว วันนี้มีนักท่องเที่ยวหลายคนตั้งใจมาดูพวกมันโดยเฉพาะ แถมยังรัวชัตเตอร์ถ่ายรูปกันไม่หยุดเลย

เสี่ยวเฉียวนอนหมอบอยู่บนก้อนหินใหญ่ เพียงแค่ปรายตามองมนุษย์ผู้โง่เขลาแวบหนึ่ง แฟนคลับก็ส่งเสียงเชียร์กันลั่น "เสี่ยวเฉียว! เสี่ยวเฉียว!"

จนกระทั่งต้องให้เจ้าหน้าที่มาคอยเตือนว่าอย่าใช้เสียงดังเกินไป

เจียวเจียวนอนงีบอยู่ในกรง ส่วนพวกฝูงลิงวอกก็กำลังเล่นโหนชิงช้าอยู่บนสะพานเชือก…

ทั้งสองเดินเที่ยวอยู่พักใหญ่ ก็มาถึงโซนทุ่งหญ้าเล็กๆ

โรงเรือนสัตว์ด้านหลังทุ่งหญ้าเล็กๆ ออกแบบมาในสไตล์ฟาร์ม หลังคาทรงจั่วติดแผ่นอะคริลิกโปร่งแสง และกั้นเป็นห้องๆ ด้วยรั้วไม้ที่แข็งแรง ส่วนพื้นก็ปูด้วยฟางแห้งสีเหลืองรองไว้ชั้นหนึ่ง

ถังเสี่ยวซินกำชับเฉียนเข่อเข่อว่า "ข้างในนั้นมีอัลปาก้าที่นิสัยจัดจ้านอยู่ตัวหนึ่งนะ! มันชื่อพี่อ้าวเทียน มันเกลียดการถ่ายรูปที่สุดเลย ใครมาถ่ายรูปมันจะไม่พอใจแล้วจะพ่นน้ำลายใส่ น้ำลายอัลปาก้าน่ะเหม็นสุดๆ ไปเลยนะ!"

เฉียนเข่อเข่อเริ่มกังวลขึ้นมา "เอ๊ะ? แล้วพี่อ้าวเทียนหน้าตาเป็นยังไงเหรอ?"

"อื้ม… หน้าตามันก็มีเอกลักษณ์น่ะนะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวเห็นปุ๊บเธอต้องรู้ทันทีแน่นอน"

พูดจบทั้งสองก็เดินเข้าโรงเรือนสัตว์ไป ในตอนนั้นมีนักท่องเที่ยวบางคนกำลังลูบตัวอัลปาก้าและถ่ายรูปคู่กับพวกมันอยู่

พอเห็นสองสาวน้อยเดินเข้ามา อัลปาก้าสีน้ำตาลตัวหนึ่งในคอกข้างๆ ก็หันหัวมามอง ขนบนหัวของมันหนาฟูราวกับสวมหมวกสักหลาดหนาๆ เอาไว้ ดวงตากลมโตของมันฉายแววอ่อนโยนออกมา

วันนี้หลานหลี่ก็อยู่ที่ทุ่งหญ้าเล็กๆ เช่นกัน เธอยังจำถังเสี่ยวซินได้ จึงยิ้มทักทาย "หวัดดีจ้ะสาวน้อย~"

"สวัสดีค่ะพี่สาว!" ถังเสี่ยวซินทักทายอย่างน่ารัก แล้วหันไปแนะนำเฉียนเข่อเข่อ "พี่คนนี้เคยดูแลเจ้าลูกเสือขาวด้วยนะ"

หลานหลี่ยิ้มอย่างอบอุ่นพลางส่งข้าวโพดให้ทั้งคู่คนละครึ่งฝัก "ไปลองให้อาหารอัลปาก้ากันเถอะ ระวังกันด้วยนะจ๊ะ อัลปาก้าของเราส่วนใหญ่เชื่องมาก ถ้าดูแล้วพวกมันอารมณ์ดีก็ลูบตัวหรือถ่ายรูปด้วยได้ แต่ถ้าตัวไหนดูไม่ยอมก็อย่าไปฝืนนะ ส่วนพวกอัลปาก้าที่อยู่โซนข้างนอกนั่น ดูได้อย่างเดียว อย่าเข้าไปใกล้เกินไปล่ะ"

"แล้วพี่อ้าวเทียนล่ะคะ?" ถังเสี่ยวซินถามด้วยความอยากรู้

"พี่อ้าวเทียนอยู่ตรงสนามหญ้าข้างนอกจ้ะ" หลานหลี่ชี้ไปที่ประตูไม้ตรงสุดทางเดินของโรงเรือน "จริงๆ แล้วถ้าไม่ไปกวนมัน พี่อ้าวเทียนก็เชื่องมากเหมือนกันนะ เรามีเจ้าหน้าที่คอยเตือนอยู่ตลอดไม่ต้องห่วง"

"เข้าใจแล้วค่ะ!"

ครั้งที่แล้วตอนที่ถังเสี่ยวซินมาดูอัลปาก้า เธอโดนพี่อ้าวเทียนทำเอาตกใจจนต้องรีบวิ่งหนีแทบไม่ทัน ครั้งนี้ในที่สุดเธอก็จะได้ดูพวกมันแบบเต็มอิ่มเสียที

เห็นอัลปาก้าเจ้าของหมวกสักหลาดนั่นยังคงจ้องมองมาทางเธอ ถังเสี่ยวซินจึงเดินเข้าไปหา "เราไปให้อาหารเจ้าตัวนี้กันเถอะ"

เฉียนเข่อเข่อรู้สึกประหม่านิดหน่อย เธอได้แต่ลังเลอยู่ข้างหลังไม่กล้าเดินตามเข้าไป นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้อยู่ใกล้ชิดกับสัตว์ตัวใหญ่ขนาดนี้ "เสี่ยวซิน ถ้ามันกัดเราจะทำยังไงล่ะ?"

ถังเสี่ยวซินคว้ามือเฉียนเข่อเข่อไว้พลางปลอบใจ "ไม่เป็นไรหรอกน่า พี่สาวก็บอกแล้วไงว่าอัลปาก้าที่นี่เชื่องมาก อีกอย่างก็มีรั้วกั้นอยู่ด้วยนะ"

พอเห็นสาวน้อยเดินเข้ามาใกล้ อัลปาก้าตัวนั้นก็ก้มคอลงเบาๆ แล้วยื่นหัวผ่านช่องว่างของรั้วออกมา หูยาวแหลมเรียวของมันกระดิกไปมา ส่วนจมูกก็เข้ามาดมฟุดฟิดอยู่ข้างแก้มเธอ ถังเสี่ยวซินเลยฉวยโอกาสลูบหัวมันดู ปรากฏว่าอัลปาก้าไม่มีท่าทีขัดขืน แถมยังยอมให้เธอลูบแต่โดยดี

จากนั้นอัลปาก้าก็สังเกตเห็นข้าวโพดในมือเธอ มันดูสนใจขึ้นมาทันทีจนก้มคอลงมาอีก ถังเสี่ยวซินเลยรีบยกฝักข้าวโพดขึ้นสูง เพื่อที่มันจะได้ไม่ต้องก้มหัวต่ำเกินไป กินได้สะดวกขึ้นหน่อย

"เข่อเข่อ ดูสิ เวลาเคี้ยวน่าเอ็นดูจังเลย!" ถังเสี่ยวซินพูดอย่างดีใจ

เวลาอัลปาก้าเคี้ยว ริมฝีปากหนาๆ ของมันจะขยับไปมา ไม่ใช่แค่ขยับขึ้นลงนะ แต่ขยับซ้ายขวาด้วย ราวกับว่ากำลังกินอาหารเลิศรสหรือของหายากอยู่ ดูแล้วเพลินจนรู้สึกหิวตามเลย

ถึงตอนนี้เฉียนเข่อเข่อก็หายกลัวแล้ว เธอหัวเราะออกมา "จริงด้วยแฮะ ดูแล้วตลกมากเลย!"

พออัลปาก้ากินข้าวโพดของถังเสี่ยวซินจนหมด ก็ยื่นหัวไปหาเฉียนเข่อเข่อแทน ความหมายชัดเจนสุดๆ เฉียนเข่อเข่อจึงยื่นข้าวโพดให้ พร้อมกับถือโอกาสลูบคอของอัลปาก้าไปด้วย

หลังจากกินข้าวโพดฝักนั้นหมด อัลปาก้าก็เอียงคอชะโงกหน้ามองไปทางด้านหลังของสองสาวน้อย ราวกับจะถามว่า: ยังมีอีกไหม? มีอีกหรือเปล่า?

"หมดแล้วจ้ะ หมดแล้ว!"

ทั้งสองแบมือทั้งสองข้างให้ดู เพื่อบอกว่ามันไม่มีเหลือติดมือแล้วจริงๆ

อัลปาก้าจึงดึงหัวกลับผ่านช่องรั้วไป แล้วก็ก้มหน้าเคี้ยวฟางต่ออย่างช้าๆ สบายอารมณ์

ทั้งสองเดินผ่านโรงเรือนออกมายังโซนกิจกรรมอัลปาก้าที่อยู่ด้านหลัง

พื้นที่ตรงนี้แบ่งออกเป็นโซนทรายและโซนสนามหญ้า ในสนามหญ้าไม่มีดอกไม้หรือพุ่มไม้ที่ดูรกรุงรัง เป็นเพียงสนามหญ้าสีเขียวสดที่ตัดแต่งไว้อย่างเป็นระเบียบ ส่วนด้านข้างก็มีพื้นที่ทรายเล็กๆ ที่ปูด้วยทรายเนื้อละเอียดแห้ง

ทันทีที่สองสาวน้อยเดินเข้ามา ก็เห็นอัลปาก้าสีขาวตัวหนึ่งที่หน้าตาน่ารักสุดๆ ปากและจมูกของมันเป็นสีชมพูอ่อน มีขนปุยสีขาวปกคลุมอยู่ ดวงตาเป็นประกายแถมยังมีขนตาที่งอนยาวอีกต่างหาก

"ว้าว สวยจังเลย!"

"ฉันจำตัวนี้ได้! ครั้งก่อนก็ตัวนี้แหละที่ยืนพ่นน้ำลายใส่พี่อ้าวเทียน!"

กำลังจะเดินเข้าไปใกล้ เหมิงสือก็ยิ้มอย่างใจดีให้พวกเธอ "เด็กๆ อย่าเพิ่งเข้าไปใกล้ตรงนั้นเลยนะจ๊ะ ตอนนี้เจ้าเจินเจินกำลังจะอาบทรายพอดีเลย!"

ใช่แล้ว ตอนนี้เหมิงสือมีหน้าที่หลักคือดูแลอัลปาก้าและขนฟางอาหารสัตว์ แม้ว่าเขาจะตั้งใจอยากเป็นคนเลี้ยงเสือ แต่เด็กใหม่ยังไม่สามารถดูแลสัตว์ดุร้ายขนาดนั้นได้ จึงต้องเริ่มจากอัลปาก้าที่นิสัยเชื่องและเหมาะกับมือใหม่ก่อน

ฟางเหย่เคยพาเขาไปลองให้อาหารเจ้าเจียวเจียวครั้งหนึ่ง แต่ดูเหมือนเจียวเจียวจะไม่ค่อยถูกชะตากับเขาเท่าไหร่ แถมยังคำรามใส่เขาไปหนึ่งที

เอ๊ะ? สองสาวน้อยมองเหมิงสือแวบหนึ่ง เฉียนเข่อเข่อรู้สึกกลัวจนต้องกำมือถังเสี่ยวซินแน่น ส่วนถังเสี่ยวซินเองก็ประหม่าจนต้องขยำชายกระโปรงตัวเองแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขา

เหมิงสือยิ้มเจื่อนๆ แบบรักษามาดไว้สุดฤทธิ์ ในใจได้แต่กรีดร้องออกมาว่า: …อ๊ากกก! ผมปลอดภัยและไร้พิษภัยจริงๆ นะครับ!

เจินเจินก้มหัวลงราวกับกำลังเลือกทำเลที่เหมาะสม จากนั้นก็คุกเข่าคู่หน้าลงกับพื้น แล้วตามด้วยขาคู่หลังที่ค่อยๆ งอลงมา

พอมันนอนลงไปบนทรายแห้งได้ทั้งตัว จู่ๆ ก็ถีบขาเหมือนอาการกระตุก สะบัดหางสั้นๆ ของมันไปมา จนฝุ่นตลบอบอวลไปหมด

ส่วนพี่อ้าวเทียนที่มีทรงผมยุ่งเหยิงราวกับรังนก แถมยังมีผมปรกตาไปข้างหนึ่ง ก็เดินเข้ามาสมทบ

มันปรายตามองเจินเจินด้วยท่าทางดูหมิ่น แล้วก็ทิ้งตัวลงนอนอย่างไม่ยอมแพ้ สะบัดตัวไปมาอย่างแรงจนฝุ่นตลบยิ่งกว่าเดิมเสียอีก!

╃เต้นระบำหน้าหมู่บ้าน ปูนซีเมนต์พกมาเอง!メ

นักท่องเที่ยวหลายคนมองด้วยความตื่นตาตื่นใจ แล้วต่างก็เดินเข้ามามุงดูใกล้ๆ

"นี่พวกมันทำอะไรน่ะ เต้นแบทเทิลกันเหรอ?"

"เต้นหน้าปากซอย แล้วนี่ลานปูนมาเองเลยเหรอ?"

เหมิงสืออธิบายให้ทุกคนฟังว่า "จริงๆ แล้วอัลปาก้าพวกนี้กำลังอาบน้ำกันอยู่น่ะครับ สัตว์หลายชนิดมีพฤติกรรมชอบอาบดินหรืออาบทราย เพื่อใช้ทำความสะอาดร่างกายและกำจัดพวกเห็บหมัดหรือปรสิตต่างๆ แน่นอนว่ามันก็เป็นการเล่นสนุกอย่างหนึ่งด้วย สำหรับพวกอัลปาก้าแล้ว การได้กลิ้งตัวไปมาในทรายที่โดนแดดเผาจนอุ่นๆ แบบนี้เป็นกิจกรรมที่พวกมันโปรดปรานมากเลยล่ะครับ"

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง" ผู้คนต่างร้องอ๋ออย่างเข้าใจ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง